Oras na ba?
Malapit na.
Pa'no 'yong pamilya niya?
Wala siyang pamilya.
Mula pagkabata, kami na ang naging pamilya niya.
Kasalanan ko 'to.
Kagagawa ko ito.
Tayong lahat.
At si Lolo.
Darating ang oras na haharapin natin ang parusa niya.
MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN
Mahihirapan siyang gumraduate.
Pwedeng next year, pero wala sa options ang college.
E, kung magdagdag siya ng subject?
Kung makakahabol siya, makukumpleto ba niya 'yong credits?
Siguro, pero 'yong workload…
Mawalang-galang na.
Pwede namang mapabilis 'yong mga ganitong bagay.
Lalo na para sa mga batang may talento gaya ni Robby.
Gagawin namin ang lahat para suportahan siya.
Salamat.
Pero gaya ng sinasabi ko sa football players namin,
malayong maging professional si Robby sa napili niyang sport,
kaya matutulungan natin siya kung sasabihin natin ang totoo
nang buong tapang.
Minsan akong nangarap na magkaro'n ng career sa field hockey.
-Field hockey? -Oo.
Muntik nang maging world champion si Robby sa karate.
Konti na lang talaga.
Oo, magaling din naman ako sa field hockey.
Ganito.
Baka gustong pag-isipan ni Robby
'yong ibang options bukod sa tradisyonal na college.
Maraming kagaya niya
ang pumipili sa trade school at iba pang alternatibong paraan.
Subukan n'yong pag-isipan
'yong buhay na walang karate.
Nakabenta na naman si Daniel?
Ba't parang walang nangyari sa Barcelona?
Hindi, may kakaiba sa kanya.
Psychologically.
May nakita siyang batang namatay.
Balita ko siya 'yong nagbaligtad sa bata.
Seryoso ka? "Nagbaligtad sa bata"? Pancake ba siya?
Irespeto mo naman nang konti…
Shit. Papunta siya dito.
Uy! Nakabenta ka na naman, insan. Kukuha ba ako ng bonsai?
Di na tayo mamimigay no'n sa mga customer. Wala na 'yon.
Malaking pagbabago 'yon sa strategy.
Ba't nakatayo lang kayo d'yan?
Dalawang araw na lang, anniversary na. At kayo ang mga kanang kamay ko.
Mas sanay ako sa kaliwa.
Gusto kong maging pinakamaganda 'to, okay?
Gaya ng dati, kayo ang bahala sa decoration.
No'ng bago 'yong karate?
No'ng tinatakpan namin 'yong mga titi sa billboards?
Oo. Di ba? Kaya n'yo 'yan. Sige na. Isabit n'yo na 'yong banner.
Sige na, tama na 'yang kape, pwede?
-Pakidala mo na lang do'n. -Sige.
-Uy. -Hi.
Good news. Taga-admissions sa UCLA 'yong binentahan ko ng kotse kanina.
Mataas daw ang chance ni Sam.
Binigyan mo ba ng friends, family, at paisan discount?
Di na natin kailangang tulungan si Sam.
Kayang-kaya niya 'yon.
Magandang school, malapit sa bahay, safe at masaya.
Gaya natin, di ba? Safe at masaya.
Maganda 'yan.
Sinasabi ko sa 'yo.
May malaking problema 'yang taong 'yan ngayon.
Gunther, sobra ang tension mo.
Sinabi mo pa.
May problema ba?
Mr. Braun.
Mr. Silver.
Di naman kita inimbitahan.
Katunayan, ayokong may makahanap sa 'kin.
Dati kang champion, di ba, Gunther?
Magaling na fighter?
Hinaharap ng fighters ang mga problema nila.
Ang layo ng nilakbay mo para d'yan. Ano'ng pakay mo?
'Yong Sekai Taikai…
Ang karate sa kabuuan.
Maraming nakapansin dito nitong huli.
At… wala naman talagang bad publicity.
Binanggit 'yan ng isang sikat na may-ari ng circus, si P.T. Barnum.
Di ako clown.
Gano'n ka ngayon.
Hahayaan mong ito ang magiging legacy ng Sekai Taikai?
Na-cancel na ang tournament. Wala nang magagawa.
Hindi, may mas maganda.
Isang pagkakataon.
Harapin dapat natin ang gulo, imbes na iwasan.
Bawiin 'yong tournament.
Mas palakihin. Ipakita sa mundo 'yong kabutihan nito.
Aksidente 'yong nangyari dahil sa foreign object sa labas ng mat.
Kayang-kaya 'to ng PR guys ko.
Mahusay kang negotiator.
Nagawa mo akong kausapin habang nasa alanganin ako.
At ikaw ang lamang.
Lagi akong lamang.
Pero di ibig sabihin na mali ako.
Aaminin ko,
nakakalungkot kung sa pamumuno ko matatapos ang Sekai Taikai.
Wala sa 'tin ang may gustong matapos 'to nang gano'n lang.
Kailangan nating harapin na may namatay na kalahok.
At pararangalan natin siya, imbes na kalimutan.
Pwede maging huling imahe ng Sekai Taikai ang duguan niyang katawan at…
O kaya global championship celebration
ng napakaganda nating sport.
Pwede lang nating pag-isipan na simulan ulit ang tournament
kung lahat,
at sinasabi kong lahat talaga,
ay sasali.
Lahat ng mga sensei.
Sabi ni Mr. Braun, pwedeng bumalik ang tournament kung papayag ang lahat.
Ewan ko.
Di natin kailangang magdesisyon agad. Pag-usapan natin.
Tahimik.
Walang pag-uusapan.
Napahiya ang dojang ko.
Babalik tayo sa tournament,
at ipaghihiganti ang estudyante natin.
Pinatay nila ang isa sa 'tin,
papatayin natin ang isa sa kanila.
Sisimulan natin ang ensayo,
at si Yoon ang ilalaban natin.
At kakailanganin natin
ng natatanging leksiyon.
Handa.
Simulan na!
Manood ka at gawin mo.
Estudyante mo si Kwon.
Para sa 'yo, espesyal siya… tama?
Ngayon… patay na siya.
Di ka karapat-dapat magturo sa dojang ko nang ganyan.
Lakasan mo pa!
Minsan na akong nagsanay ng espesyal na estudyante.
Turner ang pangalan niya.
Natuto ako ng Tang Soo Do no'ng Korean War
kay Master Kim Sun-Yung.
Matututunan mo 'yon.
Kreese! Hilahin mo 'ko!
Sumama siya sa American war n'yo.
Di na bumalik.
No mercy.
Tama na.
Yoon!
Handa!
Hindi!
Min-Seok!
Natututo tayo sa parusa.
Kaparusahan dahil binigo ang kasamahan.
Kaparusahan dahil binigo ang mga estudyante.
Kaparusahan dahil binigo ako.
Lakasan mo pa!
Chung-Hee!
Ituloy natin hanggang maging perpekto!
Hindi pa rin perpekto!
Itutuloy natin bukas.
Guys, masyadong nakalaylay. Sige na, konting lakas naman.
Narinig mo. Hilahin mo pa.
Uy. Kumusta si Robby?
Kung ano-anong kalokohan ang sinasabi sa kanya.
Ay.
Hirap 'yong mga bata dahil tinigil 'yong tournament.
Halos patapos na.
Oo, pero kailangan nating mag-move on. Wala na tayong choice.
At saka, ang daming gagawin.
Lahat tutulong, 'no?
Oo, pati ikaw.
-Ikaw sa mga lobo. -Ano ba naman, pare.
-Matutuwa ka. -Kalokohan.
Alam mo ba sino'ng binentahan ng papa mo ng kotse kaninang umaga?
Opo, mga sampung beses na niyang sinabi. 'Yon lang ang gusto niyang pag-usapan.
Miguel, alam mo sino'ng binentahan ko ng kotse?
-Kita mo? -Sino po?
Big shot sa UCLA admissions.
Wow. Sam, okay 'yon, a.
Oo. Pero medyo maaga pa.
Oo nga. Wala nang Sekai Taikai, kaya wala na rin ang pangarap na Stanford.
-Pero di ko… -Alam ko. May mga nabago 'yon.
