CAPITAL
Aí o está!
Atalládeo!
Para en nome de...
Alí!
- Veña! - Veña!
Está alí! Collédeo!
- Aí está. - Non o deixedes escapar!
Vamos!
Ide por el!
Alto!
Un mestre da terra.
Rápido!
Veña!
Xa!
Rápido! Ide por el!
Dállo ao rei da Terra. Van comezar a guerra!
- Alí! - Vamos!
Chega tarde.
O seu plan de guerra xa vai cara ao Reino da Terra.
Mellor.
Así todos mirarán para o Reino da Terra.
Todos menos nós.
Estaremos listos para o seu ataque.
Cando o seu rei reciba ese plan,
desviará as súas forzas cara ás fronteiras
e buscará o apoio das outras nacións.
As Tribos da Auga, os Nómades do Aire e o mundo enteiro
virarán os ollos cara aos mestres da terra.
Quería que o soubésemos?
Nós non somos o obxectivo?
Teño un obxectivo máis importante.
Moito máis importante.
Por que?
Por que fai isto?
Porque esta é a nosa ocasión.
Unha estrataxema maxistral, alteza.
Pero, tacticamente, os mestres do aire non son a ameaza.
Isto non ten que ver cos mestres do aire, senón con un que vive entre eles.
O único que se nos pode interpoñer no camiño.
Falta por saber quen é o Avatar.
Por iso temos que matalos a todos.
Auga.
Terra.
Lume.
Aire.
Durante miles de anos, as catro nacións viviron en harmonía,
unha paz que foi posible grazas ao Avatar,
a única persoa que domina os catro elementos
e que protexe o delicado equilibrio entre as nacións.
Cando un Avatar morre,
o seu espírito renace noutro corpo nun ciclo eterno.
Desde a morte do último Avatar,
aínda non xurdiu a nova encarnación.
O señor do lume Sozin, o cruel líder da Nación do Lume,
cre que este é o momento de lanzar unha campaña implacable
para conquistar o mundo.
O seu primeiro paso é eliminar a única persoa
que pode interpoñerse no seu camiño.
O próximo mestre dos catro elementos,
un mestre do aire que quizais non estea preparado para a responsabilidade de ser
o Avatar.
O TEMPLO DO AIRE DO SUR
Aang!
- Ei, mirade! - Si!
Ese é Aang?
Quen ía ser, logo?
Fachendoso.
Por que? Só gozaba das vistas.
O monxe Tsutop andábate buscando.
Volviches faltar ao adestramento.
Sempre son os mesmos exercicios. Xa sabe que os sei facer.
Aang!
Irás máis adiantado ca os outros, pero aínda tes moito que aprender.
Agora non o crerás,
pero un día igual te arrepintes de non pasar máis tempo cos teus mestres.
Será mellor que ti e os outros alumnos vaiades organizar
o Festival do Gran Cometa.
Queda moito que facer antes de chegaren os Nómades do Aire dos outros templos.
Cantos veñen?
Espera. Que é ese ruído?
Mirade alá arriba!
Mirade cantos hai!
Hai moitísimos!
Mirádeos a todos!
Todos!
Vamos, Aang! Están alá!
Ei, esperade!
Dixéchesllo?
- Non era o momento. - O momento?
Non podemos esperar polo momento oportuno.
Temos que ir falar co consello xa.
Aang sempre foi un prodixio.
O mestre do aire máis novo da historia
en recibir as marcas de mestre.
Pero só ten 12 anos.
Non lle podemos pedir iso.
Sozin planea atacar o Reino da Terra.
As Tribos da Auga apoian os mestres da terra. Nós tamén debiamos axudalos.
E precisamos o Avatar.
Si, Aang é poderoso, pero aínda ten moito que aprender
sobre responsabilidade,
expectativas
e sacrificios.
E, sobre todo, precisa saber quen é.
Se o mandamos marchar antes de aprender iso,
podería non chegar a ser o que precisamos que sexa.
E tanto el coma o mundo
igual non se dan recuperado máis.
O Avatar ten unha enorme responsabilidade,
non é cousa dun neno.
