Kaçın!
- Yakalayın! - Kaç kişi bunlar ya?
Beş altı falan mı? Ya da daha fazla!
Daha hızlı! Bu taraftan!
Yakalayın!
Koşun!
Uzaklaşıyorlar!
Çabuk!
Yürüyün!
Şimdi kıstırdık!
İşte oradalar!
Buz diski, ha? Bunu ilk kez yaptın!
Toprak bükücülerden gördüm. Su bükücü versiyonunu deneyeyim dedim.
Bükücülüğün epey ilerledi.
Baksana, hareket icat ediyorsun. Bunu ancak yetenekli bir bükücü yapar.
Özgüvenim artmadı değil
ama büyükannemin parşömeninden öğreneceğimi öğrendim.
Bir an önce Kuzey Su Kabilesi'ne gitmeliyim.
Oradaki hocalar beni üst düzeye çıkaracak.
Şu ara ateş bükücülere sık rastlar olduk.
Ateş Ulusu sınırına yaklaşıyoruz.
İlla rastlayacaktık. Sokka çapkınlığa kalkışmasa bile.
Kızın Ateş Ulusu askeri olduğunu nereden bileyim?
En azından Kuzey'e varana dek dikkatli olmalıyız, sonra...
Aang?
RUHLARIN KAÇIŞI
Ateş Ulusu'nun işi.
- Bunu niye yapmışlar? - Sebebe ihtiyaçları mı var?
Bu benim suçum.
Tabiatı korumak avatarın görevi.
Bu da insanlara yardım edip ateş bükücülerle savaşmak kadar önemli.
Ne yaptığımı bilmediğim, burada olmadığım için kaç orman öldü?
Büyükannem hayatın bir döngü olduğunu söyler.
Ölümden de yeni bir yaşam doğarmış.
Burası yeniden orman olacak.
Görmen gereken şey bu.
Geleceğin tohumlarını gör.
Geçmişe ait hataları değil.
Merhaba!
Korkma, benden zarar gelmez.
Kayıp mı oldun?
Benim adım Sokka.
Şey gibi,
"okka" ve "vakka vakka".
Ne cesur bir bebek. Adı var mı?
Belki beraber ona bir ad buluruz.
Şey nasıl olur...
Pippinpaddle Oppsokopolis?
III. Pippinpaddle.
- Bu bebeği Shi-yong yaptı. - Shi-yong mu?
Shi-yong arkadaşın mı, yoksa...
Sokka!
Bekle!
Şurada.
Neredesin sen? Yalnız dolaşmaman gerektiğini biliyorsun.
Bunu düşürdü.
Sorun çıkarmaya gelmedik.
Ürktü de.
Burada kötü bir şey oldu, değil mi?
Lütfen kabalığımı bağışlayın.
- Yardımınız için sağ olun. - Özre gerek yok.
Ateş Ulusu yanı başınızda, tetikte olmanız doğal.
Evet. Savaşa yeterince tanık olduk.
Orman da savaş sırasında mı yok edildi?
Hayır.
Ateş bükücüler dağdan geçerken önleri açıklık olsun istedi.
Bu yüzden mi ormanı yaktılar?
Ama yangından sonra tuhaf şeyler olmaya başladı.
Ekinlerimiz kurudu. Hayvanlarımız otlamaz oldu.
Sanki toprağın kendisi hastalandı.
Birkaç gün önce yemek aramaları için bir kafile yolladık.
Hâlâ dönmediler.
Oğlum Shi-yong da
onlarla gitti.
Korku içinde yaşamaya aşinayız
ama bu çok daha derin bir şey.
Sanki...
...bu dünyanın ötesinden.
Haklısınız, köylüleriniz bu dünyanın ötesinde.
Ama onları geri getirebilirim.
Bir haber var mı?
- Yok efendim. - Hiç mi bir şey yok?
Dev bir uçan bizon nereye saklanmış olabilir?
- Sıra dışı bir şey gören yok mu? - Yok.
Bir tek...
Bir tek ne?
Bir tüccar, Senlin Geçidi yakınlarında çocukların buzlarla oynadığından bahsetti
ama muhtemelen yanılmıştır.
Biri buz tutmayacak bir yerde buz mu görmüş yani?
