STOLICA NARODU OGNIA
Tam jest!
Odciąć mu drogę!
Stój w imieniu...
Tam jest!
- Dalej! - Szybko!
Jest tam! Brać go!
Tam pobiegł! Nie pozwólcie mu uciec!
Szybko!
Za nim!
Stój!
Mag ziemi.
Szybciej!
Chodź!
Rusz się!
Tam pobiegł!
Zawieź to Królowi Ziemi. Chcą rozpętać wojnę!
Ruszaj!
Spóźniliście się.
Wasze plany wojenne już są w drodze do Królestwa Ziemi.
Dobrze.
Czyli cały świat będzie patrzył w tamtym kierunku.
Wszyscy poza nami.
Przygotujemy się na wasz atak.
Gdy plany dotrą do twojego króla,
przekieruje siły na wasze granice
i poprosi inne narody o wsparcie.
Plemiona Wody, Nomadzi Powietrza i cały świat
skupią swoją uwagę na magach ziemi.
Chciałeś, żebyśmy wiedzieli?
To nie my jesteśmy celem.
Ja mierzę wyżej.
Dużo wyżej.
Dlaczego?
Czemu to robicie?
Bo nadszedł nasz czas.
Mistrzowski fortel, Wasza Wysokość.
Ale magowie powietrza nie stanowią dla nas zagrożenia.
Tu nie chodzi o magów powietrza. Ale o kogoś, kto wśród nich żyje.
Tylko on mógłby stanąć nam na drodze.
Awatar jeszcze się nie ujawnił.
Dlatego trzeba zabić ich wszystkich.
Woda.
Ziemia.
Ogień.
Powietrze.
Przez tysiąclecia cztery narody żyły ze sobą w pokoju.
W pokoju, który zapewniał awatar.
Jedyna osoba, która panowała nad wszystkimi czterema żywiołami
i broniła delikatnej równowagi pomiędzy narodami.
Gdy jeden awatar umiera,
jego duch odradza się w nowym ciele w nieskończonym cyklu.
Od śmierci ostatniego awatara
wciąż oczekujemy na jego nowe wcielenie.
Władca Ognia Sozin, bezwzględny przywódca Narodu Ognia,
wierzy, że nadszedł moment, by rozpocząć bezwzględną kampanię,
którą podbije świat.
W pierwszej kolejności pozbędzie się jedynej osoby,
która może stanąć mu na drodze.
Kolejnego mistrza czterech żywiołów,
który może nie być jeszcze gotowy, by wziąć na siebie odpowiedzialność
zostania awatarem.
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
POŁUDNIOWA ŚWIĄTYNIA POWIETRZA
Aang!
Patrzcie!
A któż to?
Popisujesz się.
No co? Podziwiałem widoki.
Mnich Tsutop cię szukał.
Znowu nie przyszedłeś na trening!
Wiecznie ćwiczymy to samo. Przecież już to wszystko potrafię.
Aang.
Może przewyższasz innych zdolnościami, ale wciąż musisz się wiele nauczyć.
Możesz nie wierzyć,
ale przyjdzie taki dzień, gdy pożałujesz, że nie przykładałeś się do nauki.
A teraz idź z innymi uczniami przygotować się na Święto Wielkiej Komety.
Czeka nas dużo pracy,
zanim Nomadowie Powietrza przybędą z innych świątyń.
Ilu ich będzie?
Patrzcie tam!
Spójrzcie tylko!
Ale ich dużo!
Patrzcie!
Wszyscy.
Chodź, Aang, pójdziemy do nich!
Czekajcie!
Powiedziałeś mu?
- To był zły moment. - Zły moment?
Dobry może nigdy nie nadejść.
Musimy porozmawiać z radą. Teraz.
Aang zawsze był uzdolniony.
To najmłodszy mag powietrza w historii,
który otrzymał znaki mistrza.
Ale ma tylko 12 lat.
Nie możemy go o to prosić.
Sozin planuje zaatakować Królestwo Ziemi.
Plemiona Wody już wysłały swoich wojowników.
