Uciekajcie!
- Brać ich! - Ilu ich jest?
Piątka? Szóstka?
Może więcej!
Szybciej, tędy!
Za nimi!
Biegiem!
Uciekają!
Szybciej!
Dalej!
Mamy ich!
Tam są!
Lodowe dyski? To coś nowego!
Podłapałam to od magów ziemi.
Przerobiłam je na magię wody.
Twoje tkanie jest coraz lepsze.
Sama wymyślasz nowe techniki.
Jak doświadczona magiczka.
Czuję się coraz pewniej,
ale opanowałam już cały zwój od babci,
więc teraz potrzebuję Północnego Plemienia Wody.
Ich mistrzowie nauczą mnie więcej.
Coraz częściej natykamy się na magów ognia.
Zbliżamy się do ich granicy.
To oczywiste.
A randkowanie Sokki nie pomaga.
Nie wiedziałem, że jest żołnierką Narodu Ognia!
Musimy być ostrożni,
aż dotrzemy na północ, gdzie...
Aang?
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
ŚWIAT DUCHÓW
Naród Ognia.
Czemu to zrobili?
A potrzebują powodu?
To moja wina.
Awatar odpowiada za ochronę przyrody.
To tak samo ważne jak pomaganie ludziom
i walka z magami ognia.
Ile lasów przepadło, bo mnie tu nie było?
Bo nie mam pojęcia, co robię?
Babcia opowiadała nam o cyklu życia.
Ze śmierci rodzi się nowe życie.
Kiedyś las się odrodzi.
Skup się na tym.
Na nasionach przyszłości.
A nie na dawnych błędach.
Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy.
Zgubiłaś się?
Jestem Sokka.
Rymuje się
z „okka” i „wakka wakka”.
Odważna laleczka. Ma jakieś imię?
Może jakieś dla niej wymyślimy?
Co powiesz na...
Pipinpanna Opsokoliczanka?
Trzecia.
Shi-yong mi ją zrobił.
Shi-yong?
To twój przyjaciel czy...
Sokka!
Nie, czekaj.
Tam.
Tutaj jesteś.
Wiesz, że nie wolno ci się oddalać.
Zgubiła laleczkę.
Nie zrobimy wam krzywdy...
Przestraszyła się.
Tutaj stało się coś złego, prawda?
Wybaczcie moje maniery.
- Dziękuję wam za pomoc. - Nie trzeba.
Z Narodem Ognia tuż obok musicie być ostrożni.
Owszem. Już naoglądaliśmy się wojny.
Czy las spłonął w wyniku bitwy?
Nie.
Magowie ognia chcieli mieć łatwą przeprawę przez góry.
I dlatego spalili las?
Po pożarze zaczęły się dziać dziwne rzeczy.
Plony usychają, zwierzęta nie chcą się paść.
Jakby naszą ziemię toczyła choroba.
Wysłaliśmy ekspedycję w poszukiwaniu jedzenia.
Nigdy nie wróciła.
Mój syn Shi-yong
był jej członkiem.
Wiemy, jak to jest żyć w strachu.
Ale to coś poważniejszego.
To coś...
nie z tego świata.
Masz rację. Wasi ludzie zostali wyrwani z tego świata.
Ale mogę ich sprowadzić.
Jakieś wieści?
Nie.
Nic?
W ilu miejscach może się ukryć latający bizon?
- Nie widziano nic dziwnego? - Nic.
Poza...
Poza czym?
Jeden kupiec widział dzieci bawiące się blokami lodu przy przełęczy Senlin,
ale musiał się pomylić.
Czyli ktoś widział lód
w miejscu, w którym lód nie występuje?
Dla większości ludzi to byłoby dziwne, zgodzisz się, poruczniku Jee?
Chyba że byliby idiotami.
- Wyślę ludzi, żeby to sprawdzili. - Nie, sam to sprawdzę.
Jak zwykle.
Komandor Zhao robi wrażenie...
Działa bez wsparcia na jakimś zapomnianym odludziu,
a udało mu się znaleźć awatara.
Podziwiam to, jak zarządzasz dowódcami.
Zawsze udaje ci się efektywnie wykorzystać ich zdolności.
Przyznam...
że na twoim miejscu
wysłałabym wsparcie do Zhao.
Może z pomocą osiągnie jeszcze więcej.
„Podlewaj obiecujące nasiona”.
To twoje słowa.
Być może masz rację.
Niech pułkownik Shinu zbierze łuczników.
I powiadom kanclerza o wysyłce funduszy.
Azulo...
To nie Zhao znalazł awatara, tylko Zuko.
To on wykazał się wytrwałością i poświęceniem.
Tego oczekuję od przyszłego dziedzica.
Nie oportunistycznych pochlebstw i fałszywych podszeptów.
Nasz świat nie jest jedyny.
Poza nim istnieje jeszcze jeden.
Świat duchów.
Oba funkcjonują osobno,
ale miejscami oddziela je cienka bariera.
Myślisz, że ten las jest właśnie takim miejscem?
Nie myślę.
Ja to czuję.
A pożary jeszcze bardziej osłabiły barierę.
Awatar jest pomostem między oboma światami
i czuję, jak bardzo się zbliżyły.
To jak lód, który zaczyna pękać.
Czyli wejdziesz do świata duchów, zgarniesz zaginionych i wrócisz.
Coś w tym stylu. Tak.
Wcześniej miałeś więcej pewności w głosie.
Bo odpowiadam za tak wiele rzeczy.
Muszę dostać się na północ, żeby ocalić magów wody,
ale muszę też pomóc ludziom tutaj,
żeby nie stracili domów ani swoich bliskich...
tak jak ja.
Nie dasz rady zrobić wszystkiego.
Bumi miał rację. Awatar musi dokonywać niemożliwego.
Muszę znaleźć miejsce z najsilniejszą duchową energią.
- Gdzie to będzie? - Tego muszę się dowiedzieć.
A już liczyłem na jakiś konkret!
Katara?
Aang?
To tutaj czczą ducha lasu.
Tego szukałem.
A my co robimy?
Pilnujemy Aanga.
Gdy jego dusza się przeniesie, ciało tu zostanie.
Musimy go chronić.
Skąd mamy wiedzieć, że to działa?
Nie wiem.
Głodny się robię.
Możecie ciszej?
Koncentruję się.
Sokka, chyba się udało.
Katara?
- Co się dzieje? - Nie mam pojęcia! Aang?
Oddzieliłem swoją duszę od ciała, ale chyba pociągnąłem was ze sobą.
Jak to możliwe?
To pewnie przez energię tego miejsca, cienką barierę i moją moc.
Wyślij nas z powrotem, już!
Przepraszam!
Jesteśmy w świecie duchów.
Nikt nie może się dowiedzieć o awatarze.
Zgadzam się. Musimy zachować dyskrecję.
Naród Ognia kontroluje region,
ale to wciąż kraj magów ziemi.
- Nie róbmy zamieszania. - A kiedyś zrobiłem?
Doskonałe pytanie.
Patrz, są z Narodu Ognia.
Spójrz na ich ubrania.
Podobno niedawno w okolicy przebywali magowie wody.
- Widziałeś ich? - Nie.
Ale o nich słyszałeś?
Tak jakby.
Czy to pomoże?
Powtórzę.
Czy widziałeś magów wody?
Nie.
Ale słyszałem, że awatar z nimi podróżuje.
- Co takiego? - Awatar.
Jest z magami wody.
Prawda, Muki?
To o tym awatarze? Tak mówili piraci.
Żadni piraci, tylko przewodnik po kanionie.
Podobno awatar pokonał pająki szczelinowe
z pomocą magów wody.
To nie on mówił o tym wulkanie...
Chyba już słyszeli o awatarze.
Zaraz po walce z szalonym królem Omashu!
Stracę go. Wszystko przepadnie!
Jeśli plotki dotarły nawet tutaj, to wszyscy już wiedzą.
W Królestwie Ziemi i w Narodzie Ognia.
Wyślą łowców. Zlecą się jak muchy.
Pomocy! To wariatka!
Nie waż się umrzeć, idioto.
Wtedy dostanę tylko połowę.
Na co się gapicie?
Na szemraną łowczynię nagród.
Szemraną? Szukasz guza, chłopaczku.
Odpuszczę ci, bo masz fajnego tatuśka.
Nawet najemnikom pozwalają się tu panoszyć.
Gyatso mówił mi,
że świat duchów i świat fizyczny są powiązane.
Oddziałują na siebie nawzajem jak ludzka dusza na ciało.
Oddzielne, ale złączone.
To ma sens.
Gyatso wszystko potrafił prosto wytłumaczyć.
Z nim było mi łatwiej.
- Musiał być wspaniały. - Był.
Zawsze byłam uduchowioną osobą. Może dlatego mnie tu ściągnęło.
To żaba czy coś żabowatego?
Ale nie wiem, co on tu robi.
Mieszkańcy wioski pewnie próbują się wydostać.
Będą szukać czegoś znajomego.
- O ile wiedzą, że to nie ich świat. - Żadne z was nie pasuje do tego świata.
Kto to powiedział?
Co powiedział?
W tym świecie nie ma miejsca dla ludzi.
Ale wielki ptaszek.
Ptaszek?
Nie jestem żadnym ptaszkiem.
Jestem duchem samej wiedzy.
Racz wybaczyć Socce, nie chciał cię urazić.
- Z kim rozmawiasz? - O co ci chodzi?
Nie słyszą tego, co ty.
Ich ciasne umysły nie są w stanie zrozumieć mojego języka.
Ale ja cię słyszę.
Bo jesteś awatarem.
Tkwisz jedną nogą w tym świecie.
Jednak oni są intruzami.
Im dłużej tu zostaną,
tym większe niebezpieczeństwo na siebie ściągną.
- Niebezpieczeństwo? - Niebezpieczeństwo?
Ptaszek nas nie zje, prawda?
To powinno być najmniejsze z jego zmartwień.
Niektóre z tutejszych stworzeń są zdolne do gorszych rzeczy
niż pożarcie waszych ciał.
Pożywią się waszymi duszami.
Co on mówi?
Że nas nie skrzywdzi.
Chcemy tylko znaleźć przyjaciół i stąd wyjść.
Ten, który żyje w kamiennej chacie na granicy lasu,
może wiedzieć, co się stało z waszymi przyjaciółmi.
Podążajcie ścieżką, a go znajdziecie.
Chwileczkę, o jakim niebezpieczeństwie mówiłeś?
Co im grozi?
W tym świecie istnieją rzeczy, które objawiają ludziom prawdę.
A oni nigdy nie są na nią gotowi.
Prawda pokaże im, jacy naprawdę są,
a to może sprawić im ogromny ból.
Żegnaj, awatarze,
i pamiętaj, żeby nie zbaczać ze ścieżki.
Pa, ptaszku.
Wystarczy!
Lekcja skończona, Wasza Wysokość.
Azula!
Nic ci nie jest? Pomogę ci.
- Ale na niego napadłaś. - Wiem.
- Mogłaś go skrzywdzić. - No to powinien się lepiej bronić.
Wiemy, że wcale nie chodziło o trenera.
Azulo, jesteś najlepsza.
Wszyscy to wiedzą.
Jesteś idealna.
To nie wystarczy.
Jesteś wreszcie. Gdzie byłeś?
Przepraszam. Rozproszyło mnie oglądanie partyjki Pai Sho.
Uliczni gracze w tych okolicach są naprawdę nieźli.
Nie wątpię. Chodźmy już.
Nie używali oczywistych strategii, ale w tym właśnie tkwi ich siła.
Stryju, nie mógłbyś dokończyć tej historii na łodzi?
Książę Zuko, mógłbyś się od nich wiele nauczyć.
Nie odebrali formalnych nauk, dzięki czemu są otwarci na nowe idee.
Kiedy objawia im się rozwiązanie, nie odrzucają go.
Nie!
June jest najlepsza w swoim fachu. Odszukuje ludzi.
To najemniczka. Jej lojalność jest na sprzedaż.
I ty chcesz jej zaufać?
June jest profesjonalistką.
Jeśli zawiedzie, nie dostanie zapłaty i nie będzie jeść.
Książę Zuko, jesteś osobą, która wierzy,
że wszystko trzeba robić w określony sposób.
To cecha wielkiego przywódcy,
ale tutaj panują inne zasady.
Komandor Zhao o tym wie
i już wykonuje swoje ruchy, podczas gdy my dopiero rozstawiamy pionki.
Opowiedzcie mi o tym awatarze.
- Widzieliście to? - Co?
Widzieliście?
Uspokój się.
Trzymajmy się ścieżki, a nic nam nie będzie.
Racja, Aang?
Racja.
Co tak naprawdę powiedziała sowa?
Że ten świat wam zagraża.
Bo każe wam zmierzyć się z prawdą.
Ale prawda nie może być taka zła, nie?
Zgadza się.
Co nie?
Prawda.
Tak.
Z prawdą sobie poradzę.
Ale nie z pożarciem przez jakiegoś duchowego potwora.
Nie mogłeś się przymknąć.
Aang, powiedz, że to jakiś język duchów, który rozumiesz, i mówi:
„Witajcie, przyjaciele. Ciasta?”.
Nie to mówi.
Zostańcie na ścieżce.
Sowa mówiła, że wtedy nic nam się nie stanie.
Nie ruszamy się.
Stoimy na ścieżce!
Zejdźcie ze ścieżki!
To duch lasu.
Jest ranny.
Nie mogę tkać!
Ja też nie.
Uważaj!
Śmierdzielu, atakuj kogoś swojego wzrostu!
Nie mówiłem o mnie.
Sokka!
Uciekajcie!
Ból.
Tyle bólu.
Tylko się zadrapałem.
Nie u ciebie. U Hei Baia.
Hej kogo?
Hei Baia. To ten duch.
Bardzo go boli.
Musiałem się nieźle grzmotnąć.
Aż mi mroczki latają.
- Zabawny jesteś. - A ty jesteś gadającym lisem.
Choć widziałem dzisiaj dziwniejsze rzeczy.
Muszę znaleźć przyjaciół, zanim potwór ich pożre.
Nie jest potworem. On cierpi.
Tak działa ból.
Zmienia cię w kogoś, kim nie jesteś.
Na pewno znasz to uczucie.
No te zadrapania mnie trochę wkurzają.
Zawsze żartujesz, gdy uciekasz od tematu?
Wcale tego nie robię.
Lepiej już idź. Mam nadzieję, że mroczki zniknęły.
Świat duchów.
Lepiej uważaj.
Mgła bywa niebezpieczna.
Sokka?
Aang?
Katara.
- Mama? - Tu jesteś.
Wszędzie cię szukałam.
To niemożliwe.
- To naprawdę ty? - Co?
Nic ci nie jest?
Minęło tyle czasu.
Chodź, jesteśmy spóźnione.
Mówię wam, cztery sznurki będą trzymać mocniej.
Z tym się nie kłócę.
Ale to marnotrawstwo.
Kataro, splataj te liny.
Nigdy nie byłam w tym dobra.
Sokka zawsze się śmiał, że...
A gdzie on jest?
Niedługo wróci z ojcem z wyprawy na ryby.
Katara...
Nie mogę tkać.
Zaczniesz.
Jestem pewna.
Pewnego dnia pokażesz światu, jak wielką władasz mocą.