Çoğu kişi bunu sıra dışı bulur, değil mi Teğmen Jee?
Aptal değillerse tabii.
- Birkaç adam yollarım, soruştururlar. - Hayır, iş başa düştü.
Her zamanki gibi.
Komutan Zhao becerikli adam.
Dünyanın unutulmuş bir köşesinde bir başına çalışıyor
ama Avatar'ı bulmayı başardı.
Komutanlarını yönetme şeklini hep takdir etmişimdir.
Yeteneklerinden istifade etmesini bilirsin hep.
Gerçi...
Yerinde ben olsam
Zhao'ya kaynak tahsis ederdim.
Biraz destekle neler yapar, bakardım.
"Filiz verecek tohumları sula."
Senin nasihatin.
Haklı olabilirsin.
Albay Shinu'ya söyle, okçuları hazırlasın.
Defterdar da hazineden bütçe ayırsın.
Azula...
Avatar'ı Zhao bulmadı. Zuko buldu.
Sebat ve azim gösteren oydu.
Ben de vârisimden bunu beklerim.
Dalkavukluk ve sinsi fısıltılar değil.
Yaşadığımız dünya var olan tek dünya değil.
Bizimkinin ötesinde bir âlem var.
Ruhlar Dünyası.
Normalde bu iki dünya ayrıdır ama aradaki sınırın inceldiği yerler var.
Ormanın bu yerlerden olduğunu mu düşünüyorsun?
Düşünmüyorum, hissediyorum.
Yangınlar sınırı daha da inceltmiş.
Avatar, bu iki dünya arasındaki köprüdür
ve ikisinin ne kadar yakın olduğunu hissediyorum.
Çatlamaya başlayan buz gibi.
Yani bir koşu Ruhlar Dünyası'na geçip, kaybolan kişileri alıp döneceksin.
Planım o, bakalım.
Köyde daha özgüvenli konuşuyordun.
Çünkü tüm bunlar benim sorumluluğum.
Evet, su bükücüleri kurtarmak için Kuzey'e gitmeliyim
ama bu insanlara da yardım etmeliyim ki evlerini ve sevdiklerini kaybetmesinler.
Benim kaybettiğim gibi.
Her şeyi yapman imkânsız.
Bumi'nin dediği gibi, "Avatar imkânsızı başarmalı."
Ruhani enerjinin en yoğun olduğu yeri bulmalıyım.
- Orası neresi? - Bulunca anlarım.
Bu kadar net konuşma ya!
Katara?
Aang?
Orman ruhuna adanmış bir sunak.
Burası orası.
- Peki biz ne yapacağız? - Aang'e göz kulak olacağız.
Ruhu ayrılınca bedeni savunmasız kalacak.
Onu korumalıyız.
Ayrıldığını nasıl anlayacağız?
Emin değilim.
Acıkıyorum.
Hey! Müsaade var mı? Odaklanmaya çalışıyorum.
Sokka, sanırım işe yaradı.
Katara?
- Ne oluyor? - Bilmiyorum! Aang?
Ruhumu bedenimden ayırdım ama nedense sizi de yanımda getirdim.
Bu nasıl olur?
Buranın enerjisi, sınırın inceliği ve gücümden ötürü herhâlde.
Bizi geri yolla! Bizi hemen geri yolla!
Üzgünüm.
Ruhlar Dünyası'ndayız.
Avatar'dan bahsetme. Bu haber yayılmamalı.
Katılıyorum. Zaten temkinli olalım.
Burası Ateş Ulusu kontrolünde olsa da hâlâ toprak bükücülerin ülkesi.
- Sorun çıkarmamalıyız. - Ben ne zaman sorun çıkardım?
Acaba ne zaman?
- Bunlar Ateş Ulusu'ndan. Baksana. - Kıyafetlerine bak.
Geçenlerde birkaç su bükücünün buralara yolu düşmüş.
- Onları gördün mü? - Hayır.
- Ama buradan geçtiklerini duydun? - Sanki.
Belki bu hafızanı tazeler.
Şimdi...
Su bükücüleri gördün mü?
Hayır.
Ama Avatar'ın su bükücülerle seyahat ettiğini duydum.
- Ne dedin sen? - Avatar.
Su bükücülerle birlikteymiş. Öyle değil mi Muki?