My też musimy im pomóc.
Potrzebujemy awatara.
Owszem, Aang jest potężny,
ale musi się jeszcze wiele nauczyć
o odpowiedzialności,
oczekiwaniach,
poświęceniu.
A co najważniejsze, musi się dowiedzieć, kim jest.
Jeśli go odeślemy, zanim do tego dojdzie,
nie stanie się osobą, której potrzebujemy.
Zarówno on, jak i świat
mogą się z tego nie otrząsnąć.
Rola awatara to ogromna odpowiedzialność,
nieprzeznaczona dla dziecka.
Ale to nie my wybieramy, kto ją wypełni.
Będąc z Aangiem tak blisko, nie dostrzegasz tego, bracie Gyatso.
Aang natychmiast wyruszy szkolić się w innych dyscyplinach.
Miejmy nadzieję, że nie jest za późno, aby mógł coś zdziałać.
Święto komety to zawsze tyle pracy?
Ostatnie było sto lat temu i zdziwisz się,
ale nie jestem aż tak stary.
Głowy bym nie dał.
Kiedy ostatnio tu byliśmy?
Kiedy zrobiono mi tatuaże.
Zwykle robi się to w głównej sali,
ale ja chciałem, żebyś otrzymał znaki w obecności Yangchen,
ostatniej awatar z Nomadów Powietrza.
Gdy umarła, następny awatar odrodził się
w kolejnym narodzie, w wiecznym cyklu.
Po śmierci Yangchen
pojawił się Kuruk z Plemion Wody, a potem Kyoshi z Królestwa Ziemi...
I Roku z Narodu Ognia.
Co oznacza, że kolejny awatar
znów będzie magiem powietrza.
Jej duch rozbrzmiewa w jednym z nas.
Aang, zawsze byłeś wyjątkowy.
Nigdy nie znałem zdolniejszego maga powietrza.
Nie chciałem być wyjątkowy.
Ale jesteś.
Aang,
to ty jesteś awatarem.
Naród Ognia wkroczył na mroczną ścieżkę.
Ich działania mogą zaburzyć równowagę świata.
Tylko awatar, ktoś, kto opanował wszystkie cztery żywioły,
może ocalić świat.
Świat potrzebuje awatara.
Świat potrzebuje ciebie, Aang.
Musisz nas teraz opuścić, by trenować inne dyscypliny.
Teraz? I zostawić przyjaciół? Dom?
Ciebie?
Dla każdego byłoby to ogromne wyzwanie.
Ale ty nie jesteś jak inni.
Jesteś silny,
dobry
i wielkoduszny.
Pamiętaj o tym.
Zawsze pamiętaj, kim jesteś,
bo jesteś najlepszą osobą, jaka mogła otrzymać tę moc.
Ale ja nie chcę żadnej mocy.
Właśnie dlatego będziesz świetnym awatarem.
Czemu to ja muszę być inny?
Nie mogę dalej...
udawać, że jesteśmy przyjaciółmi?
Jesteś moim przyjacielem.
I zawsze nim będziesz.
Cześć, Appa.
Też nie możesz spać, co?
Gyatso mówi, że podobno jestem awatarem.
Ja.
Nie dają mi nawet karmić małych bizonów, a mam ratować świat?
Powiedział, że muszę pamiętać, kim jestem.
Ale ja wiem, kim jestem.
Lubię grę w piłkę, ciastka bananowe
i wygłupy z przyjaciółmi.
Taki właśnie jestem.
Nie jestem kimś, kto powstrzyma Naród Ognia.
Kto powstrzyma wojnę.
Inne dzieciaki zazdroszczą mi tego, co potrafię,
ale zamieniłbym się z każdym z nich.
Nie chcę odchodzić.
Nie chcę takiej odpowiedzialności.
Boję się mojej mocy. Boję się być sam!
Boję się.
Masz rację.
Muszę iść tam, gdzie wszystko nabiera sensu.
Przynajmniej na razie.
Hop, hop!
Pamiętajcie,
nikogo nie oszczędzać.
Bracia i siostry, atakują nas!
