Merritt?
Halo?
Merritt Lingard, czy to ty?
Czy ty właśnie…
Halo?
Hej!
Mówię do ciebie!
Jestem urzędnikiem sądowym. Wiesz, co to znaczy?
To znaczy,
że szukają mnie teraz wszyscy policjanci w kraju.
Masz pojęcie, w co się wpakowałaś?
Gdzie mój brat?
Jest tu mój brat?
Masz mojego brata?
Przysięgam na Boga, jeśli go tkniesz…
Oczywiście, że to mnie irytuje.
Ale wiesz co? Jeszcze bardziej mnie to zastanawia.
„Pa, pa”. Co, do chuja?
To tylko pożegnanie.
Nie. Papę to można położyć na dachu.
Co ma piernik do wiatraka?
To materiał budowlany.
A co ma „narta” do pożegnania?
To pieprzony sprzęt sportowy.
Nabijasz się. Super.
Nie, szukam hydraulika. Polecasz kogoś?
To nie moja specjalność.
Moja też nie, dlatego szukam prawdziwego eksperta.
Nienawidzisz Szkocji. Czemu się tu przeprowadziłeś?
Wżeniłem się w nią.
Nareszcie możesz wyjechać i oddać nam naszą niepodległość.
W jaki sposób masz mi pomóc?
Gdy nawala zmywarka, dzwonisz po hydraulika.
W tej sytuacji jestem twoim hydraulikiem.
Przeżyłem pół życia otoczony niedołęgami,
a drugie pół z rozwydrzonym, napalonym nastolatkiem.
I to nawet nie swoim.
Z jakiegoś powodu wygrałem go podczas rozwodu
i okazał się niezwykle trudny w obsłudze.
- Nie wiedziałam, że masz syna. - Pasierba.
Dzielicie opiekę?
Nie. Na szczęście mam Jaspera tylko dla siebie.
Nie mieszka z matką?
Victoria dużo podróżuje,
więc pomyślała, że będzie lepiej…
gdy Jasper będzie miał męski autorytet,
jak określiła,
„w kluczowym momencie jego rozwoju”.
Rany.
Muszę przyznać, że jestem zaskoczona.
- Bo? - Nie odszedłeś.
Zgodziłeś się na ogromne zobowiązanie.
Raczej mnie zmuszono.
Oto i on.
Gdy w końcu odwiozłem go do babci…
nie dałem rady go tam zostawić.
- Bo ci na nim zależy. - Nie.
Bo nienawidzę tej prukwy.
Ile lat ma Jasper?
Siedemnaście.
- „Pieprz się, przytul”. - Słucham?
Nastolatkowie.
Muszą nas znienawidzić, by móc od nas odejść,
ale tego nie chcą, więc wszystkich denerwują.
Jasper nie jest tak skonfliktowany.
W twoim życiu dużo się dzieje, Carl.
Można tak powiedzieć, Rachel.
Nic dziwnego, że ci odbiło przed kamerami.
Ale to już koniec na dziś.
Rety,
chyba dokonaliśmy przełomu.
Jasne. Pa, pa, Carl.
Narta, Rachel.
Musimy wrócić na miejsce zbrodni.
Coś przeoczyliśmy.
Gdy tam będziecie, pogadajcie z sąsiadami.
Muszą coś pamiętać.
Nie wolno ci.
- Ile minęło? Cztery miesiące? - To nie twoja sprawa.
To zawodowa uprzejmość, nawet jeśli tylko ja jestem zawodowcem.
A tylko ja jestem uprzejmy.
Słuszna uwaga.
Poproszę Moirę o przeniesienie z dala od ciebie.
Powodzenia w tym nazistowskim zamku.
Może się wymienimy?
Wy pójdziecie do naszego lochu,
a my wyjdziemy na powierzchnię.
Tak trzymaj, Carl, a ktoś pomyśli,
że sabotujesz nasze śledztwo.
Próbuję wam pomóc.
Jesteś zbyt zakompleksiony, by to dostrzec.
To przestań być aroganckim dupkiem i powiedz, co uważasz.
Strzelec czekał na nas w środku.
Wilsonowi i Clarkowi powiedziałeś, że zabójca czekał na zewnątrz.
- Że ktoś czekał na zewnątrz. - Użyłeś słowa „strzelec”.
Usłyszelibyśmy, że ktoś wchodzi.
Nie tylnymi drzwiami.
Zwłaszcza tamtędy.
Były zastawione koszami.
Po co miałby to robić?
Bo większość mieszkańców bloków używa tego pomieszczenia jako pokoju.
Przed drzwiami w środku stało krzesło.
Wchodzący musiałby przesunąć kosze, a następnie krzesło,
tak abyśmy go nie usłyszeli.
Krzesło i kosze były przesunięte.
Nie, gdy tam weszliśmy.
