(เมืองหลวงแคว้นอัคคี)
มันอยู่นั่น!
ไปดักหน้า!
จงหยุด...
อยู่นั่น!
- เร็วเข้า! - เร็ว!
มันอยู่นั่น! จับให้ได้!
- อยู่นั่น! - อย่าให้หนีไปได้!
ไปเร็ว!
ไล่ตามไป!
หยุด!
ผู้ควบคุมดิน
เร็วเข้า!
ไปเร็ว!
เร็ว! ไล่ตามไป!
เอาไปให้ราชาแห่งปฐพี พวกมันจะก่อสงคราม!
- นั่นไง! - ไปเลย!
สายไปแล้ว
แผนการรบของพวกเจ้า กําลังจะไปถึงอาณาจักรปฐพีแล้ว
ดี
นั่นหมายถึงทุกสายตาจะจับจ้องไปที่อาณาจักรปฐพี
ทุกสายตาเว้นแต่เราที่นี่
เราพร้อมสําหรับการโจมตีแน่
เมื่อกษัตริย์ของเจ้าได้เห็นแผนเหล่านั้น
เขาก็จะสั่งให้กําลังพลกลับไปคุมชายแดน
และระดมกําลังสนับสนุนจากเผ่าอื่นๆ
เผ่าวารี เผ่าวายุเร่ร่อน รวมถึงทั่วโลก
ก็จะมุ่งความสนใจไปที่เหล่าผู้ควบคุมดิน
ตั้งใจให้เรารู้งั้นสิ
เราไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง
ข้าเล็งเป้าสูงกว่านั้นแน่
สูงกว่ามาก
ทําไม
ทําไมต้องทําแบบนี้
เพราะนี่คือยุคของเรา
ช่างเป็นกลอุบายชั้นเลิศ ฝ่าบาท
แต่ตามหลักแล้ว พวกผู้ควบคุมลมไม่ใช่ภัยคุกคาม
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกผู้ควบคุมลม
ผู้ที่อยู่ท่ามกลางพวกผู้ควบคุมลมต่างหาก
ผู้เดียวที่สามารถขวางทางเราได้
แต่ยังไม่มีการเปิดเผยตัวผู้อวตาร
เราถึงต้องฆ่าพวกมันทั้งเผ่า
วารี
ปฐพี
อัคคี
วายุ
นานนับพันปีที่ชนเผ่าทั้งสี่ เคยอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์
ความสันติสุขที่เกิดขึ้นได้เพราะผู้อวตาร...
บุคคลเดียวที่สามารถควบคุมธาตุทั้งสี่
และปกป้องสมดุลอันละเอียดอ่อนระหว่างเผ่าทั้งสี่
เมื่อผู้อวตารคนหนึ่งตาย
วิญญาณจะกลับมาจุติในร่างใหม่ เป็นวัฏจักรที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ตั้งแต่ผู้อวตารคนก่อนตาย
การจุติใหม่ก็ยังไม่บังเกิดขึ้น
เจ้าอัคคีโซซินผู้นําแห่งแคว้นอัคคีผู้โหดเหี้ยม
จึงเชื่อว่าเป็นโอกาสทองที่จะเปิดฉากนองเลือด
เพื่อยึดครองโลก
ขั้นแรกคือต้องกําจัดบุคคลเดียว
ที่สามารถขวางทางเขาได้
นั่นคือผู้ควบคุมธาตุทั้งสี่คนต่อไป
ผู้ควบคุมลมที่อาจจะยังไม่พร้อมในการรับหน้าที่
ผู้อวตาร
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(แอง)
(วิหารวายุใต้)
แอง!
โอ้ ดูสิ!
แองไงจะใครเล่า
จอมอวด
อะไรกัน ข้าแค่ชมวิวเฉยๆ
นักบวชซูท็อปตามหาตัวเจ้าอยู่
โดดเรียนอีกแล้วนะ
ฝึกแต่ท่าเดิมๆ ก็รู้นี่ว่าข้าทําได้หมดแล้ว
แอง
เจ้าอาจจะก้าวหน้ากว่าคนอื่น
แต่ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ
และไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ
วันหนึ่งข้างหน้า
เจ้าจะคิดว่าน่าจะฝึกกับพระอาจารย์มากกว่านี้
ตอนนี้เจ้ากับศิษย์คนอื่นๆ ควรไปช่วยเตรียมงาน
เพื่อฉลองเทศกาลดาวหางใหญ่
มีงานต้องทําอีกเยอะ
ก่อนที่เผ่าวายุเร่ร่อนจากวิหารอื่นๆ จะมาถึงกัน
จะมากันกี่คนเหรอ
ดูสิ บนฟ้า!