- Co się dzieje? - Za mną, szybko!
Gdzie Aang?
Aang!
Biegnijcie, szybko!
Robi się groźnie, Appa. Może powinniśmy zawrócić?
Właśnie tam. Bądźcie cicho. Tam będziecie bezpieczni.
Wszyscy do kąta.
Nie ruszajcie się.
Już dobrze, Appa!
Spokojnie!
W inną noc mógłbyś zwyciężyć.
Ale nie dziś, gdy pomaga nam moc komety!
WILCZA ZATOKA
Chodźcie!
Dziękuję.
Dobra, słuchajcie.
Mieliśmy pełnić trzygodzinne warty,
ale niektórym nie można ufać, bo opuścili swoje stanowiska.
Dlatego od teraz
będziecie stać w parach, co zwiększy liczbę wart.
Jakiś problem? Tak myślałem.
Wracać do zajęć.
Chodźmy.
Dokąd?
Nikt nic dzisiaj nie złowił.
Jeśli coś ma być zrobione, zrób to sam.
Mogliby docenić twoje zdolności przywódcze.
Masz rację, mogliby.
Bardzo śmieszne.
Katara!
Co robiłaś wcześniej?
Znowu ćwiczyłaś tkanie, prawda?
Nie martw się, nikt mnie nie widział.
To i tak nieważne.
Jeśli Naród Ognia odkryje, że jesteś magiczką...
Ich ludzie od lat nie zbliżyli się do wioski.
I tak nie ma czego oglądać.
Wydropingwin tkałby lepiej ode mnie.
Tak będzie lepiej.
Powinnaś częściej pomagać w wiosce.
Myślisz wyłącznie o walce.
- Trwa wojna. - Magia wody to nasza kultura.
Nasza tradycja. Trzeba o nią dbać.
- Trzeba dbać o to, by przeżyć. - Wiem.
- Gdyby tata tu był... - Ale go nie ma! Ja jestem!
Katara.
Katara. Nie dąsaj się, tylko machaj wiosłem.
Brawo.
To nie ja.
Sokka!
Jesteś cała?
O nie, niedobrze.
Co to jest?
Dziwne.
Złapmy ten kajak albo ryby nas zeżrą.
To by była ironia losu.
Może podpłynę do niego na krze?
Katara?
Nareszcie.
Skąd on się wziął?
Nie wiem.
Fajnie, nie umrzemy.
Wracajmy do domu.
Chwila, co ty wyprawiasz?
Chyba go nie zostawimy?
Dziwna, świecąca góra lodowa właśnie eksplodowała i wypluła
tajemniczego łysego ludzika.
A twoja pierwsza myśl to: „Super, bierzemy go ze sobą”?
Sokka, to tylko dziecko.
Nie możemy go tu zostawić.
Jestem przeciw, ale kogo to obchodzi.
Ja tylko odpowiadam za bezpieczeństwo wioski.
- Jak dla mnie trup. - Co on ma na głowie?
Niech no spojrzę.
Niemożliwe.
O co chodzi, babciu?
To mag powietrza.
To niemożliwe. Magów powietrza już nie ma.
Niczego nam nie powie, póki się nie ocknie.
Dajmy mu odpocząć.
Chodźcie.
Jedyna osada w okolicy to wioska Plemienia Wody.
Tam popłyniemy.
- Myślisz, że tam znajdziemy awatara? - Tak.
Przez słup światła?
Uważasz, że mam zwidy?
Czasem słupy światła to zwykłe rozbłyski na zimowym niebie.
Przez trzy lata ganiałem za każdą wskazówką, każdą plotką,
każdym podszeptem na temat awatara
i będę to robił przez kolejne trzy lata, jeśli będę musiał.
Książę Zuko, twój ojciec nie życzyłby sobie...
Mój ojciec skazał mnie na wygnanie, dopóki nie znajdę awatara,
i dokładnie to zamierzam zrobić.
Chodzi mi o to, że przykro patrzeć, jak robisz sobie nadzieję
za każdym razem, gdy widzisz jakiś znak.
