Merritt?
Ola?
Merritt Lingard, es ti?
Acabas de…?
Ola?
Ei!
Estouvos falando a vós!
Son funcionaria da corte. Sabedes o que significa iso?
Significa…
que toda a policía do país me estará buscando agora mesmo.
Tedes idea de onde vos metestes?
Onde está o meu irmán?
Está el aquí?
Tedes o meu irmán?
Xúrovos por Deus que como lle toquedes un pelo…
É que me ferve o sangue. Por completo.
Pero é que xa non é só iso. Paréceme moi confuso.
"Chau, bacallau." Que carallo?
É só un xeito de despedirse.
Non. O bacallau é un peixe. Que carallo terá que ver con despedirse?
O bacallau é só un alimento.
E que sentido ten despedirse con "abur, iogur"?
O iogur é un puto lácteo.
Agora vas de graciosa. Xenial.
Non, só quero atopar un fontaneiro. Tes algunha recomendación?
Non son experto no tema.
Eu tampouco. Por iso necesito atopar un experto de verdade.
Se odias tanto Escocia, por que te mudaches?
Casei cunha de aquí.
Pero agora es libre de marchar. Así seriamos por fin independentes.
Que maneira é esta de axudarme?
Se che rompe o lavalouza, chamas un fontaneiro.
Neste caso, eu son a túa fontaneira.
Paso a metade da miña vida con auténticos incompetentes
e a outra cun adolescente que vive cabreado e excitado.
E nin sequera é meu. É que non o é.
Non sei como, pero gañeino na supertómbola do divorcio,
xunto cunha vaixela de prata puída de máis.
- Non sabía que tiñas un fillo. - Fillastro.
Custodia compartida?
Non, tiven sorte. Teño a Jasper para min soíño.
Non está coa súa nai?
Victoria viaxa moito por traballo
e pensou que o mellor para Jasper sería ter…
unha figura masculina forte neste momento, como ela di,
tan crucial para o seu desenvolvemento.
Vaites.
Teño que dicir que estou sorprendida, Carl.
- Por? - Pola razón que che fixo quedar.
Asumiches un compromiso enorme.
Tranquila, gañeino a pulso.
Aí estás de novo.
A idea era que fose vivir coa súa avoa, pero eu…
Non puiden deixalo alí. Fun incapaz.
- Porque che importa. - Non.
Porque odio esa puta vella.
- Cantos anos ten Jasper? - 17.
"Vai á merda. Arróupame."
Perdón?
Adolescentes.
Necesitan odiarte para poder deixarte chegado o momento,
pero á vez non queren marchar, así que volven a un tolo.
Non creo que Jasper atravese ese conflito.
Estás pasando por demasiadas cousas.
Si, poderíase dicir que si, Rachel. Si.
Non é de estrañar que perdeses o cachola na tele.
Pero acabouse o tempo por hoxe.
Caramba.
Sinto que progresamos moitísimo.
Si. Chau, bacallau.
Abur, iogur.
Hai que volver inspeccionar a escena do crime.
Algo pasamos por alto.
Unha vez alí, volvede falar cos veciños.
Algo terán que recordar.
Que fas aquí?
- Canto levades? Catro meses? - Non podo falar disto contigo.
Pregunto por cortesía profesional, aínda que só un de nós sexa profesional.
E aínda que só un de nós sexa cortés.
Touché.
A ver se Moira nos pon onde non nos poidas atopar.
Pois sorte neste puto castelo nazi.
Mira, por que non mo cambias?
Vós ides ó noso calabozo premium
e nós subimos a gozar da luz.
Se segues así, Carl, vai parecer que intentas sabotar a investigación.
Só intento axudarche.
Pero es demasiado inseguro para aceptalo.
Por que non me dis dunha vez o que pensas
en vez de comportarte coma un puto arrogante?
O que disparou xa estaba dentro cando chegamos.
O outro día dixécheslles ós axentes Wilson e Clark que estaba esperando fóra.
- Díxenlles que alguén estaba fóra. - Dixeches "o que disparou".
Se alguén entrase, veriámolo ou escoitariámolo.
Se entrou por detrás, non.
Se entrou por detrás, con máis razón.
- Había varias papeleiras na porta. - E que facían alí?
A xente que vive neses apartamentos usa ese espazo como cuarto extra.
Dentro, había unha cadeira diante da porta.
Se alguén entrase, tería que mover as papeleiras e logo a cadeira.
Como o ía facer sen que o escoitásemos?
A cadeira estaba apartada e as papeleiras no chan.
Cando nós chegamos, non.
Fixeime en todo, sei facer o meu puto traballo.
O home levaba morto un tempo.
A filla levaba días sen saber nada del, non?
Daquela alguén pasou noites sentado dentro da casa
esperando a que?
Non o sei.
Pero alguén saíu, non entrou, pola porta de atrás tras o tiroteo.
Ademais, nas cámaras do McDonald's
vese un tipo uns 25 minutos antes do tiroteo, non?
Sairía e volvería antes de que chegásedes.
- Por que? - Segundo ti, porque lle entrou a sede.
O vaso estaba aí, onde estaba aparcado o Ford.
Polo que tomou as patacas e o McFlurry xusto aí.
Dependendo do rápido que o fixese,
tería uns dez minutos antes de entrar.
Tivo tempo de volver ó apartamento antes de chegardes vós.
O McDonald's está preto.
Por moi preto que estea,
as cámaras captaron un tipo encapuchado vestido de negro
no McDonald's pasadas as 10:15.
Bota dentro 12 minutos, así que nos poñemos nas 10:30.
A cámara do axente Anderson capta o tiroteo oito minutos despois.
Así que só ten oito minutos para volver a Leith Park,
comer, beber, entrar antes ca nós no apartamento e dispararnos.
En realidade, menos de oito, porque o axente Anderson xa estaba alí.
Daquela contradís o teu argumento
de que quen disparou xa estaba dentro cando chegastes.
A túa testemuña…
dixo que vira alguén subir ó Ford
xusto despois do tiroteo e que fuxira de alí.
Xa non é testemuña, pero si.
En que dirección dixo que marchara o coche?
Cara ó campo de fútbol.
E por que lado do coche dixo que subira a persoa que viu?
Non mo dixo.
Por que non llo vas preguntar, si?
A nai que me fixo.
Había dúas persoas.
Anda!
Hardy.
Tróuxenche un…
Hostia, Rose, deixa de choricar. Fasme sentir peor.
Grazas.
Como vai todo? Que tal te trata Carl?
- Non me fai caso. - Non o creo.
A Akram encárgalle cousas útiles.
- A min, o traballo sucio. - Como cal?
Teño que ir a Mhòr investigar a agresión a William Lingard,
pero creo que só mo encargou para apartarme da investigación.
Admitiute. Por que ía facer iso?
- Aceptoume porque o chantaxeei. - A Carl non hai quen o chantaxee.
- Non? - Impórtalle un carallo.
Faime caso. Se non te quixese, non estarías aí.
Como tes planeado o de Mhòr?
Ía coller o ferry.
Non como vas ir, que hostia vas facer alí?
Ai, si, claro. Tiña pensado ir falar co oficial e que me dese a súa opinión.
A súa opinión non importa unha merda. Só importa a túa.
- A miña opinión? - Exacto.
Vai onda o policía, pero só para que saiba que estás nisto.
Pídelle un mapa ou algo que non che faga falta.
Faino sentir importante. Así, deixarate en paz.
- Vale. E logo volvo á escena do crime? - 16 anos despois? Non perdas o tempo.
- Por se noto algo. - Notar?
O único que vas notar será: "Vale, aquí foi onde pasou."
Daquela…
Tiñan un culpable, non?
O que morreu intentando escapar. Henry algo.
Harry Jennings.
- Harry Jennings. Empeza por aí. - Polo morto?
Si. Pola súa familia, os seus amigos, o seu puto peixe.
Busca conexións.
Pasaron 20 anos. Non creo que teña que ver con Harry.
Igual non, pero todos os raios van ó centro da roda,
así que escolle un e faino teu.
- Iso é de Carl? - Nero Wolfe.
Nin idea de quen é.
Con que raio te vas poñer ti?
- Co que pasou tras a desaparición. - Non sabemos que pasou.
A Merritt non, pero existía neste mundo.
Repercutiu na xente, nas institucións, nas cousas,
e iso deu lugar a certos padróns na súa vida.
Pode ser útil ver se os padróns cambian cando un deixa de existir.
- Tamén de Nero Wolfe? - Esa é de Carl.
Daquela asumiriamos que a raptou alguén que a coñecía.
É unha puta suposición.
Sempre empezamos por aí. Con suposicións. De aí saen as teorías.
PROTOCOLOS DE DESCOMPRESIÓN
ATENCIÓN PRESIÓN MÁXIMA DE FUNCIONAMENTO SEGURA
PERIGO - O ESPAZO PRESURIZADO PODE DESCOMPRIMIRSE AXIÑA
E alí estaba o tipo,
sentado no bar, completamente en coiros,
cunha pinta na man, esperando a que o arrestase.
Ai, terás unha chea de anécdotas boísimas.
Demasiadas, si.
Sigue.
É o cuarto batallón do Rexemento Real de Escocia.
- Os Highlanders. - Sabes de historia militar?
Sei que os Highlanders veñen dos Seaforth,
dos Cameron e dos Gordon.
Si, aí os tes todos. Mira.
- Podo? - Si, claro.
Vaites, que bonitos. De onde os sacaches?
Fíxenos eu.
- Vai de aí! - Fixen, si.
Pois son preciosos. Caramba.
Como é que alguén tan pallaso coma o teu xefe
contratou unha persoa tan riquiña coma ti?
Non son tan riquiña.
- Teño unha alma escura. - Non o dubido.
- Personalidade múltiple. - Mellor mo pos.
Viríanme ben máis coma ti. Non coma os babecos que teño aquí.
Ese é Colin, o meu fillo maior.
Nada máis emotivo que o amor paternofilial.
Se ti o dis.
Daqueles sodes oito no corpo aquí.
Si, pero dous traballan a tempo parcial.
Apenas hai delincuencia?
As típicas pelexas de bar, intoxicación na vía pública e así.
Ó fin e ó cabo é unha illa. Se roubas un banco, onde vas ir?
Daquela que alguén roube algunha cousiña nunha casa
e lle meta unha malleira a unha persoa non é o habitual.
Para nada.
E menos que o sospeitoso morra na fuxida.
Falamos dos Lingard?
Case me interesa máis o sospeitoso, Harry Jennings,
o que case mata a William dunha malleira.
Xa sei quen é.
Houbo outros roubos ese mes.
- Sen signos de violencia. - Ningún.
Non consideraches que Harry non estivese implicado?
Pois si, pero non había ninguén na casa nos outros roubos.
E en canto cumpriu a maioría de idade,
separábao dos demais nos bares todas as santas semanas.
Poderíase dicir que tiña moito xenio.
Era fácil cabrealo?
Ese rapaz naceu cabreado. Xa traía rabia dende o ventre da súa nai.
Daquela foi só mala sorte que William estivese na casa.
Si, e non hai máis. Só foi moi mala sorte.
E Merritt marchou logo diso?
Meteu o seu irmán nun helicóptero camiño do hospital e non volveu.
Volveu unha vez. Para o funeral.
Certo, por unha vez, tes razón. Volveu para o funeral.
Un momento.
Para o funeral do rapaz que case mata o seu irmán?
Harry e Merritt estaban unidos.
Se o estaban, porque lle entrou a roubar?
A familia estaba desesperada.
A empresa de Clive Jennings acababa de quebrar.
- Podo falar con Clive? - Se es médium, si.
Morreu haberá seis anos.
- E a nai, Ailsa? - Fixeches os deberes, eh?
Seguro que non queres traballar aquí? Poderías instruír a Colin.
Ou casar con el e traelo ó rego.
Non, é demasiado guapo. Sería unha distracción para min.
Si, Ailsa segue entre nós, pero non é unha persoa moi sociable.
Non pasaría nada por ir darlle unha visita.
- Colin acompañarate. - Podo ir soa.
Prefiro que non.
Colin levarate.
- Vaia xeito de gañarlle a partida. - Non era difícil.
Os teus colegas, os da outra vez,
contáronche o dos soldadiños de xoguete?
Non sei de que me estás falando. É só que me encantan os homes de uniforme.
De verdade cres que son guapo?
Claro.
Si, es coma un Ralph Fiennes en novo e gay.
Entendiches o de "traelo ó rego". Xenial.
Iso tampouco era difícil.
- Algún día liscarei de aquí. - Non te culparía.
Supoño que te decatarías de que o dos Lingard e os Jennings
é un tema delicado para o oficial.
- Chámaslle ó teu pai "o oficial"? - O que sexa menos "papá".
Viches as fotos da escena do crime? As do roubo?
Si, vinas. Por? Que pasa con elas?
Logo de que o teu xefe lle pedise os expedientes,
o oficial rebuscou entre os arquivos
e pasou a noite léndoos.
Xa, Carl sabe como motivar a un.
Motivado era pouco. Estaba anoxado.
Así que quixen botarlles unha ollada.
Pequeno diaño.
E?
Nunca os vira, era moi pequeno daquela,
pero, miña naiciña, que barbaridade.
As fotos da escena do crime revolvéronme o estómago.
Harry case lle rebenta o cranio a William.
Provocoulle un dano cerebral.
Nunha das probas fotográficas do cuarto no que atoparon a William, alguén…
rodeou algo que estaba no chan cun rotulador negro.
Que rodeou?
Un colar.
- Sabes por que estaba rodeado? - Non.
E cres que foi teu pai quen o rodeou?
Poderíase dicir que si.
E ti… poderías escanear a foto?
Podería, si.
Deixaría quedar mal o oficial.
Ou pode que esa sexa a idea.
PERIGO - RESIDUOS TÓXICOS NON ENTRAR
De que residuos tóxicos estamos falando exactamente?
Amianto?
Uranio quizais? Nunca me parei a pensalo.
- Nada preocupante. - Xa.
Antes este sitio estaba ateigado de homes a todas horas.
- A que se dedicaba Jennings? - Se algo se estragaba, el arranxábao.
Ou pintábao, ou despezábao.
Esa de aí é a antiga vivenda dos Jennings.
Como se incendiou?
Como adoita dicir o oficial,
todo empezou cando un raio alcanzou a póliza do seguro.
Señora Jennings? Son Colin Cunningham.
Entro.
Ola?
Ailsa?
Son Colin.
Agora entendo o dos paxaros mortos.
Ailsa?
- Estará na igrexa. - Pero se é martes.
Xa, seino. Traballa de contable a tempo parcial.
E acórdaste agora?
Teu pai ten razón, es un pouco babeco.
Iso doeu.
Non queda moi lonxe, por se queres pasar por alí.
Non podo perder o ferry.
UN FILLO ESPECIAL
En certo modo, case me alegro.
Que lle ía preguntar?
Que se sente ó perder un fillo?
Con perdón, pero que noxo de sitio para criarse.
Non me estraña que Merritt marchase.
Aquí está todo morto.
A ver, non é tan fácil saír de aquí.
- Merritt fíxoo. - Non, cría que o facía.
Ó final, morreu no mesmo mar que Harry.
- Xa. - Era un paraíso terreal.
Pero cando te chama a natureza… Entón atopou unha duna,
anicouse detrás e fixo as súas necesidades.
Sabiamos que era del. Púxoo todo perdido.
E entón vemos entrar un canciño, un spaniel.
E botoulle a culpa a el!
E nós en plan: "Como ía facer iso un spaniel?"
Aquilo era máis grande que o can.
Boas, Carl.
Boas, Victoria.
Cariño, que foi da miña colección de bólas de neve?
Roubouna alguén con mal gusto.
Tirounas todas ó lixo.
Pero tranquila, encargueime de protexer as túas fermosas láminas das súas garras.
Grazas, Martin.
Isto está como o deixei, Carl.
Si, coma un mausoleo.
Non teño moito tempo. Volvo no voo a Frankfurt.
- Entraches ti soa. Ti dirás. - Deixeina entrar eu.
- E sabes como saír. - Sempre tan encantador.
Chao, guapo.
- Véxote escangallado. - Case morro.
Cando? Hoxe pola mañá?
Vaille ben ó fulano ese no duty free?
- É piloto, hostia. - É un puto pallaso.
En fin. Jasper marchou. Está coa túa nai.
Imaxino que te chamou e a iso debo esta sorpresa.
Si, chamoume. Que pasou?
Que lle puxeches o carallo da mensaxe de voz.
Non marchou por iso.
Fixeramos un trato. Todo ía mellor.
Un trato? Necesita un pai, non un puto vendedor de coches.
Tiveches que meterte e fodelo todo.
Parece que querías sabotalo.
- Es a hostia. - Por que ía facelo?
Para que lle ensinaches a mensaxe?
- Para que non se sentise culpable. - Por?
Por como o tratas. A el e a todo o mundo, vaia.
Quería que soubese que o problema non é el, senón ti.
El idolátrate e ti pasas del.
Que me idolatra? Se me gruñe, teño sorte.
Ten 17 anos, esperabas que che recitase poesía?
Pero cando te levaron ó hospital, estivo alí.
E non marchou ata que saíches da cirurxía e estiveches…
fóra de perigo.
- Ti como sabes iso? - Díxomo miña nai.
- A min nunca me dixo nada. - Preguntáchesllo?
Pensaches no medo que puido pasar?
Para min tampouco foi un paseo polo parque.
Algunha vez llo explicaches?
Non é unha conversa fácil de sacar, Vic.
Non digo que sexa fácil, Carl. Estará enfadado, pero es o seu padrasto.
Igual está enfadado porque súa nai liscou sabe Deus onde.
- Ese non é o tema agora. - Discrepo.
Necesítate, e se pasas del, sénteo coma un castigo.
Non paso del, hostia.
Vólvoche poñer a túa mensaxe? "Creo que estou mellor só."
- Iso non ten que ver con el! - A iso vou.
Jasper debe saber que o problema é o que hai nesa cabeciña túa, non el.
Teño que marchar.
- Que queres? Que o vaia buscar? - Non, deixa.
Miña nai vaino tolear. Axiña estará de volta.
Pero vai pensando en que atopará cando volva.
Xa.
- Ai, perdoa. - Tranquila.
Estábate esperando.
Como che foi en Mhòr?
Foi interesante.
Cóntame.
- De onde a sacaches? - É do roubo e asalto ós Lingard.
Mandouma o meu colega Colin.
Colin?
O suboficial e fillo de Cunningham. Nesa orde.
E o meu futuro marido gay.
Sae como "colgante de diamantes con cadea de platino pertencente a Lila Lingard".
Sae onde?
- Na reclamación do seguro. - Pero non o roubaron.
Nese momento non. Merritt volveu buscalo.
- Cando? - O día do funeral de Harry Jennings.
Que vos fodan, putos pervertidos de merda.
Isto é o que queriades? Verme así?
Pois aquí me tedes, mamóns! Ea!
Ola?
Sigue.
Jasper?
A cona que te fixo. Que puto susto me deches, Carl.
Pero non odiabas a música da mocidade?
Si, detéstoa. E por iso decidín estudala.
Ver que lles atrae, como faría un arqueólogo.
Estás cun doutorado en filosofía. Ou volviches cambiar de opinión?
Un filósofo é coma un arqueólogo da mente. Non cres?
Impórtame unha merda. Que é todo isto?
Ocorréuseme que podiamos cear e falar un pouco.
- Claro, como me encanta falar contigo… - Necesítalo.
- É o teu prato favorito, fígado. - Quen che dixo iso?
Jasper.
Tomouche o pelo. En realidade é bastante gracioso.
Pódese saber de que queres falar?
De Leith Park.
Por que puto motivo?
Porque, como di a miña filósofa favorita,
sandar un mesmo está relacionado con sandar a outros.
- Yoko Ono. - Yoko? Non John. Yoko?
"Un soño que soñas só é só un soño, un que soñas con alguén é unha realidade."
Ela era máis auténtica.
Segundo a miña psicóloga, podo sandar falando de Leith Park con ela.
Vas a terapia? De xeito voluntario?
Non, hostia, obríganme.
Menos mal, o mundo segue igual.
E cres que podo sandar falando contigo?
Sorte, colega.
Comigo non, nin tampouco coa túa psicóloga.
Con Jasper.
- Escoitáchesnos falar? - Imposible non facelo.
Era tan fácil como meterte nas túas putas cousas.
Escoita, a Victoria non lle falta razón.
Moi ben.
A bala entrou por aquí e saíu por aquí.
Iso xa o vexo.
Señor, dáme paciencia.
A bala entrou por aquí e saíu por aquí
xusto despois
de atravesar a columna vertebral de Hardy.
- Oh. - Si, "oh".
Hardy freouna e salvoume a vida.
E por iso quedou paralítico e cun brazo con mobilidade reducida.
E, como todos sabemos, o axente Anderson non tivo tanta puta sorte.
Victoria di que pasou medo cando estiven no hospital.
Como se vai sentir se lle conto isto?
Como se vai sentir cando lle diga que aínda que fósemos armados,
podería pasar o mesmo?
E sabes por que, Martín? Explícocho.
Porque por moitos clixés que aparezan en Internet,
o mundo é un lugar moi perigoso no que ninguén está libre
de que un imprevisto lle arruíne a puta vida.
E sabes por que, Martin?
Porque as putas criaturas máis perigosas que habitan neste planeta somos nós.
E agora voume ir duchar,
despois volverei e sentarémonos xuntos
a comer ese fígado do carallo.
A poder ser, en silencio.
Non creo que William vise o seu pai no ferry nin na casa.
Por que non?
Porque digo eu que William recoñecería o seu puto pai.
Incluso 12 anos despois?
Moi ben, Rose. Cóntanos a túa teoría.
Comparte coa clase por que cres que Jamie está implicado na desaparición.
- Devezo por sabelo. - Non sei, Carl.
Só sei que segundo William,
viu alguén cunha gorra,
tanto no ferry coma na casa, co nome do barco de Jamie.
Non, viu alguén cunha gorra coa imaxe dun puto paxaro,
pero como agora es ornitóloga,
afirmas que ese paxaro comparte nome co barco de Jamie.
Entendino ben?
- Xa estás outra vez. - Con que?
Discrepando só por amolarme.
Discrepo contigo
porque non me dás motivos para estar de acordo.
Vale, pero que pasa co colar, eh?
O da nai, o que levou Merritt segundo Jamie.
- Que lle pasa? - Igual Jamie quería recuperalo.
A ver se me aclaro.
Acosou a súa propia filla
e despois secuestrouna ou matouna só para recuperar o colar, dis?
Vale, é absurdo.
- Si. - Merda.
- Akram, con que estás? - Co que mandaron da Fiscalía.
- Xa o revisaches todo? - Case.
Algo interesante?
Esa muller parecía non ter vida. Non había nada nas axendas.
E as chamadas?
Todas á casa ou á oficina.
Debía volver directa á casa cada día.
Non ía cear cos seus superiores, non saía de copas cos compañeiros.
"Xa te boto de menos."
"Devezo por repetir. Volvemos ó mesmo cuarto?"
"Creo que esa cama trae boa sorte."
Firmado, "S".
Así que non volvía sempre directa.
- Quen carallo é "S"? - Coñecemos a florería, pero non a data.
Recibiríaas antes de desaparecer, pero a saber cando.
Non creo que aínda garden o resgado.
Alguén recordará a tarxeta?
De cando? Repito, a saber cando as recibiu.
Por algo gardaría a tarxeta.
"Ó mesmo cuarto."
- Dun hotel. - Pero de cal?
Isto mandárono dende a súa oficina. Quen o empaquetou?
A súa axudante.
Sabrine Perera.
Sabrine.
Isto era un retrete ou algo así?
Eran vestiarios.
Ah, obvio.
Merritt tiña fama de ser agresiva.
É un xeito de dicilo.
Como o dirías ti?
Provocaba as persoas. Era directa, poñíaas a proba.
Dáballe igual o que pensasen dela mentres a considerasen boa profesional.
- E facíano? - Non lles quedaba outra, érao.
Stephen Burns dixo que non encaixaba.
Nin ela nin eu.
Creo que por iso me quixo a min, para ter unha aliada.
Contra eses señoritos adiñeirados?
Sempre nos riamos deles.
Dentes perfectos, actitudes de merda. Eramos nós contra eles.
Enténdote ben.
Intentan intimidarte.
Fante sentir coma unha miniengrenaxe da súa enorme maquinaria.
Que?
Acabaches?
- Entón… - Perdón.
Merritt era forte? Unha supervivente?
Supervivente? É broma?
Era a raíña da supervivencia.
Daquela era quen, digamos, de resistir ante situacións difíciles?
- Credes que pode seguir viva? - É posible.
Non, pasaron catro anos.
Nunca abandonaría desa maneira o seu irmán nin a min.
De seguir viva, saberíao.
Tan unidas estabades?
- Tiñamos unha conexión especial. - Ah, si?
- Iso nunca ía pasar. - Por que non?
Porque ela era de carne e eu de peixe.
Xa que sae o tema, sóache isto?
Non.
Mandáchelo co resto das cousas da súa oficina.
Se ti o dis.
Sabes quen pode ser "S"?
Cres que son eu?
Creo que é alguén que empeza por "S".
Moitos nomes empezan por "S".
A saber quen carallo é.
- Preguntádelles ós da puta florería. - Xa o fixemos. Pecharon.
Podería ser alguén do traballo?
Por Deus, espero que non.
De verdade só tedes isto?
Daquela era o que temía. Unha montaxe e unha perda de tempo.
- Queremos atopala. - Iso dixo o último.
- E mira o que conseguiu. - Ese cagouna.
Polo menos non traballaba nun retrete no cu da comisaría
co que parecen un par de axudantes temporais.
Xa vexo por que erades tan queridas.
- Por que cres que agora vai saír mellor? - Porque me encargo eu.
Hostia.
En realidade falas coma ela.
Se Merritt se vise con alguén, saberíao.
De entre todos eses machos alfa, ningún probou sorte?
Claro que si. Gustáballes a todos.
Terían ata unha aposta entre eles. Pero ela non estaba interesada.
Sempre falaba deles coma se fosen inferiores.
- Non se levaba ben con ningún? - Non sei.
Igual con Liam si.
Pero porque traballaban xuntos no caso Finch, era unha relación cordial.
- Liam Taylor? - Si.
Era un bo fiscal. E estaba felizmente casado.
Así que non suspiraba por ela coma os demais.
- Por que dis que era bo? - Así o definía Merritt.
- Algunha vez mostrou interese nel? - Unha vez pregunteillo.
Díxome que vía a Liam coma un reto.
Pero sabía que estaba casado. Non se metería aí.
Se Merritt tiña un amiguiño, sería fóra da oficina.
- Que fas? Non es un turista. - Trae boa sorte.
Ó can non. Xa lle cambiaron dúas veces o nariz. Vamos.
Señores e señoras, como home de poucas palabras, serei breve.
Xa, claro.
Vale, si.
Podedes estar orgullosos.
Sei que traballastes duro e que recibiredes pouco recoñecemento.
Pero pola miña parte, direivos que bo traballo e moitas grazas.
Que ben senta gañar, hostia.
É o aniversario da pequena. E mañá madrugo.
O puto Carl Morck.
Liam Taylor en persoa.
Liam Taylor, eu son Akram.
- Ti non estabas morto? - Só por dentro. Xusto falabamos de ti.
Charlamos un anaco despois de que fale con teu xefe?
É que Kelly fai dez anos hoxe e temos cea familiar.
Vale. Segues coa túa estraña rutina de oso polar?
Cada mañá. Mantenme vivo.
Ata que che estoupe o puto corazón.
- Alégrome de que sigas vivo. - Verémonos.
Que celebramos?
Tres condenas por branqueo de capital.
- Non lles fará graza ós do club de golf. - Quen ten tempo para iso?
- Creo que non nos coñecemos. - Son Akram.
É quen me sostén o paraugas.
Podo facer algo por ti?
Ademais de escoitar os teus típicos chistes sobre o clima?
"Xa te boto de menos."
Perdón?
"Devezo por repetir."
"Mesmo cuarto, mesma cama."
- Etc. - Perdoa, pero estou perdido.
Era unha nota que acompañaba unhas flores que lle mandaron a Merritt.
Quen llas mandou?
Un admirador cuxo nome empeza por "S".
- Xa vexo. - Tes idea de quen puido ser, Stephen?
Non.
E para ser claros, nunca me falou da súa vida persoal.
Pero eras o seu supervisor e mentor.
Razón de máis. Quen sabe que facía fóra da oficina.
E dentro? A xente ten relacións no traballo constantemente.
E aínda así esperaría profesionalidade pola súa parte.
Se a xente se comportase como é esperado, non teriamos traballo.
Iso non sería tan terrible, non cres?
Algo máis? Queres probar con outra pregunta?
Hoxe non.
Encantado de coñecelo, señor fiscal xeral.
Déixame en paz.
EGLEY HOUSE FOGAR RESIDENCIAL
- Fasme un té? - Deberías estar durmindo.
- Pero esta vez espera a que ferva a auga. - En fin.
- Tráesme tamén unha galletiña? - A durmir!
Caramba, Merritt.
Ten pinta de estar boísima.
Encólleseme o pito só de verte.
Deberías probalo. É un bo xeito de espertar.
En caso de querer espertar, si.
Xa, recórdote nesas reunións matinais sobre casos.
Eras coma un raio de sol.
Xa que mencionas os casos…
A ver, dime.
Traballaches con Merritt no caso de Graham Finch, non?
Si.
Como era ela?
Ambiciosa. Irritante.
Moi centrada. Traballar en equipo non era o seu.
- Non pensaba nos seus compañeiros? - Non.
Pero comigo non tiña problemas.
A súa antiga axudante dixo que Merritt te vía coma un reto.
- Coma un reto? - Si, xa sabes…
Coma unha proba. Un trofeo que gañar.
Que afago, supoño.
Todos me din que lle gustaban os retos.
Superaba cada proba, conseguía cada trofeo.
Non paro de pensalo. Se te vía coma un reto,
nunca moveu ficha?
E se sempre conseguía o que quería e si que moveu ficha…
- Vaia, que… - Que se fodín con Merritt?
- Ou viceversa, si. - Vai á merda, Carl.
Convénceme, Liam.
Dime que non pasou nada, que non o fixeches.
- Non sei que dicirche. - Dime que non pasou.
Non pasou.
- Non me fodas, Liam. - Carl…
Sábeo Martha?
Claro que non.
Como empezou todo?
Como ben dis, Merritt tíñame o ollo botado.
Tomamos unha copa ó saír de traballar.
Acabamos algo borrachos.
Bicoume e unha cousa levou á outra.
- Durou un mes. - Tardaches un mes en entrar en razón.
Foi Merritt quen decidiu deixalo.
Por que?
Porque si. Sen previo aviso, sen explicacións nin pelexas.
Un simple: "Grazas. Xa nos veremos."
Despois diso distancieime.
Ti estás casado e ela non levaba xente á casa.
- Onde quedabades? - Nun hotel.
- En cal? - No Prince's Garden.
- Mandábaslle flores? - Non lle gustaría nada.
Recordas as datas?
- Non, pero sempre pagaba ela. - Ah, consentíate.
- Ten que haber un rexistro. - Xa hai moito diso.
Un ano antes da súa desaparición.
Isto non ten que ver coa investigación.
- Martha só o descubrirá se llo contas ti. - Non fai falta que o rexistres.
Así que flirteastes, deixoute e sentícheste usado.
- E esperei un ano para matala? - Non sei se a mataron.
Supoño que o valorarás. Una investigación adoita implicar un delito.
O que é un delito é ir marcando paquete desa maneira.
Tranquilo. Non o engadirei ó expediente.
Usaba outro nome.
Reservaba a nome de Lila Graham.