ดูพวกมันสิ
โห มากันเยอะจัง
ดูพวกมันสิ
มากันหมดเลย
มาเถอะ แอง อยู่ตรงโน้นแน่ะ
นี่ รอด้วย
ได้บอกเขารึยัง
- เวลายังไม่เหมาะ - เวลาที่เหมาะงั้นรึ
เราไม่มีสิทธิ์รอเวลาที่เหมาะสมนะ
เราต้องไปหารือกันในที่ประชุมเดี๋ยวนี้
แองมีความสามารถพิเศษตั้งแต่เล็ก
ผู้ควบคุมลมอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์
ที่ได้รับตราสัญลักษณ์ระดับปรมาจารย์
แต่เขาเพิ่งอายุ 12
เราขอเรื่องนี้ไม่ได้หรอก
เจ้าอัคคีโซซินวางแผนโจมตีอาณาจักรปฐพี
เผ่าวารีกําลังส่งนักรบไปช่วยเหลือผู้ควบคุมดิน
และเราก็ต้องช่วยพวกเขาเช่นกัน
เราต้องการผู้อวตาร
ใช่ แองเป็นผู้ทรงพลัง
แต่เขายังต้องเรียนรู้อีกมาก
เรื่องหน้าที่รับผิดชอบ
ความคาดหวัง
การเสียสละ
และที่สําคัญที่สุด เขาต้องรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
ถ้าส่งแองไปโดยที่เขายังไม่ได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้
เขาอาจจะไม่สามารถเป็นตามที่เราคาดหวัง
ทั้งเขา และโลกนี้
อาจไม่มีวันฟื้นคืนดังเดิมได้
บทบาทผู้อวตารเป็นความรับผิดชอบที่หนักอึ้ง
ไม่เหมาะสําหรับเด็ก
แต่เราไม่มีหน้าที่เลือกว่าใครจะแบกรับภาระนั้น
และข้าเกรงว่าท่านใกล้ชิดกับแองเกินไป จนมองไม่เห็นสิ่งนี้ ท่านพี่กียัตโซ
แองต้องไปจากที่นี่ทันที
เพื่อเริ่มฝึกฝนวิชาควบคุมธาตุแขนงอื่นๆ
เราได้แต่หวังว่าจะไม่สายเกินไป
ที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลง
เทศกาลดาวหางงานเยอะขนาดนี้ทุกครั้งเลยรึ
ครั้งสุดท้ายเมื่อร้อยปีก่อนโน่น เชื่อไหมเล่า
ข้ายังไม่แก่พอจนได้เห็นเทศกาลครั้งก่อน
คงหลอกข้าได้แหละ
จําครั้งล่าสุดที่พาเจ้ามาที่นี่ได้ไหม
แน่นอน ตอนที่ข้าเข้ารับการสัก
ส่วนมากจะเข้ารับตราสัญลักษณ์ในโถงใหญ่
แต่ข้าอยากให้เจ้าเข้ารับ...
ต่อหน้าองค์ยางเชิน
ผู้อวตารจากเผ่าวายุเร่ร่อนคนสุดท้าย
เมื่อนางตาย ผู้อวตารคนต่อไปก็ถือกําเนิดขึ้น
ในเผ่าลําดับต่อไปตามวัฏจักรที่ไม่มีวันสิ้นสุด
หลังจากยางเชินตาย
ก็เป็นคูรุกแห่งเผ่าวารี
ต่อมาคือเคียวชิแห่งอาณาจักรปฐพี
แล้วก็โรกุแห่งเผ่าอัคคี
ซึ่งหมายความว่าผู้อวตารคนต่อไป
ก็จะเป็นผู้ควบคุมลมอีกรอบ
จิตวิญญาณของนางหวนกลับมา อยู่ในจิตผู้หนึ่งในเผ่าเรา
แอง เห็นได้ตลอดมาว่าเจ้ามีความพิเศษ
ผู้ควบคุมลมผู้เชี่ยวชาญที่สุดเท่าที่ข้าเคยรู้จัก
ข้าไม่เคยขอเป็นคนพิเศษ
แต่เจ้าเป็นเช่นนั้น
แอง
เจ้าคือผู้อวตาร
เผ่าอัคคีได้ออกเดินทางสู่วิถีทางอันดํามืด
การปฏิบัติการของพวกเขาทําให้โลกเสียสมดุล
มีเพียงผู้อวตารผู้ที่ควบคุมธาตุทั้งสี่ได้
ที่จะกอบกู้โลกได้
โลกต้องการผู้อวตาร
โลกต้องการเจ้า แอง
เจ้าควรเดินทางไปจากที่นี่ทันที เพื่อจะได้ฝึกฝนวิชาแขนงอื่นๆ
ทันทีงั้นรึ
ต้องจากเพื่อน จากบ้าน
จากท่านไปงั้นรึ
เรื่องนี้...