Dzięki moim wysiłkom powrócę w chwale jako prawowity następca Władcy Ognia.
Może czas pogodzić się z tym, że tron to nie wszystko.
Może dla ciebie.
Ale dla mnie...
to jedyne przeznaczenie.
Chodźcie!
Mam cię!
Odsuńcie się od niego! Co to za pomysły?
A wasze szkolenie? Mówiłem, że macie się mieć na baczności!
- Może być wrogiem! - Wrogiem?
Nie jestem wrogiem.
To kim jesteś?
Jestem Aang.
Gdzie ja jestem? Jak tu trafiłem?
Ty mi powiedz.
Zaraz.
Appa?
Appa!
Gdzie Appa?
Sokka!
Widziałeś go?
Tak.
To ani trochę nie jest dziwne.
Appa!
To prawdziwy mag powietrza!
Widzieliście Appę?
Mojego latającego bizona?
Sześć nóg, rogi, brązowa strzała?
Latający bizon.
- Latający bizon! - Powtarzanie nie pomaga.
A co to jest?
Appa!
Latający bizon.
- Wpadłeś do wody przez burzę? - Wzięła się znikąd.
Pogoda rozszalała się, gdy tylko opuściłem dom.
Południową Świątynię Powietrza.
To dom Nomadów Powietrza.
Nie, że wszystkich,
ale większość przybyła na Święto Wielkiej Komety.
Święto Wielkiej Komety.
Babciu?
Woda, ziemia, ogień, powietrze.
W dawnych czasach cztery narody żyły ze sobą w pokoju.
Jednak kiedy Naród Ognia zaatakował, wszystko się zmieniło.
Tylko awatar, mistrz czterech żywiołów, mógł go powstrzymać.
Lecz właśnie wtedy, gdy był najbardziej potrzebny,
awatar zniknął.
Naród Ognia nadal napadał i siał spustoszenie,
sprowadzając na nas mroczne czasy.
Wszyscy w wiosce znają tę historię,
ale ty nie, prawda, młody człowieku?
Tak samo jak nie wiesz,
że magów powietrza nie widziano od wielu pokoleń,
a Południowa Świątynia Powietrza upadła jako pierwsza,
bo przez cały ten czas pozostawałeś uwięziony w lodzie.
Od czasu, kiedy Wielką Kometę widziano na niebie po raz ostatni,
minęło sto lat.
Może wyglądać na małego chłopca,
ale jest kimś więcej.
Jest ostatnim magiem powietrza.
Świat jest wielki, a on nas zawlókł tam, gdzie jest najzimniej.
Te całe znaki nie mogły wskazać gorących źródeł?
- Jakiś problem, poruczniku Jee? - Nie.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Nasza misja jest kluczowa dla przyszłości Narodu Ognia,
dlatego odnajdziemy awatara.
Pokażemy, ile jesteśmy warci,
i powrócimy do naszych domów i rodzin...
albo zginiemy, próbując.
Wszystko dobrze?
Sto lat.
Moi przyjaciele.
Wszyscy, których znałem.
Już ich nie ma.
Przykro mi.
Wiem, jak to jest stracić bliskich.
Gdy byłam mała, nie rozumiałam, czym jest wojna,
aż zaatakowali nas magowie ognia.
Niszczyli wszystko na swojej drodze.
Wszystko.
I wszystkich.
Później ojciec zebrał wojowników i ruszył przeciwko nim.
Minęły trzy lata i wciąż nie mamy od niego żadnych wieści.
Sokka ledwo skończył 13 lat, a został przywódcą wioski.
Musiał szybko dorosnąć.
Jak my wszyscy.
Tak naprawdę nigdy nie jesteśmy gotowi,
aż nagle musimy być.
Naród Ognia używał ich podczas pierwszych ataków.
Byli bezlitośni.
Od tamtej pory podbili większość świata.
Ale magowie wody wciąż walczą. Zwłaszcza na północy.
Królestwo Ziemi też się broni.
Tak sądzimy.
Miałem przyjaciół z Narodu Ognia.