Pwede ring mas malapit ka na sa inyo. Mas malapit sa UCLA.
Oo. Perfect 'yon.
Babalik ako, Bruins fans.
Okay.
Hello?
Oo. Nandito rin si Sensei Lawrence.
Bakit? Tungkol saan 'to?
Ayos! Sinabi ba nila kung kailan ulit magsisimula?
Mga ilang linggo? Isa o dalawang buwan? Babalik daw ba tayo sa Barcelona?
Kumalma ka, Johnny.
Bakit? Tingin mo, di sila sasama?
Oo.
Dahil di ako payag.
-Ano? -Seryoso ako.
Kailangan na nating mag-move on, okay?
Gusto mo ba talagang harapin ulit si Kreese?
O makitang tamaan ulit sa ulo si Robby?
Sabi mo, mag-move on tayo kasi wala tayong choice.
Ngayon, meron na.
Di dapat matapos nang ganito 'yong karate career ni Robby.
Pwede tayong manalo.
Johnny, may batang namatay.
-Daniel… -Wala na tayong dapat pag-usapan.
-Please. -Sorry.
Desidido na 'ko.
Okay?
Sige na. Balik na sa trabaho.
Kalokohan 'yon.
Parang di man lang niya pinag-isipan.
Ngayon, ako 'tong in-assign niya sa lobo. Parang nakakaloko.
Gagamit ka dapat yata ng Allen wrench.
May kamay ako.
Umabot kami nang ganito sa tournament, tapos di namin tatapusin?
Dapat magbotohan man lang kami.
-Ano ba naman 'tong buwisit na 'to. -Mukhang may kulang na parts.
Ba't ba komplikado ang kinuha natin?
-Nirekomenda 'yan. -Nino?
Mga LaRusso na naman.
-Lagi na lang nandiyan. -Wow.
Para kang bata, sa 'yo na 'to.
Alam mo, maganda na ibabalik 'yong tournament,
pero ang dami mong na-achieve no'ng nagtrabaho ka sa mga LaRusso.
Alam ko. Marami nga silang naitulong nitong huli.
Pero wala sa plano ko na maging car salesman habambuhay.
Walang sariling dojo. Di 'yon ang pangarap ko.
Maraming di nakakaabot ng pangarap nila.
Tingnan mo si Miguel at Stanford.
Pero nangyari siguro 'yon para sulitin natin kung ano'ng meron tayo.
At… ang dami no'n.
Dito matutulog ang little girl natin.
Oo.
Alam kong mapalad tayo ngayon sa buhay.
Di lang ako…
ready na bitawan ang pangarap ko.
Alam ko.
Mr. Braun.
Natawagan ko na lahat ng mga sensei.
Sa kasamaang palad, di lahat pumayag.
Si LaRusso, 'no?
Pasensiya na, Mr. Silver. Para na rin siguro sa ikabubuti ng lahat.
Okay ka lang, sir?
Oo, medyo…
nasusuka lang ako.
-Dahil siguro maalon? -Hindi. Di 'yon.
Sabihin mo sa kapitan, may iba tayong pupuntahan.
Kailangan kong bisitahin ang isang kaibigan sa Valley.
Gamot ito.
Lolo, 'yong nangyari sa Barcelona…
Wag mo nang isipin ang nakaraan.
Pagtuonan natin ang hinaharap.
Master Kim, pwede ba tayong mag-usap?
Sabihin mo sa lahat ang sasabihin mo.
Sige.
Tungkol sa lesson ngayong araw.
Di dapat siya ang nagtuturo no'n.
Di siya kayo.
Nagdesisyon ako na di na tayo babalik sa Sekai Taikai.
Di ikaw ang magpapasya no'n.
Ako na ang nagpasya.
Ako ang pumatay kay Yoon.
Ikaw ang pumili sa landas na 'to.
Hawak mo ngayon ang isang bagay na hindi na sa 'yo.
Tama siya.
Hindi ka ako.
Gusto mo akong palitan.
Pero mahina ka.
Nakakalungkot tanggapin na kasabay kong mamamatay ang dojang.
Lolo, karate ito ng pamilya natin.
Pamana natin.
Kaya kong maging master.
