SERIAL NETFLIX
Drodzy przyjaciele zza wody
Ręce me puste i zziębnięte
Drodzy przyjaciele zza wody
Wezmę, czego u was zbytek
Proszę ledwie o grosz
To majątek cały będzie mój
Prośbę bez krzty zazdrości składam
Wież mocarnych nie posiadam
Domy z kamienia nasze kute
Zatem rzekę przekroczcie
W poszukiwaniu…
Już prawie jesteśmy.
Rany!
Hej, Powder! Spójrz.
Im wyżej, tym ładniej, nie?
Kiedyś będę latać takimi pojazdami.
A ja kiedyś taki zestrzelę.
Vi, jesteś tego pewna?
- Jeśli nas złapią… - Nie złapią.
Skończymy, zanim ktoś się zorientuje.
Wszyscy za mną. Tylko nie patrzcie w dół.
Nie mogliśmy tam po prostu pójść?
Nie możemy rzucać się w oczy.
A nie mówiłem? To twoja wina, Vi.
- Idę po nią. - Nie.
Spójrz na mnie.
- Co ci mówiłam? - Że jestem gotowa.
Właśnie! No więc?
Dzięki.
A jak Vander się o nas dowie?
Rozejrzyj się. Czy któryś z górniaków chodzi głodny?
A poza tym, Vander zrobiłby to samo w naszym wieku.
Ja idę. Idziecie ze mną czy nie?
- Vander nas zabije. - Tylko jeśli nawalimy.
Więc nie nawalcie.
Czysto.
Kto zamyka balkon?
- Na dole mnóstwo Strażników. - Czyli trafiliśmy w dobre miejsce.
- Otworzysz kiedyś te drzwi? - Pracuję nad tym.
Ponieważ tylko ja umiem otwierać zamki…
Zwierzęta.
Chociaż raz miałeś rację, Claggor.
Tak bardzo nie powinno nas tu być.
To jakiś wynalazca.
To chyba prawdziwy Valdiani.
Tak? A co powiesz na to?
To trymer do nosa.
Rozglądaj się za czymś, co może mieć jakąś wartość.
Zanim Mylo nawrzuca gratów do plecaka.
Ekipa?
Vi, skąd wiemy o tym miejscu?
Cynk od Małego Zioma.
- Mały Ziom? - Zostaw to! Ruchy.
- Jak jedna osoba może mieć tyle rzeczy? - To proste. W czepku urodzony.
Mylo!
- Powder, spadamy! - Halo? Jest tam ktoś?
Ruchy!
Będzie dobrze. Uciekajcie na dach.
Trzymajcie się!
Uwaga!
Ostrożnie!
Cholera!
Ani kroku dalej!
Szybciej!
Ruchy!
- Z drogi! - Uwaga!
- Stać! Na dole! - Nie uciekniecie!
- Ej wy! - Szybciej!
- Tędy! - Pędem!
Biegiem!
Tylko nie znowu. Nowa koszula!
Myślałem, że ostatni raz był ostatni.
Teraz ten jest ostatni.
Co to było? Co się tam wydarzało, do diabła?
Nie wiem. To nie ja.
Całą bibliotekę zapełniłabyś swoim „to nie ja”.
Właśnie skroiliśmy penthouse w Piltover pod nosem Strażników.
Jak już skończycie sobie dopiekać, to zabierajmy się z tym do domu.
- Dobry łup? - Można tak powiedzieć.
Podobno była akcja na drugim brzegu rzeki.
Ktoś tam narobił niezłego zamieszania.
Czyżby?
A wy ciągniecie za sobą ten majdan po moich ulicach.
- Twoich ulicach? Skąd pomysł… - Nie chcemy kłopotów.
Słyszałeś, Deckard? Nie chcą kłopotów.
Z doświadczenia wiem, że kłopoty znajdują się same.
Nie musi się robić nieprzyjemnie.
Oddajcie nam trochę swoich fantów
i będziemy kwita.
Nie. Za ciężko pracowaliśmy…
- Trochę? - Tylko…
Ten dzień jednak nie jest taki zły.
Czekajcie!
Na pewno chcesz się przekonać?
Gdzie Powder?