อาจเป็นภาระใหญ่หลวงสําหรับใครต่อใคร
แต่เจ้าไม่ใช่แค่ใครคนหนึ่ง แอง
เจ้าแข็งแกร่ง
จิตใจดีงาม
และมีน้ําใจเอื้อเฟื้อ
จงจําไว้เสมอว่าเจ้าเป็นใคร
เพราะข้านึกไม่ออกว่า จะมีผู้ใดที่คู่ควรกับพลังนี้มากไปกว่าเจ้า
แต่ข้าไม่ต้องการ... พลัง
นั่นคือเหตุผลที่เจ้าจะเป็นผู้อวตารผู้ยิ่งใหญ่
ทําไมข้าต้องแตกต่างแบบนี้
ข้าแกล้ง...
เป็นแค่เพื่อนท่านต่อไปไม่ได้หรือ
เจ้าเป็นเพื่อนของข้า
เจ้าจะเป็นเพื่อนของข้าตลอดไป
ไง อัปปา
นอนไม่หลับเหมือนกันสินะ
กียัตโซบอกว่าข้าคือคนที่จะเป็นผู้อวตาร
ข้าเนี่ยนะ
นักบวชไม่เคยไว้ใจให้ข้าเลี้ยงลูกไบซัน
แล้วจะให้ข้าไปกอบกู้โลกเนี่ยนะ
เขาบอกให้จําไว้ว่าตัวข้าเป็นใคร
แต่รู้อยู่แล้วว่าตัวข้าเป็นใคร
ข้าชอบเล่นบอลลม ชอบกินเค้กกล้วย
เล่นไร้สาระกับเพื่อนๆ
นั่นแหละตัวข้า
ไม่ใช่คนที่จะหยุดเผ่าอัคคีได้
ไม่ใช่คนที่จะหยุดสงครามได้
เด็กอื่นๆ บอกว่าข้าโชคดีที่มีความสามารถพิเศษ
แต่ข้ายอมแลกมันกับใครก็ได้
ข้าไม่อยากไปจากที่นี่
ไม่อยากรับผิดชอบต่อหน้าที่นี้
ข้ากลัวพลังของตัวเอง
กลัวการอยู่โดดเดี่ยว!
ข้ากลัว
ถูกของเจ้า
ข้าต้องขึ้นไปท่องฟ้ากว้าง ที่ซึ่งอะไรๆ ดูเข้าท่าเสมอ
แค่ตอนนี้ก็ยังดี
ยิปยิป!
จําไว้ให้ดี
ฆ่าให้เกลี้ยง
พี่น้อง เราถูกโจมตี!
- เกิดอะไรขึ้น! - ไปกับข้า เร็วเข้า!
แองอยู่ไหน
แอง!
เร็วเข้า ไปเลย!
อากาศปั่นป่วนน่าดู อัปปา รีบกลับดีกว่า
เร็วเข้า ถึงแล้ว
เงียบไว้ อยู่ในนั้นปลอดภัยแน่ หลบตรงมุมนั้น
หมอบลง
ไม่เป็นไร อัปปา! ทรงตัวดีๆ!
ถ้าเป็นคืนอื่นเจ้าอาจจะชนะข้าได้
แต่ไม่ใช่คืนที่เรามีพลังของดาวหาง
(วูล์ฟโคฟ)
มาเร็ว!
ขอบใจนะ
เอาละ ฟังนะ
เราได้ช่วยกันเฝ้าประจําจุดกําแพงกะสามชั่วโมง
แต่ดูเหมือนบางคนไว้ใจไม่ได้ในการทําหน้าที่
ฉะนั้นจากนี้ไป
ให้ประจําจุดละสองคน
นั่นคือต้องเข้ากะเพิ่มสองเท่า
มีปัญหาไหม ไม่มีอยู่แล้ว โอเค กลับไปทําหน้าที่
มาเร็ว ไปกันเถอะ
เราจะไปไหนกัน
เรือหาปลาไม่ได้อะไรกลับมาเลย
พิสูจน์ได้ว่าถ้าอยากทําอะไรให้สําเร็จ จงทําเอง
พวกเขาไม่ชื่นชมทักษะผู้นําอันน่าทึ่งของพี่สินะ
ใช่แล้ว พวกเขายังเข้าไม่ถึง
ตลกซะไม่มี
คาทาร่า!