Ibinuhos ko ang buong buhay ko dito.
Gaya niya, magkakaro'n ka ng pagkakataong patunayan ang sarili mo.
Pero…
napakahirap ng kailangan mong gawin.
Uy.
Ang sipag n'yo naman.
-Hi, sugar bear. -Hi.
Punuin n'yo 'tong mga 'to.
Higpitan n'yo 'yong pagkakatali. Ikalat n'yo.
Johnny, may test drive sa harap. Ikaw mismo ang hinahanap.
May taste siya.
Uy, LaRusso. Higpitan mo 'yan nang konti.
Kilala ba kita?
Di ako nakakalimot ng LaRusso.
Uy, hi. Kumusta ang Barcelona?
Hi. Okay naman.
Medyo malungkot 'yong mga nangyari. Pero…
Honey, di 'yong karate.
'Yong balita sa city, sa pagkain, sa Spanish men.
A.
-Mamamangha ka. -Mm-hmm.
'Yong culture. 'Yong mga beach.
Parang…
Masaya lang na makawala naman sa Valley.
-Oo nga. -Ano'ng pinag-uusapan n'yo? UCLA?
Seryoso ka? Ayaw niya sa UCLA. Gustong-gusto niyang umalis dito.
Hindi. Di ko… Di ko sinabi 'yon.
So, wag lang muna nating pag-usapan 'to?
Gano'n ba ang gusto n'yo? O…
Sa totoo lang, medyo malayo dito 'yong mga tinitingnan ko.
Ayoko lang munang sabihin ngayon.
Alam kong magiging komplikado kay Miguel at… kay Papa.
Alam ko.
At naiintindihan ko. Ganyan din ako no'ng kaedad mo ako.
Pero 'yong papa mo…
Siguro wag muna nating sabihin sa kanya.
-A. -Ano na naman?
Alam mong may problema si Daniel.
Sobrang obsessed niya sa pag-aayos nitong dealership.
Wala ring binabanggit tungkol sa Barcelona.
Pero nakukuha mo naman 'yong gusto mo kaya wag nating sirain, di ba?
Alam mo, nag-e-enjoy ako
na naka-focus siya sa dealership.
-Pero… -Di mo kailangang ipaliwanag sa 'kin.
Laro ko 'to. Napasunod ko si Anoush sa gusto ko.
Hindi. Walang laro dito.
Maganda na tapos na 'yong karate wars.
At okay si Daniel.
Okay siya. Kailangan lang niya ng oras para mag-adjust.
Ano 'to? Sabi ko wala nang bonsai.
Mahirap ba 'yon?
Akala ko, di na magbibigay sa customers, pero di 'yong bawal na kahit saan.
-Parang… -Wala nang ganito, period.
-Sige na. -Okay.
-Alam mo? Ako na… -Hindi, ako na…
Anoush!
Linisin mo na nga lang.
Itanim mo ulit.
Lagi kang tama sa mga ganito, 'no?
-Oo. -Ang saya.
Nasa'n 'yong ite-test drive?
Ayun.
Ayos, yayamanin, baby.
Sige, tara na.
Sabi mo, e.
Ano'ng ginagawa mo? Itabi mo!
Pag nasabi ko na 'yong gusto ko.
Gawin mo na, o ako'ng gagawa.
Gusto ko mang tapusin 'yong sinimulan natin sa Barcelona,
masamang ideya na saktan ang nagmamaneho.
Ayaw natin ng aksidente.
Lalo na't maraming mahalaga sa buhay natin.
Di ko alam ba't mo ako hinarangan kay Kreese,
pero alam kong pareho tayo ng gusto.
Ibalik ang tournament.
At may alam akong paraan na magpapasaya sa lahat.
Ayaw makinig ni LaRusso,
pero baka matulungan natin siya.
-Hindi. -Hindi?
Sinabi ba 'yan ni LaRusso sa 'yo?
Alam ba ng mga bata na posible pa 'yon?
Wala ka nang pake do'n.
Gusto mo bang sabihin sa kanila na tapos na ang mga pangarap nila?
E, ikaw?
Gusto mo bang mag-test drive habambuhay para kay LaRusso
at sa mayayamang gagong gaya ko?
Alam mo, di pa 'ko bibili.
Pero mag-usap tayo.
Dapat siguro mag-empake na 'ko.
Pero kung iisipin,
wala akong ibang mapupuntahan.
Sayang.
Huli na nang maliwanagan ako.
Marami akong pagkakamali kay Kwon.
At kay Johnny.
Natulungan mo si Yoon.
Huli na nga… kulang pa.
Sa totoo lang, Kim…
di mo na 'ko kailangan.
Wala nang may kailangan sa 'kin.
Oras na para sa mga kagaya ko
na magparaya.
Patawad at nagkaganito.
Huli na para maging mabuti akong sensei.
Lalo na ang maging mabuting tao.
Binigyan ako ng lakas
ng way of the fist na harapin ang maraming mahihirap na bagay.
May mga pagkakataon sa buhay at sa giyera na di ka pwedeng maawa.
Pero kung buong buhay mo, gano'n ka mag-isip,
kakainin ka nito.
At di ko nakontrol 'yon.
Baka magawa mo 'yon balang araw.
Para magawa 'yon…
may kailangan din akong gawin na napakahirap.
E di, gawin mo.
Totoo 'yong sinabi ko kanina.
Di ikaw ang lolo mo.
Pamumunuan mo ang dojo mo.
Sa sarili mong paraan.
Gawin mo ang kailangan mong gawin.
Ipagmamalaki pa kita.
Salamat.
Pagod na 'ko.
Magpapahinga na 'ko.
-Daniel? -Alam ko na'ng sasabihin mo.
Na-realize ko na baka may kinikimkim ka na tension at trauma
at binubuhos mo 'yong energy na 'yon sa trabaho.
Okay, di ko alam ang sasabihin mo. May…
Sasabihin niya dapat sa sarili niyang version.
Sige na, honey.
Kaya mo 'yan.
Alam kong nagkagulo sa Barcelona.
Pero baka 'yon ang dahilan kaya medyo mahigpit ka ngayon dito.
Gusto ko na nasa dealership ka, pero kung gusto mo lang talaga.
Marami kang pinagdaanan kamakailan.
Mula kay Mr. Miyagi hanggang sa nangyari sa tournament.
At… sigurado akong lalala pa 'yon
pag sinabi ni Sam na ayaw niya sa UCLA.
Teka. Ano?
Sorry kung binigla kita,
pero kailangan nating suportahan ang isa't isa mula ngayon.
Gusto ko lang malaman mo na mahal kita.
May karate man o wala.
Uy. Nabalitaan mo na siguro 'yong pagwawala ko, 'no?
Tiwala ka ba sa 'kin?
Mahirap na tanong 'yan, pero…
oo naman.
Mag-uusap lang tayo.
No pressure, walang dapat gawin.
Ano'ng…
Business meeting ito, 'yon lang.
At nagkakaro'n lang ng kasunduan pag may mahihirap na pag-uusap.
Wag ka nang umarte.
Di ka humihingi ng pabor. May masama kang balak.
Tinatago mo lang kasi hinihintay mo kaming magkamali.
Ano ba'ng kinakatakot n'yo?
Gusto kong ibalik 'yong tournament.
Manalo o matalo.
Pero ine-expect kong manalo. Kita n'yo naman 'yong galing ng team ko.
Pero di ako mandadaya.
Nandito ako nang walang tinatago at umaasa sa desisyon n'yo.
Umaasa? Ha?
Ito ang proposal ko.
Kayo ang pumili ng lugar.
Kayo ang pumili ng mga ref. Lahat.
Papayag ako, at sasagutin ko lahat ng gastos.
Wala nang panloloko.
Closure lang.
Di mo kailangan 'to.
Ano'ng binabalak mo? Seryoso.
Paghihiganti? 'Yon pa rin ba?
Ano ba talaga ang gusto mong mangyari, Silver?
Kapareho ng lahat na gustong matuloy ito.
Lahat ng nasa team ko,
sa team n'yo,
para sa mga sensei at mga bata.
Kalokohan.
Oo nga.
Alam n'yo kung bakit kailangan ko 'to?