Sprawdziłem je, bo to moja działka.
Trup leżał tam od jakiegoś czasu.
Córka nie rozmawiała z nim kilka dni, tak?
Czyli ktoś tam koczował przez noc,
czekając na co?
Nie wiem.
Po wszystkim ktoś tymi drzwiami wychodził, nie wchodził.
Kamery w McDonald’s złapały gościa
jakieś 25 minut przed strzelaniną, prawda?
Wyszedł i wrócił przed wami.
- Czemu? - Według ciebie chciało mu się pić.
Kubek leżał na miejscu forda,
co oznacza, że frytki i McFlurry zjadł na parkingu.
Czyli musiałby zrobić to wszystko w jakieś dziesięć minut.
Mógł wrócić do mieszkania przed waszą interwencją.
To niedaleko.
Chyba bardzo niedaleko,
bo kamery złapały faceta w kapturze
w McDonaldzie tuż po 10.15.
Był tam 12 minut, czyli do 10.30,
a kamera Andersona zarejestrowała strzelaninę 8 minut później.
W osiem minut przyjechał do Leith Park,
zjadł, wypił shake’a, wszedł do mieszkania i nas postrzelił?
Nawet w mniej, bo Anderson przyjechał wcześniej.
Zaprzeczasz więc sam sobie,
mówiąc, że był w środku, zanim przyjechaliście.
Twój świadek…
powiedział, że widział, jak ktoś wsiadł do forda
i odjechał tuż po strzelaninie.
Były świadek, ale tak.
W którym kierunku odjechał samochód?
W stronę boiska.
Świadek mówił, po której stronie ten ktoś wsiadł do samochodu?
Nie.
To może wróć do niej i ją zapytaj.
Cholera.
Było ich dwóch.
Tak?
Hardy.
Przyniosłam ci…
Przestań się mazać, Rose. Przez to czuję się gorzej.
Dziękuję.
Co słychać? Jak traktuje cię Carl?
- Ledwo mnie zauważa. - Wątpię.
To, co dobre, daje Akramowi.
- Mnie sam syf. - Na przykład?
Wysyła mnie do Mhòr, bym zbadała napad na Williama Lingarda,
chyba po to, by trzymać mnie z dala od śledztwa.
Przecież sam cię przyjął.
- Zaszantażowałam go. - Carla nie da się zaszantażować.
- Jak to? - Bo ma wszystko w dupie.
Zaufaj mi.
Gdyby nie chciał, nie przyjąłby cię.
Co planujesz z Mhòr?
Popłynę promem.
Nie jak tam dojedziesz, a co zrobisz.
No tak. Najpierw porozmawiam z komendantem i poznam jego perspektywę.
To nie jego perspektywa się liczy, a twoja.
- Moja perspektywa? - Właśnie.
Pojedź tam i powiedz mu, że przejmujesz sprawę.
Zapytaj, czy ci pomoże w czymś nieistotnym.
Niech poczuje się ważny. Zostawi cię w spokoju.
Dobra. Potem mogę sprawdzić miejsce zbrodni.
Po 16 latach?
- Żeby to poczuć. - Poczuć?
Niczego ciekawego tam nie poczujesz.
Więc…
Znaleźli kozła ofiarnego, nie?
Zginął, próbując uciec. Henry coś-tam.
Harry Jennings.
- Właśnie. Zacznij od niego. - Od martwego?
Tak. Od jego rodziny, przyjaciół i jebanej złotej rybki.
Szukaj powiązań.
To było 20 lat temu. Co ma do tego Harry?
Gdy wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, warto obrać jedną.
- Słowa Carla? - Nero Wolfe’a.
Kimkolwiek jest.
A ty którą drogę obierzesz?
- Sprawdzę, co się działo po zaginięciu. - Tego nie wiemy.
Merritt nie żyła przecież w próżni.
Miała wpływ na ludzi i instytucje,
tworząc tym samym swoje schematy życiowe.
Warto sprawdzić, czy po jej zaginięciu zmieniły się schematy.
Znowu Nero Wolfe?
To akurat Carl.
To zakładałoby, że sprawcą był ktoś bliski.
To ślepy strzał, ale od tego zaczynamy.
Jedni mówią na to strzały, my – hipotezy.
PROTOKOŁY DEKOMPRESYJNE
UWAGA MAKS. BEZPIECZNE CIŚNIENIE ROBOCZE
UWAGA MOŻE ULEC NAGŁEJ DEKOMPRESJI
A ten facet
siedział w pubie na golasa z piwkiem,
czekając, aż go zaaresztuję.
Musi mieć pan dużo świetnych historii.
Za dużo.
Śmiało.
To 4. batalion Królewskiego Pułku Szkocji.
- Górale. - Zna pani historię wojska?
Wiem, że górale pochodzą od Seaforthów, Cameronów i Gordonów.