เมื่อกี้ไปอยู่ไหนมา
แอบฝึกควบคุมน้ําอีกแล้วใช่ไหม
ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครเห็นข้าหรอก
ไม่เห็นสําคัญอะไร
สําคัญสิ ถ้ามีคนในเผ่าอัคคีรู้ว่า เจ้าเป็นผู้ควบคุมน้ํา...
หลายปีมานี้ไม่เห็นเผ่าอัคคีโผล่มาหมู่บ้านเรา
อีกอย่าง ไม่มีอะไรให้เห็นหรอก
เพนกวินนากยังควบคุมน้ําได้มากกว่าข้าอีก
ก็ดีแล้วมั้ง
เจ้าควรช่วยดูแลรอบๆ หมู่บ้านเรา
ใช่ว่าทุกอย่างต้องเป็นการเตรียมสู้รบนะ
- นี่ภาวะสงคราม - การควบคุมน้ําก่อเกิดวัฒนธรรมที่นี่
และวิถีชีวิตของเรา การสืบสานเป็นหน้าที่เรา
- รักษาชีวิตรอดเป็นหน้าที่เรา - เรื่องนั้นข้ารู้
- และถ้าพ่อยังอยู่... - แต่พ่อไม่อยู่แล้ว มีแต่ข้า
คาทาร่า
คาทาร่า ไว้ค่อยงอนเถอะ พายเร็วเข้า
ดีมาก
ข้าไม่ได้ทํานะ
ซ็อกกา!
เป็นอะไรไหม
ไม่นะ ไม่ แบบนั้นไม่ดีแน่
อะไรน่ะ
โห แปลกจัง
ต้องเอาเรือแคนูกลับมา ไม่งั้นเรากลายเป็นอาหารปลาแน่
คงเหมือนตลกร้าย
คงต้องลอยไปบนแผ่นน้ําแข็ง
คาทาร่า
ในที่สุด
เขาโผล่มาจากไหน
ไม่รู้สิ
เยี่ยม เรารอดแล้ว
มาเร็ว กลับบ้านกัน
เดี๋ยวๆ ทําอะไรน่ะ
อย่าบอกนะว่าจะทิ้งเขาไว้
คาทาร่า ภูเขาน้ําแข็งเรืองแสงประหลาดระเบิด
และทิ้งร่างเด็กหัวล้านลึกลับเอาไว้
อะไรดลใจให้คิดว่า
"เยี่ยม พาเขากลับบ้านกัน"
ซ็อกกา เขายังเด็กอยู่
เราทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้นะ
ไม่ชอบความคิดนี้เลย แต่ใครจะฟังข้าล่ะ
ข้าแค่มีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของหมู่บ้าน
- ดูเหมือนเขาตายแล้ว - สัญลักษณ์อะไรบนหัวเขา
ขอดูหน่อย
เป็นไปไม่ได้
อะไรเหรอ ย่า
เขาเป็นผู้ควบคุมลม
เป็นไปไม่ได้ ไม่หลงเหลือผู้ควบคุมลมแล้ว
เรายังไม่ได้คําตอบจนกว่าเขาจะฟื้น
ต้องปล่อยให้เขาพักผ่อน
มาเถอะ
พื้นที่ตรงนั้นเป็นถิ่นฐานหมู่บ้านเผ่าวารี
ในดินแดนขั้วโลกใต้ เราต้องไปที่นั่น
- คิดว่าจะเจอผู้อวตารที่นั่น - ใช่
เพราะลําแสงนั่นสินะ
คิดว่าข้าจินตนาการงั้นสิ
บางครั้งลําแสงก็เป็นเพียง แสงวับวาบบนฟากฟ้าในฤดูเหมันต์
ตลอดสามปี ข้าตามไล่ล่าทุกเบาะแส
ทุกข่าวร่ําลือ ทุกคําซุบซิบเกี่ยวกับผู้อวตาร
และจะทําเช่นนี้ต่อไปอีกสามปี หากจําเป็น
องค์ชายซูโก พ่อของเจ้าคงไม่อยากให้...
ข้าถูกท่านพ่อเนรเทศจนกว่าข้าจะจับผู้อวตารได้
นั่นแหละภารกิจที่ข้าต้องทํา
แค่จะบอกว่าข้าทุกข์ใจเมื่อเห็นเจ้ามีความหวัง
ทุกครั้งที่เจ้าเจอร่องรอยบางอย่าง
มันคุ้มค่าแน่ หากข้ากลับบ้านอย่างสมเกียรติ
เพื่อรับตําแหน่งรัชทายาทเจ้าอัคคีโดยชอบธรรม
อาจถึงเวลาที่ต้องใคร่ครวญว่า ราชบัลลังก์ไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต
อาจจะไม่ใช่สําหรับท่าน
แต่สําหรับข้า...