Avatar mı? Korsanlar öyle dedi.
Yok, korsanlar değil, kanyon rehberi anlattı.
Avatar birkaç su bükücüyle beraber kanyon böcekleriyle savaşmış.
Bir de yanardağ patlamasını durdurmuşlar...
Avatar'dan haberleri var gibi.
Omashu'daki deli kralla savaştıktan sonra.
Elimden kaçacak. Her şeyi kaybedeceğim!
Haber bu izbe deliğe kadar yayıldıysa bilmeyen yoktur.
Ne Toprak Krallığı'nda ne Ateş Ulusu'nda.
Yakında avcılar ortaya çıkar. Suya kan bulaştı.
Yardım edin! Deli bu kadın!
Sakın öleyim deme aptal.
Tam parayı dirine veriyorlar.
Sen neye bakıyorsun?
Bir ödül avcısı müsveddesine.
Müsvedde mi? Boyundan büyük laflar.
Baban yakışıklı diye affediyorum.
Burada paragözlerin at koşturmasına şaşmamalı.
Gyatso bu dünyayla Ruhlar Dünyası'nın birbirine bağlı olduğunu söylerdi.
Birinde olan şey diğerini de etkiliyor. Bedenimiz ve ruhumuz gibi.
Ayrı ama bağlantılı.
Mantıklı aslında.
Gyatso her şeyi anlaşılır hâle getirirdi.
Her şeyi kolaylaştırırdı.
- Belli ki harika biriymiş. - Öyleydi.
Aslında hep spiritüel biri olduğumu düşünmüşümdür.
- Belki de ondan yanında geldim. - Kurbağa mı o?
O niye geldi, hiç bilmiyorum.
Köylüler bir çıkış yolu bulmaya çalışıyor olmalı.
Tanıdık gelen bir şeyler arıyorlardır.
- Buraya ait olmadıklarını fark ettilerse. - Hiçbiriniz buraya ait değilsiniz.
- Bunu kim söyledi? - Neyi kim söyledi?
Hiçbir insanın yeri bu âlem değil.
Kuştaki boya bak.
"Kuş" mu? Ben kuş falan değilim.
Bilgeliğin ruhuyum ben.
Lütfen Sokka'yı mazur gör. Öyle demek istemedi.
- Kiminle konuşuyorsun? - Nasıl yani?
Onlar senin duyduklarını duymazlar.
Kıt dimağları benim lisanımı idrak etmeye yetmez.
- Ama ben seni duyuyorum. - Sen Avatar'sın.
Bir ayağın tabii bu dünyada olacak.
Ama onlar burada fazlalıklar.
Ve ziyaretleri ne kadar uzarsa o kadar tehlikeli bir hâl alacak.
- Tehlikeli mi? - Tehlikeli mi?
Kuş bizi yemeyecek, değil mi?
Bu endişelenmesi gereken en son şey.
Burada insanların bedenlerini yemekle yetinmeyecek yaratıklar var,
ruhlarını emecek yaratıklar.
- Aang, ne diyor? - Bize zarar vermeyeceğini söylüyor.
Tek istediğimiz arkadaşlarımızı bulup buradan gitmek.
Ormanın çıkışına yakın bir taş kulübede yaşayan biri var.
Arkadaşlarınıza ne olduğunu o biliyor olabilir.
Patikayı takip et, onu bulacaksın.
Bir saniye. Bahsettiğin tehlike ne?
Başlarına ne gelebilir?
Burada insanlara gerçekleri gösterecek şeyler var.
Yüzleşmeye hazır olmadıkları gerçekleri.
Gerçekte kim olduklarını görecekler
ve bu, büyük bir ızdıraba yol açabilir.
Yolun açık olsun Avatar,
unutma, patikadan ayrılma.
Güle güle cici kuş.
Yeter!
Ders bitti Ekselansları.
Azula!
İyi misiniz? Yardım edeyim.
- Bayağı bir kaptırdın. - Evet.
- Ona zarar verebilirdin. - Kendi hatası. Daha iyi olsaydı.
Ama bunun eğitmenle alakası yok, öyle değil mi?
Azula, senden iyisi yok.
Bunu herkes biliyor.
Mükemmelsin.
Yetmez.
