Co tu robisz?
Rutynowa wizyta. Zawiadomiła nas córka. Tata nie oddzwaniał kilka dni.
Drzwi były otwarte.
Na oścież?
Tak.
Ofiara siedzi w fotelu.
Cóż.
Zgaduję, że to jest narzędzie zbrodni.
Ofiara dostała w głowę.
Nie zapędzajmy się.
Mogła upaść na nóż w kuchni i doczołgać się do ulubionego fotela.
A po drodze wziąć koc?
To ma sens.
Przynajmniej było mu wygodnie.
Z nożem w głowie?
Wzięto go stąd.
Nie dotykaj. Ręce za siebie.
Tak jest.
Długo pracujesz?
Trzy miesiące.
I tyle razy zwymiotowałeś.
To ten smród.
Otwórz okno. Sprawdziłeś je, prawda?
Co takiego?
Okna. Są otwarte, zamknięte, wybite? Czy są tu drugie drzwi?
Czy ktoś je wyważył? Kurwa, cokolwiek, oprócz: „Tu śmierdzi”. Bo to już wiemy.
Kazano mi czekać na posiłki.
To wyjdź i czekaj. Albo się, kurwa, czegoś naucz i zrób, co mówiłem.
Zacznij od kuchni.
Niczego nie dotykaj.
Wspaniały z ciebie mentor.
Wiem. Taki dar.
WYDZIAŁ Q
Masz nową wiadomość.
Wiem, że odsłuchujesz wiadomości. Udajesz, że są ci obojętne. Tak jak udajesz,
że jesteś uczciwym człowiekiem. Nie jesteś, Merritt.
Jesteś manipulantką i samolubną szmatą. Wkrótce cię znajdę,
wyrwę ci to twoje czarne serce i cię nim, kurwa, nakarmię.
Ciesz się ostatnim…
Czyli to zbieg okoliczności,
że dzień przed wyprowadzką pańska żona wybiegła zdenerwowana z restauracji,
w której widziano, jak się pokłóciliście.
A gdy wrócił pan do domu,
spadła ze schodów i złamała biodro oraz nadgarstek i doznała urazu głowy,
który ją zabił.
Panie Finch, czy nie widzi pan tego, co my? Ta kobieta nie upadła.
Została zepchnięta.
Pan ją zepchnął.
Pokłócił się pan z żoną, gdy postanowiła pana zostawić,
i cytując pańskich bliskich: „wpadł pan w szał” i zepchnął
ją ze schodów.
Nie zrobiłem tego.
Owszem…
Znalazłem ją!
Przy schodach.
Martwą.
Połamaną.
Zamykam oczy i ciągle ją widzę.
Nie zabiłem żony.
Ani celowo, ani nieumyślnie.
Kochałem ją.
Jeśli była nieszczęśliwa, tak jak pani sugeruje…
Nie miałem o tym pojęcia.
Żona ocaliła mi życie.
Dzięki niej stałem się lepszym człowiekiem.
A teraz…
jestem zagubiony.
Gdy obrona nie wnosi sprzeciwu, można by pomyśleć, że to pułapka.
Liam.
Ale ty brnęłaś dalej. Ktoś bardziej doświadczony zrozumiałby,
co się dzieje.
O czym ty mówisz?
O tym, ze Finch jest brutalny i ewidentnie zepchnął żonę ze schodów.
Jego doradca milczał. Nawet Finch to zauważył.
Być może było to istotne.
Ale niekoniecznie dopuszczone.
Zależy, co kto słyszy.
Przysięgli usłyszeli, że kochał żonę. Miałaś się ode mnie uczyć, a nie pogrążać.
To nie twoja wina.
Wiem.
To było przedstawienie. Finch ściemniał.
Dać mu jebaną BAFTĘ. Omal nie zalałem się łzami.
Ma rację.
Jest wściekły, że dałeś tę sprawę mnie, a nie jemu.
Być może. Co nie zmienia faktu, że czasami przesadzasz. Tak jak dzisiaj.
Co miałam zrobić? Nie dopuściłeś dowodu Kirsty.
Ona by ci nie pomogła. Tylko pogorszyłaby sprawę.
Bez niej nie miałam nic.
Dowodów jest mnóstwo.
Sama stwierdziłaś, że to pewna wygrana.
A potem z pełnym przekonaniem powiedziałaś przysięgłym, że oskarżony jest mordercą.
Gdy przysięgli zaczną obradować, skupią się na faktach,
a nie na uczuciach mordercy i jego zapewnieniach o miłości do żony.
Nikt nie wie, co zrobią.
Wiedzą, że jest winny.
Czyżby? A może liczysz na to, że przyznają ci rację?
Miałem cię zaprosić na drinka, ale chyba nic z tego.
Carl Morck?
Doktor Sonnenberg.
Doktor Ivring. Sonnenberg złamała biodro, więc ją zastępuję.
Proszę wybrać.
Połamała się, grając w tenisa?
Ponoć wypadek w ogrodzie. Śmiało.
Zostawiłem rakietę w domu.
Działają terapeutycznie. Ściskanie uspokaja.
To pomaga?
Proszę spróbować.
Jest pańska.
Dziękuję. Nie zada mi pani żadnych pytań?
Możemy też sobie posiedzieć. To pański czas.
A chciałem pogadać o nieszczęśliwym dzieciństwie.
Interesuje mnie pańska dorosłość.
Jak się czujesz, Carl?
Raczej: „Jak to jest dostać kulkę, Carl”?
Ponoć można to porównać do użądlenia setki pszczół.
Tak, jasne, tyle że pszczoły płoną i latają ci
wokół twarzy z prędkością światła. Nie wygląda pani na psychologa.
Powinnam mieć brodę?
-Byłoby o czym gadać. -I tak jest.
Nie rozumiem, po co to wszystko.
Nie chce pan tu być?
W porządku. Ja też nie. To gówniana praca.
Chyba jej pani nie lubi.
A pan chciałby ze sobą rozmawiać?
Słuszna uwaga. Dobra. Jestem zmęczony tym postrzeleniem.
Kolejne pytanie.
Mam pozwolenie?
Zobaczymy, jak pójdzie.
Przeczytałam w karcie, że bierze pan antydepresanty.
To jest w karcie?
Między innymi.
Co jeszcze?
Tylko zerknęłam. Jesteś przygnębiony, Carl?
Nie bardziej niż zwykle.
Gdyby strzelono mi w twarz, byłabym przygnębiona i wściekła.
-Ja nie jestem. -Czyli wszystko gra?
Tak.
Zatem nie pytać o lęk i bezsenność, bo ich nie doświadczasz?
Zawsze kiepsko spałem.
Czyli to strata czasu.
Twoje słowa.
Dobra. Rozumiem twój punkt widzenia.
Serio? Będziesz przy mnie jeść?
To moja przerwa na lunch, ale chciałam cię przyjąć.
Zanim okazało się, jak świetnie sobie radzisz.
Powiedziałem, że rozumiem.
Komputer mógł ci powiedzieć,
że po incydencie w Leith Park będziesz miał
kłopot z kontaktem z ludźmi i przyda ci się pomoc.
Miałem ten kłopot dużo wcześniej.
Tak… W twojej karcie najczęściej pada określenie: „kompleks wyższości”.
W tej, na którą ledwo zerknęłaś?
Nie mówiłam, że ledwo. Jesteś lepszy od innych?
Nisko zawieszona poprzeczka.
Przeczytam fragment zeznania świadka, Caroline Kerr.
„17 października szłam z moim ośmiomiesięcznym
dzieckiem przez Leith Park,
gdy zobaczyłam,
jak mężczyzna w ciemnym stroju wchodzi tylnymi
drzwiami do mieszkania numer 226.
Pięć minut później mężczyzna wyszedł i wsiadł do niebieskiego samochodu”.
