Atakują nas!
Atakują!
Katara, uwaga! Nowa grupa zbliża się od sterburty!
Aang, zajmij się tymi z dziobu.
Ja muszę coś załatwić. Appa, hop, hop!
Idziemy.
Lecimy!
Brawo, drużyno. Ogniotłuki dalej nie popłyną.
- Miałeś świetny plan. - To zasługa pracy zespołowej.
Jeden z głowy.
Ile okrętów zostało?
To chyba jakiś żart.
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
LEGENDY
Mur jest strzeżony i nie do zdobycia.
Klify wznoszą się na setki metrów. Nie wespniesz się.
Uważasz, że to nierozważne,
ale Zhao osaczył awatara i się nie wycofa,
więc ja też nie mogę.
Tak czy inaczej, tu skończy się moja wędrówka.
Poszukaj szczelin na nabrzeżu,
śladów po ciepłej wodzie z miasta.
Tak mógłbyś się dostać do środka.
Stryju...
Lu Ten byłby dumny...
z takiego ojca.
Pamiętaj o oddechu ognia. Może uratować ci życie.
Jeszcze się spotkamy.
Kiedy już...
schwytam awatara.
Starcie na morzu odpada.
Nawet jeśli rzucicie na nich wszystkie łodzie, jest ich za dużo.
Będziemy się bronić tutaj.
Jak daleko są?
Będą was mieć w zasięgu za godzinę, może dwie.
Musimy ściągnąć patrole.
Wzmocnią naszą obronę.
Dziękujemy.
Jest źle, prawda?
Nie cackają się, ale my też nie. Szanse to 50 do 50.
Może 60 do 40.
A ty dokąd?
Wyrównać szanse.
Wybacz, admirale, ale nie rozumiem.
Dziwi cię, że okręt dowodzenia nie prowadzi natarcia.
To nietypowa strategia.
To nie ty mówiłeś, że uderzenie czołowe na magów wody byłoby daremne?
Tak, ale...
Więcej sensu miałby atak na wielu frontach.
Chcesz otworzyć nowy front? Jednym okrętem?
Jednym okrętem, ale nie jedną jednostką.
Nasi inżynierowie to zbudowali?
Nie, to nie nasze dzieło. To zasługa naszych szpiegów z Omashu.
To tylko prototyp.
Nawet jeśli pozwoli ci obejść linię obrony Agna Qel’i,
jest za mały, żeby przewieźć większy oddział.
Akurat ty dobrze wiesz,
że liczebność nie decyduje o zwycięstwie.
Ważne, że spełni swoje zadanie.
Zadanie? Jakie zadanie?
Ognia!
Atakują!
Szybko!
Lodowe osłony, już!
- Pomogę wam! - To zły moment.
To idealny moment!
Już mówiłem, kobiety nie walczą.
Już ci udowodniłam, że to głupie! Zapomnij o dumie.
Chodzi o przetrwanie magów wody i każda pomoc się przyda.
Razem możemy coś zmienić.
My?
Chcą tego samego, co ty. Szansy, by obronić swój dom.
Pakku,
po co trzymać się przeszłości, jeśli to odbierze nam przyszłość?
Otrząśnij się, stary durniu, i pozwól nam działać!
Zachodni mur potrzebuje wsparcia.
Pomóżcie im naprawić zniszczenia
i sprawdźcie, czy wojownicy potrzebują pomocy.
Zaraz będą mieć miasto w polu rażenia!
Jeśli przebiją mur, poprowadzisz pierwszą linię obrony.
Będziemy gotowi.
Za mną!
- Szybko! - Yue!
Nie będę się ukrywać, gdy inni narażają życie.
- Posłuchaj. - Nie, przestań być nadopiekuńczy.
Yue.
Jeśli coś mi się stanie...
zajmiesz moje miejsce.
Jesteś przyszłością Północnego Plemienia Wody.
Moją córką.
Moim darem.
Sokka.
Pójdziesz z Yue.
Pomóż jej ewakuować ludzi z dala od muru.
I najważniejsze:
zadbaj o bezpieczeństwo księżniczki.