Oto i oni. Proszę zobaczyć.
- Mogę? - Oczywiście.
Boże, są piękne. Skąd je pan ma?
Sam je zrobiłem.
- Skąd. - Owszem.
Są cudowne. Rany.
Jak taki dupek jak pani szef zwerbował kogoś tak uroczego jak pani?
Nie jestem urocza.
- Mam mroczną duszę. - Założę się.
- Wiele osobowości. - Jeszcze lepiej.
Przydaliby mi się tacy jak pani zamiast tych przygłupów.
To Colin, mój najstarszy syn.
Nic tak nie wzrusza jak miłość rodzicielska.
Skoro pani tak mówi.
Czyli jest was tu ośmioro?
Dwójka pracuje na pół etatu.
- Zakładam, że niewiele się tu dzieje. - Tylko bójki w pubie i publiczne picie.
W końcu to wyspa. Jak obrabujesz bank, to dokąd uciekniesz?
Czyli włamanie do domu, kradzież
i brutalne pobicie byłoby czymś nadzwyczajnym?
Bardzo.
A do tego śmierć podczas ucieczki.
Mowa o Lingardach?
Bardziej interesuje mnie podejrzany, Harry Jennings,
który niemal nie zabił Williama Lingarda.
Znam go.
- W innych włamaniach nikogo nie pobito. - Nie.
Może nie były one sprawką Harry’ego?
Rozważałem to, lecz pozostałe domy były puste.
Gdy tylko osiągnął pełnoletność,
co tydzień zgarniałem go za bójki w pubie.
Miał podły charakter.
Łatwo go było wkurzyć?
Chłopak urodził się wkurzony. Wyszedł z matki rozwścieczony.
Czyli William miał pecha, że akurat był w domu?
Tak. To wszystko jeden wielki pech.
Tuż potem uciekła Merritt?
Poleciała z bratem do szpitala i nigdy nie wróciła.
Raz wróciła. Na pogrzeb.
Wyjątkowo masz rację. Faktycznie wróciła na pogrzeb.
Chwila.
Na pogrzeb chłopaka, który niemal zatłukł jej brata?
Harry i Merritt byli blisko.
Skoro tak, to dlaczego obrabował jej dom?
Był zdesperowany.
Biznes Clive’a Jenningsa splajtował.
- Mogę z nim pomówić? - Jest pani jasnowidzką?
Zmarł jakieś sześć lat temu.
- A mama, Ailsa? - Przygotowała się pani.
Nie chce pani do nas dołączyć? Podszkoliłaby pani Colina.
Poślubiła go, naprostowała.
Nie, jest zbyt przystojny. Nie mogłabym się skupić.
Ailsa wciąż żyje, ale stroni od towarzystwa.
Warto ją odwiedzić i się przekonać.
- Colin wskaże drogę. - Trafię sama.
Mimo to
Colin panią zawiezie.
- Przechytrzyłaś go. - To nie było takie trudne.
Twoi koledzy, którzy byli tu wcześniej,
powiedzieli ci o żołnierzykach?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz. Kocham mężczyzn w mundurach.
Uważasz, że jestem przystojny?
Tak.
Wyglądasz jak młoda i gejowska wersja Ralpha Fiennesa.
Zrozumiałaś, co znaczy „naprostować”.
To nie było trudne.
- Pewnego dnia wyjadę. - Nie dziwię się.
Pewnie zauważyłaś, że Lingardowie i Jenningsowie
to trudny temat dla komendanta.
- Mówisz o ojcu „komendant”? - Na pewno nie „tatko”.
Widziałaś zdjęcia z miejsca włamania?
Tak, rzuciłam okiem. A co? O co chodzi?
Gdy twój szef poprosił o akta sprawy,
komendant wykopał je z archiwów
i czytał całą noc.
Carl umie motywować ludzi.
Chodziło o coś więcej. Był zdenerwowany.
Dlatego sam je przejrzałem.
Ty diabełku.
I?
Wcześniej ich nie czytałem, bo byłem dzieckiem,
ale to było brutalne.
Zdjęcia z miejsca zbrodni mnie obrzydziły.
Harry wgniótł czaszkę Williamowi.
Uszkodził mu mózg.
Do akt załączono zdjęcie pokoju, w którym znaleziono Williama, a ktoś…
na podłodze zakreślił czarnym markerem pewien przedmiot.
Jaki przedmiot?
Naszyjnik.
Wiesz dlaczego?
Nie.
Myślisz, że zrobił to twój tata?
Cóż, nie mnie to oceniać.
Mógłbyś zeskanować to zdjęcie?
Mógłbym.
To może pogrążyć komendanta.
A może o to chodzi.
NIEBEZPIECZNE ODPADY ZAKAZ WSTĘPU
O jakiego rodzaju niebezpiecznych odpadach mówimy?
O azbeście?