Odwiedzałem ich.
Nikt już nie odwiedza innych krajów.
Przyjaźnimy się ze swoimi.
Dobrze. Jesteś w szczytowej formie.
Muszę być, skoro zmierzę się z takim wojownikiem.
Awatar Kyoshi w pojedynkę pokonała cały szwadron Królestwa Ziemi.
Na pewno jesteś dobrze przygotowany.
Co powiesz na filiżankę jaśminowej herbaty?
Załóżmy, że znajdziemy awatara, a ty go pokonasz.
Dokonasz czegoś, co twój ojciec uznał za niemożliwe.
Twój powrót do domu może być...
niespodziewany.
Mylisz się.
Nikt tu nie przychodzi.
Mam tu ciszę i spokój.
Jesteś magiczką wody!
Ledwo. Chciałabym być lepsza,
ale w naszym plemieniu nie ma innych magów.
Sokka nie lubi, kiedy ćwiczę,
bo boi się, że Naród Ognia to odkryje i...
I co?
Nie bez powodu jestem ostatnią magiczką w wiosce.
Wszyscy inni zostali zabici.
A Sokka tego nie rozumie.
Jestem wojowniczką. Powinnam móc zrobić więcej.
Mnisi uczyli mnie, że w tkaniu chodzi o energię i równowagę.
Wyczuwając otaczającą cię energię, możesz odnaleźć równowagę.
A odnajdując równowagę, możesz wyczuć energię.
Brawo!
Nawet się nie starałam.
Dobrze. Wystarczy odpuścić.
Katara?
Sokka! Zbliża się Naród Ognia.
Wiem, widzieliśmy ich. Na stanowiska!
- Sokka, wyrzutnie... - Załaduj je.
Nie rozumiem. Czego tu szukają?
Czego mogą chcieć po tylu latach?
Jego.
Jesteś kimś więcej niż ostatnim magiem powietrza, prawda?
Jesteś awatarem.
Aang?
Wiedziałem, że coś ukrywa!
Gdy świat potrzebował awatara, ten zniknął, bo jest tchórzem!
On uciekł, a inni zginęli.
Sokka, przybili do brzegu.
Schowaj się.
- Sokka, chcę... - Katara, natychmiast.
Chodź, trzeba się ukryć.
Jestem książę Zuko.
Pierworodny syn Władcy Ognia Ozaia.
Nie chcemy zniszczyć waszych domów.
Szukamy kogoś, kto jest tu obcy.
Kogoś, kto nie jest jednym z was.
Oddajcie go nam
albo spalimy waszą wioskę.
- Gdzie on jest? - Nie możesz im go oddać!
- Jest tu obcy. - Tak nie wolno!
Tata kazał mi chronić wioskę.
Dobrze, ale pamiętaj, co mówiła mama.
Musimy chronić tych, którzy sami się nie obronią.
Stracił wszystko, co znał. Nie rozumiesz? On jest awatarem!
I nas okłamał!
Wiem, że odpowiedzialność ci ciąży,
ale przywódca nie jest tylko od łowienia ryb.
Musisz dać ludziom jakiś cel.
Tym właśnie jest awatar. Nadzieją.
Potrzebujemy jej tak jak jedzenia i dachu nad głową.
Przynajmniej ja.
Jestem Sokka.
Syn Hakody.
Władcy...
śniegu i lodu.
W imieniu naszego plemienia
żądam, abyście natychmiast odeszli!
Jeśli taka jest twoja decyzja,
to proszę bardzo.
Załatwmy to między nami! Jak przywódcy.
Bez armii nie dasz rady?
Myślałem, że magowie ognia nie tchórzą.
To prowokacja. Nas jest o wiele więcej. Nie mają szans.
Co w tym chwalebnego?
Zgadzam się.
I kto tu potrzebuje armii?
Zostaw go!
Niemożliwe.
Dosyć zabawy. Spalić całą tę wiochę.
Nie!
Pójdę z wami. Zostawcie ich w spokoju.
To mnie szukacie.
- Brać go. - Czekaj!