Ochronisz nas wszystkich.
Naród Ognia! Uciekajcie!
Ukryj ją.
- Znajdźcie maga wody! - Dalej!
Musimy wejść do środka!
Nie wejdę tam!
Ukryj się. I nie wychodź, choćby nie wiem co.
Gdzie wasz mag wody?
Wiemy, że jest w wiosce.
Przez was wszyscy magowie wody odeszli albo nie żyją.
Kłamiesz.
Oddaj nam maga.
Albo zginiesz.
Stój!
To ja.
Ja jestem magiczką wody.
Taki ogrom strachu.
Taki ogrom rozpaczy.
Świat duchów. Chyba raczej błota.
Śmierdzi jak Appa po burzy.
Coś tu nie pasuje.
Tata?
Niech duchy wody będą świadkami tych znamion.
Za siłę i zdolności przywódcze okazane podczas tańca wśród kry
namaszczam znamieniem mądrości
Sokkę.
Mojego syna.
To dzień mojej próby tańca wśród kry.
To dzień, w którym ukończyłeś swoją próbę.
Tak jak wszyscy wojownicy w naszej rodzinie.
Cóż to były za emocje!
Bato!
Już się bałem, że wpadniesz na tę górę lodową.
Fakt, straciłem kontrolę.
Nie wiedziałem, co robić.
Gdybyś mi wtedy nie pomógł...
Nikomu nic się nie stało.
To najważniejsze, prawda, Hakoda?
Zgadza się, a umiejętność wybrania odpowiedniej załogi
to cecha mądrego przywódcy.
Dlatego podchodzimy do próby z przyjaciółmi.
Widzisz?
Znajdź siostrę i pójdziemy to uczcić.
Hej, Sokka.
Widzieliśmy, co zostało z twojej łodzi.
Jeśli tak zdałeś, żal myśleć, jak wyglądałaby, gdybyś oblał.
Żałosne.
Nie sądziłem, że tak źle mu pójdzie.
Gdyby nie ty, Sokka rozbiłby łódź.
Mogliśmy zginąć.
To trudna trasa, sam prawie przegapiłem tę falę.
Nie musisz go usprawiedliwiać.
Miałem nadzieję,
że gdy stanie do próby, poradzi sobie...
lepiej.
Prawda jest taka, że nie każdemu można powierzyć życie innych.
Poddaj się rozpaczy.
Katara? Sokka?
Dom.
To nie jest prawdziwe.
A co my tu mamy?
Ktoś się opiera?
To niemożliwe.
Chyba że...
Oczywiście.
Toż to mój stary przyjaciel awatar.
My się znamy?
Właściwie to tak.
Jedno z twoich poprzednich wcieleń próbowało mnie zabić.
A z jakiego powodu?
Chodziło o to, że ukradłem twarz komuś, kogo kochałeś.
A na kradzieży to ty się znasz, prawda?
Czyżbyś wrócił, żeby oddać mi to, co sam ukradłeś?
Nie wiem, o czym mówisz.
Ja tylko szukam przyjaciół.
Przyjaciół?
Niby dlaczego miałbym pozwolić, żebyś bawił się moim jedzeniem?
Dzień dobry.
Aang?
Gyatso?
Aang!
Nareszcie jesteś!
To nie jest prawdziwe. To kolejna sztuczka.
Kolejna iluzja.
Wiem, że trudno w to uwierzyć,
ale to naprawdę ja.
Jest tu wiele innych iluzji, ale już wyszedłeś z mgły.
Jestem prawdziwy.
Poznajesz to?
Nasza ostatnia partia.
Twój ruch.
Oszust.
Nie wierzę, że to naprawdę ty.
Jak to możliwe?
Jak tu trafiłeś?
No cóż...
Gdy opuściłeś świątynię, zaatakowali nas magowie ognia.
Szybko i bez uprzedzenia.
Większość poległych przeszła dalej w cyklu wcieleń.