Nie opuszczę jej, słowo.
Sokka.
Opiekuj się nią.
Idziemy!
Chcemy pomóc.
- Mistrz Pakku nas do ciebie przysłał. - Do mnie?
Powiedział, że mamy ci pomagać.
Jeszcze nie ukończyliśmy szkolenia, ale damy z siebie wszystko.
Wzmocnijcie tamto miejsce.
Jak zobaczycie kule ognia, nie działajcie sami, zawołajcie.
Tak jest, mistrzyni.
Co? Nie jestem...
Admirale, magowie wody czerpią siłę z księżyca,
a w noc taką jak ta ich moc będzie najsilniejsza.
Proponuję wstrzymać się z atakiem do świtu.
Nie.
Badałem zjawiska nadnaturalnego świata
i dlatego wiem, że to nie jest zwykły księżyc.
To Lodowy Księżyc,
rzadkie zjawisko kosmiczne.
Tej nocy bariera między światem ludzi i duchów
stanie się niezwykle cienka.
Gdy Władca Ognia rozkazał mi podbić Północ,
wiedziałem, że sama siła nie wystarczy.
Potrzebowałem przewagi.
Nic.
Sam bełkot o lwiożółwiach,
kosmicznej równowadze, odpychaniu i przyciąganiu.
A jednak stare legendy skrywają ważne mądrości.
Agna Qel’ę postawiono w miejscu starożytnej osady magów wody,
oazy wykutej w wodzie,
która w trudnych warunkach zapewniała mieszkańcom ciepło i pożywienie.
To właśnie w tamtej oazie
lud wody spojrzał w niebo
i nauczył się magii wody,
obserwując, jak księżyc przyciąga i odpycha pływy.
Magowie wody wierzą,
że ich życie jest darem od ducha oceanu,
a moc pochodzi od ducha księżyca.
Te same duchy porzucają nieśmiertelność
na jedną noc w roku,
aby zstąpić między magów wody.
Przybierają formę fizyczną i stają się częścią śmiertelnego świata.
Pojawiają się w naszym świecie?
Aby lepiej zrozumieć
równowagę między światłem a ciemnością,
yin i yang.
Życiem...
I śmiercią.
Zhao, chyba nie zamierzasz wciągać w to świata duchów?
Prawda?
Aang!
Aang.
Awatar Kuruk?
Muszę cię ostrzec.
Mój nóż jest niedaleko. Czuję go.
Nóż?
Wykuto go z materiału ze świata duchów.
Skoro powrócił na północ, to może oznaczać tylko jedno.
Zamierzasz zabić duchy oceanu i księżyca?
Skądże znowu.
Zabicie ducha oceanu
pozbawiłoby życia wszystkich magów wody na świecie.
Mężczyzn, kobiety i dzieci.
Nie jestem potworem.
Nie.
Ja tylko zabiję księżyc.
Nie pozwól Zhao porywać się na pierwotne siły natury.
W ten sposób zaburzy równowagę całego świata.
Moc awatara jest ogromna,
ale blednie w porównaniu z mocą duchów żywiołów.
Tutaj jesteś.
Już zaczynałam się martwić.
Wszystko dobrze?
Musimy znaleźć Sokkę i Yue. Stanie się coś strasznego.
- Wszyscy do pałacu! - Tam będzie bezpieczniej.
Już dobrze.
Nic ci nie jest.
Jesteś cała?
Dziękujemy.
Brawo, Momo. Choć raz się przydałeś...
Momo?
Czy on...
Żyje. Ale ledwo.
Proszę.
Chodź ze mną, pomogę mu. Mamy mało czasu.
Gdzie my jesteśmy?
W najświętszym miejscu północy.
Wody w tym gaju są ogrzewane przez wnętrze ziemi.
Daj mi go.
Tu przyniósł mnie kapłan, gdy byłam chora.
Do źródła duchowej energii naszej krainy.
Momo!
Głupi głuptasie, aleś mnie wystraszył!
Dziękuję.
Sokka, co to jest?
Coś, czego nie powinno tu być.
To balon wojenny.
Balon wojenny?
Skradziony z Omashu.