Może uranie? Nigdy o tym nie myślałem.
- Nie ma się czym martwić. - Tak.
Kiedyś to miejsce tętniło życiem.
Co robił Jennings?
Był w stanie naprawić, pomalować lub zezłomować wszystko.
To dawny dom Jenningsów.
Jak spłonął?
Jak mawia komendant,
piorun strzelił prosto w polisę ubezpieczeniową.
Pani Jennings? Tu Colin Cunningham.
Wchodzę.
Halo?
Ailsa?
Tu Colin.
Stąd martwe ptaki.
Ailsa?
- Pewnie jest w kościele. - Jest wtorek.
Wiem. Pracuje tam na pół etatu jako księgowa.
I teraz sobie przypomniałeś?
Twój tata ma rację. Jesteś przygłupem.
Zabolało.
To niedaleko stąd, jeśli chcesz podjechać.
Nie zdążę na prom.
KOCHANY SYNU
Poniekąd mi ulżyło.
O co miałabym ją spytać?
Jak to było stracić syna?
Bez urazy, ale to paskudne miejsce do dorastania.
Nic dziwnego, że uciekła.
Wszystko tu umiera.
Cóż, niełatwo się stąd wyrwać.
- Merritt się udało. - Tak myślała.
Koniec końców umarła w tej samej wodzie co Harry.
- Tak. - Raj na ziemi.
Ale co poradzić? Znalazł więc wydmę,
przykucnął i się załatwił.
Wiedzieliśmy, że to jego sprawka.
Potem do domu wszedł mały spaniel,
a on zwalił winę na niego.
To nie mogło wyjść ze spaniela.
To coś było od niego większe.
Cześć, Carl.
Cześć, Victoria.
Kochanie, co się stało z moją kolekcją śnieżnych kul?
Ukradł je ktoś bez gustu.
Wyrzucił je do kosza.
Ale spokojnie, zdołałem ocalić przed nim twoje cudowne plakaty.
Dziękuję, Martin.
Nic się tu nie zmieniło.
Jest jak w mauzoleum.
Nie mam dużo czasu. Wylatuję do Frankfurtu.
- Sama się wprosiłaś. - Ja ją wpuściłem.
- Wiesz, gdzie są drzwi. - Uroczy jak zawsze.
Pa, kochany.
- Źle wyglądasz. - Prawie umarłem.
Co? Dziś rano?
Co u twojego bagażowego?
- Jest pilotem. - Jest kutasem.
Jasper się wyniósł. Mieszka u twojej mamy.
Pewnie stąd ta urocza niespodzianka.
Dzwoniła do mnie. Co się stało?
Puściłaś mu moje nagranie na poczcie.
Nie dlatego odszedł.
Zawarliśmy umowę. Było coraz lepiej.
Zawarliście umowę? Potrzebuje ojca, nie biznesmena.
Wtrąciłaś się i wszystko zepsułaś.
Jakby ci na tym zależało.
- Niesamowite. - Tylko po co?
Czemu mu je puściłaś?
- By wiedział, że nie jest winny. - Czemu?
Temu, jak traktujesz jego i innych.
I że nie chodzi o niego, a o ciebie.
On cię ubóstwia, a ty go odpychasz.
„Ubóstwia”? Ledwo na mnie charczy.
Ma 17 lat. Nie będzie recytował poezji.
Był przy tobie w szpitalu.
Czekał, aż skończą cię operować i…
będziesz bezpieczny.
- Skąd wiesz? - Mama mi powiedziała.
- Nie mówił mi tego. - A zapytałeś?
Pomyślałeś, jak musiał się bać?
Ja też nie miałem łatwo.
Wyjaśniłeś mu to?
Takie rozmowy nie są łatwe.
Nie mówię, że są. Jest zły, ale jesteś jego ojczymem.
Może jest zły, bo jego matka lata chuj wie gdzie.
- Nie zmieniaj tematu. - Nie zmieniam.
Odcinając go w potrzebie, karzesz go.
Nie odcinam go, do cholery.
Mam odtworzyć nagranie? „Mnie chyba lepiej samemu”.
- Nie chodzi o niego! - Właśnie.
Jasper musi wiedzieć, że problemem są twoje myśli, nie on.
Muszę iść.
- Mam po niego pojechać? - Zostaw go.
Wróci, gdy mama doprowadzi go do szału.
Zastanów się, do jakiego domu wróci.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Czekałem na ciebie.
Jak było w Mhòr?
Ciekawie.
Jak to?
- Skąd to masz? - Z akt włamania do Lingardów.
Colin mi je wysłał.
Colin?
Zastępca i syn Cunninghama. W tej kolejności.
Mój przyszły mąż-gej.
Opisano go jako „diamentowy wisiorek na łańcuszku Lili Lingard”.
Gdzie?
Na zgłoszeniu szkody.
Nie skradziono go.