Pero nós non decidimos quen leva esa carga,
e ti es demasiado achegado a Aang para recoñecelo, irmán Gyatso.
Aang debe marchar para aprender a dominar os outros elementos.
Oxalá non sexa moi tarde para que el sexa o factor diferencial.
O festival dá sempre tanto traballo?
O último foi hai cen anos e, non o crerás, pero nin eu son tan vello para telo visto.
Eu crería que si.
Lembras a última vez que te trouxen?
Si, aquí puxéronme as tatuaxes.
Normalmente poñen as marcas na sala principal, pero eu quería que chas puxesen
en presenza de Yangchen,
a última Nómade do Aire que foi a Avatar.
Cando morreu, o seguinte Avatar naceu
na seguinte nación do ciclo eterno.
Entón, despois da morte de Yangchen,
veu Kuruk, das Tribos da Auga, logo Kyoshi, do Reino da Terra...
Logo Roku, da Nación do Lume.
Iso significa que o próximo Avatar
será un mestre do aire.
O seu espírito resoa nun de nós.
Aang, ti sempre fuches especial.
O mestre do aire con máis talento que coñecín.
Eu non quero ser especial.
Pero es.
Aang,
ti es o Avatar.
A Nación do Lume escolleu un camiño escuro.
As súas accións ameazan con desestabilizar o mundo.
Só o Avatar, a única persoa que domina os catro elementos,
pode salvar o mundo.
O mundo precisa o Avatar.
O mundo precísate, Aang.
Vas marchar axiña para aprenderes as outras disciplinas.
Axiña?
Deixar os amigos? Marchar da casa? Deixarte a ti?
Isto...
sería unha gran carga para calquera,
pero ti non es calquera, Aang.
Ti es forte,
bo
e xeneroso.
Lémbrao.
Lembra sempre quen es,
porque non hai mellor persoa a quen darlle este poder.
Eu non quero un poder.
Por iso serás un grande Avatar.
Por que teño que ser diferente?
Non podo... seguir facendo que son amigo teu?
Ti es amigo meu.
E sempre serás amigo meu.
Ola, Appa.
Tampouco dormes, eh?
Gyatso di que eu seica son o Avatar.
Eu.
Se nin me deixan darlle de comer ao bisonte,
como vou salvar eu o mundo?
Dixo que teño que lembrar quen son.
Pero eu xa sei quen son.
Gústame xogar á pelota, comer tortas de banana e vaguear cos amigos.
Ese son eu,
non o que pode parar a Nación do Lume
nin o que pode parar unha guerra.
Os outros nenos din que teño sorte polo que sei facer,
pero eu cambiáballes o sitio.
Non quero marchar.
Non quero esa responsabilidade.
Teño medo do meu poder, teño medo de estar só!
Teño medo.
Tes razón.
Teño que subir, alí todo ten máis sentido.
Polo menos agora.
Yip yip!
Lembrade,
que non quede ninguén vivo.
Irmáns e irmás, atácannos!
- Que pasa? - Comigo, rápido!
Onde vai Aang?
Aang!
Rápido, pasade.
O tempo ponse feo, Appa. Igual hai que volver á casa.
Así.
Non fagades ruído.
No curruncho.
Veña, abaixádevos.
Vale, Appa! Sigue!
Outra noite ao mellor vencías.
Pero non cando nós temos o poder do cometa.
ENSEADA DO LOBO
Veña!
Grazas.
Vale, escoitade.
Vixiamos o muro en quendas de tres horas,
pero non todos estades nos vosos postos.
A partir de agora, haberá sempre dúas persoas. Teredes o dobre de quendas.
Algún problema? Xa me parecía que non. Volvede aos vosos postos.
Veña, vamos.
A onde imos?
Os pesqueiros veñen baleiros.
Se queres que algo saia ben, faino ti.
Non valoran o teu incrible liderado.
Certo, non se decatan.
Moi graciosa.
Katara!
Onde estabas antes?
Practicando coa auga, non?
Tranquilo, non me viu ninguén.
Total, non importa.
Importa tal. Se descobren que es mestra da auga...
Ninguén da Nación do Lume veu á aldea desde hai anos.
Amais, non hai nada que ver. Un pingüín-lontra vira máis auga ca min.