Ja wybrałem inną drogę.
Nie wolałeś przejść do kolejnego etapu oświecenia?
Dlaczego?
Ponieważ wiedziałem,
że będziesz mnie potrzebował.
Bardzo cię potrzebuję.
Mam być awatarem i wszyscy na mnie liczą,
ale nie wiem, co robię.
Ale teraz mam ciebie!
Nie mogę ci mówić, jak być awatarem.
Pewnie, że możesz.
Awatar Kyoshi powiedziała, że muszę udać się na północ,
by zapobiec wielkiej tragedii.
Z tym że... nie wiem, jak to zrobić.
Niczego nie wiem.
- Wiesz więcej, niż ci się zdaje. - Wątpię.
Jak mam ocalić świat,
jeśli nie mogę ocalić...
moich przyjaciół!
Zgubili się we mgle.
To Mgła Zaginionych Dusz.
Więzi ludzi w ich mrocznych wspomnieniach,
a w jej odmętach poluje Koh, złodziej twarzy.
Żywi się tymi, których paraliżują rozpacz i zwątpienie.
Musiał dopaść ludzi z wioski, po których tutaj przyszliśmy.
Koh pewnie zabrał ich do swojego leża,
gdzie czekają, aż będzie gotowy się pożywić.
A wtedy...
ich dusze na zawsze przepadną.
Muszę ich ratować!
Koh to pradawny duch,
niebezpieczny i bezwzględny drapieżnik.
Nie da się go pokonać.
Muszę spróbować.
Muszę coś zrobić.
Koh.
Mówił, że mnie zna.
Że coś mu odebrałem.
To prawda.
Poprzedni awatarowie z nim walczyli.
Mówi się, że Roku raz go pokonał,
ale nikt nie wie jak.
Rozumiem. Zatem muszę pomówić z Roku.
W świątyni Kyoshi mogłem z nią rozmawiać.
Zrobię to samo z Roku.
Roku ma świątynię w kraju Narodu Ognia.
- To niebezpieczna podróż. - Nie mam wyjścia.
Jeszcze wrócę.
Aang!
Muszę ci o czymś powiedzieć.
Nawet gdybyś z nami został, i tak nic byś nie zdziałał.
Nie powstrzymałbyś Narodu Ognia.
Nie powstrzymałbyś wybuchu wojny.
Zginąłbyś tak jak wszyscy.
To nie twoja wina.
Nie zadręczaj się.
Możemy o tym pomówić, kiedy wrócę?
Oczywiście.
Szybko, wkrótce Koh będzie chciał się pożywić.
Dobrze. Gdy uratuję moich przyjaciół, będziemy mieć więcej czasu.
Czas.
Czas to zabawna rzecz.
Przeszłość, przyszłość,
wszystko się w nim miesza.
Jest jeden sposób, by się w tym nie pogubić.
Trzeba pamiętać, co jest najważniejsze.
Pomożesz mi, awatarze Roku?
Wiem, że cierpisz. Widziałem twojego ducha.
Wszystko naprawię i uratuję przyjaciół.
Przysięgam.
Wybacz, kolego, tym razem nie możesz lecieć.
Ani ty, Momo.
To zbyt niebezpieczne.
Zaopiekujcie się nimi, dobrze?
Niestety trudno jest bez przerwy pamiętać o tym, co naprawdę się liczy.
Czasami możemy mieć poczucie, że już zawsze będziemy sami.
A ból jest naszym jedynym towarzyszem.
Wmawiamy sobie, że problem tkwi w nas.
Zwłaszcza gdy napotykamy przeszkody, na które nie mamy wpływu.
Dlatego nie możemy nurzać się w naszym bólu i żalu,
ale musimy pamiętać, o co naprawdę walczymy.
O naszych najbliższych.
Niech to światło poprowadzi cię przez zdradliwe czasy...
i poprzez mroczną noc.
Napisy: Magdalena Adamus