Z tego, co wiem, nie służy do walki, tylko do transportu.
Skąd wiesz?
Pomogłem go zaprojektować.
Mędrzec nie był w stanie określić,
jaką postać przyjmą duchy oceanu i księżyca.
I właśnie tutaj, generale, przyda się twoja pomoc.
Skoro tak dobrze orientujesz się w tematyce duchów,
będziesz musiał je zidentyfikować.
Nie wiem nawet, czego szukać.
Nie mówimy o zaginionym szczeniaku.
Mogą objawić się jako para drzew w lesie albo owady na źdźble trawy.
Dopóki nie zaczniemy szukać, to się nie dowiemy, zgodzisz się?
Generale Iroh, albo pomożesz mi odnaleźć duchy,
albo będziesz patrzył, jak palę to miasto do gołej ziemi.
Czy Kuruk może ochronić duchy?
- Nie, ale wiem, dokąd pójdziemy. - Awatarze!
Nie masz dokąd uciec.
Zuko, posłuchaj. Musimy powstrzymać Zhao.
Tu nie chodzi o Zhao, tylko o nas!
A teraz pójdziesz ze mną!
Idź.
Zatrzymaj Zhao.
Ja się nim zajmę.
Nie przesadź.
Dość ludzi już ucierpiało.
Mam to gdzieś.
Nie mówiłem do ciebie.
Znasz nowe sztuczki.
Nie zaszedłem tak daleko, by z tobą przegrać.
Ty mała wieśniaro!
Znalazłaś sobie mistrza, co?
Tak. Patrzysz na niego.
Mamy towarzystwo.
- Ruszać się! - Trzeba powstrzymać Zhao.
Chce zabić duchy oceanu i księżyca.
Nie może. To zniszczy nasz lud.
Nie dopuścimy do tego.
Odpychanie i przyciąganie. Yin i yang.
Tak.
Tak!
Zhao!
Z mocą duchów się nie igra.
Bez księżyca równowaga świata zostanie zachwiana
i rozpęta się chaos!
Nawet Ozai by tego nie chciał.
Ozaiowi brakuje wizji.
Tak się skupia na rozgrywaniu własnej rodziny,
że umyka mu szersza perspektywa.
Zhao, cokolwiek zrobisz temu duchowi, odpłacę ci dziesięciokrotnie!
Daruj sobie puste groźby.
Wciąż możesz na tym coś zyskać, Iroh.
Gdy zostanę Władcą Ognia, możesz stanąć u mego boku.
Twoja obecność uprawomocni moje roszczenia.
Smok Zachodu może podnieść się z kolan.
O ile pokłoni się...
przed Zhao,
Pogromcą Księżyca!
Stanę się legendą!
Będą mnie opiewać w opowieściach!
Przez pokolenia. Zhao Pogromca Księżyca.
Zhao!
Spóźniłeś się, awatarze.
Nie rób tego.
Cokolwiek ci się wydaje, władza tak nie wygląda.
Czyżby?
Wiesz, do czego jestem zdolny?
Mogę wytrzebić całą rasę magów!
Potrafisz to sobie wyobrazić?
Tak.
Potrafię.
Chcesz rządzić światem, ale jeśli to zrobisz,
nie będzie czym rządzić.
Wypuść tego ducha, a pójdę z tobą bez walki.
A kogo ty obchodzisz?
Jak wielkim zagrożeniem będzie awatar, gdy już pozbędę się magii wody
ze świata?
Mistrz trzech żywiołów,
już nie brzmi tak godnie, co?
Niech to do ciebie dotrze: ty już się nie liczysz.
Jak dla mnie to nigdy się nie liczyłeś.
Masz rację.
Nie liczę się.
Świat potrzebował awatara...
a ja zawiodłem.
Wzruszające.
Nie, żebym się przejął.
Yue!
Co się dzieje?
Straciłem moc!
Nie mogę tkać!
Wojownicy, wróg wdarł się do miasta!
Wycofać się!
Już niedaleko.
Idźcie. Osłonimy was.
Zabił księżyc.
Nie ma dla nas nadziei.
To koniec.