Igual é mellor así.
Debías axudar máis coas cousas da aldea.
Non todo é prepararse para loitar.
- Estamos en guerra. - Dominar a auga é a nosa cultura.
O noso modo de vida. Hai que mantelo.
- O noso deber é sobrevivir. - Xa o sei.
- Se estivese papá... - Pero non está! Estou eu!
Katara.
Katara, xa te enfadarás despois, agora rema.
Moi ben.
Eu non fixen nada.
Sokka!
Estás ben?
Non, ala! Iso non é boa cousa!
Que é iso?
Que raro!
Ou collemos a canoa ou nos comen os peixes.
Sería ben irónico.
Igual podía ir flotando en xeo.
Katara?
Por fin.
De onde saíu?
Non o sei.
Ah! Ben. Así xa non imos morrer.
Vamos para a casa.
Para!
Que fas?
Non pensarás deixalo aquí.
Katara, estoupou un estraño iceberg brillante e botou
un misterioso rapaz calvo.
Que che fai pensar que é boa idea levalo connosco?
Sokka, é un neno.
Non o podemos deixar aquí.
Non me gusta, pero non me fagas caso.
Eu só me encargo da seguridade da aldea.
- Parece morto. - Que é a marca esa da cabeza?
Deixádeme mirar.
Non pode ser.
Que é, avoa?
É un mestre do aire.
Imposible! Os mestres do aire xa non existen.
Non teremos respostas ata que esperte.
Que descanse.
Veña.
O único poboado é a Aldea da Tribo da Auga no Polo Sur. Hai que ir alí.
- Cres que alí atoparemos o Avatar? - Si.
Pola luz?
Cres que imaxino cousas?
Ás veces, os raios de sol son só relampos celestiais no ceo invernal.
Durante tres anos, seguín cada pista, cada rumor,
cada murmurio do Avatar.
E seguireino facendo outros tres anos se fai falta.
Príncipe Zuko, non creo que teu pai queira...
Meu pai desterroume ata que atope o Avatar,
e iso é o que vou facer.
Eu só digo que é duro ver que te ilusionas cada vez que ves...
un indicio.
Todo pagará a pena cando regrese vitorioso como lexítimo herdeiro do señor do lume.
Igual vai sendo hora de decatarse de que o trono non o é todo.
Non o será para ti.
Pero para min...
é o meu destino.
Vamos!
Pilleite!
Ei, arredade del! En que pensades?
Esqueceuvos o adestramento? Díxenvos que non baixedes a garda.
- Igual é o inimigo. - O inimigo?
Non son o inimigo.
Quen es, logo?
Son Aang.
Onde estou?
- Como cheguei aquí? - Digo eu.
Espera.
Appa.
Appa!
Onde vai Appa?
Sokka!
Víchelo?
Si.
Non é raro para nada.
Appa!
É mestre do aire.
Vistes a Appa?
O bisonte do ceo.
Seis patas, cornos, frechas castañas.
Bisonte do ceo.
- Bisonte do ceo. - Repetilo non serve de nada.
Vaia!
Appa!
Bisonte do ceo.
Dis que caíches na tormenta?
Botóusenos enriba.
O tempo empeorou ao marchar da casa.
O Templo do Aire do Sur.
Alí viven os Nómades do Aire.
Home, non todos os Nómades do Aire,
pero viñeran moitos ao Festival do Gran Cometa.
O Festival do Gran Cometa.
Avoa.
Auga, terra, lume, aire.
Hai moito, as catro nacións vivían xuntas, en harmonía.
Logo, todo cambiou cando a Nación do Lume atacou.
Só o Avatar, o mestre dos catro elementos,
os podía parar.
Pero cando o mundo máis o precisaba,
el desapareceu.
Entón, a Nación do Lume avanzou e arrasou todo,
sumíndonos en tempos escuros.
Todos os desta aldea saben isto,
pero ti non, verdade, rapaz?
Tampouco saberás que non se viron mestres do aire desde hai xeracións
nin que o Templo do Aire do Sur foi o primeiro en caer,
porque estiveches atrapado no xeo todo este tempo.