Nie wtedy. Wróciła po niego Merritt.
- Kiedy? - W dniu pogrzebu Harry’ego Jenningsa.
Pierdol się, jebany zwyrolu.
Tego chcesz? Chcesz mnie takiej?
Proszę, kutafonie!
Halo?
Kontynuuj.
Jasper?
Ja pierdolę. Wystraszyłeś mnie, Carl.
Nie znosisz młodzieżowej muzyki.
To prawda. Dlatego postanowiłem ją zbadać.
Jak prawdziwy archeolog.
Robisz doktorat z filozofii. A może znów zmieniłeś zdanie?
Filozof jest archeologiem umysłu, nie sądzisz?
Szczerze mam to w dupie. Co to ma być?
Pomyślałem, że zjemy kolację i pogadamy.
- Bo uwielbiam z tobą gadać. - Bo z kimś musisz.
Twoja ulubiona wątróbka.
Kto ci to powiedział?
Jasper.
Wkręcił cię. Nawet mu się udało.
Ośmielę się zapytać, o czym chcesz gadać.
O Leith Park.
Po kiego grzyba?
Bo jak mawia mój ulubiony filozof,
uzdrawiając siebie, uzdrawiasz innych.
- Yoko Ono. - Nie John, ale Yoko?
„Sen śniony w pojedynkę jest snem. Ten śniony razem jest rzeczywistością”.
Była szczera.
Moja terapeutka uważa, że uzdrowię się, rozmawiając z nią.
Chodzisz na terapię? Z własnej woli?
W życiu. Przymus z pracy.
Dzięki Bogu. Świat się nie kończy.
Myślisz, że gadka z tobą mnie uzdrowi?
Powodzenia, kumplu.
Nie ze mną i nie z terapeutką,
a z Jasperem.
- Podsłuchiwałeś? - Ciężko było tego nie zrobić.
To naprawdę proste. Wystarczy zająć się sobą.
Posłuchaj, Victoria ma rację.
Dobra.
Kula weszła tędy i wyszła tamtędy.
Widać.
Boże, zmiłuj się.
Kula weszła tędy i wyszła tamtędy,
a wcześniej
przeszła przez kręgosłup Hardy’ego.
- No tak. - Właśnie.
Spowalniając ją, uratował mi życie.
Jest sparaliżowany od pasa w dół.
Ma uszkodzoną rękę.
I jak wszyscy wiemy, Anderson nie miał tyle szczęścia.
Jasper wystraszył się w szpitalu.
Jak się poczuje, słysząc resztę?
Gdy mu powiem, że nawet gdybyśmy mieli broń,
wynik byłby jednakowy?
Wiesz, dlaczego tak jest? Powiem ci.
Nieważne, ile frazesów znajdziesz w Internecie,
świat to niebezpieczne miejsce
i każdy z nas jest o krok od śmiertelnej niespodzianki.
Wiesz, dlaczego tak jest?
Bo najbardziej niebezpieczne stworzenia na tej planecie to my.
Teraz pójdę pod prysznic,
a kiedy wrócę, usiądziemy
i zjemy tę pieprzoną wątróbkę.
Najlepiej w ciszy.
Zakładam, że William nie widział ojca na promie czy w domu.
Dlaczego?
Bo możemy założyć, że rozpoznałby własnego ojca.
Nawet po 12 latach?
Dobra, Rose. Podziel się swoją teorią.
Powiedz, co ma Jamie do zaginięcia jego córki.
- Nie mogę się doczekać. - Nie wiem.
Po prostu wiem, że William zobaczył kogoś w czapce
z nazwą łodzi Jamiego zarówno na promie, jak i w domu.
Nie, zobaczył kogoś w czapce z wizerunkiem ptaka,
ale ty jako naczelna ornitolożka uznałaś, że to ten sam ptak co na łodzi Jamiego.
Zgadza się?
- Znowu to robisz. - Co?
Sprzeczasz się, by się sprzeczać.
Sprzeczam się,
bo mnie nie przekonałaś.
Dobra, a co z naszyjnikiem?
Jamie twierdzi, że Merritt go zabrała.
- No i? - Może Jamie próbował go odzyskać.
Dobrze rozumiem?
Śledził własną córkę,
a potem ją porwał i/lub zabił, by odzyskać naszyjnik, tak?
To niedorzeczne.
- Właśnie. - Kurwa.
- Akram, co tam masz? - To z prokuratury.
- Przejrzałeś wszystkie? - Większość.
Masz coś dobrego?
Kobieta wydawała się nie mieć życia. Jej dzienniki są puste.
- A rejestr połączeń? - Tylko praca i dom.
Jakby co wieczór wracała prosto do domu.
Nie wychodziła z przełożonymi czy ze znajomymi do pubu.
„Już za tobą tęsknię.
Czekam na więcej. Ten sam pokój?
To łóżko przynosi szczęście”.
Podpisano: „S”.
Nie zawsze wracała do domu.
Kim jest, kurwa, „S”?
Jest nazwa kwiaciarni, ale nie ma daty.
Mogła je dostać dawno przed zaginięciem.
- Wątpię, by mieli ślad tego zamówienia. - Może ktoś pamięta kartkę?
Ale z kiedy? Kto wie, kiedy je dostała?
Po coś zachowała kartkę.
„Ten sam pokój”.
- W hotelu. - Tylko w którym?
To przyszło z jej biura. Kto to zapakował?
Jej asystentka.
Sabrine Perera.
Sabrine.
To był kiedyś kibelek?
Natryski.
No jasne.
Merritt słynęła z agresywności.
Można to tak ująć.
Jak pani by to ujęła?
Prowokowała ludzi. Atakowała i testowała.
Miała gdzieś ich opinie,
dopóki chwalili jej pracę.
- A tak było? - Musieli, bo była dobra.
Burns powiedział, że nie pasowała.
Tak jak i ja.
Przyjęła mnie, bo chciała mieć sojuszniczkę.
Przeciwko gościom z wyższych sfer?
Nabijałyśmy się z nich.
Ładne zęby, paskudne charaktery. My przeciwko nim.
Wiem, jak to jest.
Próbują zastraszać.
Robić z nas trybiki w ich chłopackiej maszynie.
Co?
Skończyłaś?
- Więc… - Wybacz.
Merritt była silna? Przetrwałaby wszystko?
Żartuje pan sobie?
Ona żyła dramatami.
Czyli zdołałaby wytrzymać trudną sytuację?
- Myślicie, że żyje? - To możliwe.
Nie, minęły cztery lata.
Nie sądzę, by porzuciłaby ot tak swojego brata czy mnie.
Wiedziałabym, gdyby żyła.
Bo byłyście tak blisko?
- Zawsze coś nas łączyło. - Czyżby?
- Nigdy by do tego nie doszło. - Czemu nie?
Bo nie grałyśmy dla tej samej drużyny.
Przy okazji, czy kojarzy pani to?
Nie.
Spakowała to pani z resztą jej rzeczy.
Skoro tak pani mówi.
Czy wie pani, kim jest „S”?
Myślicie, że to ja?
Pani imię zaczyna się na „S”.
Wiele słów zaczyna się na „S”.
To może być każdy.
- Zapytajcie w kwiaciarni. - Pytaliśmy. Zbankrutowali.
Czy to mógł być ktoś z pracy?
Mam nadzieję, że nie.
Tylko tyle macie?
Czyli to jest to. Chwyt marketingowy i strata czasu.
- Chcemy ją znaleźć. - Jak tamten.
- Daleko nie zaszedł. - Spieprzył sprawę.
Przynajmniej nie pracował z kibla na zadupiu komisariatu
z parą stażystów z agencji osobistych asystentów.
Muszą panią lubić.
Czemu myślicie, że wam pójdzie lepiej?
Bo ja dowodzę.
Cholera.
Brzmi pan jak ona.
Wiedziałabym o jej randkach.
Tylu samców alfa i żaden nie spróbował?
Próbowali. Podobała się wszystkim.
Pewnie się o nią zakładali, ale ona nie była zainteresowana.
Mówiła o nich z pogardą.
- Nie przyjaźniła się z żadnym? - Nie wiem.
Może z Liamem.
Pracowali razem nad sprawą Fincha i byli wobec siebie serdeczni.
- Z Liamem Taylorem? - Tak.
Był dobrym prokuratorem i szczęśliwym mężem.
Nie chodził za nią jak pies tak jak reszta.
- Jak to „dobrym”? - Tak oceniała go Merritt.
- Wyrażała jakieś zainteresowanie? - Pytałam ją o to.
Uważała Liama za wyzwanie.
Wiedziała, że ma żonę. Nie zrobiłaby tego.
Jeśli Merritt miała kogoś, to był to ktoś spoza biura.
- Co robisz? Nie jesteś turystą. - To na szczęście.
Nie psa. Już dwa razy wymieniano mu nos. Chodź.
Panie i panowie,
streszczę się, bo jestem małomówny.
Jasne.
Dobra, dobra.
Powinniście być dumni.
Wiem, jak ciężko pracujecie i jak mało was doceniają.
Chciałbym wam podziękować i pogratulować dobrej roboty.
Zajebiście jest wygrywać.
Mała ma urodziny, więc do jutra.
Pieprzony Carl Morck.
Liam Taylor we własnej osobie.
Jestem Akram.
- Ponoć umarłeś. - Tylko w środku.
Gadaliśmy o tobie.
Poczekasz na nas? Muszę pomówić z twoim szefem.
Kelly ma urodziny i mamy kolację.
Rozumiem. Nadal morsujesz?
Co rano. Czuję się młody.
Dopóki serce ci nie eksploduje.
- Cieszę się, że żyjesz. - Znajdę cię.
Świętujesz?
Trzy wyroki prania pieniędzy.
Klub golfowy będzie niezadowolony.
Kto ma czas na golfa?
- Chyba się nie znamy. - Jestem Akram.
Nosi mi parasol.
Mogę coś dla ciebie zrobić
poza wysłuchiwaniem sucharów na temat pogody?
„Już za tobą tęsknię”.
Słucham?
„Czekam na więcej”.
„Ten sam pokój, to samo łóżko”.
- Bla, bla, bla. - Nie rozumiem.
Merritt dostała kwiaty z liścikiem.
Od kogo?
Wielbiciela o inicjale „S”.
- Rozumiem. - Wiesz, kto to może być, Stephen?
Nie.
Dla jasności: nie rozmawiałem z Merritt o prywacie.
Byłeś jej mentorem.
Nie wiedziałem, co robiła po godzinach.
A w godzinach pracy? Pracownicy często łączą się w pary.
Oczekiwałbym profesjonalnej postawy.
Gdyby ludzie spełniali oczekiwania, nie mielibyśmy pracy.
To nie byłoby takie złe rozwiązanie, co?
Coś jeszcze? Zaryzykujesz kolejnym pytaniem?
Nie dzisiaj.
Miło było pana poznać, prokuratorze generalny.
Dajże spokój.
DOM OPIEKI
- Herbaty? - Powinieneś spać.
- Poczekaj, aż woda się zagotuje. - Nieważne.
- Może znajdzie się jakieś ciasteczko? - Idź spać!
Brawo, Merritt.
Woda wygląda cudownie.
Wacek się kurczy na sam widok.
Spróbuj. Świetnie pobudza do życia.
O ile ktoś chce żyć.
Pamiętam cię z porannych konferencji.
Prawdziwy promyk słońca.
Skoro o tym mowa…
Słucham.
Pracowałeś z Merritt nad sprawą Fincha, prawda?
Tak.
Co o niej myślałeś?
Ambitna. Irytująca.
Skoncentrowana na celu. Trochę samolubna.
- Nie myślała o kolegach? - Nie.
Dogadywaliśmy się.
Jej była asystentka mówiła, że Merritt miała cię za wyzwanie.
- Wyzwanie? - Wiesz…
Próbę. Nagrodę do zdobycia.
Pochlebia mi to.
Każdy mówi, że lubiła wyzwania.
Wygrała wszystkie nagrody.
Zastanawiam się, czy mając cię za wyzwanie,
robiła coś z tym?
Zwykle dostawała to, co chciała, gdy się przyłożyła…
- Więc pytam… - Czy ją puknąłem?
- Albo na odwrót. - Do kurwy nędzy, Carl.
Przekonaj mnie, Liam.
Powiedz, że nic między wami nie było.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Że to nieprawda.
To nieprawda.
- Ja pierdolę, Liam. - Carl…
Martha wie?
Oczywiście, że nie.
No jasne.
Jak do tego doszło?
Jak powiedziałeś, Merritt obrała mnie sobie za cel.
Poszliśmy na drinka po pracy.
Trochę się upiliśmy.
Pocałowała mnie i jakoś tak wyszło.
- Trwało to miesiąc. - Opanowałeś się po miesiącu.
To Merritt zerwała.
Dlaczego?
Po prostu. Bez ostrzeżenia, wyjaśnienia i kłótni.
Tylko podziękowała i odeszła.
Potem unikałem kontaktu.
Musieliście się kryć.
- Gdzie się spotykaliście? - W hotelu.
- Którym? - Prince’s Garden.
- Wysłałeś jej kwiaty? - Nie lubiła tego.
Pamiętasz daty?
- Nie, ale zawsze płaciła. - Wyręczyła cię.
- Pewnie mają nasze dane. - To było dawno temu.
Ponad rok przed jej zniknięciem.
To nie ma nic wspólnego ze śledztwem.
Martha by się nie dowiedziała.
Nie opisuj tego.
Nabałaganiłeś, rzuciła cię i poczułeś się oszukany.
- I czekałem rok, by ją zabić? - Nie wiem, czy nie żyje.
Musisz tak myśleć. Śledztwo zwykle zakłada zbrodnię.
Jedyną zbrodnią są twoje gacie.
Nie martw się. Nie zaraportuję tego.
Podawała inne imię.
Meldowała się jako Lila Graham.
- Na pewno? - Miała kartę kredytową na to nazwisko.
Pamiętam, bo opowiedziałem żart o prokuratorach-oszustach.
Na pewno płakała ze śmiechu.
Odpowiedziała: „Teraz jesteś bezpieczny, bo masz coś na mnie”.