Awatar stawia obowiązki na pierwszym miejscu!
Ponad własne życie!
Awatar musi dokonywać niemożliwych wyborów
i przedkładać potrzeby świata ponad własne.
Moc awatara jest ogromna,
ale blednie w porównaniu z mocą duchów żywiołów.
Nie!
To nie koniec.
Aang, nie rób tego.
Przepadniesz na zawsze.
Powinienem był to zrobić sto lat temu.
To nie są moje czasy ani mój świat.
Nie dałem rady ocalić swojego świata, więc ocalę ten.
Uciekajcie!
Co...
Co się stało?
Aang ofiarował się duchowi oceanu,
aby ten uwolnił przez niego swój gniew i użył mocy awatara.
Idziemy do niego.
Nie rozumiesz.
Aanga już nie ma.
Yue!
Zuko!
Dzięki duchom, ty żyjesz!
Stryju, co to takiego?
To...
To czysty gniew.
- Awatar! - To nie awatar.
Już nie.
- Musimy iść! - Nie!
- Zuko, chodź! - Nie możemy.
Musimy!
Aang.
Ognia!
Zuko, stój!
Puść mnie.
To marny człowiek i spotka go marny koniec.
Odebrał mi wszystko.
Zhao!
Ty żyjesz.
Zdrajca.
Tchórz!
Wszystko zniszczyłeś! Awatar był mój!
- Moja misja... - Twoja misja...
to oszustwo.
Naprawdę sądziłeś, że Władca Ognia przyjmie cię z powrotem?
Ozai się tobą bawił.
To była tylko gra.
A wygrywa ten, któremu ojczulek nie zafundował blizny.
Ozai wykorzystał cię,
żeby zmotywować twoją siostrę.
Kłamiesz.
Łżesz! Przyznaj to!
A jak ci się wydaje, kto przez cały czas mi pomagał?
Kto przekonał Władcę Ognia, by przysłał mi łuczników Yuyan?
Kto rozpoznał, że miecze Błękitnego Ducha należą do ciebie?
Azula dostarczyła mi niezbędnych informacji.
Miałeś być płomieniem,
w którym wykuje się jej żelazo.
Niczym więcej.
Chodź, bratanku.
Co to jest?
- Chodźmy! - Szybko!
Ognia!
Zabiliśmy go?
Aang!
Już po wszystkim!
Wróć, proszę!
Aang przepadł.
Został tylko mściwy duch,
który będzie bez końca szukać partnerki, ale jej nie znajdzie.
To koniec równowagi na świecie.
Musi być coś, co można zrobić, żeby ożywić księżyc.
Sokka.
Dziękuję.
Yue, co robisz?
W dzieciństwie dotknął mnie duch księżyca, więc noszę w sobie jego życie.
Czas, bym je oddała.
Nie musisz się smucić.
Wiesz, dlaczego duchy oceanu i księżyca
przybierają fizyczną formę?
Chcą wiedzieć, jak to jest być śmiertelnym.
Podejmują ryzyko, żeby naprawdę żyć.
Choćby przez jedną noc.
Zwłaszcza przez tę jedną noc.
Wróć, proszę!
Aang, nie bądź głupi!
Nie jesteś tylko awatarem. Jesteś moją rodziną!
Tutaj jest twój świat, twój dom! My jesteśmy twoją rodziną!
Aang!
Yue, proszę, nie rób tego.
Nie!
Błagam, nie musisz tego robić.
Yue, nie.
Nie.
Yue!
Aang,
wysłuchaj mnie.
Myślisz, że tutaj nie pasujesz,
ale to nieprawda, że miałeś umrzeć sto lat temu.
Gdybyś umarł,
nie byłoby cię teraz tutaj, a świat cię potrzebuje.
Ja cię potrzebuję.
Tak wiele zniszczeń.
Hahn.
Wybacz, że jej nie ochroniłem.
Moja córka sama o sobie decydowała.
Ani ty, ani nikt inny
nie zdołałby jej powstrzymać.
Poświęciła się dla nas wszystkich.
A ja...
po prostu patrzyłem.