Nihayet. Nereye yok oldun?
Özür dilerim. Pai Sho maçı izlerken zaman geçivermiş.
- Buradaki sokak oyuncuları çok yetenekli. - Eminim öylelerdir. Hadi gidelim.
Bilindik taktikleri uygulamadılar ama güçleri de buradan geliyordu.
Amca, bu hikâyeye gemide devam etmen mümkün mü?
Prens Zuko, bu Pai Sho oyuncularından öğreneceğin çok şey var.
Eğitim almamışlar ama zihinleri bu sayede yeni fikirlere açık.
Böylece çözüm önlerinde belirdiğinde bunu görüyorlar.
Hayır!
June işinde bir numara ve işi insanları bulmak.
O bir ödül avcısı. Sadakati satılık.
- Böyle birine nasıl güvenirsin? - June bir profesyonel.
Başarısız olursa para kazanmıyor ve karnı doymuyor.
Prens Zuko, biliyorum ki sen hep
doğru ile yanlış arasında bir çizgi olduğuna inandın.
Harika bir liderin farikası da budur ama burada oyunun kuralları farklı.
Komutan Zhao bunu biliyor
ve biz daha taşlarımızı oynatmamışken o hamle yapmaya başladı bile.
Evet, anlatın bakalım şu Avatar'ı.
- Gördünüz mü? - Neyi?
Gördünüz mü?
Sokka, sakin ol.
Baykuş patikada güvende olacağımızı söyledi.
Değil mi Aang?
Evet.
Aang? Baykuş tam olarak ne dedi?
Burası sizin için tehlikeli olabilirmiş. Gerçekle yüzleşmeniz gerekebilirmiş.
Ama gerçek ne kadar kötü olabilir, öyle değil mi?
Evet.
- Değil mi? - Gerçek...
Evet. Gerçekle başa çıkabilirim.
Başa çıkamayacağım şey dev bir ruh canavarına yem olmak.
Ağzını açmasan olmazdı.
Aang, umarım bu yaratık anladığın bir dilde konuşuyordur
ve "Hoş geldiniz dostlar. Kek alır mısınız?" diyordur.
Öyle demiyor.
Patikadan ayrılmayın.
Baykuş patikada kalırsak bir şey olmayacağını söyledi.
Patikadayız.
Patikadayız!
Patikadan çekilin!
Ormanın ruhu bu.
Yara almış.
Hava bükemiyorum.
- Hava bükemiyorum! - Ben de su.
Dikkat et!
Cüssene göre birini bulsana leş kokulu şey!
Kendimi kastetmedim.
- Sokka! - Koşun!
Acı.
Çok fazla acı.
- Birkaç yerim çizildi sadece. - Senden bahsetmiyorum. Hei Bai'ı diyorum.
- Hey ne? - Hei Bai. O ruh.
Çok acı çekiyor.
Yere sağlam çakıldım herhâlde. Biraz ambale oldum.
- Komik çocuksun. - Sen de konuşan bir tilkisin.
Ama bugün daha akılalmaz şeyler gördüm.
Canavar arkadaşlarımı yemeden onlara ulaşmalıyım.
Canavar değil o. Yaralı sadece.
Acı böyle yapar işte. Seni olmadığın bir şeye dönüştürür.
Sen hiç acı çekmedin mi?
Yalan yok, bu çizikler canımı sıkmıyor değil...
Lafı değiştirmek için hep espri mi yaparsın?
Ne? Ben öyle yapmıyorum.
Sen git artık. Ambalen geçer umarım.
Ruhlar Dünyası...
Ama dikkatli ol.
Sis tehlikeli olabilir.
Sokka?
Aang?
Katara.
- Anne? - Neredesin sen?
Bakmadığım yer kalmadı.
Bu olamaz.
- Gerçekten sen misin? - Ne?
Katara, sen iyi misin?
O kadar uzun zaman oldu ki.
Gel hadi. Geç kaldık.
Ben sana dedim, dört iple örünce daha sağlam oluyor.
Daha sağlam olmuyor demedim, iplik israfı dedim.
- Katara, sen niye örmüyorsun? - Elim hiç yatkın değil, biliyorsun.
Sokka da hep dalga geçerdi...
- Sokka nerede? - Babanla birazdan balıktan dönerler.
Katara...
Su bükemiyorum.
Bükeceksin. Hiç şüphem yok.
Ne kadar güçlü olduğunu bir gün dünyaya göstereceksin.
Hepimizi koruyacaksın.
Ateş Ulusu! Kaçın!
Onu sakla.
- Su bükücüyü bulun! - Yürüyün!
- Katara, hemen içeri girmeliyiz! - Hayır, ben oraya girmem!
Saklan.
Sakın buradan çıkma.
Su bükücü nerede? Köyünüzde bir tane var, biliyoruz.
Tüm su bükücüler ya kaçtı ya da elinizde can verdi.
Yalan.
Bükücüyü teslim et.
Ya da öl.
Bekle!
Benim. Su bükücü benim.
Ne büyük bir korku.
Ne büyük bir umutsuzluk.
Ruhlar Dünyası değil, çamur dünyası.
Fırtına sonrası Appa kokusu bu.
Bu işte bir terslik var.
Baba?
Su ruhları, bu ana tanık olun.
Buzdan kaçma imtihanında sergilediği güç ve liderlik örneğinden ötürü
bu bilgelik izini...
...oğlum Sokka'ya sürüyorum.
Bu, buzdan kaçma imtihanımın olduğu gün.
Bu, buzdan kaçma imtihanını geçtiğin gün.
Ailemizin savaşçılarının hep yaptığı gibi.
Ama bizi az korkutmadın.
Bato!
O buzdağlarına fazla yanaşmadın mı?
Doğru. Hâkimiyeti kaybettim. Ben... Ne yapacağımı bilemedim.
Sen yelkenlide olup müdahale etmesen...
Kimseye bir şey olmadı. Önemli olan da bu. Değil mi Hakoda?
Evet, öyle. Hem doğru mürettebatı seçmek bilge bir liderin özelliklerindendir.
Dostlarımız bu yüzden imtihana eşlik eder.
Duydun mu? Kardeşini al da hep beraber kutlayalım.
Sokka, buzdan kaçma yelkenlini gördük. Ya da kalıntılarını diyelim.
Sınavdan geçtiğinde bu hâldeyse kalsan ne olacaktı, kim bilir.
Tam bir ezik.
O kadar çabuk bocalamasına şaşırdım.
Sen olmasaydın Sokka bizi batıracaktı. Hayatta olduğumuz için şanslıyız.
Çetrefilliydi, dalgaları ben bile son anda gördüm.
Sokka için bahane üretmene gerek yok.
Dedim ki belki bir umut,
rüştünü ispat etmesi gerekince bu işi...
...becerir.
Ama işin aslı, başkalarının canını korumak herkesin harcı değil.
Umutsuzluğuna teslim ol.
Katara! Sokka!
Evim.
Gerçek değil.
Burada kim varmış? Karşı koyabilecek biri mi?
Bu mümkün değil. Yoksa sen...
Tabii ya.
Eski dostum Avatar gelmiş.
- Seni tanıyor muyum? - Tanımaz olur musun?
Geçmiş yaşamlarından birinde beni öldürmeye çalıştın.
Neden seni öldürmeye çalışayım ki?
Neymiş efendim, sevdiğin birinin yüzünü çalmışım.
Ama sen hırsızlığı iyi bilirsin, değil mi?
Belki de benden çaldığın şeyi iade etmeye gelmişsindir.
Neden bahsettiğini bilmiyorum. Tek isteğim arkadaşlarımı bulmak.
Arkadaşların mı?
Yemeğimle oynamana neden izin vereyim?
Merhaba?
Aang?
Gyatso?
Aang! Sonunda geldin!
Bu gerçek değil. Olamaz.
Başka bir aldatmaca. Başka bir illüzyon.
İnanması zor, biliyorum ama bu gerçekten benim.
Burada binbir illüzyon var ama sen sisten çıktın.
Bu gerçek.
Bunu hatırladın mı? Son maçlarımızdan.
Hey!
Sıra sende.
Hileci.
Seni gördüğüme inanamıyorum.
Bu nasıl mümkün ki? Nasıl oluyor da buradasın?
Önce otur.
Sen tapınaktan ayrıldıktan sonra ateş bükücüler saldırdı.
Çok ani ve bir o kadar hızlıydı.
Yitenlerin çoğu Büyük Döngü'ye devam etti.
Ben farklı bir yol seçtim.
Aydınlanmanın bir üst aşamasına geçmemeyi mi seçtin?
Neden?
Çünkü...
...bana ihtiyaç duyacağını biliyordum.
Duyuyorum zaten.
Güya avatarım, herkes bana güveniyor
ama ben ne yaptığımı bilmiyorum.
Ama artık sen varsın.
Sana nasıl avatar olacağını söyleyemem.
Tabii ki söylersin.
Avatar Kyoshi, büyük bir faciaya engel olmak için
Kuzey'e gitmem gerektiğini söyledi.
Ama nasıl engel olacağımı bilmiyorum.
- Hiçbir şey bilmiyorum. - Düşündüğünden fazlasını biliyorsun.
Sanmam. Yani...
Nasıl dünyayı kurtaracağım ki? Baksana, daha...
Arkadaşlarım! Sisin içindeler.
O, kayıp ruhların sisi.
Öyle bir yer ki insanları en karanlık anılarına hapseder,
yüz hırsızı Koh'un da avlanma alanıdır.
Umudunu yitirenleri, kendine inancı kalmayanları hedef alır.
Kurtarmaya geldiğimiz köylüler de onun elinde olmalı.
Koh onları inine götürmüştür.
Tekrar beslenmesi gerekene dek onları orada tutacaktır.
Onları yediği zaman ruhları sonsuza dek yitecek.
Onları kurtarmalıyım!
Koh kadim bir ruh,
tehlikeli ve acımasız bir avcı.
Onu yenmenin bir yolu yok.
Denemek zorundayım. Bir şey yapmak zorundayım.
Koh.
Beni tanıdığını söyledi. Ona ait bir şeyi almışım.
Bu doğru. Geçmiş avatarların Koh'la çarpıştığı olmuş.
Hatta Roku'nun bir keresinde onu alt ettiği bile söylenir
ama olayın aslını tam bilen yok.
Peki. Öyleyse Roku'yla konuşmam gerek.
Avatar Kyoshi'yle tapınağında konuştum. Roku'yla da konuşurum.
Ama Roku'nun tapınağı Ateş Ulusu'nda.
- Tehlikeli bir yolculuk. - Başka çarem yok.
Döneceğim.
Aang!
Sana söylemem gereken bir şey var.
Bizim yanımızda kalsaydın da elinden bir şey gelmezdi.
Ateş Ulusu'nu durduramazdın.
Savaşı engelleyemezdin.
Diğer herkesle birlikte sen de ölürdün.
Olanlar senin suçun değil.
Yani pişmanlığı bırak.
Bunu döndüğümde konuşabilir miyiz?
Tabii ki.
Acele etmelisin. Koh'un acıkması çok sürmez.
Evet. Arkadaşlarımı kurtardıktan sonra bol bol zamanımız olacak.
Zaman.
Zaman tuhaf şey.
Geçmiş, gelecek... Her şey birbirine karışıyor.
Bu karmaşayı engellemenin tek bir yolu var.
Neyin önemli olduğunu hatırlamak.
Umarım yardım edebilirsin Avatar Roku.
Acı çektiğini biliyorum. Ruhunu gördüm.
Bu durumu düzelteceğim ve arkadaşlarımı kurtaracağım.
Söz veriyorum.
Üzgünüm dostum. Bu sefer gelemezsin.
Sen de Momo.
Çok tehlikeli.
Onlara göz kulak olun, olur mu?
Tabii neyin önemli olduğunun daima farkında olmak kolay değil.
Bazen yalnızlık kaderimizmiş gibi gelir.
Bize eşlik eden tek şey kendi acımızdır.
Sorunun kendimizde olduğunu söyleriz.
Özellikle de önümüze çıkan şeyleri kontrol edemediğimizde.
Bu yüzden acımıza ve pişmanlığımıza tutunmayı bırakmalıyız.
Ve ne uğruna savaştığımızı hatırlamalıyız.
Sevdiklerimizi.
En tekinsiz zamanlarda yoluna rehberlik eden ışık onlar olsun.
En karanlık geceleri onlar aydınlatsın.
Alt yazı çevirmeni: Ünal Ataman