Dahil ito na lang ang meron ako.
Oo nga.
Saka limang mansiyon.
Wala na 'kong mansiyon.
At walang… anak.
Walang… walang asawa.
Walang tunay na tahanan.
Pwede na lang akong magkaro'n ngayon
ng isang huling panalo.
Kaya lasapin na ang bawat sandali
bago pa 'to mawala.
No'ng nakita kita sa ospital…
May sakit ka.
Di lang basta may sakit.
Kalokohan na naman.
Pwede n'yong alamin kung gusto n'yo.
Kung sa tingin mo, maaawa kami sa 'yo…
'Yan ang pinakaayaw kong matanggap sa lahat.
Pero gusto mong malaman ang balak ko. Ngayon, alam mo na.
Alalahanin mo lang,
na anumang desisyon mo,
para ito sa lahat.
Aalis na 'ko.
Mukhang kuntento si Silver sa sitwasyong 'to
pero pag may di siya nagustuhan, magiging mapanganib pa rin siya.
Natalo na natin siya. Matatalo uli natin siya.
Gusto talaga 'to ng mga bata?
Oo.
Ang totoo, ako yata ang may pinakagusto nito.
Tingin ko, kailangan ko.
Baka ikaw din, kung magpapakatotoo ka.
Pero sabi mo may tiwala ka sa 'kin.
May tiwala din ako sa 'yo,
kaya kung gusto mong mag-move on,
magmu-move on tayo.
Kaya kong maging master.
Ibinuhos ko ang buong buhay ko dito.
Gaya niya, magkakaro'n ka ng pagkakataong patunayan ang sarili mo.
Pero…
napakahirap ng kailangan mong gawin.
Ito…
Ito ang pinili mo?
Ang kalabanin ang sarili mong lolo?
Gusto mo ang dojang ko?
E di, kunin mo.
Gawin mo, lampa!
Takot ka?
Ituloy hanggang maging perpekto!
Perpekto.
Ano'ng ginawa mo?
'Yong kailangan kong gawin.
Gaya ng sinabi mo,
pamumunuan ko ang dojang na 'to.
Pero sa pamamaraan ko.
At ito na ang huling pagkakataon
na magkikita tayong dalawa, John.
Naiintindihan ko.
May panahon ka pa para matupad ang gusto mong maging.
Maging mabuting sensei.
At mabuting tao.
Matagal na 'kong masama.
Tingin ko, di ko na mababago 'yon.
Ano na'ng gagawin mo?
Aalis sa huling pagkakataon at babalik sa tournament.
May kailangan pa akong tapusin.
-Cheers. -Cheers.
Hi, Robby.
Panahon na.
Cheers.
Makinig kayo!
Gusto ko lang kayong pasalamatan sa pagpunta ngayong gabi.
Masuwerte kami na napapalibutan kami ng mga kaibigan at pamilya.
At ng pamilyang pinili natin, ang LaRusso Auto family.
Alam n'yo, anumang mangyari, mamahalin at susuportahan tayo ng pamilya,
at maipagmamalaki natin ang lahat ng mga pinagdaanan natin.
At kahit 18 taon na ang nakalipas, marami pa tayong pagsasamahan.
No'ng nagsisimula pa lang ito, wala pang kasiguraduhan ang lahat.
Alam naming pakikipagsapalaran 'to. Di namin alam kung tatanggapin ba kami.
Pero itinayo namin ito.
Nagtiwala kami sa isa't isa.
Nagtiwala kami na magiging okay ang lahat
dahil magkakasama kami.
Kaya salamat sa lahat ng kapamilya,
sa mga datihan at bago.
-Para sa hinaharap. -Cheers, cheers.
Cheers.
Salamat.
Ayos, LaRusso Auto!
Ang saya nito, Mr. Party Planner.
-Ano'ng plano mo next year? -Hayaan mo na 'yon.
Ayoko nang mag-party planning.
'Yan ang gusto kong marinig.
Pa, totoo ba?
Itutuloy 'yong tournament?
Totoo.
Kung 'yon ang gusto n'yong lahat.
Sige lang.
Nagsalin ng Subtitle: Ivy Grace Quinto