Stałem z boku, podczas gdy inni walczyli i ginęli.
Byli lepszymi wojownikami ode mnie.
Sokka, w chwili gdy musiała być naprawdę przerażona,
sprawiłeś, że nie była sama.
Nie trzeba być wojownikiem,
by być bohaterem.
Nie sądziłem, że dożyję świtu,
tymczasem słońce wschodzi, a plemię wody wciąż trwa.
Tak wiele straciliśmy.
Może, ale wszystko odbudujemy i wyjdziemy z tego silniejsi.
Pamiętasz, jak ci mówiłem, że woda to żywioł zmiany?
Zapomniałem, co to naprawdę znaczy.
Zmiana to klucz do nowego życia.
Ty mi o tym przypomniałaś.
I jestem ci za to dozgonnie wdzięczny.
Wiesz, mamy nowe pokolenie magów, które będzie potrzebowało szkolenia.
Mogłabyś nam pomóc.
Dziękuję.
Ale przed Aangiem jeszcze długa droga. Przede mną też.
Awatar musi nauczyć się magii wody.
W takim razie nie mógł sobie wymarzyć lepszej nauczycielki.
To dla ciebie.
Co to takiego?
Woda z naszej oazy.
Będzie ci przypominać, co przeszliśmy
i że zawsze możesz wrócić.
Kiedy tylko chcesz.
Porucznik Jee na pewno nie pchał się do bitwy.
Może razem z załogą właśnie nas szuka.
Jak sądzisz, książę Zuko?
Co chcesz teraz zrobić?
Nie wiem.
Jestem zmęczony.
Więc odpocznij.
Czasem człowiek musi odpocząć.
To moja wina.
Nie twoja, Narodu Ognia.
Bo zawiodłem jako awatar.
Jak mam nim być, nie krzywdząc ludzi?
Tak wygląda wojna.
Zawsze jest pełna śmierci i bólu.
I to nie jest twoja wina.
Magowie ognia nie odpuszczą. Musimy być gotowi na ich odpowiedź.
Nie martw się przeszłością.
Myśl o tym, co masz do zrobienia.
Chyba zrozumiałem coś, co próbował mi przekazać Gyatso.
Mówił, żebym nie trzymał się przeszłości, bo nie będę miał przyszłości.
Racja.
Nauczysz się magii wody, już ja tego dopilnuję.
Potem magii ziemi...
Czyli wrócimy do Omashu!
No to...
kto jest głodny?
Czemu tyle gadasz o swoim brzuchu?
- Bo to tam trzyma mózg. - Powiedział melonowa głowa.
Zjadłabym melona.
Widzicie? Jedzenie pomaga na wszystko.
Słuchajcie Sokki.
Agna Qel’a ucierpiała w ataku,
ale nasze siły nie zdołały jej zdobyć.
Poza tym wygląda na to, że awatar żyje i zdołał umknąć.
Przykre.
Ale nie zaskakujące.
Podbicie północy zawsze było mało prawdopodobne.
W takim razie, jaki był sens tego ataku?
Zasłona dymna.
Północ nie była prawdziwym celem.
Po raz pierwszy od stulecia
Omashu jest nasze.
Teraz tylko Ba Sing Se dzieli nas
od całkowitego podboju Królestwa Ziemi.
Genialna strategia,
ale czy Władca Ognia wie,
że książę Zuko brał udział w ataku na Agna Qel’ę?
Nasze wojsko poniosło znaczące straty.
Jeśli Zuko jest silny, przeżyje.
A jeśli nie...
czasem trzeba poświęcić słabych,
by samemu zachować siły.
Omashu
jest nasze!
Za Naród Ognia!
Naród Ognia!
A więc...
co dalej?
AWATAR: OSTATNI WŁADCA WIATRU
Mierzenie ruchów ciał niebieskich to trudna sztuka,
ale nasza metoda pozwala lepiej zrozumieć zmiany na niebie.
Zajęło to sto lat,
ale zbliża się właściwy moment.
- Kiedy? - Wkrótce.
Będziemy świadkami powrotu...
Komety Sozina.
Napisy: Magdalena Adamus