Spokojnie, Kataro.
Pierwszy raz ktoś za mnie walczył.
Jesteś najodważniejszą osobą, jaką poznałem.
Musimy coś zrobić. Trzeba mu pomóc! Sokka!
Słuchaj. Wzmocnij zaciski na bramie i pamiętaj o ćwiczeniach.
- Niektórzy się nie popisali. - Ćwiczeniach?
Niech ci szczyle nie wejdą na głowę.
Mają wiedzieć, kto tu rządzi. Zgadza się.
Ty tu rządzisz.
Dobra, ratujmy tego śmiesznego dzieciaka.
Wielu nie wierzyło, że ten dzień nadejdzie.
Ja również.
Mogę o coś spytać?
Wybacz.
Jestem Iroh, syn Władcy Ognia Azulona.
Słucham.
Dlaczego Naród Ognia wszczął tę wojnę?
Niektórzy mówią, że taka nasza natura.
Rozprzestrzeniamy się i trawimy wszystko jak ogień.
Inni wierzą, że prawdziwą stabilność na świecie
zapewnią wyłącznie nasze rządy.
Więc dążenie do podboju staje się dążeniem do pokoju i jedności.
Ale pokój rodzi się z szacunku dla życia, a nie z zabijania i niszczenia.
To szlachetne podejście,
ale ostatecznie dla większości z nas
to bez znaczenia, jak zaczęła się ta wojna.
Ważne jest to, jak się skończy.
I według niektórych schwytanie cię
w końcu pozwoli Narodowi Ognia do tego doprowadzić.
Ty też w to wierzysz?
Czas już na mnie,
ale liczę, że jeszcze sobie nieraz porozmawiamy.
W międzyczasie ktoś przyniesie ci herbatę jaśminową.
Zaiste działa kojąco.
- Trzeba ich dogonić. - Wiem.
Liczę na bystry nurt. Albo wykorzystamy prąd za okrętem.
Albo...
użyjemy innego sposobu.
Żartujesz.
Katara, nie!
Nie wsadzisz mnie na tego...
Awatarowie.
Tak jest!
Stój!
Zatrzymać go!
Ognia, szybko!
Cześć, młody!
Sokka!
Nie wierzę, że przylecieliście. Dzięki.
Pokazaliśmy tym ogniotłukom, gdzie ich miejsce.
Magowie ognia nie odpuszczą.
Będą cię ścigać.
Nie możemy wrócić do domu.
Wioska byłaby w niebezpieczeństwie.
Dokąd polecimy?
Gyatso.
Dla każdego byłoby to ogromne wyzwanie.
Ale ty nie jesteś jak inni.
Jesteś silny,
dobry
i wielkoduszny.
Pamiętaj o tym.
Zawsze pamiętaj, kim jesteś.
Aang?
Co mu jest? Co on robi?
- Aang! - Szybko!
Aang!
Przestań!
Proszę!
Aang!
Aang,
jesteś najlepszą osobą,
jaka mogła otrzymać tę moc.
Jesteś moim przyjacielem.
I zawsze nim będziesz.
Nie chcę być chamski, ale co to było?
Nie wiem.
Nie wiem tak wielu rzeczy.
Bez mnichów zostałem całkiem sam.
Wiesz...
kiedy tracisz wszystko,
odkrywasz, jak wielka drzemie w tobie siła.
I uczysz się walczyć.
Poświęcili dla mnie własne życie.
Ich śmierć nie może pójść na marne.
Zrobię to, czego ode mnie oczekiwali.
Ukończę szkolenie i opanuję inne żywioły,
żeby przywrócić światu równowagę.
Tylko tyle?
Kiedyś tu był mój dom. Teraz już go nie ma.
Dopiero gdy coś stracimy, odkrywamy, jak wiele dla nas znaczyło...
i że zrobimy wszystko, by to odzyskać.
Wszystko.
Nie wiem, jak to się skończy ani czy się do tego nadaję,
ale jedno wiem na pewno.
Jestem awatarem.
A to dopiero początek.
Napisy: Magdalena Adamus