Ty mała…
Dalej, Myszałka. Potrzebuję cię!
Niech to!
Nie!
- Co zrobiłaś? - Przepraszam!
Puściłam na niego Myszałkę, ale nie podziałało.
- Kto się spodziewał? - Mogliśmy nie iść.
Co za różnica. Łup i tak przepadł.
Nie przejmuj się, Powder. Grunt, że nic ci nie jest.
Jej nic nie jest? A co z nami?
Ja jestem poobijany, a ona rozgrzeszona?
Właśnie.
Zawsze jak z nami idzie, coś musi się wydarzyć.
Przynosi nam pecha.
Odpuść już, Mylo.
Siedź na tyłku!
Hejka!
A weź tam, spływaj stąd!
- Musisz zapłacić! - Dam ci popalić!
OSTATNIA KROPLA
- Ups. Przepraszam panie. - Uważaj!
Wygląda na to, że dobiliśmy targu.
Najwyraźniej.
Momencik.
Chwilunia.
Nie tak się umawialiśmy…
Popyt na twój towar spadł, od kiedy się dogadywaliśmy.
To jego nowa wartość.
Zaraz. Przecież się umówiliśmy.
- Dziesięć tysięcy. - Ryzyko biznesowe.
- Dziesięć. - To uczciwa cena.
- Ja bym wziął. - Nie.
Nie mogę tego zrobić. Nie mogę!
Decyduj.
- Potrzeba czegoś? - Daj nam spokój.
Na pewno? Jak dla mnie…
Spieprzaj!
Chyba wiem, czego wam potrzeba.
Chyba mnie nie słyszałeś…
Mała rada.
Nie groź kolesiowi, który ci polewa.
A więc ty jesteś Vander.
„Ogar Podziemi”.
Spodziewałam się kogoś młodszego.
A my kogoś, kto dotrzymuje słowa.
Wszyscy jesteśmy rozczarowani.
Musiałeś nas źle zrozumieć, przyjacielu. Prowadziliśmy… negocjacje.
Teraz to ja rozumiem.
Proponuję, żebyście oddali Huckowi resztę,
a ja dam wam stąd wyjść w jednym kawałku.
Dobiliśmy targu?
Paskudne.
Pokochasz z czasem.
Witajcie w Alejach.
- Vander ma o niczym nie wiedzieć. - Spokojnie.
- Powder zajęła się dowodami. - Próbowałam, dobra?
Nie łapiesz. Jesteś większy i starszy.
- To niesprawiedliwe. - To trzymaj się nas! Oberwij choć raz.
- Jak nastroje? - Nie mogłyby być lepsze.
To dobrze.
Wiadomo wam coś o jakimś wybuchu
i pościgu górniaków?
„Czworo dzieci uciekło z miejsca przestępstwa”.
Co wyście sobie myśleli?
- Że podołamy prawdziwej robocie. - Że co?
Był cynk i trasa. Nikt nas nie widział.
- Wysadziliście budynek! - To nie…
Zastanowiłaś się, co ci się mogło stać?
Co? Albo im?
Skąd ten cynk w ogóle?
- Podsłuchaliśmy w sklepie Benzo. - Od kogo?
Małego Zioma.
To mój pomysł. Jak chcesz się wkurzać, to na mnie.
Sam powtarzasz, że trzeba wywalczyć swoją pozycję.
I że macie trzymać się z daleka od Północnej Ściany!
- Nie mieszamy się do Piltover. - Bo?
Mają wszystkiego pod dostatkiem, a my klepiemy biedę.
Od kiedy pasuje ci życie w cieniu innych?
Wyjdźcie.
- Siadaj. - Postoję.
Siadaj.
Mają cię za wzór.
- Tak, wiem. - Wiesz, ale nie wiesz.
Wzory nie mogą być egoistami.
- Nie … - Pobiegną, jak im każesz.
Skoczą, jak im powiesz.
Przyjdą z benzyną, jak zachcesz ognia.
Ale co by się nie stało, ty jesteś za to odpowiedzialna.
Tak jak ja – za wszystko tutaj.
Jak nagrabimy sobie w Piltover, to przyślą nam Strażników.
No i? Czemu mamy im się tłumaczyć?
