วิ่ง!
- จับพวกมัน! - มากันเยอะไหม!
ห้าคน หกคนมั้ง
อาจมากกว่านั้น!
ตามไป!
ไปเร็ว!
เร็วเข้า!
เร็ว! เสร็จเราแน่!
อยู่นั่น!
เมื่อกี้... ไอซ์ดิสก์งั้นรึ กระบวนท่าใหม่สินะ
ข้าเห็นผู้ควบคุมดินทําน่ะ
เลยอยากลองเวอร์ชันควบคุมน้ํา
การควบคุมน้ําของเจ้าพัฒนาขึ้นจริงๆ
เจ้าคิดค้นท่าใหม่ๆ ขึ้นมาได้ด้วย
เป็นสัญลักษณ์ของนักควบคุมที่เก่งกาจ
ข้ามั่นใจมากขึ้นก็จริง
แต่ทั้งหมดมาจากการเรียนรู้จากคัมภีร์ของย่า
ดังนั้นข้าจึงจําเป็นต้องไปที่เผ่าวารีเหนือ
ปรมาจารย์ควบคุมน้ําที่นั่นจะช่วยพัฒนาข้าไปอีกขั้น
เราเผชิญหน้ากับพวกผู้ควบคุมไฟมากขึ้นนะ
เพราะเริ่มเข้าใกล้ชายแดนแคว้นอัคคี มันก็ย่อมเกิดขึ้นได้
แม้ซ็อกกาไม่หาเรื่องจีบสาวแบบน่าเศร้า
ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่านางเป็นทหารเผ่าอัคคี
ฟังนะ เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น
อย่างน้อยจนกว่าจะไปถึงแดนเหนือที่...
แอง
(เณรน้อยเจ้าอภินิหาร)
(สู่โลกวิญญาณ)
เผ่าอัคคี
พวกเขาทําแบบนี้ทําไม
พวกเขาทําทุกอย่างนี่ทําไม
ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของข้า
ผู้อวตารมีหน้าที่ต้องปกป้องโลกมนุษย์
มันสําคัญพอๆ กับการช่วยเหลือผู้คน และการสู้กับผู้ควบคุมไฟ
ป่าอีกกี่แห่งต้องถูกเผาทําลายเพราะข้าทิ้งหน้าที่
เพราะข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองทําอยู่
ย่าบอกว่าชีวิตมีวัฏจักรของมัน
เมื่อล้มตายก็จะมีชีวิตใหม่เกิดขึ้น
ป่าจะฟื้นตัวขึ้นมาใหม่
เราควรมองสิ่งนี้ต่างหาก
เมล็ดพันธุ์แห่งอนาคต
ไม่ใช่ความผิดพลาดในอดีต
หวัดดี
ไม่ ไม่เป็นไรนะ ข้าไม่ทําร้ายเจ้าหรอก
หลงทางเหรอ
ข้าชื่อซ็อกกา
คล้องจองกับ...
"อ็อกกา" และ "ว็อกกาว็อกกา"
นางดูกล้าหาญมาก มีชื่อไหม
บางทีเราน่าจะตั้งชื่อให้นางนะ
ชื่อนี้ดีไหม
พิปปินแพดเดิล อ็อปโซโคโปลิส
ที่สาม
ชียงเป็นคนทําให้ข้าน่ะ
ชียงเหรอ
- ชียงเป็นเพื่อนเจ้า หรือว่าเป็น... - ซ็อกกา!
ไม่ เดี๋ยวก่อน
โน่นไง
มาแล้วรึ
ทําไมถึงออกไปเที่ยวเล่นคนเดียวแบบนี้
เด็กน้อยทํานี่ตกไว้
เราไม่ได้มาก่อกวนอะไร เราแค่...
เด็กน้อยแค่ตกใจ
เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นที่นี่ใช่ไหม
ยกโทษให้ด้วยที่เสียมารยาท
- ขอบคุณที่ช่วยลูกสาวข้า - ไม่ต้องขอโทษหรอก
เพราะอยู่ใกล้กับแคว้นอัคคีแบบนี้ ทุกคนก็ย่อมต้องระวังตัว
ใช่ เราได้เห็นผลพวงจากสงคราม
- ป่าจึงถูกทําลายแบบนี้ใช่ไหม เพราะสงคราม - ไม่ใช่
พวกผู้ควบคุมไฟแค่ต้องการแผ้วถาง เพื่อจะเคลื่อนกําลังไปทางภูเขา
นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาเผาป่างั้นรึ
แต่หลังการเผาป่าก็เริ่มมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น
พืชผลของเราเริ่มตาย สัตว์ที่เลี้ยงก็หยุดกินหญ้า
ราวกับว่าผืนดินนี้เริ่มเจ็บป่วย
ไม่กี่วันก่อนกลุ่มสํารวจของเราออกไปหาอาหาร
แต่ก็ยังไม่กลับมาเลย
ลูกชายข้า ชียง
เขาไปกับพวกเขาด้วย
เรารู้ว่าการอยู่กับความกลัวเป็นยังไง
แต่เรื่องนี้มีอะไรที่ลึกกว่านั้น
อะไรที่...
อยู่เหนือโลกนี้
ท่านพูดถูก คนของท่านอยู่เหนือโลกนี้
แต่ข้าจะพาพวกเขากลับมา
ได้ข่าวไหม
ไม่เลยขอรับ
ไม่เลยรึ
มีสักกี่แห่งกันที่ไบซันเวหาจะซ่อนตัวได้
- ไม่มีรายงานอะไรผิดปกติเหรอ - ไม่ขอรับ
ยกเว้น...
ยกเว้นอะไร
พ่อค้าเติมเสบียงเล่าให้ฟัง
เรื่องเด็กๆ เล่นก้อนน้ําแข็งใกล้เส้นทางเซนลิน
แต่เขาอาจเข้าใจผิดไป
มีคนเห็นก้อนน้ําแข็ง
ในที่ซึ่งไม่ควรมีน้ําแข็งงั้นรึ
คนส่วนใหญ่เรียกว่าสิ่งผิดปกติไม่ใช่รึ ผู้หมวดจี
เว้นแต่พวกสมองทึบ
- ข้าจะส่งคนไปสืบ - ไม่ ข้าจะไปจัดการเอง
เหมือนเช่นเคย
ผู้บัญชาการเชาเยี่ยมมาก...
ที่สามารถทํางานโดยไร้การสนับสนุน ที่มุมโลกอันไกลโพ้น
และสามารถเจอตัวผู้อวตาร
ข้าชื่นชมวิธีบริหารเหล่าผู้บัญชาการของท่านพ่อ
ท่านพ่อรู้จักใช้ความสามารถของพวกเขา ให้เกิดประโยชน์สูงสุด
ในตอนนี้
ถ้าเป็นข้า
ข้าจะส่งกําลังเสริมไปให้เชา
ดูว่าเขาจะทําอะไรกับการสนับสนุนเล็กน้อย
"รดน้ําเมล็ดพันธุ์ที่ดีที่สุด"
ท่านพ่อสอนข้าเอง
เจ้าอาจพูดถูก
บอกผู้พันชินุให้ระดมพลธนู
และแจ้งเสนาบดีว่าข้าจะโยกเงินทุน
แล้วก็อาซูล่า...
เชาไม่ใช่คนเจอตัวผู้อวตาร ซูโกต่างหาก
เขาคือคนที่แสดงพลังแห่งการยืนหยัดและอุทิศตน
นั่นคือสิ่งที่ข้าคาดหวังจากรัชทายาท
ไม่ใช่คนที่หลงตัวเองและฝักใฝ่เรื่องซุบซิบ
โลกที่เราอยู่ไม่ใช่โลกเดียวที่มีอยู่จริง
ยังมีโลกอื่นที่อยู่เหนือโลกเรา
โลกวิญญาณ
ปกติแล้วทั้งสองโลกแยกจากกัน
แต่มีหลายแห่งก็มีแนวกั้นบางๆ
เจ้าคิดว่าป่านี้เป็นที่ที่แนวกั้นบางๆ แห่งนึงงั้นรึ
ข้าไม่ได้คิด ข้ารู้สึกได้
และเชื่อว่าเมื่อเผาป่า แนวกั้นก็ยิ่งเปราะบาง
ผู้อวตารเป็นสะพานเชื่อม ระหว่างโลกเราและโลกวิญญาณ
ข้ารู้สึกว่าทั้งสองโลกใกล้กันมาก
เหมือนน้ําแข็งที่เริ่มมีรอยแตก
เจ้าเลยจะโดดเข้าไปในโลกวิญญาณ เพื่อไปเอาตัวพวกเขากลับมาโลกนี้
ทํานองนั้นแหละ ใช่
ก่อนหน้านี้เจ้าดูมั่นใจมากกว่านี้นะ
เพราะทั้งหมดนี่เป็นหน้าที่รับผิดชอบของข้า
ใช่ ข้าจําเป็นต้องไปแดนเหนือ เพื่อช่วยพวกผู้ควบคุมน้ํา
แต่ก็ต้องช่วยคนพวกนี้ด้วย
พวกเขาจะได้ไม่ต้องสูญเสียบ้านและคนที่รัก
อย่างที่ข้าสูญเสียไป
เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะทําทุกอย่างสําเร็จ
อย่างที่บูมีบอกว่า "ผู้อวตารต้องทําสิ่งที่เป็นไปไม่ได้"
ข้าต้องหาว่าตรงไหนที่พลังวิญญาณแรงกล้าที่สุด
มันอยู่ที่ไหนเหรอ
ถ้าเจอแล้ว ข้าก็รู้เอง
ตอบได้เกือบจะชัดเจนแล้ว
คาทาร่า!
แอง!
เทวสถานที่นําไปสู่จิตวิญญาณแห่งป่า
ที่นี่แหละ
งั้นเราทําไงต่อล่ะ
เราต้องคอยเฝ้าแอง
พอวิญญาณของเขาข้ามภพ ร่างเขาจะเปราะบาง
เราจึงต้องปกป้องเขา
จะรู้ได้ยังไงว่ามันได้ผล
ข้าก็ไม่แน่ใจ
- ข้าหิวแล้ว - นี่ ขอโทษนะ
ข้าพยายามตั้งสมาธิอยู่
ซ็อกกา เขาทําสําเร็จแล้ว
คาทาร่า
- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย - ไม่รู้ แอง!
ข้าแยกวิญญาณออกจากร่าง
แต่ดันพาพวกเจ้ามาด้วยน่ะ
เป็นไปได้ยังไง
คิดว่าเป็นเพราะพลังงานในที่แห่งนี้
แนวกั้นที่บอบบาง และพลังของข้า
พาเรากลับมาสิ! พาเรากลับมาเดี๋ยวนี้!
ข้าขอโทษ
เราอยู่ในโลกวิญญาณแล้ว
อย่าพูดถึงผู้อวตาร จะให้ข่าวแพร่ออกไปไม่ได้
เห็นด้วย และควรก้าวย่างอย่างแผ่วเบา
เผ่าอัคคีได้ควบคุมพื้นที่นี้ก็จริง
แต่ยังถือเป็นดินแดนของผู้ควบคุมดิน
แค่ไม่อยากก่อปัญหา
ข้าเคยก่อปัญหาตอนไหน
นั่นสิ ตอนไหน
พวกเผ่าอัคคี ดูสิ
ดูชุดที่พวกเขาใส่
ได้ยินว่าพวกผู้ควบคุมน้ําผ่านมาแถวนี้ไม่นานมานี้
- เห็นพวกเขารึเปล่า - ไม่เห็น
แต่ได้ยินเรื่องพวกเขางั้นสิ
ประมาณนั้น
บางทีนี่... อาจช่วยได้
เอาละ
เห็นพวกผู้ควบคุมน้ําไหม
ไม่เห็น
แต่ได้ยินว่าผู้อวตาร อาจเดินทางไปกับพวกผู้ควบคุมน้ํา
- ว่าไงนะ - ผู้อวตาร
เขาอยู่กับพวกผู้ควบคุมน้ํา
ใช่ไหม มูกิ
หา ผู้อวตารน่ะรึ พวกโจรสลัดก็บอกแบบนั้น
ไม่ ไม่ใช่โจรสลัด คนนําทางขึ้นหุบผาต่างหาก
เขาบอกว่าผู้อวตารสู้กับพวกนักปีนหุบผา
มีผู้ควบคุมน้ําสองคนคอยช่วย
เขาใช่ไหมที่เล่าว่า พวกนั้นหยุดการระเบิดของภูเขาไฟ...
ดูเหมือนพวกเขาได้ยินเรื่องผู้อวตารแล้ว
หลังจากพวกเขาสู้กับราชาแห่งโอมาชูที่เสียสติ
มีหวังต้องเสียเขาไปแน่ ต้องเสียหมดทุกอย่าง!
ถ้าข่าวรั่วมาถึงป่าหลังเขานี่ ทุกคนก็รู้หมดแล้ว
ทุกคนในอาณาจักรปฐพี ทุกคนในแคว้นอัคคี
นักล่าจะดาหน้าออกมา พากันมาชิงเหยื่อ
ช่วยด้วย นางบ้าไปแล้ว!
อย่าเพิ่งตาย เจ้างั่ง
ไม่งั้นค่าหัวจะเหลือแค่ครึ่งเดียว
มองหาอะไรรึ
นักล่าค่าหัวชั้นต่ํา
ชั้นต่ํางั้นรึ ปากเก่งนี่ พ่อหนุ่มน้อย
แต่ข้าไม่ถือหรอก เพราะพ่อเจ้าออกจะน่ารัก
ไม่ยักรู้ว่าที่นี่ปล่อยพวกทหารรับจ้างออกอาละวาด
กียัตโซเคยบอกว่า โลกวิญญาณกับโลกกายภาพนั้นเชื่อมโยงกัน
สิ่งที่เกิดบนโลกหนึ่งย่อมส่งผลถึงอีกโลก
ก็เหมือนวิญญาณกับร่างกายเรา
แยกจากกันแต่เชื่อมถึงกัน
เข้าใจแล้ว
กียัตโซมีวิธีทําให้อะไรๆ เข้าใจง่ายขึ้น
ทําให้ทุกอย่างเข้าใจง่ายขึ้น
ฟังดูเขาน่าทึ่งมากนะ
ใช่เลย
รู้ไหม ข้ารู้สึกว่าตัวเองกลมกลืน กับจิตวิญญาณมาตลอด
- อาจเป็นเหตุผลที่แลกเปลี่ยนกับเจ้าได้ - นั่นกบหรือคล้ายกบ
ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในโลกนี้ได้ยังไง
พวกชาวบ้านคงกําลังหาทางออกอยู่
คงกําลังมองหาสิ่งที่คุ้นเคย
ถ้าพวกเขารู้ตัวว่าไม่ควรอยู่ที่โลกนี้ล่ะ
พวกเจ้าไม่ควรอยู่ที่โลกนี้
ใครพูดน่ะ
ใครพูดอะไร
ไม่มีมนุษย์คนใดสมควรอยู่ในอาณาจักรนี้
นี่มันนกยักษ์ชัดๆ
"นก" งั้นรึ
ข้าไม่ใช่นก
ข้าคือจิตวิญญาณแห่งภูมิปัญญา
โปรดอภัยให้ซ็อกกา เขาไม่ได้มีเจตนาร้าย
- คุยกับใครอยู่น่ะ - หมายความว่าไง
พวกเขาไม่ได้ยินสิ่งที่เจ้าได้ยิน
จิตที่คับแคบของพวกเขา ไม่สามารถรับรู้คําพูดของข้า
- แต่ข้าได้ยิน - เจ้าคือผู้อวตาร
เจ้านั้นถูกลิขิตให้อยู่ในโลกนี้ด้วย
แต่พวกเขาคือผู้รุกล้ํา
และยิ่งพวกเขาอยู่นานเท่าไร
- ก็ยิ่งเป็นอันตรายต่อตัวเอง - อันตรายรึ
"อันตราย" เหรอ เจ้านกจะไม่กินเราใช่ไหม
เขาไม่จําเป็นต้องกังวลเรื่องนี้เลย
สิ่งมีชีวิตอื่นที่นี่พร้อมจะทําสิ่งที่น่ากลัว
ยิ่งกว่าการสวาปามร่างพวกเขา
พวกมันจะกลืนกินวิญญาณเจ้า
- แอง เขาพูดว่าอะไร - เขาบอกว่าเขาจะไม่ทําร้ายเรา
เราแค่มาตามหาเพื่อนๆ ที่หายไป แล้วก็จะกลับ
มีชายคนหนึ่งอาศัยอยู่ ในกระท่อมหินไม่ไกลจากป่านี้นัก
เขาอาจรู้ว่าเพื่อนๆ เจ้าเป็นยังไงบ้าง
ไปตามเส้นทาง แล้วก็จะได้พบเขา
เดี๋ยวก่อน ที่ว่าอันตรายหมายความว่ายังไง
จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
หลายสิ่งที่โลกนี้จะเปิดเผยความจริงต่อมนุษย์
ความจริงที่พวกเขาไม่พร้อมที่จะเผชิญ
มันจะแสดงให้พวกเขาเห็นตัวตนที่แท้จริง
ซึ่งจะสร้างความปวดร้าวอย่างใหญ่หลวง
ลาก่อน ผู้อวตาร
อย่าลืมว่าต้องเดินไปตามเส้นทาง
บ๊ายบาย เจ้านกยักษ์
พอแล้ว
การฝึกจบแล้วขอรับ
อาซูล่า!
เป็นอะไรไหม มาสิ ให้ข้าช่วยนะ
- จริงจังน่าดูเลยนะ - ใช่
- เขาอาจบาดเจ็บ - เขาผิดเอง
เขาน่าจะทําได้ดีกว่านี้
ยกเว้นเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับครูฝึก ว่าไหม
อาซูล่า เจ้านั้นล้ําเลิศ
ทุกคนต่างก็รู้ดี
เจ้าสมบูรณ์แบบ
แต่ยังไม่ดีพอ
มาแล้วรึ หายไปไหนมา
ขอโทษด้วย ข้ามัวดูเกมไพโชจนเพลิน
ผู้เล่นข้างทางแถวนี้เก่งทีเดียว
แน่อยู่แล้ว ไปกันเถอะ
พวกเขาไม่ได้เล่นตามกลวิธีที่น่าจะเป็น
แต่นั่นกลับเป็นจุดแข็ง
ท่านลุง เป็นไปได้ไหมถ้าจะไปคุยกันต่อในเรือ
องค์ชายซูโก มีอะไรอีกมาก ที่เจ้าสามารถเรียนรู้จากนักเล่นไพโชที่นี่
พวกเขาไม่ได้ถูกฝึกมา แต่นั่นหมายถึง จิตของพวกเขาเปิดรับความคิดใหม่ๆ
พวกเขาจึงพร้อม เมื่อทางออกที่ดีปรากฏขึ้น
ไม่!
จูนเป็นเลิศในสิ่งที่นางทํา ซึ่งก็คือการตามหาคน
นางเป็นทหารรับจ้าง ความภักดีของนางนั้นซื้อขายได้
- ท่านไว้ใจคนแบบนี้ได้ยังไง - จูนเป็นมืออาชีพ
ถ้านางพลาด ก็ไม่ได้รับค่าจ้าง
นั่นคือไม่มีอะไรจะกิน
องค์ชายซูโก ข้ารู้ว่าเจ้าเชื่อมาตลอดว่า
สิ่งที่ตัดสินใจทํานั้น ถ้าไม่ถูกก็คือผิด
มันเป็นสัญลักษณ์ของผู้นําที่ยิ่งใหญ่
แต่กฎของที่นี่ต่างออกไป
ผู้บัญชาการเชารู้เรื่องนี้ดี
และเขานําเกมแล้ว ขณะที่เรายังไม่ได้จั่วเลย
ทีนี้ก็... เล่าเรื่องอวตารผู้นี้ให้ฟังหน่อย
- เห็นนั่นไหม - เห็นอะไร
เห็น... ไหม
ซ็อกกา ใจเย็นๆ
นกฮูกบอกว่าจะไม่เป็นไร ตราบใดที่เรายังอยู่ในเส้นทาง
ใช่ไหม แอง
ใช่
แอง จริงแล้วนกฮูกพูดว่าอะไร
เขาบอกว่าที่นี่อันตรายสําหรับพวกเจ้า
และพวกเจ้าอาจต้องเผชิญความจริง
แต่ความจริงจะเลวร้ายแค่ไหนกัน ใช่ไหม
นั่นสิ
ใช่ไหม
ความจริง
ใช่
ใช่ ข้ารับมือกับความจริงได้อยู่แล้ว
แต่ถ้าโดนอสูรวิญญาณเขมือบคงไม่ไหวแน่
บอกทีมันคืออะไร
แอง บอกทีว่าภาษาวิญญาณที่มันสื่อนั่น
หมายถึง "ยินดีต้อนรับ เพื่อนๆ กินเค้กหน่อยไหม" ใช่ไหม
เปล่า มันไม่ได้พูดอย่างนั้น
ขอแค่อยู่บนเส้นทาง
นกฮูกบอกว่าจะไม่เป็นไร ตราบใดที่เราอยู่บนเส้นทางนี้
เราอยู่บนเส้นทาง
ออกจากเส้นทาง!
มันคือจิตวิญญาณแห่งผืนป่า
มันบาดเจ็บ
ใช้พลังควบคุมไม่ได้ ควบคุมไม่ได้!
- ข้าก็ควบคุมไม่ได้ - ระวัง!
เฮ้ย เจ้าตัวเหม็น! ทําไมไม่หาเหยื่อที่ตัวเท่าเจ้าล่ะ
ไม่ได้หมายถึงข้า
- ซ็อกกา! - ทุกคน หนีเร็ว!
ความเจ็บปวด
ช่างเจ็บปวดรวดร้าว
ที่จริงมันก็แค่รอยถลอก
ไม่ใช่เจ้า เฮย์ไบ
เฮย์อะไรนะ
เฮย์ไบ วิญญาณนั่นไง
วิญญาณนั่นเจ็บปวดมาก
สงสัยกระแทกหนักกว่าที่คิดแฮะ
ชักจะสับสนแล้วสิ
- เจ้านี่ตลกจัง - เจ้าเป็นสุนัขจิ้งจอกพูดได้ด้วย
ถึงยังไงก็ยังไม่พิสดารที่สุดเท่าที่ข้าเห็นมาวันนี้
ต้องรีบไปหาเพื่อนๆ ก่อนพวกเขาจะโดนสัตว์ประหลาดกิน
ไม่ใช่สัตว์ประหลาด มันคือความเจ็บปวด
ความเจ็บปวดทํากับเจ้าแบบนั้น มันเปลี่ยนเจ้าไปเป็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวเจ้า
การถูกทําร้ายมันเป็นยังไงไม่รู้เหรอ
รอยถลอกพวกนี้ทําข้ารําคาญมาก ก็เลย...
เจ้าชอบเล่นมุกเพื่อบ่ายเบี่ยงประจําเลยใช่ไหม
อะไรนะ ข้าไม่ได้ทําแบบนั้น
ไปได้แล้วละ ขอให้หายสับสนไวๆ นะ
โลกวิญญาณ
แล้วก็ระวังด้วย
หมอกอาจเป็น... อันตราย
ซ็อกกา
แอง
คาทาร่า
- แม่ - อยู่นี่เอง ตามหาจนทั่วเลย
เป็นไปไม่ได้
- ใช่แม่จริงๆ เหรอ - อะไรนะ
คาทาร่า เป็นอะไรรึเปล่า
มันช่างนานเหลือเกิน
มาสิ เราสายแล้ว
เห็นไหมล่ะ สี่เส้นแข็งแรงกว่า
ไม่ได้เถียงเรื่องนั้นนะ
แค่บอกว่ามันเปลืองต่างหาก
คาทาร่า ทําไมไม่ถักเชือกล่ะ
แม่ก็รู้ว่าข้าไม่ถนัดเรื่องนี้
ซ็อกกาเคยล้อข้าเรื่อง...
ซ็อกกาอยู่ไหน
เขากับพ่อออกไปหาปลา อีกไม่นานก็คงกลับมา
คาทาร่า...
ข้าควบคุมน้ําไม่ได้
เจ้าจะควบคุมได้
ข้ามั่นใจ
วันข้างหน้าเจ้าจะแสดงให้โลกเห็นว่า เจ้าทรงพลังเพียงใด
เจ้าจะปกป้องพวกเราทุกคน
เผ่าอัคคี! หนีเร็ว!
พาลูกไปซ่อนตัว
- หาตัวผู้ควบคุมน้ํา! - ไปเลย!
คาทาร่า เราต้องเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้
ไม่ ข้าไม่เข้าไปหรอก
ซ่อนตัวเร็ว ไม่ว่ายังไง ห้ามออกมาเด็ดขาด
ผู้ควบคุมน้ําอยู่ไหน
เรารู้ว่ามีคนหนึ่งในหมู่บ้าน
ผู้ควบคุมน้ําจากไปหมดแล้ว หรือไม่ก็ตายเพราะพวกเจ้า
เจ้าโกหก
ส่งตัวผู้ควบคุมน้ํามาซะ
ไม่งั้นตาย
เดี๋ยว!
ข้าเอง
ข้าคือผู้ควบคุมน้ํา
หวาดกลัวนักหนา
สิ้นหวังไม่เหลืออะไร
โลกวิญญาณ เหมือนโลกขี้โคลนซะมากกว่า
กลิ่นก็เหมือนอัปปาหลังเจอพายุฝน
ดูพิลึกแล้วสิ
พ่อเหรอ
เหล่าวิญญาณแห่งสายน้ํา จะเป็นพยานให้กับสัญลักษณ์นี้
สําหรับความแข็งแกร่งและความเป็นผู้นํา ที่เห็นชัดในการทดสอบแล่นเรือฝ่าน้ําแข็ง
ขอมอบสัญลักษณ์แห่งสติปัญญา...
แด่ซ็อกกา
แด่ลูกชายของข้า
นี่คือวันทดสอบแล่นเรือฝ่าน้ําแข็ง
วันที่เจ้าผ่านการทดสอบแล่นเรือฝ่าน้ําแข็ง
เช่นเดียวกับเหล่านักรบในตระกูลเรา
แม้ว่าเจ้าทําให้ลุ้นน่าดู
บาโท
เจ้าแล่นหลบภูเขาน้ําแข็งแบบฉิวเฉียดน่าดูเลยนะ
ใช่ ถูกแล้ว ข้าเสียการควบคุม
ข้า... ข้าไม่รู้จะทํายังไง
ถ้าท่านไม่ได้อยู่บนเรือและเข้ามาช่วย...
แต่เราก็ทําสําเร็จโดยไม่บาดเจ็บ
เรื่องนั้นต่างหากที่สําคัญ จริงไหม ฮาโคดา
ใช่ ถูกต้อง และการเลือกลูกเรือที่เหมาะสม
ก็เป็นลักษณะหนึ่งของผู้นําที่ฉลาด
เราถึงทําการทดสอบพร้อมมีเพื่อนคอยช่วยเหลือ
เข้าใจไหม
ไปตามน้องสาวเจ้ามาสิ แล้วจะได้ฉลองกัน
นี่ ซ็อกกา
เราเพิ่งเห็นเรือใบฝ่าน้ําแข็งของเจ้า หรือซากที่เหลือน่ะ
ถ้าแบบนี้คือสอบผ่าน
ไม่อยากเห็นสภาพเรือเลย ถ้าเจ้าสอบตก
ตลกชะมัด
ยังไม่ทันไรเขาดันเสียการควบคุมซะแล้ว
ถ้าเจ้าไม่ช่วย ซ็อกกาคงทําเราเศร้าแน่
โชคดีที่เรายังรอดมาได้
มันโหดนะ แม้แต่ข้าเอง ยังเห็นคลื่นหัวแตกวินาทีสุดท้าย
ไม่ต้องแก้ตัวแทนเขาหรอก
ข้าหวังไว้ว่า...
เมื่อเขาต้องพิสูจน์ตัวเอง เขาน่าจะ...
ทําได้ดีกว่านี้
ความจริงก็คือไม่ใช่ทุกคนที่จะเหมาะสม
ในการรับหน้าที่ดูแลชีวิตผู้อื่น
จงยอมจํานนให้กับความสิ้นหวัง
คาทาร่า! ซ็อกกา!
บ้านข้า
นี่ไม่ใช่เรื่องจริง
นี่ใครเอ่ย
ผู้ที่ขัดขืนข้าได้งั้นรึ
เป็นไปไม่ได้หรอก
เว้นเสียแต่...
ใช่แน่แล้ว
ผู้อวตาร เพื่อนเก่าของข้า
- ข้ารู้จักเจ้างั้นรึ - คงอย่างนั้น
ชาติหนึ่งในอดีตของเจ้านั้นพยายามสังหารข้า
ทําไมข้าถึงอยากฆ่าเจ้า
สาเหตุก็เกี่ยวกับที่ข้าขโมยใบหน้าคนที่เจ้ารักไง
แต่เจ้าก็รู้เรื่องการขโมยนี่ ใช่ไหม
หรือเจ้าตั้งใจเอาของที่ขโมยไปจากข้ามาคืน
ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร
ข้าแค่ต้องการมาตามหาเพื่อนข้า
เพื่อนเจ้ารึ
แล้วทําไมข้าถึงต้องยอมให้เจ้า มาเล่นกับอาหารของข้า
สวัสดี
แองรึ
กียัตโซ
แอง
เจ้ามาจนได้
นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่มีทาง โดนกลลวงอีกแล้ว
นี่เป็นภาพลวงตา
ข้ารู้ว่ามันไม่น่าเชื่อ แต่... นี่คือข้าตัวจริง
ที่นี่ย่อมมีภาพลวงตามากมาย
แต่เจ้าได้พ้นจากม่านหมอกแล้ว
นี่เป็นเรื่องจริง
จํานี่ได้ไหม
หนึ่งในเกมสุดท้ายที่เราเล่นกัน
โธ่!
ตาเจ้าแล้ว
ขี้โกง
ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นท่านจริงๆ
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
ท่านมาอยู่... ที่นี่ได้ยังไง
คือว่า...
หลังจากที่เจ้าไปจากวิหารวายุใต้ พวกผู้ควบคุมไฟก็บุกโจมตี
มันกะทันหันและคับขันมาก
คนส่วนใหญ่ที่ตายก็เคลื่อนไปสู่มหาวัฏจักร
แต่ข้าเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป
ท่านเลือกที่จะไม่ก้าวไปสู่ ขั้นต่อไปแห่งการรู้แจ้งงั้นรึ
ทําไมล่ะ
ก็เพราะ...
ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการข้า
ข้าต้องการท่านจริงๆ
ข้าควรเป็นผู้อวตารซึ่งทุกคนก็เชื่อมั่นในตัวข้า
เพียงแต่... ข้าไม่รู้ว่ามันต้องเป็นยังไง
แต่ท่านอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว
แอง ข้าบอกไม่ได้หรอกว่าจะเป็นผู้อวตารยังไง
ท่านบอกได้อยู่แล้ว
ผู้อวตารเคียวชิบอกว่าข้าจําเป็นต้องไปแดนเหนือ
เพื่อป้องกันการเกิดโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่
เพียงแต่... ข้าไม่รู้ว่าต้องทํายังไง
ไม่รู้อะไรเลย
- เจ้ารู้มากกว่าที่คิดเยอะ - ไม่หรอก
ข้าจะช่วยโลกได้ยังไง ถ้ายังช่วยไม่ได้แม้แต่...
เพื่อนๆ ข้า พวกเขาอยู่ในม่านหมอกนั่นแน่
นั่นคือห้วงหมอกวิญญาณสูญ
สถานที่ที่กักขังผู้คนไว้ในความทรงจําที่แสนมืดมน
และเป็นสนามไล่ล่าของโคห์ จอมโจรขโมยหน้า
เขาจะล่าเหยื่อที่อ่อนแอ จากความสิ้นหวังและความสงสัย
เขาเอาตัวชาวบ้านไปแน่ๆ พวกที่เราตั้งใจเดินทางมาช่วย
โคห์เอาตัวพวกเขาไปซ่อนไว้ในรังแน่ๆ
โคห์จะขังทุกคนไว้จนพร้อมสําหรับการให้อาหาร
เมื่อถึงตอนนั้น
วิญญาณของพวกเขาจะจากไปชั่วนิรันดร์
ข้าต้องไปช่วยพวกเขา
โคห์เป็นวิญญาณบรรพกาล
นักล่าที่อันตรายและโหดเหี้ยมสุดๆ
- ไม่มีทางเอาชนะเขาได้ - ข้าต้องลอง
ข้าต้องทําอะไรสักอย่าง
โคห์
เขาบอกว่ารู้จักข้าด้วย
บอกว่าข้าเอาบางสิ่งไปจากเขา
ถูกแล้ว ผู้อวตารคนก่อนๆ เคยต่อสู้กับโคห์
โรกุเองครั้งนึงก็เคยแสดงพลังวิญญาณขั้นสูงสุด
- แต่ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น - โอเค
งั้น... ข้าต้องคุยกับโรกุ
ข้าได้ติดต่อกับผู้อวตารเคียวชิที่วิหารของนาง
ข้าย่อมติดต่อกับโรกุได้เช่นกัน
เว้นแต่วิหารของโรกุอยู่ในแคว้นอัคคี
- ไปที่นั่นมันอันตราย - ข้าไม่มีทางเลือก
แล้วข้าจะกลับมา
แอง!
มีบางอย่างที่ข้าต้องบอกเจ้า
เจ้า... จะทําอะไรไม่ได้เลย... ถ้ายังอยู่กับเรา
เจ้าหยุดพวกเผ่าอัคคีไม่ได้หรอก
เจ้าป้องกันไม่ให้เกิดสงครามไม่ได้
เจ้าจะต้องตายไปพร้อมกับทุกคน
มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า
ดังนั้น... ปล่อยวางซะ
ไว้ค่อยคุยตอนข้ากลับมาได้ไหม
ได้สิ
รีบไปเถอะ อีกไม่นานโคห์ก็จะให้อาหารอีกครั้ง
นั่นสิ พอข้าช่วยเพื่อนๆ ได้แล้ว ก็มีเวลาคุยกันมากขึ้น
เวลา
เวลาเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด
อดีต อนาคต...
มันปนเปกันไปหมด
มีทางเดียวเท่านั้นที่เจ้าจะไม่สับสน
จงจําไว้ว่าอะไรคือสิ่งสําคัญที่แท้จริง
หวังว่าท่านจะช่วยข้าได้ ผู้อวตารโรกุ
ข้ารู้ว่าท่านขมขื่น เพราะได้เห็นวิญญาณของท่าน
ข้าจะแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้น จะต้องช่วยเพื่อนของข้าให้ได้
ข้าสัญญา
ขอโทษที เพื่อน คราวนี้เจ้าไปด้วยไม่ได้
เจ้าก็ด้วย โมโม
มันอันตรายเกินไป
ดูแลพวกเขาให้ปลอดภัยด้วยนะ
แน่นอนว่าการเฝ้าจดจ่อสิ่งที่สําคัญเป็นเรื่องยาก
บางทีเราก็รู้สึกเหมือนต้องโดดเดี่ยวตลอดมา
และสิ่งเดียวที่เป็นเพื่อนคู่ใจเรา
ก็คือความเจ็บปวดของเราเอง
เรามองตัวเองว่าเป็นตัวปัญหา
โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญกับสิ่งที่มิอาจควบคุมได้
เพราะเหตุนั้นจึงต้องปล่อยวาง ความเจ็บปวดและความเสียใจ
และจําไว้ว่าที่จริงแล้วเรากําลังต่อสู้เพื่อสิ่งใด
เพื่อบุคคลที่เรารัก
จงปล่อยให้แสงสว่างนําทาง ผ่านห้วงเวลาที่ไร้ความสัตย์จริง...
และรัตติกาลที่แสนมืดมน
คําบรรยายโดย กุลวดี โสวัฒนสกุล