มันคือชะตาลิขิต
มาเร็ว!
จับได้แล้ว!
เฮ้ย! ไปห่างๆ เขา! ทําไมไม่รู้จักคิด
ลืมที่ฝึกมาแล้วรึไง ที่สอนให้ระวังตัวไว้น่ะ
- เขาอาจเป็นศัตรูก็ได้ - ศัตรูงั้นรึ
ข้าไม่ใช่ศัตรู
งั้นเจ้าเป็นใคร
ข้าชื่อแอง
ข้าอยู่ที่ไหนเนี่ย
- ข้ามาที่นี่ได้ยังไง - เจ้าแหละบอกมา
เดี๋ยว
อัปปาล่ะ
อัปปา!
อัปปาอยู่ไหน
ซ็อกกา
เจอเขาไหม
เจอ
ไม่แปลกตรงไหนเลยจริงๆ
อัปปา!
เขาเป็นผู้ควบคุมลม
เห็นอัปปาไหม
เจ้าไบซันเวหาของข้า
หกขา มีเขา ลูกศรสีน้ําตาล
ไบซันเวหา
- ไบซันเวหา - พูดซ้ําไปก็เท่านั้น
ว้าว!
อัปปา!
ไบซันเวหา
ถูกพายุเล่นงานจนตกทะเลงั้นรึ
มันเกิดขึ้นแบบกะทันหัน
อากาศแปรปรวนหนักทันทีที่ออกจากบ้าน
วิหารวายุใต้น่ะ
ที่เผ่าวายุเร่ร่อนอาศัยอยู่
ไม่ใช่เผ่าวายุเร่ร่อนทั้งหมดนะ
แต่เกือบทั้งหมดเพิ่งมาถึงที่นั่น เพื่อร่วมเทศกาลดาวหางใหญ่
เทศกาลดาวหางใหญ่
ย่า
วารี ปฐพี อัคคี วายุ
นานมาแล้ว ชนเผ่าทั้งสี่ เคยอยู่ร่วมกันอย่างสมานฉันท์
แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อเผ่าอัคคีเริ่มรุกราน
มีเพียงผู้อวตารผู้ที่ควบคุมธาตุทั้งสี่ได้
ที่จะหยุดพวกมันได้
แต่ในเวลาที่โลกต้องการเขามากที่สุด
เขากลับหายตัวไป
และเผ่าอัคคีก็ยกทัพมาทําลายล้าง
ผลักไสเราเข้าสู่ห้วงเวลาอันมืดมิด
ทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้เรื่องนี้ดี
แต่เจ้าไม่รู้ใช่ไหม พ่อหนุ่มน้อย
เช่นเดียวกับที่เจ้าไม่รู้ว่า
ผู้ควบคุมลมหายไปจากโลกนี้หลายชั่วอายุคนแล้ว
และวิหารวายุใต้เป็นที่แรกที่ล่มสลาย
เพราะเจ้าติดอยู่ในภูเขาน้ําแข็งตลอดมา
ครั้งสุดท้ายที่ดาวหางใหญ่ปรากฏบนท้องฟ้า
คือเมื่อ 100 ปีก่อน
เขาอาจดูเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป
แต่เขาเป็นมากกว่านั้น
เขาเป็นผู้ควบคุมลมคนสุดท้าย
โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ แต่ดันสั่งให้เราไปยังเขตหนาวที่สุดในโลก
ทําไมไม่มีลางบอกเขาให้พาเราไป พื้นที่ที่มีน้ําพุร้อนบ้างเลย
- มีอะไรจะพูดไหม ผู้หมวดจี - ไม่มีขอรับ
ข้าขอพูดให้ชัดเจน
ภารกิจนี้สําคัญยิ่งต่ออนาคตของแคว้นอัคคี
เราจะต้องเจอตัวผู้อวตาร
เราจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเราคู่ควรกับภารกิจ
และเราจะได้กลับบ้าน พบหน้าครอบครัวอีกครั้ง
หรือไม่ก็ยอมตาย
เจ้าโอเคไหม
ร่วมร้อยปี
เพื่อนๆ ทุกคน
ทุกคนที่ข้ารู้จัก
ทุกคนเสียชีวิตหมด
ข้าเสียใจด้วย
เชื่อสิ ข้ารู้ว่าทําใจยากแค่ไหน ที่ต้องเสียคนที่เรารัก
ตอนยังเด็ก ข้าไม่เข้าใจว่าสงครามเป็นยังไง
กระทั่งคืนที่พวกผู้ควบคุมไฟบุกมา
พวกมันทําลายทุกอย่างที่ขวางหน้า
ทุกอย่าง
ทุกคน
หลังจากนั้น พ่อเราก็ออกไล่ล่าพวกผู้ควบคุมไฟ
สามปีมาแล้ว และเราก็ไม่ได้เจอพ่ออีกเลย
พ่อทิ้งให้ซ็อกกาเป็นหัวหน้าตั้งแต่เขาอายุ 13
เขาเลยต้องเป็นผู้ใหญ่เร็วมาก
เราทุกคนแหละ
เราไม่เคยรู้สึกว่าพร้อมจริงๆ...