Tak zeznałaś cztery miesiące temu.
Wiem. Ale teraz nie jestem pewna, czy to było to samo mieszkanie.
Byłaś pewna.
Chyba się pomyliłam.
Jeden z policjantów nie żyje. Drugi jest sparaliżowany.
Przykro mi.
Jeśli ktoś ci groził, ochronimy cię.
Nikt mi nie groził. Po prostu nie jestem pewna.
Widziałaś go.
Nie. Tylko mi się wydawało. Przykro mi.
Chyba nie jestem gotowa na twój powrót.
Cześć, Rose.
Twarz ci nie opada.
Słucham?
Myślałam, że jedna strona będzie opadać.
To nie był udar, tylko kulka.
Masz bliznę?
Wejście, wyjście.
Nieźle.
Przynajmniej nie musisz nosić kasku.
Przyszła?
Wyglądam jak asystentka?
Owszem.
Może widziałaś, jak wychodziła?
Przykro mi.
Kto to?
Stalker Moiry. Żartuję, szuka pracy. Przynosi słodkości,
więc pozwalam mu posiedzieć.
Dostaniesz próchnicy.
Wspaniale, że wróciłeś.
Na razie.
Fiut.
Słyszałem.
O to chodziło.
Ja pierdolę! Dlatego nie chciałam dopuścić
do niej dziennikarzy. Matka z dzieckiem świadkiem zabójstwa.
Podaliśmy ją na tacy.
Mieszka w sąsiedztwie. Mogli zobaczyć ją na miejscu
i rozpoznać później.
To jedyny świadek. Co teraz?
Potrzebujemy czasu.
Miałeś cztery miesiące.
I więcej ludzi.
Morck dziś wrócił.
Nie przygotowaliśmy się.
Na Carla nie da się przygotować. Jezu, Carl!
Chciałaś mnie widzieć.
Godzinę temu!
Starszy inspektor Bruce.
Carl. Witaj z powrotem. Dobrze cię widzieć. Wyglądasz…
Jak gówno?
Nie aż tak dobrze.
Przepraszam, że nie zmarłem.
Przeboleję.
Cieszymy się, że wróciłeś.
-„My”, czyli nikt. -Pomówmy o Leith Park.
Wiem, co tam zaszło.
Mówię o śledztwie.
Ja też. Nie macie odcisków ani DNA, oprócz mojego,
detektywa Hadry'ego i Andersona. Brak nagrań z kamer i zero świadków.
Zgadza się?
Mieliśmy świadka.
Oby tak dalej.
Dom został wysprzątany. To była robota zawodowca.
Zawodowiec by nas dobił.
Przyjechały posiłki.
Skąd wiesz?
Byłem z nimi.
-Widziałeś strzelca? -Nie.
Cóż, wróciłem. Biorę Wilson i Clarka, i zaczniemy od początku.
Znajdź sobie swoich.
Miło cię widzieć, Carl.
Przepraszam.
Nie możesz zajmować się swoją sprawą.
Chciałem tylko zobaczyć jego minę.
Zastanawiasz się czasem, czemu ludzie cię nie znoszą?
Nie.
No i?
Nie przekroczył linii.
Główny uznał.
Liniowy.
Czyli gol.
Liniowy uznał, bo był Rosjaninem.
Po chuj miałby to robić? Trwała zimna wojna.
Rosjanie nas nienawidzili.
Bardziej nienawidzili Niemców. To było 20 lat po wojnie. W dodatku…
Co?
Niemcy pokonali w półfinale Sowietów. Liniowy miał rachunek do wyrównania.
Nawet gdyby teorie spiskowe okazały się prawdą, nie ma to znaczenia,
bo Anglia strzeliła ponownie.
Niemcy cisnęli na wyrównanie, choć nie powinni.
Trzeci gol nie powinien zostać uznany. I co ty na to?
Musisz to przeboleć. Wygraliśmy.
Dzień dobry.