A última vez que o Gran Cometa foi visto no ceo
foi hai cen anos.
Semellará só un rapaz,
pero é moito máis.
É o último mestre do aire.
Dos sitios posibles, decide irmos ao punto máis frío do mundo.
Por que non nos leva nunca a onde haxa augas termais?
- Quere falar, tenente Jee? - Non, señor.
Permítanme dicir algo.
A nosa misión é vital para o futuro da Nación do Lume.
Por iso atoparemos o Avatar.
Demostraremos a nosa valía
e volveremos á casa ver as familias...
ou morreremos no intento.
Estás ben?
Cen anos.
Todos os meus amigos,
a xente que coñezo...
xa non están.
Síntocho.
Eu tamén sei o duro que é perder a xente que queres.
Cando era pequena, non entendía a guerra, ata que viñeron os mestres do lume.
Arrasaron con todo o que atoparon.
Con todo.
E con todos.
Despois, noso pai decidiu saír á caza dos mestres do lume.
Iso foi hai tres anos e non o volvemos ver.
Deixou a Sokka a cargo cando fixo 13 anos.
Tería que medrar rápido.
Coma todos nós.
Nunca se está preparado
ata que hai que estar.
Son dos ataques da Nación do Lume contra a Tribo da Auga.
Os mestres do lume eran crueis.
Logo, a Nación do Lume conquistou a maior parte do mundo.
Pero os mestres da auga deféndense, sobre todo, no Norte.
E o Reino da Terra mantense forte.
Iso esperamos.
Eu tiña amigos na Nación do Lume.
Íaos visitar.
Xa ninguén visita outras nacións.
Só amigos da propia nación.
Ben. A túa técnica nunca foi tan perfecta.
Debo estar perfecto para loitar co mellor guerreiro.
Seica a Avatar Kyoshi derrotou ela soa un escuadrón do Reino da Terra.
Ti xa estás preparado abondo.
Apetéceche unha cunca de té de xasmín?
Supoñamos que atopamos o Avatar e que o dás vencido.
Unha misión que a teu pai lle parecía imposible.
A túa volta á casa igual resulta...
inesperada.
Non tes razón.
Aquí non vén ninguén.
É tranquilo e recóndito.
Es mestra da auga!
Malamente. Tento mellorar, pero son a única mestra da auga da Tribo do Sur.
Sokka non quere que practique.
Preocúpalle que o descubra a Nación do Lume e...
E que?
Hai unha razón pola que son a única mestra da auga que queda.
Os outros matáronos todos.
Sokka non o entende.
Son unha guerreira. Debía facer máis pola nosa xente.
Para os monxes, dominar os elementos abrangue enerxía e equilibrio.
Sentindo a enerxía que te rodea, atopas o equilibrio.
E atopando o equilibrio, sentes a enerxía.
Que bonito!
Nin o estaba intentando!
Mellor.
Ti sóltate.
Katara?
Sokka, a Nación do Lume! Están...
Xa os vimos. Ide para aos vosos postos!
- Sokka, os tiralanzas... - Cárgaos.
Non entendo. Que fan aquí?
Despois de todo este tempo, que quererán?
A el.
Non é só o último mestre do aire. Non si?
Ti es o Avatar.
Aang.
Sabía que ocultaba algo.
Cando o mundo máis precisaba o Avatar, desapareceu, é un covarde.
El fuxiu e a xente morreu.
Sokka, desembarcaron.
Ídevos agachar.
- Sokka, quero... - Katara, vaite.
Veña, vamos a un sitio seguro.
Son o príncipe Zuko.
O primoxénito do señor do lume Ozai.
Non queremos quitarlles as casas.
Só buscamos alguén que non é de aquí.
Alguén que non é un de vostedes.
Entrégueno agora
ou queimarei a aldea enteira.
- Onde está? - Sokka, non llo entregues.
- Non é de aquí. - Iso non está ben.
Papá mandoume protexer a aldea.
Si, pero lembra o que nos dixo mamá.
Temos que protexer os que non se dan protexido sós.
Perdeu todo o que tiña. Sokka, non o ves? É o Avatar.
Mentiunos!
É difícil exercer a túa responsabilidade,
pero ser líder non é só pescar peixe.