จนถึงคราวจําเป็น
นั่นเป็นส่วนหนึ่งในเหตุโจมตีของเผ่าอัคคีครั้งแรก
ผู้ควบคุมไฟนั้นไร้ความปรานี
ตั้งแต่นั้นเผ่าอัคคีก็พิชิตเกือบทั้งโลก
แต่ผู้ควบคุมน้ํายังคงสู้อย่างไม่ท้อถอย
โดยเฉพาะขั้วโลกเหนือ
และอาณาจักรปฐพีก็ยังคงแข็งแกร่ง
หวังว่านะ
ข้ามีเพื่อนอยู่ในเผ่าอัคคี
ข้าเคยไปเยี่ยมพวกเขา
ตอนนี้ไม่มีใครไปเยี่ยมเผ่าอื่นแล้ว
มีแต่เพื่อนเผ่าเดียวกัน
เยี่ยม ฝีมือเจ้ายอดเยี่ยมยิ่งนัก
ต้องพร้อมที่สุดเมื่อเผชิญหน้า กับสุดยอดนักรบของโลก
ว่ากันว่าผู้อวตารเคียวชิ โค่นกองทหารอาณาจักรปฐพีทั้งกอง
เจ้าเตรียมตัวมามากพอแล้วล่ะ
เอาละ ดื่มชามะลิสักแก้วดีไหม
สมมติว่าเราเจอผู้อวตาร และเจ้าปราบเขาได้
ภารกิจที่พ่อเจ้าเชื่อว่าเป็นไปไม่ได้
การกลับบ้านของเจ้าคงเป็นเรื่องที่...
คาดไม่ถึง
ท่านคิดผิดแล้ว
ไม่มีใครมาที่นี่หรอก
ที่นี่ทั้งเงียบและลี้ลับ
เจ้าเป็นผู้ควบคุมน้ํา!
แทบไม่ใช่
ข้าพยายามฝึกฝีมือ
แต่ข้าเป็นผู้ควบคุมน้ําคนเดียวในเผ่าวารีใต้
ซ็อกกาไม่ชอบให้ข้าฝึก
เพราะเขากลัวว่าพวกเผ่าอัคคีจะรู้เข้าและ...
และอะไร
เหตุผลที่ข้าเป็นผู้ควบคุมน้ําคนเดียว ที่เหลืออยู่ในหมู่บ้าน
เพราะพวกมันฆ่าคนอื่นหมดแล้ว
ซ็อกกาน่ะไม่เข้าใจเลย
ข้าเป็นนักรบ ข้าควรจะทํา เพื่อคนของเราได้มากกว่านี้
พระอาจารย์สอนว่าการควบคุมธาตุ เกี่ยวข้องกับพลังงานและความสมดุล
เมื่อรู้สึกถึงพลังงานรอบตัวก็จะพบความสมดุล
เมื่อพบความสมดุลจะรู้สึกถึงพลังงาน
เยี่ยม
นี่ข้าไม่ได้พยายามด้วยซ้ํา
ดีแล้ว ต้องปล่อยใจให้ว่าง
คาทาร่า
ซ็อกกา! พวกเผ่าอัคคีกําลัง...
ข้ารู้ เห็นพวกมันแล้ว ประจําที่เดี๋ยวนี้!