Chwila. Wkurwia nas takie podejście. Wieczne przechwałki.
Nie podoba wam się, że Anglia wygrała, bo sami jesteście chujowi.
Nie potraficie wyjść z grupy.
Jebany Urugwaj wygrał dwa razy i nie przechwala się tym od 60 lat.
Inspektor Hardy i starszy inspektor Morck.
Anderson. Gdzie pozostali?
Chyba w drodze. Co tu mamy?
Martwy mężczyzna, chyba po 60.
Skąd wiesz, że nie żyje?
To oczywiste.
Tak?
Zapach. Zresztą zobaczycie.
Co tu robiłeś?
Rutynowa wizyta. Zawiadomiła nas córka. Tata nie oddzwaniał kilka dni.
Drzwi były otwarte.
Na oścież?
Tak.
Czekamy na chłopaków?
A to nie wy?
Byliśmy w pobliżu. Możemy?
Czemu nie?
Ofiara siedzi w fotelu.
Co takiego?
Okna. Są otwarte, zamknięte, wybite? Czy są tu drugie drzwi?
Czy ktoś je wyważył? Kurwa, cokolwiek, oprócz: „Tu śmierdzi”. Bo to już wiemy.
Kazano mi czekać na posiłki.
To wyjdź i czekaj albo się czegoś naucz. Zacznij od kuchni.
Tak jest.
Niczego nie dotykaj.
Wspaniały z ciebie mentor.
Wiem. Taki dar.
Anderson.
Długo pracujesz?
Trzy miesiące.
Nic tak nie postarza jak strzelanina.
Totalna fuszerka. Przyjeżdżają na miejsce, choć nie dostali wezwania,
i dają się zaskoczyć.
Po co w ogóle tam poszli?
Bo Morck nie umie się powstrzymać.
To ten samochód?
Tak czy nie? Czy to ten samochód widział świadek?
-Tak, ale już nie jest naszym świadkiem. -Wycofała się, ale świadkiem jest.
Nie zezna w sądzie.
Czy my jesteśmy w sądzie? Co to jest?
Co?
Gdzie jest najbliższy McDonald?
Przy stacji.
Nie tutaj. Przy pieprzonym Leith Park.
Przy Market Road.
Sprawdziliście kamery? Podejdźcie.
Co to jest?
Mogło być czyjekolwiek.
Właśnie.
Technicy nie uwzględnili.
Czyli dwie fuszerki. Co jeszcze widzisz? A ty?
Torbę i kubek. Wcześniej ich nie było.
Sprawdźmy, czy kamery w McDonaldzie zarejestrowały
gościa w czarnym, kupującego shake'a.
Czemu strzelec wrócił?
Niewłaściwe pytanie. Czemu został?
-Obserwował dom. -Skąd wiesz?
Nie ma innego wytłumaczenia.
Uważamy, że to dwie osobne zbrodnie.
Nie warto w to brnąć.
Czemu?
Bo jesteście wtedy w dupie z dwoma sprawami. Skupcie się na strzelcu.
Na tym, co robił tamtego dnia. Wszystko tu macie.
I sprawdźcie kamerę przy McDonaldzie. Proszę.
Liczba zabójstw rośnie. Rząd zarzuca nam nieudolność.
Będziemy pracować jeszcze ciężej. Zajmę się tym. Coś jeszcze?
Moira.
Poważnie, ty też?
To nie jest oskarżenie. Tylko rozmawiamy.
Zaczęliście od moich marnych wyników.
Nie zgadzasz się z liczbami?
Skąd! Brakuje nam techników. Jest ich dwóch na cały wydział.
Jestem świadomy kłopotów finansowych. Tu chodzi o wizerunek publiczny.
Wizerunek nie jest problemem wydziału.
Jest nim brak pieniędzy na prowadzenie śledztw.
Z pewnością wiesz o sprawie Windleya w Aberdeen.
Wiem tyle, ile przeczytałam. Emerytowany policjant,
który nigdy nie odpuścił.
Szesnaście lat bez wyjaśnienia. Aż w końcu trafili na DNA z ubrań ofiary.
Nie mogę się doczekać podcastu.
Właśnie. To dobra rzecz.
Po latach bezkarności zabójcy
trafiają za kratki.
Lepiej łapać ich wcześniej.
Sekretarz Rady Ministrów proponuje stworzenie nowego wydziału,
w którym skupiono by się na rozwiązywaniu podobnych spraw. W imię wspólnego dobra.
Wszystkie sprawy rozwiązujemy w imię wspólnego dobra.
Jesteś dobrą policjantką, ale czasem zapominasz
o szerszym kontekście.
Musimy rozwiązywać bieżące sprawy, nie takie sprzed moich narodzin.
Ledwo wyrabiamy z tym, co jest, a wy mi tu o nowym wydziale.
Wydział będzie miał własny budżet.
Jaki?
Pokaźny. Zależy, jakie sprawy weźmiesz. Im większe, tym lepiej.
Prokurator stworzył listę potencjalnych spraw.
Oczywiście będziesz miała do dyspozycji adwokata.
I będę mogła decydować o wyborze spraw i budżecie?
To twój wydział.
Myślę, że dam radę.
Dobrze.
Kto mógłby się tym zająć?
Tylko ja.
Wróciłem dzisiaj.
Nic się nie zmieniło. Sami debile.
Chyba sobie daruję.
Kto wie? Może posiedzę z tobą.
Posprzeczamy się o piłkę.
Ładnie pachnie.
Prawie gotowe.
Długi dzień?
Dokończę.
Głęboko wierzę, że brutalnym przestępcom zbrodnie
nigdy nie uchodzą na sucho.
PROCES GRAHAMA FINCHA
Sąd może ich uniewinnić, ale pozostaje sumienie,
karma i wszechświat.
To była Merritt Lingard, oskarżyciel posiłkowa w
procesie Grahama Fincha.
Będziesz mnie zmuszał do oglądania tych bzdur? Rozumiem.
Twój wybór. Tylko żadnych kryminalistów i sądów.
Wciąż tu jesteś.
Żaden kłopot. Już leży.
Miło z twojej strony.
Tylko wezmę płaszcz.
Mój brat jest dorosły.
To nie jest dziecko.
Oczywiście.
Nie jest twoim dzieckiem.
-Wiem. -Co?
Wiem, że nie jest moim dzieckiem.
Więc go tak nie traktuj.
Martin!
Czego chcesz?
Możesz przyciszyć?
Najpierw z nim pogadaj. Nie płacę 500 funtów miesięcznie,
żeby krwawić z uszu. Wystarczy, że wyjada mi żarcie.
Nie słyszę.
Mówię poważnie. Rozumiem, że cię nienawidzi,
ale czy musi wyżywać się na mnie? Ja tu pracuję.
Dostałeś pracę?
Nie słyszę.
Co, do chuja?
Dom się pali.
Pieprzysz. Czułbym dym.
Co za syf.
No i? Cały ten dom to nora.
Mógłbyś czasem ruszyć dupę i posprzątać, bo Martin nie jest służącą.
Mam pracę domową.
Z biologii?
Przycisz albo wypierdolę to wszystko za okno.
Fiut.
Tak mówią.
NADAWCA NIEZNANY
CZEŚĆ, MERRITT.
NIE POWINNAŚ ZBLIŻAĆ SIĘ DO SALI SĄDOWEJ.
NIE JESTEŚ DOBRYM CZŁOWIEKIEM.
SŁOWO „SPRAWIEDLIWOŚĆ” W TWOICH USTACH JEST ODRAŻAJĄCE.
LEPIEJ SIEDŹ PRZED KOMPUTEREM I PIJ.
Dzień dobry.
Kim pan jest?
Akram Salim. Czekałem na panią.
Proszę czekać dalej. Jestem zajęta.
Pracuję w IT na część etatu, ale chciałbym się przenieść
do pani wydziału. Mam doświadczenie z Syrii.
Proszę rozmawiać z HR-em.
Twierdzą, że nie ma wakatów. Jeśli ma pani…
Nie ma tu dla pana miejsca.
Jak on tu wszedł?
Ma przepustkę?
Nie, on…
Pracuje w IT. Nie wolno mu tu wchodzić.
Spróbuj, to zrozumiesz.
Pozbądź się go.
Jesteś gliną.
Kto pyta?
Masz odznakę. Zastrzeliłeś kogoś?
Nie dzisiaj.
Widziałeś trupy?
Kilka.
Widziałem zwłoki dziadka.
Tak?
Zeszczał się.
Zabiłeś go?
Nie. Mama twierdzi, że to przez browary i chipsy.
Nie najgorsza śmierć.
Własny wydział?
Gratuluję.
-Żartujesz? -Zatwierdzone przez sekretarza.
Doprawdy?
Tak. Będziesz się zajmował nierozwiązanymi sprawami z całego kraju.
Lista od prokuratora. Wybierz wedle uznania.
Dadzą ci też osobę do kontaktu.
Jakiegoś prawnika?
Jeśli chcesz.
Kto miałby ze mną pracować?
Nikt.
Wydział jednoosobowy?
Dostaniesz biuro i wszystko, co trzeba.
Samochód.
Nie możemy ci go dać ot tak.
Mam rozwiązywać sprawy z całego kraju. A jeśli trafi się jakaś w Inverness?
Zobaczę, co da się zrobić.
Powiedzieć zastępcy komendanta,
że się zgadzasz?
Gdzie to biuro?
Q? Gdzie to jest?
Na dole.
Biura na dole mają numery.
Niżej.
Ja pierdolę.
PRYSZNICE
Jezu.
Nada się.
Nie mogę cię wpuścić. Polecenie szefowej. Nie przepada za słodyczami.
Były przepyszne.
Przepis żony. Ucieszy się, że ci smakowały. Dziękuję za gościnność.
Identyfikator.
No tak.
Dzięki.
Powodzenia.
Kurwa, Rose!
Szefowa chętnie się dowie, którą sprawę wybrałeś.
Świetnie.
Co robiłeś?
Robiłem sobie jebaną drzemkę.
Przydałaby ci się pomoc.
W rzeczy samej.
Nie o to mi…
Kurwa.
Komputer i telefon na każdym biurku. Stare telefony wrzućcie do kosza.
Moira?
Cześć. Ja pierdolę.
Chyba nie sądzisz, że przejrzę te akta sam?
Wybierz jedną sprawę.
To dowody z wielu dekad. Potrzebuję ludzi.
Mówiłam, że będziesz pracował sam. Poradzisz sobie. Duży telewizor do mnie.
Krzesło za biurko.
Przemeblowanie.
Mówiłaś,
że wydział powstał na prośbę sekretarza Rady Ministrów i zależy od niego
-reputacja służb. -Nie przesadzajmy.
Zaprośmy go do mojego biura. Usiądziemy na pisuarach i pogadamy.
Dobrze. Znajdę ci asystentkę.
To nigdy nie miało być biuro, więc może wyskrobiesz coś na remont?
Nie przeginaj.
Masz wybrać sprawę do końca tygodnia.
Izba Karna Sądu Najwyższego. Korona przeciwko Grahamowi Finchowi.
Proszę przedstawiciela przysięgłych o powstanie.
Czy przysięgli ustalili werdykt?
Tak.
Jaki werdykt ustalono w sprawie o zabójstwo?
Niewinny.
Panie Finch.
Został pan uniewinniony przez ławę przysięgłych. Może pan odejść.
Proszę wstać.
Proszę państwa.
Jedź.
Dokąd?
Nieważne. Po prostu jedź.
DOBRZE CI TAK, SUKO.
NIC JUŻ SIĘ NIE LICZY, BO TY SIĘ NIE LICZYSZ.