Tes que darlle á xente motivos para vivir.
Iso representa o Avatar: a esperanza.
Precisámola tanto coma a comida e un fogar.
Eu precísoa.
Son Sokka,
fillo de Hakoda,
señor... da neve e o xeo.
En nome da Aldea da Enseada do Lobo,
esixo que marchen inmediatamente!
Se iso é o que queres,
adiante.
Arranxemos isto de líder a líder. De verdade precisas un exército?
Os mestres do lume non erades valentes?
Non pique. Somos máis fortes. Non nos chegan a nada.
E que mérito ten iso?
Acepto.
Quen precisa un exército?
Déixao en paz!
Non pode ser.
Abonda de xogos. Queimade a aldea enteira.
Non!
Vou convosco. Deixádeos tranquilos.
Eu son o que buscas.
- Collédeo. - Esperade!
Tranquila, Katara.
Ninguén me defendera antes.
Es a persoa máis valente que coñecín.
Temos que facer algo. Sokka, temos que axudalo. Sokka!
Escoita, reforza as travesas do portal e non descoides os exercicios.
- Vin moita chafallada hoxe. - Exercicios?
Non lles deixes mangonearte aos novos. Que saiban quen manda aquí.
Quedas a cargo.
Vamos salvar ese rapaz tan rariño.
Moitos pensamos que este día non chegaría nunca. Incluído eu.
Pódolle preguntar algo?
Perdoa.
Son Iroh, fillo do señor do lume Azulon.
Claro que podes.
Por que empezou a guerra a Nación do Lume?
Algúns din que está na nosa natureza
expandirnos e consumirnos coma o propio lume.
Outros cren que a verdadeira estabilidade do mundo
só ocorrerá baixo o noso dominio.
O instinto de conquista sería un instinto de paz e unidade.
A paz implica respecto pola vida, non morte e destrución.
Un nobre sentimento, Avatar,
pero, á fin, para a maioría de nós,
o que importa non é tanto como comezou, senón como rematar esta guerra.
E crese que, capturándote,
a Nación do Lume poderá por fin conseguilo.
Vostede cre iso?
Teño que marchar, pero gustaríame ter moitas máis conversas contigo, Avatar.
Mentres, mandarei que che traian té de xasmín.
É relaxante.
- Non será doado collelos. - Xa.
A ver se collemos unha corrente rápida. Ou o seu ronsel.
Ou...
podemos ir doutro xeito.
En serio?
Katara, non!
Eu non monto nese...
Os Avatares.
Para!
Parádeo!
Abride fogo, agora!
Ola, rapaz!
Sokka!
Aínda non creo que viñésedes por min. Grazas.
Era hora de dicirlles aos parvos do lume que non nos pisen.
Os mestres do lume non se renderán. Seguirante perseguindo.
Entón, non podemos volver á casa.
Sería un risco para todos.
A onde imos, logo?
Gyatso.
Isto sería unha carga enorme para calquera.
Pero ti non es calquera, Aang.
Ti es forte,
bo e xeneroso.
Lémbrao.
Lembra sempre quen es.
Aang.
Que pasa? Que fai?
Aang!
Vamos!
Aang!
Aang! Para!
Por favor!
Aang!
Aang,
non hai mellor persoa
a quen darlle este poder.
Ti es amigo meu.
E sempre serás amigo meu.
Non quero faltar, pero que era iso?
Non sei.
Hai moitas cousas que non sei.
Xa non queda ningún monxe e estou só.
Mira,
cando perdes todo
é cando te decatas do forte que es.
Aí aprendes a loitar.
Fixeron o máximo sacrificio por min.
A súa morte non será en van.
Vou facer o que querían que fixese.
Acabar de formarme e dominar os outros elementos
para restaurar o equilibrio do mundo.
E nada máis?
Esta era a miña casa, pero xa non queda nada.
Só cando perdemos algo nos decatamos do que significaba para nós...
e fariamos calquera cousa por recuperalo.
Calquera cousa.
Non sei a onde irá todo isto nin sei se teño o que hai que ter,
pero o que si sei é...
que son o Avatar
e isto é só o comezo.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa