Merritt?
Tak?
Merritt Lingard? Czy to ty?
Czy pani…?
Hej!
Mówię do ciebie!
Jestem urzędnikiem sądowym. Wiesz, co to oznacza?
Szukają mnie policjanci z całego kraju.
Masz pojęcie, w co się wpakowałaś? Gdzie mój brat? Czy on tu jest?
Masz mojego brata? Przysięgam, że jeśli go tkniesz…
WYDZIAŁ Q
Oczywiście, że działa mi na nerwy. Więcej. Mąci mi w głowie. „Nereczka”.
Ja pierdolę.
To zwykłe pożegnanie.
Nieprawda. Co, do chuja pana, mają nerki wspólnego z pożegnaniem?
A strzałka? Co ona ma wspólnego z pożegnaniem?
-Żarciki, hura! -Nie. Szukam hydraulika. Polecasz kogoś?
Nie znam się na tym.
Ja też nie. Dlatego szukam fachowca.
Skoro nienawidzisz Szkocji, czemu tu przyjechałeś?
Wżeniłem się.
Teraz możesz wyjechać i oddać nam niepodległość.
I ty masz mi pomóc?
Gdy psuje się zmywarka, wzywasz fachowca.
Jestem twoim fachowcem.
Pół życia spędziłem otoczony niekompetencją,
a drugie pół z drażliwym, napalonym nastolatkiem.
A przecież to nie jest mój syn. Wygrałem go podczas rozwodu
razem ze sztućcami, które są znacznie mniej uciążliwe.
-Nie wiedziałam, że masz syna. -Pasierba.
Opieka współdzielona?
Skąd! Mam go tylko dla siebie.
Nie mieszka z matką?
Victoria często wyjeżdża służbowo. Uznała, że Jasper potrzebuje… silnego,
męskiego wzorca w tych, jak to ujęła, kluczowych latach rozwoju.
Jestem zaskoczona.
Czym?
Że nie odszedłeś. To ogromne zobowiązanie.
Wzbraniałem się.
I wrócił.
Miałem go odstawić do babci, ale nie mogłem.
Nie mogłem go tam zostawić.
Bo się o niego troszczysz.
Nie. Bo nie znoszę tej starej wiedźmy.
Ile Jasper ma lat?
Siedemnaście.
Spierdalaj, przytul.
Słucham?
Nastolatki. Muszą cię nienawidzić, żeby odejść,
choć wcale nie chcą odchodzić, więc doprowadzają wszystkich do szału.
Jasper nie jest aż tak rozdarty.
W twoim życiu wiele się dzieje, Carl.
Można tak powiedzieć, Rachel.
Nic dziwnego, że odbiło ci w telewizji. Czas minął.
To był prawdziwy przełom.
Nereczka, Carl.
Strzałka, Rachel.
Musimy ponownie sprawdzić miejsce zbrodni. Na pewno coś przeoczyliśmy.
Przy okazji porozmawiaj z sąsiadami. Może coś sobie przypomną.
Nie możesz tu być.
To już cztery miesiące?
Nie mogę o tym mówić.
Zawodowa uprzejmość, choć tylko jeden z nas jest zawodowcem.
I tylko jeden jest uprzejmy.
Truizm.
Poproszę Moirę, żeby nas przeniosła.
Powodzenia. Może się zamienimy? Weźmiesz nasze biuro w lochach,
a my wyjdziemy na światło.
Oby tak dalej. Jeszcze ktoś pomyśli, że sabotujesz śledztwo.
Oferuję pomoc, ale brakuje ci pewności siebie,
żeby ją przyjąć.
Może powiedz, co myślisz, zamiast jak zwykle pysznić się jak fiut?
Strzelec czekał na nas w środku.
Wilson i Clarkowi powiedziałeś, że czekał na zewnątrz.
Ktoś czekał na zewnątrz.
Powiedziałeś, że strzelec.
Usłyszelibyśmy, że ktoś wchodzi.
Może wszedł tylnymi drzwiami?
Tym bardziej. Stały tam kosze na śmieci.
Czemu?
Bo większość ludzi w takich lokalach wykorzystuje tę przestrzeń jako
dodatkowe pomieszczenie.
W środku przy drzwiach stało krzesło. Żeby tamtędy wejść,
trzeba przesunąć kosze, otworzyć drzwi i odsunąć krzesło.
Usłyszelibyśmy.
Krzesło było odsunięte, a kosze przewrócone.
Ale nie były, gdy przyszliśmy. Sprawdziliśmy, bo to, kurwa, nasza praca.
Nieboszczyk leżał tam jakiś czas. Córka nie miała z nim kontaktu kilka dni.
Czyli ktoś został tam na noc i czekał na co?
Nie wiem. Mówię tylko, że ktoś wyszedł po strzelaninie.
Poza tym kamera przy McDonaldzie zarejestrowała
gościa 25 minut przed zdarzeniem.
Wyszedł i wrócił, zanim się pojawiliście.
Dlaczego?
Według ciebie zachciało mu się pić.
Kubek leżał tutaj, przy fordzie.
Czyli gość zjadł frytki i lody właśnie w tym miejscu.
Do mieszkania wrócił po około dziesięciu minutach.
Mógł wejść do mieszkania, zanim tam weszliście.
McDonald nie jest daleko.
Musiał być naprawdę blisko,
bo kamera zarejestrowała gościa w czarnym stroju tuż po 10.15. Spędził tam 12 minut.
Czyli mamy 10. 30. Strzały oddano dokładnie
osiem minut później.
To osiem minut, żeby wrócić do Leith Park, zjeść, wypić,
wejść do mieszkania przed nami i strzelić. Nawet mniej,
bo Anderson był tam wcześniej.
Skoro nie dotarł w porę, nie mógł być w środku,
zanim się pojawiliście.
Twój świadek…
twierdzi, że widział mężczyznę wsiadającego
do forda chwilę po strzelaninie.
-Były świadek. -W którą stronę odjechał samochód?
W stronę boiska.
A z której strony ten mężczyzna wsiadł?
Nie powiedziała.
To może zapytaj?
Cholera.
Było ich dwóch.
Hej.
Hardy. Przyniosłam…
Ja pierdolę, przestań się mazać, bo mnie dobijasz. Dziękuję.
Jak współpraca z Carlem?
Ledwo mnie zauważa.
Wątpię.
Akramowi daje zadania, a mnie zostawia z gównem.
Jakim?
Jadę do Mhòr, wypytać o napaść na Williama Lingarda.
Chyba chce mnie odsunąć od śledztwa.
Czemu miałby to robić?
Bo go szantażowałam.
Jego nie da się szantażować.
Czemu?
Bo ma to w dupie. Zaufaj mi. Gdyby cię nie chciał, to by cię nie wziął.
Co zrobisz w Mhòr?
Popłynę promem.
Nie pytam o drogę. Co zrobisz na miejscu?
Najpierw pogadam z konstablem, żeby poznać jego perspektywę.
Jego perspektywa gówno znaczy. Liczy się twoja.
Moja?
Właśnie. Powiedz mu, że to twoja robota. Zapytaj,
czy ma jakąś mapę albo inny bzdet. Niech poczuje się ważny. Wtedy się odwali.
A potem pojechać na miejsce zbrodni?
Strata czasu po tylu latach.
Żeby je poczuć?
Poczujesz jedynie, że doszło tam do zbrodni.
Więc…
Mieli podejrzanego, prawda? Zginął podczas ucieczki. Henry?
Harry Jennings.
Zacznij od niego.
Od trupa?
Tak. Od jego rodziny, przyjaciół, jebanej złotej rybki. Szukaj powiązań.
Minęło prawie 20 lat. To nie ma związku.
Pewnie nie ma, ale jeśli poszlaki się wiążą,
weź jedną i działaj.
Carl tak radzi?
Nero Wolfe.
Kimkolwiek jest. A ty jaką poszlakę sprawdzisz?
Co się wydarzyło po zaginięciu?
Nie wiemy.
Nie wiemy, co się stało z Merritt, ale przecież istniała w świecie.
Powodowała w nim drgania, które w odpowiedzi tworzyły
schematy w jej życiu.
Warto sprawdzić, czy po jej zaginięciu
schematy się zmieniły.
Znowu Nero Wolfe?
Tym razem Carl.
Ale to by oznaczało, że porwał ją ktoś, kogo znała.
To tylko domysły, ale przecież od tego zaczynamy.
Tyle że nazywamy je teoriami.
PRZERWANA DEKOMPRESJA: ZASADY
UWAGA, GROZI SZYBKĄ DEKOMPRESJĄ
Facet siedzi w pubie. Golusieńki. Z piwem w ręku. Czeka, aż go aresztuję.
Pewnie ma pan wiele takich opowieści.
Zbyt wiele.
Śmiało.
To Królewski Pułk Szkocki.
Górale.
Znasz historię wojska?
Wiem, że byli potomkami Seaforthsów, Cameronów i Gordonów.
Owszem. Spójrz.
-Mogę? -Oczywiście.
Piękne. Skąd pan je ma?
Zrobiłem.
Niemożliwe.
Ale to prawda.
Są przepiękne.
Jakim cudem taki dupek zwerbował tak przemiłą osobę?
Wcale nie jestem przemiła. Mam mroczną duszę.
Założę się.
Rozdwojenie jaźni.
Tym lepiej. Przydałabyś mi się tutaj. W przeciwieństwie do tych przygłupów.
To Colin, mój najstarszy syn.
Nic tak nie wzrusza jak miłość ojca i syna.
Skoro tak mówisz.
Pracujecie tu w ośmiu?
Tak. Dwóch na część etatu.
Pewnie niewiele się dzieje.
Bójki w pubach, picie w miejscach publicznych,
takie tam. To wyspa. Dokąd uciekniesz, jeśli obrabujesz bank?
Czyli włamanie do domu i brutalne pobicie byłoby osobliwe.
Bardzo.
Tak jak śmierć podejrzanego podczas ucieczki.
Mówimy o Lingardach?
Bardziej interesuje mnie podejrzany. Harry Jennings.
To on się włamał i pobił Williama.
Wiem, o kim mowa.
Podczas pozostałych włamań nie doszło do przemocy.
Nie.
To też był Harry?
Oczywiście, ale w pozostałych domach
nikogo wtedy nie było.
Gdy Harry uzyskał pełnoletniość, wdawał się w bójki co najmniej
raz w tygodniu. Był wybuchowy.
Łatwo było go wkurzyć?
On się urodził wkurzony. Wyszedł z łona matki na wpół wściekły.
Czyli William miał pecha.
Tak, nic więcej. Zwyczajny pech.
Merritt odeszła zaraz potem?
Poleciała z bratem do szpitala i nie wróciła.
Raz wróciła. Na pogrzeb.
Choć raz masz rację. Wróciła na pogrzeb.
Chwila. Wróciła na pogrzeb chłopaka, który omal nie zatłukł jej brata?
-Harry i Merritt byli zżyci. -To czemu włamał się do jej domu?
Bo rodzina była zdesperowana. Biznes Clive'a Jenningsa splajtował.
Mogę z nim pomówić?
Jeśli jesteś medium. Zmarł sześć lat temu.
A mama Harry'ego?
Przygotowałaś się. Na pewno nie chcesz dla mnie pracować?
Podszkoliłabyś Colina. Możesz go poślubić, żeby się naprostował.
Zbyt przystojny. Byłabym rozkojarzona.
Ailsa wciąż jest z nami, nie lubi towarzystwa.
Zawsze mogę zapukać do drzwi.
Colin pokaże ci drogę.
Trafię.
Pojedzie z tobą.
Zjadłaś go na śniadanie.
Nic trudnego.
Koledzy po fachu dali ci cynk o żołnierzykach?
Nie wiem, o czym mówisz. Po prostu uwielbiam facetów w mundurach.
Naprawdę uważasz, że jestem przystojny?
Pewnie. Wyglądasz jak gejowska
wersja Ralpha Fiennesa.
Widzę, że nie umknął ci tekst o naprostowaniu.
Nic trudnego.
Któregoś dnia odejdę.
Nie dziwię się.
Pewnie zauważyłaś, że Lingardowie i Jenningsowie
są solą w oku konstabla.
Nazywasz ojca konstablem?
Ni chuja nie nazwę go „tatą”. Widziałaś zdjęcia z włamania?
Przejrzałam. A co?
Gdy twój szef poprosił o akta sprawy,
konstabl wyciągnął je z archiwum i przeglądał całą noc.
Carl potrafi zmotywować.
To było coś więcej. Był poruszony. Dlatego też zajrzałem.
Diabełek. I co?
Nigdy ich nie czytałem, bo byłem wtedy dzieckiem.
To było straszne. Na widok zdjęć zrobiło mi się niedobrze.
Harry w zasadzie odkształcił Williamowi czaszkę.
Uszkodził mu mózg.
Na zdjęciu pomieszczenia, w którym znaleziono Williama…
ktoś zaznaczył czarnym markerem jakiś przedmiot na podłodze.
Jaki?
Naszyjnik.
Wiadomo dlaczego był zaznaczony?
Nie.
Myślisz, że zrobił to twój tata?
Nie sposób stwierdzić.
Mógłbyś zeskanować to zdjęcie?
Mógłbym.
Postawisz konstabla w złym świetle.
Może o to chodzi.
NIEBEZPIECZNE ODPADY
ZAKAZ WJAZDU TEREN PRYWATNY
O jakich odpadach mowa?
Azbest. A może uran? Nigdy się nie zastanawiałem.
Nie przejmuj się.
Kiedyś było tu mnóstwo mężczyzn.
Czym zajmował się Jennings?
Wszystkim. Naprawiał, malował, odzyskiwał…
To był kiedyś ich dom.
Czemu spłonął?
Jak mawia konstabl, wszystko zaczęło się,
gdy piorun uderzył w polisę ubezpieczeniową.
Pani Jennings? Colin Cunningham. Wchodzę.
Ailso?
To ja, Colin.
To wyjaśnia, skąd martwe ptaki.
Ailso?
Pewnie jest w kościele.
We wtorek?
Dorabia w parafii jako księgowa.
Teraz sobie przypomniałeś? Twój tata ma rację. Jesteś przygłupem.
Ostre słowa. To niedaleko, możemy pojechać.
Muszę zdążyć na prom.
WYJĄTKOWY SYN
W pewnym sensie czuję ulgę. O co miałabym ją zapytać?
Jak to jest stracić syna? Bez urazy, ale jak tu się można wychowywać?
Nic dziwnego, że Merritt uciekła. Tutaj wszystko umiera.
Nie jest łatwo stąd odejść.
Merritt się udało.
Pozornie. Koniec końców zginęła w tej samej wodzie,
co Harry.
Jak cię przypili, to nie ma wyjścia. Zrobił, co musiał.
Wiemy, że to on. Zapaskudził wszystko. Po chwili pojawił się niewielki piesek.
Zwalił na niego winę. Wiedzieliśmy,
że spaniel nie mógłby zrobić takiej wielkiej kupy.
Carl.
Victorio.
Co się stało z moją kolekcją kul śnieżnych?
Ukradł ją ktoś bez gustu.
Wyrzucił je do kosza, ale nie martw się. Uchroniłem je przed jego szponami.
Dziękuję. Nic się tu nie zmieniło.
Jak w mauzoleum.
Mam niewiele czasu. Wracam lotem do Frankfurtu.
-Sama przyszłaś. -Wpuściłem ją.
Trafisz do wyjścia.
Jak zwykle czarujący.
Na razie.
Źle wyglądasz.
Omal nie zginąłem.
Dziś rano?
Co u tego ze strefy bezcłowej?
Jest pilotem.
I dupkiem. Jasper zatrzymał się u twojej mamy.
Pewnie cię powiadomiła.
Tak, dzwoniła. Co się stało?
-Puściłaś mu tę pieprzoną wiadomość. -Nie dlatego odszedł.
Zawarliśmy umowę. Było lepiej.
On potrzebuje ojca, nie sprzedawcy.
Ale musiałaś namieszać. Jakbyś robiła to celowo. Zadziwiające.
Czemu miałabym to robić?
Czemu puściłaś mu wiadomość?
Żeby się nie obwiniał.
O co?
O waszą relację.
Masz takie relacje ze wszystkimi. Chciałam, żeby to wiedział. On cię wielbi,
-a ty go odpychasz. -Wielbi? Ledwo się odzywa.
Ma 17 lat, nie będzie recytował poezji. Gdy trafiłeś do szpitala, był przy tobie.
Nie odszedł, dopóki cię nie zoperowano.
Skąd wiesz?
Od mamy.
Nic nie powiedział.
Pytałeś? Pomyślałeś, jak on się bał?
Ja też nie miałem łatwo.
-Wyjaśniłeś mu to? -To nie takie proste.
Nie twierdzę, że to proste. On jest wściekły,
ale ty jesteś jego ojczymem.
Może jest wściekły, bo jego matka spierdoliła w nieznane.
To dwie różne sprawy.
Nieprawda.
On cię potrzebuje. Gdy go odsuwasz, myśli, że to kara.
Nie odsuwam go.
Mam puścić tę wiadomość? „Chyba wolę być sam”.
Nie mówiłem o nim!
W tym rzecz. Jasper musi wiedzieć, że problemem jesteś ty, nie on.
Muszę iść.
Mam po niego pojechać?
Nie. Mama doprowadzi go do szału. Niedługo wróci. Zastanów się, do czego.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Czekałem na ciebie. Jak było w Mhòr?
Ciekawie.
W jakim sensie?
Skąd je masz?
Z akt sprawy Lingarda. Mój kumpel Colin je wysłał.
Colin?
Zastępca i syn Cunninghama. W tej kolejności.
I mój przyszły gejowski mąż.
Opisany jako brylant na platynowym łańcuszku. Należał do Lila Lingard.
Gdzie opisany?
W roszczeniu ubezpieczeniowym.
Nie został skradziony.
-Nie wtedy. Merritt po niego wróciła. -Kiedy?
W dniu pogrzebu Harry'ego Jenningsa.
Pierdol się, chory pojebie. Tego chcesz? Takiej mnie chcesz? To masz!
Kontynuuj.
Jasper?
Kurwa, wystraszyłeś mnie.
Myślałem, że nie znosisz tej muzyki.
Bo nie znoszę, ale postanowiłem sprawdzić, czym interesuje się młodzież.
Jak dobry archeolog.
Piszesz doktorat z filozofii. Czy znowu zmieniłeś zdanie?
Filozof to archeolog umysłu. Nie sądzisz?
Mam to w dupie. Co to jest?
Pomyślałem, że zjemy kolację i pogadamy.
Bo uwielbiam z tobą gadać.
Z kimś musisz.
Zrobiłem twoją ulubioną wątróbkę.
Kto ci powiedział, że ją lubię?
Jasper.
Zgrywał się.
Całkiem to zabawne. O czym chcesz rozmawiać?
O Leith Park.
Po chuj?
Jak mawiał mój ulubiony filozof: „Uleczając siebie,
uleczasz innych”. Yoko Ono.
Yoko? Nie John?
„W pojedynkę jedynie marzysz. Razem tworzysz rzeczywistość”.
Moja terapeutka twierdzi, że uleczę się, gdy porozmawiam z nią.
Chodzisz na terapię? Dobrowolnie?
Ochujałeś? Polecenie wydziału.
Czyli świat nie oszalał.
Myślisz, że pomoże mi rozmowa z tobą? Powodzenia.
Nie ze mną. Nie z terapeutką. Z Jasperem.
Podsłuchiwałeś?
-Trudno było inaczej. -Byłoby łatwiej,
gdybyś się nie wpierdalał.
Victoria ma rację.
Dobra. Kula weszła tędy i wyszła tędy.
Widać.
Daj mi, kurwa, siłę.
Kula weszła tędy i wyszła tędy, ale najpierw przeszła przez
kręgosłup Hardy'ego.
Właśnie.
Hardy ją spowolnił, co uratowało mi życie.
Tymczasem on jest sparaliżowany od pasa w dół i ma niewładne ręce.
Anderson też nie okazał się kurwa szczęściarzem. Victoria mówiła,
że Jasper bał się w szpitalu. Co poczuje, gdy usłyszy resztę?
Co poczuje, gdy powiem mu, że nie ma znaczenia,
że byliśmy nieuzbrojeni, bo bez względu na liczbę
frazesów w internecie,
świat jest naprawdę niebezpieczny.
Nikt się nie uchroni, a jedno zaskoczenie może zrujnować
całe życie. A wiesz,
dlaczego? Bo najgroźniejszymi stworzeniami
na ziemi jesteśmy my.
A teraz wezmę prysznic, wrócę, usiądę i zjemy tę jebaną wątróbkę.
Najlepiej w ciszy.
Zakładam, że William nie widział ojca
na promie ani w domu.
Czemu?
Bo chyba by go rozpoznał.
Po 12 latach?
Dobra, dawaj. Podziel się swoją teorią. Powiedz klasie, czemu uważasz,
że Jamie Lingard jest zamieszany w zaginiecie córki.
Nie wiem. Wiem tylko,
że William widział kogoś na promie i w domu.
Kogoś w czapce z nazwą łódki Jamiego.
Nie. Widział kogoś w czapce z wizerunkiem ptaka. A ty jako ornitolog amator uznałaś,
że nazwa ptaka to nazwa łódki.
Znowu to robisz.
Co?
-Nie zgadzasz się dla zasady. -Nie zgadzam się, bo
mnie nie przekonujesz.
A co z naszyjnikiem? Tym, który Merritt zabrała.
A co ma być?
Może Jamie chciał go odzyskać?
Czy dobrze rozumiem? Stalkował własną córkę,
porwał ją albo zabił, żeby odzyskać naszyjnik. Czy tak?
Dobra, to absurd.
No.
Kurwa.
Akram, co to?
Akta z prokuratury.
Przejrzałeś wszystkie?
Większość.
Coś dobrego?
Kobieta nie miała życia. W dzienniku nic nie ma.
Billingi?
Połączenia z domu i biura. Codziennie wracała do domu.
Żadnych kolacji z przełożonymi ani drinków z kolegami w pubie.
„Już tęsknię. Czekam na następny raz. Ten sam pokój?
To łóżko przynosi szczęście”. Podpisano S.
Czyli nie zawsze wracała prosto do domu.
Kim, do chuja, jest S?
Jest nazwa kwiaciarni, ale brak daty.
Mogła je dostać w dowolnym dniu.
Wątpię, że kwiaciarnia prowadzi rejestr.
Może ktoś zapamiętał liścik?
Z kiedy? Nie znamy daty.
Zachowała go z jakiegoś powodu.
„Ten sam pokój”.
Hotel.
Ale który?
Akta przysłano z jej biura. Kto je spakował?
Jej asystentka. Sabrine Perera.
Sabrine.
Czy tu była łazienka?
Prysznice.
No tak.
Merritt miała reputację agresywnej.
Można tak powiedzieć.
A inaczej?
Prowokowała. Atakowała. Sprawdzała. Nie przejmowała się opinią innych,
dopóki uważali, że zna się na robocie.
A uważali?
Musieli, bo była dobra.
Stephen Burns twierdził, że nie pasowała.
Ja też nie pasowałam. Dlatego mnie wzięła. Żeby mieć sprzymierzeńca.
Przeciwko rugbystom z prywatnych szkół?
Śmiałyśmy się z nich. Proste zęby, krzywe charaktery.
Wiem, jak to jest. Chcą cię zastraszyć,
żebyś poczuła się jak
trybik w ich maszynie.
Co?
Skończyłaś?
Przepraszam.
Czyli Merritt walczyła o przetrwanie?
Żartuje pan? Ona wtedy rozkwitała.
Poradziłaby sobie w trudnej sytuacji?
Myślicie, że ona żyje?
To możliwe.
Minęły cztery lata. Nie porzuciłaby brata. Ani mnie. Wiedziałabym, gdyby żyła.
Byłyście aż tak blisko?
Łączyła nas więź.
Tak?
Nie taka.
Dlaczego?
Bo nie grałyśmy w tej samej drużynie.
A właśnie. Pamiętasz to?
-Nie. -Spakowałaś to z resztą gratów.
Skoro tak mówisz.
Wiesz, kim jest S?
Myślicie, że to ja?
Myślę, że to ktoś o imieniu na S.
To może być każdy. Zadzwońcie do pieprzonej kwiaciarni.
Dzwoniliśmy. Splajtowała.
Może to ktoś z pracy?
Chryste, oby nie.
Tylko tyle macie?
Czyli to zagranie pod publikę i strata czasu.
Chcemy ją znaleźć.
Wasz poprzednik też chciał.
Zjebał sprawę.
Przynajmniej nie pracował z piwnicznego kibla z parą pracowników tymczasowych.
Nic dziwnego, że byłaś lubiana.
Czemu uważacie, że poradzicie sobie lepiej?
Bo ja się tym zajmuję.
Cholera.
Gadasz jak ona. Wiedziałabym, gdyby kogoś miała.
Tylu samców alfa i żaden nie próbował?
Oczywiście, że próbowali. Wszystkim się podobała.
Pewnie prowadzili zakłady, ale nie była zainteresowana.
Traktowała ich z góry.
Nie lubiła nikogo?
Nie wiem. Może Liama, ale tylko dlatego, że pracowali razem nad sprawą Fincha.
Liama Taylora?
Tak. Był dobrym oskarżycielem. Szczęśliwie żonaty,
więc nie ślinił się na jej widok jak pozostali.
Dobrym?
Słowa Merritt.
Była nim zainteresowana?
Raz ją zapytałam. Powiedziała, że jest dla niej wyzwaniem.
Wiedziała, że ma żonę. Nie zrobiłaby tego. Jeśli miała faceta, był spoza biura.
Co robisz? Nie jesteś turystą.
To przynosi szczęście.
Nie psu. Dwa razy wymieniano mu nos.
Panie i panowie, powiem krótko, bo nie lubię się rozgadywać.
Jasne.
No dobrze, dobrze. Możecie być z siebie dumni. Wiem,
jak ciężko pracujecie i jak mało jesteście doceniani.
Chciałbym wam podziękować. Świetna robota. Zajebiście jest wygrywać.
Urodziny dzieciaka. Muszę wstać wcześnie.
Jebany Carl Morck.
Liam Taylor we własnej osobie.
Akram.
Słyszałem, że umarłeś.
Tylko wewnętrznie. Właśnie o tobie mówiliśmy. Masz chwilę?
Najpierw pogadam z twoim szefem.
Kelly ma dziesiąte urodziny.
Wciąż udaje niedźwiedzia polarnego?
Codziennie. To mnie odmładza.
W końcu i tak padniesz na zawał.
Cieszę się, że żyjesz.
Znajdę cię.
Świętuje pan?
Trzy skazania za pranie pieniędzy.
W klubie golfowym popłoch.
Kto ma czas na golfa?
Chyba się nie znamy.
Akram.
Trzyma mój parasol.
Detektywie, czy mogę coś dla pana zrobić, czy mam słuchać narzekań na pogodę?
„Już tęsknię”.
Słucham?
„Czekam na następny raz. Ten sam pokój, to samo łóżko”.
Zgubiłem się.
Liścik dołączony do bukietu dla Merritt.
Od kogo?
Od wielbiciela na S.
Rozumiem.
Wiesz, kto to może być, Stephen?
Nie. Nigdy nie rozmawiałem z Merritt o jej życiu prywatnym.
Byłeś jej mentorem.
Tym bardziej nie wiedziałem, co robi po pracy.
A w pracy? Relacje w biurze to normalka.
I tak oczekiwałbym profesjonalizmu.
Gdyby ludzie zachowywali się zgodnie z oczekiwaniami, nie mielibyśmy roboty.
To by wcale nie było takie straszne. Coś jeszcze? Zaryzykujesz kolejne pytanie?
Nie dzisiaj.
Miło było pana poznać, prokuratorze generalny.
Spierdalaj.
DOM OPIEKI EGLEY HOUSE
Herbaty?
Powinien pan spać.
Poczekam, aż woda się zagotuje.
Wszystko jedno.
Może ciasteczko?
Spać!
SPIS PRZEDMIOTÓW
Dobra robota, Merritt.
Woda wygląda wspaniale.
Kurczy mi się mały od samego patrzenia.
Spróbuj. Świetny sposób na dobudzenie.
Pod warunkiem, że chcesz się dobudzić.
Pamiętam cię na porannych konferencjach. Tryskałeś radością.
A propos dawnych spraw…
Tak?
Pracowałeś z Merritt Lingard nad sprawą Grahama Fincha.
-Owszem. -Co o niej myślałeś?
Ambitna. Irytująca.
Skupiona. Działała solo.
Nie lubiła kolegów po fachu?
Nieszczególnie, choć ja nie miałem z nią problemu.
Jej asystentka stwierdziła, że byłeś dla niej wyzwaniem.
Wyzwaniem?
Tak. Nagrodą do wygrania.
To komplement.
Wszyscy powtarzają, że Merritt uwielbiała wyzwania.
Zdała każdy test, wygrała wszystkie nagrody.
Skoro byłeś dla niej wyzwaniem, podjęła je?
Skoro zazwyczaj dostawała wszystko, czego chciała…
-Pytam… -Czy ją posuwałem?
Albo ona ciebie.
Ja pierdolę, Carl.
Przekonaj mnie, że między wami nic nie zaszło.
Nie wiem, co powiedzieć.
Powiedz, że nic nie zaszło.
Nic nie zaszło.
Ja jebie, Liam.
Carl.
Czy Martha wie?
Jasne, że nie.
No jasne.
Jak to się zaczęło?
Tak jak powiedziałeś. Merritt mnie sobie upatrzyła.
Poszliśmy na drinka po pracy. Nawaliliśmy się.
Pocałowała mnie i dalej poleciało.
Trwało to miesiąc.
Potem oprzytomniałeś.
To Merritt zerwała.
Dlaczego?
Po prostu. Bez uprzedzenia, bez wyjaśnień i kłótni. „Dzięki,
na razie.” Potem trzymałem się na dystans.
Masz żonę, a ona nie zapraszała do siebie. Gdzie się spotykaliście?
W hotelu.
Którym?
Prince's Garden.
Wysyłałeś jej kwiaty?
Nie jej bajka.
Pamiętasz jakieś daty?
Nie, ale ona płaciła.
Troszczyła się.
Pewnie będzie ślad.
To było dawno temu.
Ponad rok przed jej zaginięciem. To nie ma nic wspólnego ze śledztwem.
Martha nie dowie się ode mnie.
A raport?
Poświrowaliście, rzuciła cię, poczułeś się wykorzystany.
A rok później ją zabiłem?
Nie wiem, czy ją zabito.
Na pewno o tym myślisz. To śledztwo, więc doszło do zbrodni.
Prawdziwą zbrodnią są te kąpielówki.
Bez obaw. Nie wspomnę o tobie w raporcie.
Używała pseudonimu.
Meldowała się jako Lila Graham.
Jesteś pewien?
Miała kartę kredytową na to nazwisko. Pamiętam, bo żartowałem,
że prokurator popełnia oszustwo.
Pewnie śmiała się do rozpuku.
Powiedziała, że jestem bezpieczny, bo mam na nią haka.
Inspektorze, to Marcus, zastępca menadżera hotelu.
Miło mi.
Jak już mówiłem, nie mogę pomóc. Obawiam się, że…
Milcz. Jak długo trzymacie dane gości?
Pięć lat, ale…
Milcz. Prowadzimy śledztwo w sprawie
zaginięcia kobiety, która się tutaj zatrzymywała.
Wiemy, że była tu rok przed zaginięciem.
To cztery lata, dwie Olimpiady, jeden mundial i czterech premierów temu.
Musicie mieć nakaz.
-Potrzebujemy jedynie potwierdzenia. -Tak czy inaczej nie mogę ujawniać
danych osobowych. Są chronione prawem.
Uchwała z 2018 roku.
Dzięki. Pomocne.
Mogę wylecieć z pracy.
Wylecisz, gdy powiem twoim przełożonym, że załatwiasz gościom prostytutki.
Nic podobnego.
I wiesz o pokojówce, która handluje opioidami.
Nieprawda.
Zgadza się.
To nękanie.
Wezwij policję.
Ten sam pokój. Sześć razy w dwa miesiące.
Przez cały ten czas mogliśmy podążać za przelewami Lily Graham.
Zrobimy to teraz.
Kto wybiera imię zmarłej matki?
Kim jest upoważniony gość?
To ktoś, kto może podpisać kwitek
za obsługę albo bar.
Po co kogoś upoważniała?
Bo nigdy jej tu nie było.
Jest w komputerze.
Lila Graham w nim jest. To podpis Liama Taylora powiązałby
Merritt z tym pokojem.
Jebana paranoiczka.
Tyle że patrzę na wyciąg z ostatniego pobytu i to nie jest Liam Taylor.
Kim, do chuja, jest Sam Haig?
Nadszedł ten dzień, Merritt. Miałaś czas, żeby pomyśleć.
Teraz odpowiesz na pytanie. Czemu tu jesteś?
Jak to mówią, prawda cię uwolni.
Jeśli nie odpowiesz dobrze,
damy ci kolejny miesiąc na przemyślenia.
WRÓĆ DO DOMU. WILLIAM CIĘ POTRZEBUJE.
Wszystko gra?
Pierwsza próba. Postaraj się.
Sam Haig.
Co mu zrobiłaś?
Chętnie zabrałbym cię do Benny Beg. To świetny sposób,
żeby zacząć się wspinać.
Kto powiedział, że chcę zacząć?
Ubrałaś się.
Muszę iść.
Wszystko w porządku?
Coś mi wyskoczyło.
Wybaczę, jeśli powiesz, kiedy się zobaczymy.
Wyjeżdżam.
Dokąd?
Do Mhòr.
A co tam jest?
To wyspa.
Wiem. Czego tam szukasz?
Ojca.
Długo cię nie będzie?
Kto wie?
Czyli wieczność.
Nie przeprowadzam się do niego. Muszę się z nim zobaczyć i…
Co?
Zadzwonię po powrocie.
-Czyli kiedy? -Nie wiem. Gdy wrócę.
Rozgadałaś się…
Nie możemy się bzykać bez gadania?
Czyli tylko się bzykamy?
A co myślałeś?
Muszę iść. Możesz zostać. Zamów coś sobie. Skorzystaj z pobytu.
Merritt.
Pieprz się.
Co zrobiłaś Samowi?
Wykorzystałam go.
Nic więcej?
Byłam niemiła.
Czy chodzi o Sama?
Nie.
Ale Sam Haig nie żyje przez ciebie.
Sam nie żyje?
Za każdym razem, gdy podasz złą odpowiedź, będzie bardziej nieprzyjemnie.
Od tej chwili dobrze się zastanów, zanim coś powiesz.
Wraz ze zwiększaniem ciśnienia w komorze hiperbarycznej będzie rosła temperatura.
Przy pięciu atmosferach, czyli na 15 metrach głębokości,
wyniesie 32 stopnie Celsjusza, 90 stopni Fahrenheita.
Im głębiej, tym cieplej.
Im wyższe stężenie tlenu, tym trudniej jest oddychać.
Osobom narażonym grozi hiperoksja. Objawy hiperoksji to między
innymi dreszcze, potliwość, dezorientacja, ból głowy i zaburzenia widzenia.