ZGŁOSIŁAM TO NA POLICJĘ. ZNAJDĄ CIĘ.
Proszę pana?
Do góry.
Przepraszam.
Kim jesteś?
Przysłano mnie z góry. Nowy asystent.
Akram Salim.
Dixon.
To twoja sprawka?
Poznałeś Akrama.
Czy to jakiś chory żart?
On się pali do pracy.
Czyli będzie upierdliwy.
Dogadacie się znakomicie.
Oż ty…
Akram?
Tak, proszę pana.
Carl, żaden pan. Mam mnóstwo pracy.
Dlatego tu jestem, proszę… Carl.
W porządku. W pomieszczeniu obok jest wiadro i mop.
Potem idź na górę i przynieś…
komputer i jeden z tych nowych telewizorów.
To wszystko?
Na razie tak.
Morck.
Jestem.
Ponoć spadłeś z łóżka. Znaleźli cię na podłodze przy oknie.
Nie wiesz, że szkockie powietrze zabija?
Wal się.
Proszę. Do chuja pana.
Coś wymyślimy. Jak zawsze. Obiecuję.
Carl Morck?
Tata.
Dzwoniłam. Spóźniłaś się.
Mogę zobaczyć?
Już dobrze. Ostrożnie.
Czy to łódź taty?
Nie wiem jak ty, ale ja jestem przemęczona.
Może wyjedziemy na jakiś czas?
Zmienimy otoczenie.
Przepraszam, że mnie nie było.
Ej! Co ty odpierdalasz?
Chciałem zobaczyć, czym się pan zajmuje.
To tajne akta.
Na górze mówili, że to nowy wydział. Przeczytałem i teraz rozumiem.
Przeczytałeś?
Tak.
Wszystkie?
Wiele. Ciekawe sprawy. Zabójstwa, porwania, gwałty, napaści… Zagadki.
Dobrze.
Warte zbadania.
W Syrii mamy wiele podobnych spraw. Ludzie znikają, nikt nic nie wie.
Zazwyczaj tylko ja szukałem.
Pracowałeś w policji?
Poniekąd.
Poniekąd?
To skomplikowane. Rozwiążesz te sprawy?
Kto wie?
Które?
Nie wiem. Mam wybrać jedną.
Wiele z nich można rozwiązać.
Wiesz, bo przeczytałeś?
Czasami podczas czytania prostu się wie.
Jeszcze nie czytałem.
Może pomogę?
To nie twoje zadanie. Odłóż je.
Posłuchaj. Czytasz akta lepiej, niż myjesz podłogę,
więc może je sklasyfikujesz?
Niech to będzie… praca biurowa.
Dobrze.
Świetnie.
Szefowa mówiła, żebyś parkował z tyłu. Nie na miejscu dla inwalidów.
Mam sobie wybrać starą, nierozwiązaną sprawę,
żeby Moira dobrze wypadła. Oczywiście forsę wyda na swój wydział.
Spójrz na nas, kurwa. Ty chcesz zabić siebie,
a ja wszystkich wokół. Jeden plus jeden równa się zero.
Musimy coś wymyślić i to szybko. Mimo chęci nie mogę odpuścić Jasperowi,
ani tym bardziej tobie.
Nie przyłożę ci poduszki do twarzy, więc nie wiem, co zrobimy.
Możesz podać mi piwo.
I opowiedzieć o nowym wydziale.
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
NOWA WIADOMOŚĆ
NIE UKRYJESZ SIĘ.
Nie.
Williamie, nie. Czapka przepadła. Nie odzyskasz jej. Williamie, nie możesz.
Mogłeś nie wyrzucać.
PROFIL OSOBY ZAGINIONEJ
Możemy ją znaleźć.
Zaginęła cztery lata temu.
No i?
Nie żyje.
Nie sądzę.
Intuicja?
Akta.
To przegrana sprawa.
Dzień dobry, Merritt.