- Seguro? - Tiña unha tarxeta de crédito a ese nome.
Lémbroo porque a vacilei por cometer fraude sendo fiscal.
Seguro que escachou coa risa.
Só me dixo: "Agora estás a salvo. Tes algo contra min."
Inspector xefe Morck, este é Marcus, o director adxunto do hotel.
Que hai, Marcus?
Inspector, como lles comentaba ós seus compañeiros, non podo axudarlles.
- Sinto que viñesen ata aquí, pero… - Silencio, Marcus.
Canto tempo gardades os rexistros dos hóspedes?
- Cinco anos, pero… - Silencio, Marcus.
Investigamos a desaparición dunha muller que se aloxou aquí antes de desaparecer.
Sabemos que o fixo máis ou menos un ano antes de que iso pasase.
Diso fai catro anos.
Houbo dúas olimpíadas, un mundial e catro primeiros ministros.
- Por favor. - Necesitan unha orde.
Buscamos confirmación, non 50 quilos de cocaína.
En calquera caso, non se me permite revelar información persoal.
Eses datos están protexidos pola lei.
Lei de Protección de Datos, 2018.
Grazas, Akram. Así axudas moito.
Podería perder o meu traballo.
Tamén se lles conto ós teus superiores
que lles consegues prostitutas ós hóspedes.
Non fago tal.
E que a da limpeza trafica coa oxicodona que leva no carriño.
- Iso é totalmente falso. - Xa, é unha merda, non si?
- Isto é acoso. - Pois chama a policía.
Seis veces o mesmo cuarto nos dous meses antes de desaparecer.
Só tiñamos que rastrexar o historial financeiro de Lila Graham.
Será o que fagamos agora.
A quen se lle ocorre usar o nome da súa defunta nai?
Que é un "hóspede autorizado"?
Alguén que pode asinar polo servizo de cuartos,
a conta do bar e así.
- Para que querería iso? - Porque nunca estivo aquí.
- Sae no sistema. - Non. A que sae é Lila Graham.
A única proba de que Merritt estivo aquí é a firma de Liam.
Que puta paranoica.
Pero no rexistro da última vez que veu
non aparece o nome de Liam Taylor.
Quen carallo é Sam Haig?
Moi ben. Chegou o día, Merritt.
Tiveches tempo abondo para pensar.
É a túa oportunidade de responder á pregunta.
Por que estás aquí?
Din que a verdade nos fará libres,
pero se non respondes correctamente,
pasarás outro mes aquí pensando ata que o volvamos intentar.
CLAIRE MARSH VEN Á CASA, POR FAVOR. WILLIAM NECESÍTATE.
Todo ben?
Primeiro intento.
Que sexa bo.
Sam Haig?
Que lle fixeches a Sam?
Quero levarte a Benny Beg un día destes.
É un bo sitio para iniciarse na escalada.
Por que ía querer aprender a escalar?
- Vestícheste. - Si, teño que marchar.
- Todo ben? - Si, xurdiume algo.
Perdóocho se me dis cando nos volveremos ver.
- Estarei fóra un tempo. - Onde?
En Mhòr.
Mhòr. Que hai en Mhòr?
É unha illa.
Iso xa o sei. Pero que se che perdeu alí?
Meu pai.
- Cando volverás? - A saber.
Vaia. "A saber" significa nunca.
Por Deus, non vou volver vivir co meu pai.
Só teño que ir velo e despois…
E despois que?
- Chamareite cando volva. - Que será…?
Non sei. Cando volva.
- Caramba, canta información. - Non podemos foder e punto?
Só me queres para iso, non? Para foder e nada máis?
Para que se non?
Teño que marchar. Pero ti queda se queres. Pide algo, que che preste o día.
Oe, Merritt.
Que te fodan.
Que lle fixeches a Sam?
Useino.
Nada máis?
Fun cruel con el.
Isto é por Sam?
Non.
Pero Sam Haig morreu pola túa culpa.
Sam está morto?
E cada vez que deas unha resposta incorrecta,
farás que esta situación che resulte algo máis incómoda.
Así que a partir de agora, aconsélloche que penses ben
antes de falar.
A cámara hiperbárica irase quentando a medida que aumente a presión.
A 5 atmosferas ou 50 metros de profundidade,
a temperatura dentro da cámara será duns 32 graos Celsius
ou 90 graos Fahrenheit.
A regra de ouro é que a maior profundidade, máis calor.
O osíxeno volverase máis denso e resultará máis difícil respirar.
As persoas poden empezar a experimentar hiperoxia
ou altos niveis de CO2 na respiración.
Algúns dos síntomas poden incluír tremores, sudación, confusión,
dor de cabeza e visión borrosa.
Subtítulos: Noelia Collazo