To nasze ulice. Trzeba im to przypomnieć.
Nie słuchasz mnie. Ta droga…
To. To nie rozwiąże naszych problemów.
Tylko nam ich dołoży.
Zrozumieliśmy się?
Gdzie tak oberwałaś?
Jakiś kretyn nas śledził.
Po naszej stronie? Kto?
- Nie wiem. Czaił się na fanty. - Gdzie je teraz macie?
Przepadły.
Wszystkie?
To dobrze.
Nic nie może cię wiązać z tamtymi wydarzeniami.
Musisz się przyczaić przez jakiś czas.
Dobrze.
Będzie dobrze, prawda?
Postaram się.
Nakopałaś temu kretynowi do tyłka, nie?
Wstawaj, Claggor. Wychodzimy.
Że teraz?
- To moje! - Chcecie, by traktować was jak dorosłych?
To powinniście wiedzieć, żeby nie wracać z pustymi rękoma.
Pogadam sobie z waszym informatorem.
Powiedz mi, co dokładnie się wydarzyło.
- Ona jest problemem. - Mylo, naprawdę…
Pamiętasz, co było w plecaku?
Nasz najlepsze dotąd fanty, a ona ja straciła.
- Popełniła błąd. - A kiedy nie popełniła?
- To dziecko. - Nie pieprz.
W jej wieku byłaś dużo lepsza.
Wiesz co, Mylo? Masz rację.
Niektórych rzeczy Powder nigdy nie zrobi.
Mnie nie musisz powtarzać.
- Nie będzie narzekać na wszystko. - Co?
- Ani przechwalać się. - Dobra, czaję.
Albo wszczynać bójek, jak mamy robotę.
Vi…
Albo mówić obcym, że mamy niezły łup.
- Nie chciałem… - Powder to mój problem.
Twoim jest to, że się nie zamykasz.
Pomogę ci go rozwiązać.
Gotowy? Widzisz ten wyraz twarzy?
Od teraz znaczy, że masz się zamknąć.
Ale… ja…
U BENZO
Nikogo nie wpuszczaj.
Zamknięte.
- To otwórz. - Na stałe.
Zabierz swoje graty gdzie indziej.
Nawet lepiej. Właściciel to gówniany handlarz.
Ekko! Długo tam jeszcze?
Jeszcze chwilę. Zębatka nadal ani drgnie.
Zrobisz potem. Muszę pogadać z Vanderem.
- Ale… - Spadaj.
- Claggor! - Cześć, Mały Ziomie!
Wcześnie jesteś.
Moi ludzie nadal zbierają należności.
Nie będę znał kwot przed następnym…
Żarty sobie stroisz?
- Na pewno słyszałeś. - Ja i połowa dolnego miasta.
Czemu się tak głupio zachowali?
Młodzi myślą, że tak właśnie należy.
Tak. A Vi jest jedną z nich.
Pakuje się w każde tarapaty, jakie się napatoczą.
Dorastają, Vander. Zaczynają pisać własną historię.
Nie możemy ich ciągle chronić.
- Ktoś ich śledził. - Całe mnóstwo ktosiów.
Nie Strażnicy. Ktoś po naszej stronie.
Kto?
Nie Strażnicy są największym zmartwieniem.
Obaj to wiemy.
Liczyłem, że dzisiaj pracujesz.
- Poszliście? - Jasne.
Skąd dowiedziałeś się o tym miejscu?
- Ja… - Walczyliście ze Strażnikami?
To? Nie, zaczepili nas menele.
- Vi skopała im tyłki? - Tak, inaczej by mnie tu nie było.
Pokazała mi kilka ciosów. Patrz!
Faktycznie, składa się w całość.
- To skąd wiesz o tym miejscu? - Przyszedł tutaj taki jeden dziwak.
Nakupował rzeczy z wystawy.
Płacił złotem i się nie targował. Policzyłem mu podwójną cenę.
- Dupek. - Skąd wiedziałeś, gdzie mieszka?
- Poszedłem za nim. A niby skąd? - No tak.
Cholera.
Będzie dobrze. Spływaj!
Dzień dobry.
Dobry wieczór, przyjaciele.
Cholera.
Mogę w czymś pomóc?
Jakieś szumowiny zaatakowały budynek przy Akademii,
ale wy już o tym wiecie.
- Szukamy sprawców. - Macie rysopis?
Tak, chodzi właśnie o tych, o których myślisz swoim wielkim łbem.
- Mam wielką głowę? - Lekko ponad średnią.
Słuchaj, typie…
Idź się trochę przespacerować, Marcus.
Ochłoń nieco.
No idź.
Ale z niego przyjemniaczek.
Nie przejmujcie się nim. Nie wie, kiedy przestać.
Niektóre rzeczy są jednakowe po obu stronach.
- Wiecie, że przegięliście na górze? - Jakieś ofiary?
Budynek wyleciał w powietrze. Jak sądzisz?
Winni odpowiedzą za swoje czyny.
Warsztat należał do Kirammanów.
Wiecie, co się znajdowało w środku?
Przy tym to miejsce to cukiernia.
Rada musi kogoś ukarać dla przykładu.
- Ludzie muszą czuć się bezpiecznie. - Tak, górniacy.
Była umowa, Vander.
Twoi ludzie trzymają się z dala od moich ulic, a ja – od was.
Powiedz kto to. Załatwimy to po cichu. Nikt się nie dowie, że sypnąłeś.
Nie mogę.
Chyba nie rozumiesz powagi sytuacji.
Jeśli dziś nie wsadzę kogoś za kraty,
będę musiał tu wrócić z całą armią Strażników.
Obaj wiemy, jak to się skończy.
Wybacz, Grayson, ale nie doniosę na własnych ludzi.
Jak się namyślisz, to przez to do mnie dotrzesz.
I tylko do mnie.
Jak się ten nazywa?
Wąsik.
- Chcesz pogadać o dzisiaj? - Po co?
Wszystko popsułam. Jak zawsze.
- Nikt tak nie twierdzi. - Tak nie.
Tylko że w moim wieku byłaś ode mnie lepsza.
Słyszałaś ich. Nie jestem wojowniczką.
I nie musisz nią być.
Posłuchaj mnie. Ja mam je, a ty masz ich.
- Nigdy nie działają. - Jeszcze.
- Chodź ze mną. - Co?
No chodź.
Po co tu jesteśmy?
Widzisz potok ścieków przy kanale?
Claggorowi utknęła w nim noga, jak uciekał przed Strażnikami.
Rozśmieszyło ich to, więc go zostawili.
Całą noc tam spędził, zanim go znaleźliśmy.
A tamten baner?
- Widzisz go? - Tak.
Mylo potknął się o własne wiadro
i prawie spadł, jak malował środkowy palec.
Ta plama to z jego tyłka.
A tamto?
Jak byłam dzieckiem, koleś zabrał mi zabawkę i ją tam wrzucił.
Przychodziłam tu nocami i się w nią gapiłam
z nadzieją, że wiatr albo jakiś ptak ją strącą.
Każdy miewa gorszy dzień.
Ale dzięki nim się uczymy. I trzymamy się razem.
Zapomniałam.
Miałem je w kieszeni. Zabrałam z mieszkania.
Co to?
Nie wiem. Pokażemy je Vanderowi?
Nie.
Niech to będzie nasza mała tajemnica.
Mylo nie ma racji, Powder. Jesteś silniejsza, niż ci się wydaje.
I pewnego dnia…
zdobędziemy szacunek miasta.
Miałeś za nimi iść, a nie się mieszać.
Przepraszam. Wzięli nas z zaskoczenia.
Jego wspólnik zaczął o ciebie wypytywać.
Nie mam ochoty na takie ryzyko.
Te dzieciaki. To ich sprawka. Ten wybuch w górnym mieście.
- Ich sprawka? - Tak.
Teraz wkurzeni górniacy ich szukają.
Vander ma problem.
To najmądrzejsza rzecz, jaką dotąd powiedziałeś.
Nakarmcie go.
Ale niech nigdzie nie wychodzi.
- Musimy się spieszyć. - Już prawie gotowe.
Pokaż.
Pora karmienia.
A efekty uboczne?
Stabilizują się.
Masz jakiegoś chętnego na oku?
Ktoś się właśnie zgłosił.
Napisy: Adam Sikorski