- ซ็อกกา แท่นยิง... - จัดเต็ม
ไม่เข้าใจ พวกมันมาที่นี่ทําไม
ผ่านมาตั้งนมนาน พวกมันยังต้องการอะไรอีก
เขาไง
เขาเป็นยิ่งกว่าผู้ควบคุมลมคนสุดท้าย
จริงไหม
เจ้าคือผู้อวตาร
แอง
นึกแล้วว่าเขาปิดบังอะไรบางอย่าง
ตอนโลกต้องการผู้อวตารที่สุด เขากลับหายไป
เพราะเขามันขี้ขลาด
เขาหนีไป ผู้คนจึงต้องล้มตาย
ซ็อกกา พวกมันขึ้นฝั่งแล้ว
รีบไปซ่อนตัว
- ซ็อกกา ข้าอยาก... - คาทาร่า เดี๋ยวนี้
มาเร็ว เราต้องไปหาที่หลบภัย
ข้าคือเจ้าชายซูโก
บุตรคนแรกของเจ้าอัคคีโอไซ
เราไม่ปรารถนาจะยึดบ้านของเจ้า
เราแค่มาตามหาผู้ที่มาจากต่างถิ่น
ผู้ซึ่งไม่ใช่คนในเผ่านี้
ส่งตัวเขามาเดี๋ยวนี้
ไม่งั้นที่นี่จะถูกเผาราบเป็นหน้ากลอง
- เขาอยู่ไหน - ซ็อกกา อย่าส่งตัวแองให้เขานะ
เขาไม่ควรอยู่ที่นี่
- ผิดแล้ว พี่ก็รู้ - ที่ข้ารู้คือพ่อบอกให้ปกป้องหมู่บ้าน
ใช่ แต่จําสิ่งที่แม่บอกด้วยสิ
แม่บอกว่าเราต้องปกป้องคนที่ปกป้องตัวเองไม่ได้
เขาสูญเสียทุกคนที่รู้จักไปหมด
ซ็อกกา ไม่เห็นรึ เขาคือผู้อวตาร!
แต่เขาโกหกเรา!
ข้ารู้ว่าสิ่งที่พี่รับผิดชอบมันยากลําบากแค่ไหน
แต่หน้าที่หัวหน้าเผ่ามันมีอะไรมากกว่าการหาปลา
พี่ต้องมอบสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจให้ผู้คนด้วย
นั่นคือสิ่งที่ผู้อวตารเป็น เขาเป็นความหวัง
ซึ่งเราต้องการสิ่งนั้นมาก เช่นเดียวกับอาหารและที่อยู่อาศัย
ข้าก็ต้องการมาก
ข้าคือซ็อกกา
บุตรของฮาโคดา
เจ้าแห่ง... หิมะและน้ําแข็ง
ในนามหมู่บ้านวูล์ฟโคฟแห่งเผ่าวารี
ข้าขอให้พวกเจ้าออกไปจากที่นี่ในทันที
ถ้ามันคือวิถีทางที่เจ้าเลือก
งั้นก็ได้เลย
มาตกลงกันดีกว่า!
หัวหน้ากับหัวหน้า ทําไมต้องพึ่งกองกําลังด้วย
นึกว่าพวกผู้ควบคุมไฟหาญกล้าเสียอีก
อย่าหลงกล เรามีกําลังเหนือกว่า นี่ไม่ใช่การประลอง
แบบนั้นจะมีเกียรติที่ไหน
ตกลง
อยากได้กองกําลังมาช่วยแล้วสิ
อย่าแตะต้องเขา!
เป็นไปไม่ได้
เล่นเกมพอแล้ว
เผามันให้ราบไปเลย
อย่า!
ข้าจะไปกับเจ้า อย่าทําอะไรพวกเขา
ข้าคือคนที่เจ้าต้องการตัว
- จับตัวมา - เดี๋ยว!
ไม่เป็นไร คาทาร่า
ไม่เคยมีใครลุกขึ้นสู้เพื่อข้ามาก่อน
เจ้าเป็นคนที่กล้าหาญที่สุดที่ข้าเคยเจอ
เราต้องทําอะไรสักอย่าง
ซ็อกกา เราต้องช่วยเขา ซ็อกกา!