Nadkomisarzu Morck, to Marcus, zastępca kierownika hotelu.
Jak się masz, Marcus?
Jak wspomniałem pana współpracownikom, nie mogę państwu pomóc.
- Obawiam się, że… - Zamknij się, Marcus.
Jak długo trzymacie dane gości?
- Pięć lat, ale… - Zamknij się, Marcus.
Badamy zaginięcie kobiety,
która mogła tu być przed zniknięciem.
Wiemy na pewno, że bywała tu rok wcześniej.
To cztery lata, dwie olimpiady, jeden mundial i czterech premierów temu.
- Proszę. - Musicie mieć nakaz.
Chodzi o potwierdzenie, nie 50 kilo kokainy.
Tak czy inaczej, nie wolno mi ujawniać danych osobowych.
Są teraz chronione prawem.
Ustawa o ochronie danych, 2018 rok.
Dziękuję, Akram. Pomocne.
Mogę stracić przez to pracę.
Stracisz ją, gdy powiem przełożonym,
że sprowadzasz gościom prostytutki.
To oszczerstwa.
I że jedna z pokojówek handluje oksykodonem w hotelu.
- To nieprawda. - Wiem. Przykre, prawda?
- To nękanie. - Wezwij policję.
Sześć razy w tym samym pokoju dwa miesiące przed zniknięciem.
Przez cały ten czas mogli badać transakcje Lili Graham.
Teraz my to robimy.
Kto posługuje się imieniem zmarłej matki?
Co może „upoważniony gość”?
Zamawiać obsługę hotelową, drinki w barze itd.
- Dlaczego to zrobiła? - By nie było po niej śladu.
- Został na komputerze. - Została Lila Graham.
Jedynie podpis Liama na rachunkach sugeruje jej pobyt tutaj.
Pieprzona paranoiczka.
Z tym że ostatniego rachunku nie podpisał Liam Taylor.
Kim, do chuja, jest Sam Haig?
Nadszedł ten dzień, Merritt.
Miałaś dość czasu, by pomyśleć. Teraz masz szansę odpowiedzieć na pytanie.
Dlaczego tu jesteś?
Jak mawiają, prawda cię wyzwoli,
ale jeśli odpowiesz źle,
damy ci kolejny miesiąc na przemyślenie i kolejną szansę.
WRACAJ DO DOMU. WILLIAM CIĘ POTRZEBUJE.
Nic ci nie jest?
Pierwsza próba.
Postaraj się.
Sam Haig?
Co zrobiłaś Samowi?
Zabrałbym cię kiedyś na Benny Beg.
To świetna skała dla początkujących.
Kto powiedział, że chcę się wspinać?
- Ubrałaś się. - Muszę iść.
- Wszystko gra? - Tak. Coś mi wypadło.
Wybaczę ci tylko wtedy, gdy powiesz, kiedy znów cię zobaczę.
- Wyjeżdżam na trochę. - Dokąd?
Mhòr, na chwilę.
Mhòr. Co jest na Mhòr?
To wyspa.
Wiem. Ale co cię z nią łączy?
Mój ojciec.
- Na długo wyjeżdżasz? - Kto wie?
Rany. „Kto wie” znaczy „na zawsze”.
Błagam. Nie wracam mieszkać z ojcem.
Muszę się z nim zobaczyć, a potem…
A potem co?
- Zadzwonię, gdy wrócę. - Kiedy?
Nie wiem. Gdy wrócę.
- Skarbnica wiedzy. - Nie możemy po prostu się ruchać?
Tylko tyle to dla ciebie znaczy?
A dla ciebie nie?
Muszę iść. Możesz tu zostać. Zamów obsługę hotelową. Spędź tu dzień.
Merritt.
Pierdol się.
Co zrobiłaś Samowi?
Wykorzystałam go.
To wszystko?
Byłam niemiła.
Chodzi o Sama?
Nie.
Ale Sam Haig przez ciebie nie żyje.
Sam nie żyje?
Za każdym razem gdy podasz złą odpowiedź,
poczujesz się jeszcze bardziej niekomfortowo.
Więc teraz lepiej dobrze się zastanów,
zanim coś powiesz.
Komora hiperbaryczna zacznie się nagrzewać
wraz ze wzrostem ciśnienia.
Przy pięciu atmosferach lub na 50 metrach głębokości
temperatura wewnątrz komory osiągnie około 32 stopni Celsjusza,
czyli 90 stopni Fahrenheita.
Zasadniczo im głębiej, tym goręcej.
Tlen stanie się gęstszy, a oddychanie będzie utrudnione.
Ludzie mogą zacząć odczuwać skutki hiperoksji
lub wysokiego poziomu dwutlenku węgla w płucach.
Objawy te obejmują drgawki, pocenie się, dezorientację,
bóle głowy i niewyraźne widzenie.
Napisy: Paulina Iwaniak