ฟังให้ดี
เสริมเสาค้ําประตูเมืองให้แน่นหนา และต้องฝึกฝนให้ชํานาญ
- เมื่อกี้เห็นความสะเพร่าชัดเลย - ฝึกฝนงั้นรึ
อย่าปล่อยให้พวกเด็กๆ มาครอบงํา
ต้องแสดงให้พวกเขารู้ว่าใครคุม
ถูกแล้ว
เจ้าเป็นผู้คุม
ทีนี้ก็ไปช่วยเด็กประหลาดนั่นกัน
คนมากมายไม่เคยคิดว่าวันนี้จะมาถึง
รวมถึงตัวข้า
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม
ต้องขอโทษด้วย
ข้าไอโรห์ บุตรเจ้าอัคคีอาซูลอน
แน่นอนเจ้าคือใคร
ทําไมเผ่าอัคคีถึงเริ่มก่อสงคราม
บางคนบอกว่ามันเป็นธรรมชาติของเรา
ที่จะแผ่ขยายและผลาญเหมือนไฟ
คนอื่นๆ เชื่อว่าความมั่นคงแท้จริงในโลกนี้
จะเกิดขึ้นได้ภายใต้กฎของเราเท่านั้น
แรงผลักดันในการบุกยึดครองก็คือ
แรงผลักดันเพื่อความสงบสุขและเอกภาพ
แต่ความสงบสุขเกิดจากความเคารพผู้อื่น
ไม่ใช่การฆ่าและทําลาย
เป็นทัศนคติอันสูงส่ง ผู้อวตาร
แต่ที่สุดแล้ว สําหรับผู้คนส่วนใหญ่
มันไม่สําคัญว่าสงครามเริ่มต้นขึ้นยังไง
มันสําคัญแค่ว่าจะจบยังไง
และมีความเชื่อว่าเมื่อจับกุมเจ้าได้
เผ่าอัคคีจะสามารถนําความสงบสุขมาสู่โลก
ท่านเชื่อแบบนั้นงั้นรึ
ข้าต้องไปแล้ว
แต่จะหาโอกาสสนทนากับเจ้าใหม่ ผู้อวตาร
ระหว่างนี้ ข้าจะให้คนส่งชามะลิมาให้
ดื่มแล้วผ่อนคลายทีเดียว
- ไล่จับพวกมันไม่ง่ายเลย - ข้ารู้
หวังว่าจะเจอกระแสน้ําเชี่ยว อาจล่องไปตามร่องน้ําของพวกมัน
หรือว่า...
เราจะไปทางอื่น
ไม่ได้พูดจริงใช่ไหม
คาทาร่า ไม่นะ
อย่าฝันเลยข้าจะไม่ยอมขึ้น...
ผู้อวตาร
ได้ทันทีขอรับ
หยุด!
หยุดมัน!
ยิงเลย เดี๋ยวนี้!
ไง เจ้าหนู!
ซ็อกกา!
ไม่อยากเชื่อว่าพวกเจ้าจะมาช่วยข้า ขอบคุณนะ
ได้เวลาแสดงให้พวกหัวเปลวไฟรู้ว่า มาหยามเราไม่ได้
พวกผู้ควบคุมไฟไม่ถอยแน่
ต้องตามล่าเจ้าไม่เลิก
แปลว่าเรากลับบ้านไม่ได้
ทุกคนจะต้องตกอยู่ในอันตราย
แล้วเราจะไปไหนกัน
กียัตโซ
เรื่องนี้อาจเป็นภาระใหญ่หลวงสําหรับใครต่อใคร
แต่เจ้าไม่ใช่แค่ใครคนหนึ่ง แอง
เจ้าแข็งแกร่ง
จิตใจดีงาม
และมีน้ําใจเอื้อเฟื้อ
จงจําไว้
จงจําไว้เสมอว่าเจ้าเป็นใคร
แอง
เขาเป็นอะไรไป! เขาทําอะไรน่ะ!
แอง!
มาเร็ว!
แอง!
หยุดนะ!
ได้โปรด!
แอง!
แอง
ข้านึกไม่ออกว่าจะมีผู้ใด
ที่คู่ควรกับพลังนี้มากไปกว่าเจ้า
เจ้าเป็นเพื่อนของข้า
เจ้าจะเป็นเพื่อนของข้าตลอดไป
รู้ว่าอาจเสียมารยาท แต่นั่นมันอะไรกัน
ไม่รู้สิ
มีอะไรมากมายที่ข้าไม่รู้
นักบวชจากไปหมดแล้ว
ข้าเหลือตัวคนเดียว
รู้ไหม
สิ่งที่มีค่าในยามสูญเสียทุกสิ่ง
คือตอนที่เรียนรู้ว่าตนเองเข้มแข็งเพียงใด
ตอนที่เราเรียนรู้ที่จะต่อสู้
พวกเขาเสียสละอย่างใหญ่หลวงที่สุดเพื่อข้า
ข้าจะไม่ยอมให้การตายของทุกคนสูญเปล่า
ข้าต้องทําตามที่พวกเขาอยากให้ข้าทํา
ฝึกฝนวิชาให้สําเร็จ และสามารถควบคุมธาตุทั้งสี่
เพื่อจะได้คืนสมดุลให้กับโลก
แค่นั้นเองรึ
ที่นี่เคยเป็นบ้านข้า
ตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว
หลังจากเราสูญเสียบางสิ่งไป
จึงตระหนักได้ว่ามันมีความหมายเพียงใด...
และจะยอมทําทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งนั้นคืนมา
จะยอมทําทุกอย่าง
ข้าไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้จะนําไปสู่อะไร และไม่รู้ว่ามีความสามารถพอหรือไม่
แต่สิ่งเดียวที่ข้ารู้คือ...
ข้าคือผู้อวตาร
และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
คําบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล