- Paul Evans? - Síntoo.
Vendades o que vendades, non o necesito.
- Nin podo pagalo. - Compramos, non vendemos.
- Sam Haig. - Que lle pasa?
- Atopáchelo ti? - Si.
Pode estar implicado nun caso que investigamos.
- Sam morreu fai catro anos. - Si, o 26 de setembro.
E Merritt Lingard desapareceu o 27.
- Vale. - Tiñan unha relación.
- Que tipo de relación? - Iso queremos saber.
É pola adrenalina? Atráevos o perigo?
Non, non é iso.
Ó escalar concéntraste. É coma meditar.
Colgado da punta dos dedos?
Si. Non o podes entender ata que o fas.
- Algún destes é Haig? - Si.
- Cal é? - Este.
- Parece contentísimo. - Non quería que lle sacase a foto.
- Podo collela? - Claro.
Grazas. Cóntanos como o atopaches.
Subira ben cedo esa mañá para sacar unhas fotos para a web
e vin que o coche de Sam estaba no aparcadoiro.
Como de cedo?
Antes de que isto abrise.
Eu teño chave,
pero o coche de Sam tivo que quedar dentro toda a noite.
Como puido caer? Á parte da posibilidade de que se soltase.
Non sabería dicirche. Pero rompeu a miña regra sagrada.
Prohibido escalar só.
- E por que o puido facer? - Non sei.
Igual viu demasiados vídeos de Alex Honnold
e decidiu escalar a rocha só e sen cordas.
Si, coma un puto colgado. Collede.
Grazas.
Entón que? Gustáballe correr riscos?
Sam? A súa vida era un puto risco constante.
El usaría máis ben a palabra "aventura".
Presentouse buscando unha distracción.
Seica estaba aburrido de investigar asasinatos ou que sei eu.
Non hai quen o crea.
- Non che caía ben? - Caíame ben.
Pero non me apaixonaba a amizade que tiña con Paul.
- Por que? - Para empezar, era un psicópata.
- Chloe, por favor. - Érao!
Non me sorprendeu nada o da caída.
Menos mal que Paul non estaba con el.
Sabía que non che gustaba que andase por aquí.
- Porque sempre andaba por aquí. - Estaba só.
Por algo sería.
Cres que é responsable da súa propia morte?
Creo que era inevitable.
Non sei se Sam tiña unha relación con esa tal…
- Merritt Lingard. - Iso, a Merritt esa.
Pero se era algo persoal, nunca mo dixo.
E se era profesional, nunca mo diría.
Aínda non sabemos que tiñan.
Algunha vez falou de alguén? Doutros amigos? Familia? Dunha moza?
Estaba moi só.
Cando non estaba traballando, estaba aquí ou na rocha.
Si, con Paul.
Vale.
Pois non vos roubamos máis tempo. Grazas.
Con que frecuencia viña Sam escalar?
- Unha vez por semana. - Algún día en concreto ou…?
Non, pero viña tarde, cando había menos xente.
E canto se tarda en chegar arriba?
A Sam chegábanlle 45 minutos.
- Algo máis se subía sen cordas. - Por que?
Porque tes máis coidado se non hai corda.
- Grazas. - Nada.
Así que escalaba ata alí arriba sen corda algunha.
Non ten pinta de asasinato, máis ben de: "Que carallo esperabas?"
Hai unha chea de letreiros que indican o horario do parque
e que, tras o peche, se cerrarán as portas e non poderás saír co coche.
- Pasou dos letreiros. - Sam Haig caeu un domingo.
Non o atoparon ata o luns,
cando Paul Evans viu o seu coche no aparcadoiro.
Viña escalar unha vez á semana.
Tardaba 45 minutos ou unha hora en caso de ir sen cordas.
Xa vexo por onde vas.
Sabía que non lle daba tempo, coñecía as normas. Por que o faría?
Ou era un colgado, como dixo a tipa esa,
ou alguén o tirou.
Repito, por que?
Non sei, pero garántoche que a resposta está no que tiña con Merritt, non aquí.
Non tiña as chaves do coche.
O coche estaba cerrado e tiña a bolsa co equipo dentro,
pero as chaves nunca apareceron.
Nin nos armarios do rocódromo,
nin no seu corpo, nin preto de onde caeu.
Tes razón, non cadra nada.
Nada de nada, igual que con Merritt.
Na miña terra, cando os feitos se ignoran tan descaradamente,
nunca é por incompetencia.
SAM HAIG INIMIGOS DE SAM HAIG
- Sam Haig. Non sabía se virías. - Non vou quedar.
- Oh. - Deixa de amolar a miña axudante.
- Sabrine díxoche que a amolaba? - Non, dígoo eu.
Vale.
Teño cero interese en falar cun reporteiro do meu traballo.
De acordo.
En fin,
grazas por molestarte en vir dicirmo en persoa.
Eu vou aproveitar para comer.
Seica a sopa de cebola está incrible.
- Ti non fas crónicas. - Xa non.
- Cobres crimes organizados. - Si.
- Por que queres escribir sobre min? - Non quero.
Como ben dis, non me pega nada. A idea xurdiu nunha reunión.
- Entendo. - Cousas do meu editor.
Viute pola tele dicindo que ninguén pode saír impune
e pensou que pagaría a pena investigarte.
- Pero ti non o pensas. - Eu fixen o meu traballo.
- Atopei cousas interesantes. - Pero?
Pero quizais me interese máis o que non puiden atopar.
- Como que? - Como a túa historia.
- En Mhòr en particular. - Que pasa con Mhòr?
Nunca falas diso.
Sempre falas da uni ou do teu traballo.
Non atopei nada no que falases de ti.
Porque eu son o menos interesante da miña vida.
Non sei eu.
A diferenza dos demais, non expoño a miña vida privada.
- Mantéñoa en segredo. - Queres que sexa un misterio, enténdoo.
Oe, Sam, non me veñas con lerias.
Deixa de facerte o boíño e sé claro co que hai.
Cres que algo cheira a podre no meu departamento.
Algo relacionado, déixame que pense, co crime organizado?
Así que por iso viñeches en persoa. Querías calarme.
Eu faría o mesmo.
Daquela é así? Algo cheira a podre en Dinamarca?
Non teño nin idea,
pero se o preguntas, será porque ti si.
O teu pai é mariñeiro, non?
Saberás entón que un barco cun punto fraco no casco
é o mesmo ca un cunha fuga.
E nesa asombrosa metáfora, eu son o punto fraco ou a fuga?
- Igual só navegas nun barco furado. - O misterio aquí es ti.
- Si? - Máis ben un fantasma.
Autor de moitos titulares. Unha chea de premios.
Pero…
ningunha biografía.
Nada de redes sociais nin fotos recentes.
A cámara faime gordo.
Dado sobre que e quen falas, será necesario certo nivel de precaución.
Só se quero seguir con vida.
Non podo ser o tema principal.
Nese sentido, ti e mais eu estamos no mesmo barco,
por seguir coa metáfora.
Que lle aproveite a sopa, señor Haig.
Ola?
- Ai, ola. - Necesitas axuda?
Si, viríame ben. Grazas.
Si, a ver…
- Onde o poñemos? - Por alí. Perdón.
- Miña nai. - Pesa máis do que parece.
Vai ó revés.
Vale, ben. Colle por aí.
- Oh. - Si.
- Tela? - Téñoa.
Xenial, grazas.
- Buscaba a… - Espera.
Vale.
Buscaba a Carl.
Que lle querías?
Para variar, faltou á nosa cita,
así que viña dicirlle como me sinto ó respecto.
Quen es ti?
Rachel Irving, traballo para Recursos Humanos.
- Substitúes a doutora Sonnenberg. - Estás feita unha detective.
É só que lle escoitei a Carl que estabas de bo ver, así que…
Iso é un ouriñal?
Sabes se Sally vai volver?
A doutora Sonnenberg.
Non creo.
Ías onda ela?
Para tratar o teu TOC?
Xa non vou. Só tivemos unha ou dúas sesións.
Se cadra algo máis, pero diso xa hai moito tempo.
Era agradable.
Tiven un TEPT.
Ademais do TOC.
E un pouco de TDAH. Tamén un TCA.
Caramba. Non deixas siglas para os demais.
Todas para min, si.
As pelotas axudábanche?
Non demasiado, pero a ela parecían gustarlle, entón…
Agora dou boas apertas de mans.
- E que tal estás agora? - Mellor.
Non de todo ben. Aínda me veñen recordos.
- Si. - Entendo.
- Non temos por que falar diso. - Grazas.
- Parece un caso importante. - Si.
Pensei que estaba esaxerando.
Non, Carl non é dos que mente.
Non sobre as cousas importantes. Só sobre el.
É algo intrínseco da condición humana. Facémolo por protexernos.
Para min a condición humana simplifícase en indecisión, decepción e depresión.
Como te chamas?
Rose.
Rose, acabas de coñecerme, así que tómao como queiras,
pero se cadra pasar o día nun soto escuro non é o mellor para ti.
Creo que cheguei a coñecer a Merritt Lingard.
- Traballando? - Non, nunha festa á que fun cun ex.
Avogados. Coñécense todos.
- Como era? - Cautelosa.
En fin, debería ir marchando. Se ves a Carl…
Ía no coche cando atropelamos un peón no medio dunha persecución.
En Ferry Road? O xubilado?
Síntoo moito. Lémbrome daquilo.
Eu tamén, aí está o problema.
Que lle digo a Carl da túa parte?
Non importa. Non te molestes, non me fará nin caso.
Creo que se sente culpable.
De que?
De todo.
Encantada de coñecerte, Rose.
Vaites.
O da aperta de mans ía en serio.
Non me parece raro.
Sam Haig adoitaba quedar coas súas fontes en hoteis de todo tipo.
Pero algunha delas desapareceu despois, en concreto o día despois da súa morte?
Non teño nin a menor idea.
Podía estar traballando en algo con Merritt que os puxese en risco?
De ser así, primeira noticia que teño.
Pero tampouco sería raro.
- Pero eras o seu editor. - Non por iso sabía a que andaba.
Sam mantiña un perfil baixo por seguridade.
- Como traballabades? - Falaba con el, pero case non o vía.
Vivía no medio do monte e usaba un móbil de prepagamento.
Igual nin se chamaba Sam Haig de verdade.
Digamos que tiñamos a relación xusta e necesaria.
Aínda así, dubido que non che dixese en que traballaba.
Non mo dicía ata que non estaba listo. Mentres tanto, ía por libre.
- Supoño que tomaría notas. - Seguramente.
Pero se me preguntas onde as tiña, esa información morreu con el,
e probablemente sexa o mellor.
- Non tiñas curiosidade? - Non podía ter máis.
E intentamos por todos os medios atopar algo do seu traballo,
pero non apareceu nada.
Iso si que é curioso.
De novo, non tanto, tendo en conta a xente coa que se relacionaba Sam.
Algún deles puido tiralo da rocha abaixo?
O que vou dicir pode que non sexa propio de min,
pero non todo é unha conspiración.
Como dicía Freud, ás veces un cigarro é só un cigarro.
E ás veces representa un enorme…
Moitas grazas por atendernos.
Grazas.
Decidín chamarte para que vexas o noso fogar.
Si, exacto. Estamos no puto soto.
Espazo para almacenamento.
Cascos, xa me esquecía deles.
Aí temos a mesa do mandarín, aí está a de Akram e aí, a miña.
E por aquí temos o cuarto de baño.
Coas súas magníficas duchas,
un lavabo noxento
e uns váteres tan atroces que ata as ratas os evitan.
Non tiña nin idea de que todo isto estivese aquí.
Antes de chegar eu, claro.
Dásme un pano?
Oe, sinto o baixón do outro día.
- Grazas polos ánimos. - Tedes un taboleiro?
Si. Queres velo?
Non, quero ver máis ouriñais. Ensínamo, hostia.
- A que vén ese corvo mariño? - O que?
O paxaro da gorra.
Ah, non, é un boobrie.
O carallo. É un corvo mariño, unha ave real,
non un puto ser mitolóxico que vive nos lagos e come londras.
- Hai unha ave comelondras? - Non é real. De feito, cambia de forma.
Ás veces é un insecto xigante que chucha o sangue ós cabalos.
- En serio? - Si.
Pero iso non é un boobrie, é un corvo mariño.
Como o sabes?
Porque son mariñeiro, carallo. Ou era.
Por que está no taboleiro?
Sexa o que sexa, creo que papou a Merritt.
Que?
William Lingard viu dúas veces un home con esa gorra.
- No barco e na casa. - Na casa?
Parece ser que alguén andaba axexando a casa.
- Parece ser? - William non é precisamente comunicativo.
Fixo este debuxo despois de escapar de Egley House
e este outro xusto antes de que ela desaparecese.
Fasme un favorciño?
Escaneas ambas partes e mándasmas?
Vale.
Inspector. Dennis Piper. Estiven na conferencia que deches.
Que afortunado.
- Sabes xa o da noticia? - Cal?
A da prometida do axente Anderson, o axente que mataron en Leith Park.
Xa sei quen cona é. Que pasa coa prometida?
Deu a luz hoxe. Tivo unha neniña. Algo que comentar?
Si, que vaias á merda.
Non lle queres mandar unha mensaxe? Ou desculparte quizais?
Cúlpate a ti, Morck. Di que es ti quen debería estar morto.
Se cadra sería o mellor.
Carl.
Carl non está aquí.
Seino. Ausentouse por asuntos persoais.
Como non. Cóntame como ides.
É mellor que o faga o inspector Morck…
Cóntamo dunha vez.
Está ben.
Ademais de investigar os seus movementos nas semanas previas á desaparición,
estamos intentando descubrir como era Merritt Lingard.
E como era?
Era unha muller… polémica.
Que non tedes nada, vaia.
Por agora non moito.
Houbo un incidente na casa dos Lingard.
Un incidente?
Iso parece.
Un home que estaba alí de ocupa con dúas mulleres
apareceu no hospital coa traquea esmagada.
- Que dor. - Déixate de lerias.
- Eu non lle esmaguei a traquea. - Non dixen que o fixeses.
Digo que non lla esmaguei, só lla puxen morada.
Se quixese, podería esmagarlla,
pero entón non sería quen de falar.
Onde aprendiches esas técnicas?
Crieime nunha zona conflitiva de Siria.
Non son todas as zonas conflitivas?
Tamén as hai fermosas.
Entenderás que non estás en Siria e que non es policía.
- Si, xefa. - A túa función é axudar a Carl.
E fágoo con gusto.
Se pasa calquera cousa mentres vas por aí en plan policía,
poñendo morados, que non esmagando, pescozos alleos,
pagariámolo moi caro, todos.
Si, xefa. Entendido.
Moi ben. Mantenme informada.
DEBÍN MORRER EU
Merda para min.
O teu representante debería devolverche os cartos.
Xa empezamos.
Hai bos cirurxiáns aquí, igual algún che pode coser a boca.
Que tal se mellor me dis: "Carl, es o puto amo, grazas"?
"Agradézoche a hostia que me conseguises este ordenador noviño do trinque."
"Por ti o que sexa, Hardy. De nada."
Que curioso que mo mandases por Rose.
Está de baixón e vós sodes uña e carne.
Está así porque ti es un cabrón.
Seguro que hai medicación para iso. Aquí terán algo.
- Só quere impresionarte. - Improbable.
- Poderías finxir de cando en vez. - A ti dáseche mellor.
Dáseme mellor todo.
A ver, para empezar…
isto é un corvo mariño.
Vale, se ti o dis.
- Que sacamos de aquí? - Parece un logo.
- Ti cres, Sherlock? De que? - Non atopamos nada.
Eu tampouco.
Que alivio saber que estás revisando o meu traballo.
Máis ben facéndoo.
Teño un motivo polo que alguén a puido secuestrar.
- Ela e Haig amolaron a quen non debían. - Outro.
Ilumíname.
O motivo universal de todo crime ó longo da historia.
- Amor? - Diñeiro.
Dedícate ós paxaros. Esa familia estaba sen branca.
Estábao Jamie Lingard.
Lila Lingard, antes Lila Graham, era rica. A familia tiña cartos.
Que saían de onde?
De séculos de familiares mortos. Isto é Gran Bretaña.
Supoño que rastrexaches a tarxeta coa que pagou o hotel.
- Supós ben. - E?
Está vinculada a unha conta fiduciaria do Channel Islands Bank en Jersey,
onde por desgraza o rastro,
así como o diñeiro dos ricos cabróns que viven alí, desaparece.
Ese era o teu brillante motivo? Que a raptaron para roubarlle o diñeiro?
Alucinante, Watson.
- Bos días, James. - Doutora Loo, xa estamos a mércores?
Non, pero como a última resonancia saíu tan ben, engadín unha sesión.
- Merda. - Gústache estar todo o día na cama?
Si, todo o que lle gusta pasa aí.
Quen es? E por que estás interrompendo a miña sesión?
Carl, o meu excompañeiro.
- Es gay? - Policía.
Deberías dicir "compañeiro policía".
Hoxe en día é mellor deixar claras estas cousas.
Como que rehabilitación?
O doutor dixo que non melloraría máis.
Caramba, es coma un auténtico raio de sol, eh.
Eu tamén son doutora e, como lle dixen a James o mes pasado,
o outro doutor non o coñece tan ben
e daquela non sabe que quizais poida volver camiñar.
- Quizais. - Depende de como James evolucione.
- Por agora vai ben. - Por agora.
- E canto tempo leva con isto? - Non moito.
Empezo coas sesións uns días despois da operación.
Días? Ah, moi ben.
Se esperamos moito, o corpo acostúmase.
Levamos catro meses de rehabilitación produtivos.
A doutora Loo chámalle rehabilitación
a verme caer e a que eu bote putas pestes contra ela.
Eu non me río e ti non botas pestes, ou xa sabes o que pasa.
- Ei. - Ah, progresamos.
Podes sentilo entón?
Un pouquiño.
Xa podes marchar.
Xa.
Ata loguiño, meu.
Malla nel canto queiras.
Carl, Moira quere verte.
- Ti oíches? - Si, e ela xa me viu.
A miúdo a solución está no detalle máis insignificante e anódino.
No cotián ou nos cambios de rutina.
Pero pasados catro anos é difícil reconstruír os detalles da vida de alguén,
polo que debemos centrarnos no que pasou xusto antes do crime.
Pero neste caso
hai que ir máis atrás…
- Arre demo, Carl. - …e fixarnos en…
Déixate de leccións de criminoloxía. Vou quedar durmido.
Vai ó miolo: o diñeiro de Merritt.
Estou facendo de mentor.
Xa vexo, dáseche de medo.
Moi ben.
Que pensades da teoría de Hardy de que foi porque Merritt tiña diñeiro?
Tiña un fondo fiduciario.
E sacaba diñeiro del ata que desapareceu.
Pero se ela morrese, que?
Podemos supoñer que iría todo para William.
- Só oio suposicións. - Así non axudas.
E podes incorporarte, hostia? Pareces unha puta cabeza decapitada.
Segues anoxado porque non che contei o da rehabilitación?
- Non me anoxei. - Parecía que ías chorar.
Vai á merda. Puidéchesmo contar.
Tocoume lavativa hoxe. Tamén querías sabelo?
Si, polo menos animaríame un pouco. O trol cre que poderás camiñar.
Que poderei moverme. Haiche boa diferenza.
O que sexa, pero estaría ben sabelo.
Se William non puidese xestionar o fideicomiso, quen o faría?
Tería que facelo o seu titor legal.
Ela díxoche que era a súa titora legal.
- Si. - Espera, "ela" quen?
- Con esas palabras. - Con esas palabras.
- Onde imos? Quen cona é "ela"? - Cóntocho no coche.
Gañei eu?
Ola?
Alice, pasa.
Ponte cómoda. Agora mesmo vou.
- Tes arañeiras. - Tecnicamente non son miñas.
Unha araña podería caerlle enriba a algún dos pacientes.
Podería.
Seica trae boa sorte que se che metan no pelo.
Non creo que iso sexa verdade.
Supoño que lerías o xornal.
- Eu aviseite. - Non estás para axudarlle?
Para iso ten que vir aquí.
- Como? - Onte non se presentou.
A nai que te fixo, Carl.
Gustaríame darlle o visto e prace e deixalo ir tan campante,
pero se pasa algo, a culpa será miña por afrouxar a corda.
- Desatado xa está. - Iso é cousa túa.
Fixeches ben en encerralo no soto,
porque deixarlle saír á rúa con toda esa ira…
Ata agrediu un xornalista.
Foi só un empurrón.
E se empurra un sospeitoso? Ou un compañeiro?
E se se volve contra si mesmo?
Carl será moitas cousas, pero nunca faría iso.
Estás segura?
Ampáraste nese tecnicismo
de que os casos sen resolver non son un servizo activo,
pero estache saíndo o tiro pola culata, non?
Quizais as vosas personalidades choquen.
- A que te refires? - Igual non vén por iso.
Non todos os pacientes conxenian con todos os terapeutas.
Iso é certo.
Quizais Carl respondería mellor ante outro terapeuta.
Pode ser.
Recoméndoche que vaias probando, a ver con cal conxenia.
Coñecéndoo, estará encantado de facer esa busca contigo.
Só intento ser pragmática.
Como din por aí, esa non é a miña guerra.
Dille "chau, bacallau" da miña parte.
- Inspector Morck. Veño ver a doutora. - Sei quen es.
Non podedes subir aí.
Déixaos traballar. Chama a doutora Wallace.
- Que eu saiba non tiñamos cita. - Non.
Mellor cerra a porta, doutora.
Pódese saber a que vén esta intromisión?
Senta, por favor.
Por que lle permites a William Lingard aloxarse aquí de balde?
Non lle permito nada.
É un acordo no que el gaña un fogar
e eu podo estudalo nun ambiente máis propicio.
- Con propicio refíreste a cómodo? - Dende logo.
Ninguén prospera nun almacén,
que é o que adoitan ser as nosas institucións.
William?
Tiveches que recompilar unha chea de datos
nos catro anos que leva aquí.
Uns cantos, si.
E nin que dicir ten que William tamén mellorou considerablemente.
A última vez dixeches que empeorara.
Creo que escoitou mal.
St. Moritz. Caramba.
William.
Dixeches que tiñas a potestade de impedirme velo
baseándote en que es a súa titora legal.
- Iso é. - E iso que implica exactamente?
En resumo, que eu tomo as decisións que afecten á súa vida.
Como por exemplo, como distribuír as súas finanzas?
Non sei se o sigo.
Eu creo que si.
- Non me gusta o que insinúa. - Que cres que insinúo?
Que lle roubo diñeiro a un paciente, o cal é absurdo.
Que peza tan bonita.
- Que pasa aquí? - Este home non está ben.
Sae de aquí agora mesmo.
- Policía. Viñemos ver se está ben. - Non podedes estar aquí.
- Que lle pasa? - Que puta barbaridade.
Como titora legal, aínda con poder notarial,
só podo contactar co fiduciario.
Pero non teño a necesidade,
xa que eu coido de William en todos os aspectos.
Xa, pero a fiduciaria leva desaparecida catro anos.
E por iso o banco nomeou un avogado para que actuase como fiduciario.
Xa, o banco de Jersey.
O que sexa, si.
- Rose, axúdame. - Nin de broma.
Non che estaba pedindo permiso.
Mira, amigo, será mellor que te apartes.
Grazas.
- Ben. - Deámoslle a volta.
- Vale. - Amodo.
Poñamos que rexistro esta oficina.
Cantas probabilidades hai
de que atope un talonario ou unha tarxeta a nome de William Lingard?
Cero.
Porque non pode rexistrar esta oficina sen unha orde.
- Que resposta tan curiosa. - Por que o di?
Porque puideches dicir "cero" e deixalo aí.
Ó ter un poder notarial, teño dereito a ter eses documentos.
Xa, pero dixéchesme que asumes os seus gastos
a cambio do amplo coñecemento que che outorga.
Insisto en que existen unhas normas.
Se retirase diñeiro do fideicomiso de William,
tería que xustificar cada gasto.
Xa, como o mantemento anual dun Mercedes SLC 250D do 2024.
Iso desencadearía unha auditoría inmediata.
Pero adiante, divírtase.
Sen unha familia que proteste, raro sería que alguén se decatase.
Sen dúbida, o banco si que o faría.
Saltan as alertas cando alguén supera o límite de distribución establecido.
Cantos dos teus pacientes son fillos únicos de familias ricas?
Será mellor que marche.
Ademais de impertinente, está sendo procaz.
Que pensará un fiscal
cando saiba que ó pouco de desaparecer Merritt Lingard,
apareciches ti, levaches o seu irmán e empezaches a gastar o seu diñeiro?
Fóra.
E cando o saiban os do teu gremio,
hostia…
Estarás acabada.
Eu estarei acabada?
Sabe cantas persoas coñezo no seu gremio?
Non, e impórtame unha merda.
Así que reserva a túa indignación
para o xuízo, vale?
- Téñeno drogado. - Está ben.
- Só está sedado. - Por que?
Ás veces, dámoslle clorpromazina ou haloperidol cando se axita.
Ás veces? Ou xusto antes de aparecer nós. Cantos pacientes máis tes drogados?
Todos o están.
Hostia.
Onde está William?
- Metédeo no coche. - Non ten autoridade…
Non.
Non, xa tes problemas abondo.
Non creo que o tiveses planeado.
Supoño que xurdiu a medida que coidabas de William.
E cando empezaches e fuches consciente
do fácil que era conseguir o diñeiro, non puideches parar.
E, como calquera estafador,
durmirás coma un puto bebé polas noites, convencéndote de que o mereces.
Quero falar co meu avogado.
Non che podo expresar o moito que espero non arrepentirme disto.
Non colleu nada, así que vai necesitar un cepillo de dentes e…
Jasper!
Ese de fóra era Jasper?
Era, si.
Veu buscar o indispensable, pero eu só o vin levar unha cachimba.
Non lle dixeches que me esperase?
Non me dis sempre que me meta nas miñas putas cousas?
Non se ves que hai unha bomba a piques de estoupar.
- Tranquilo. Non estoupou nada. - Falaba de Jasper.
Pillei a metáfora.
Un día complicado?
Vai á merda.
Xa podes seguir cos teus trenciños.
- Oe, eu tamén vivo aquí. - Non fai falta que o recordes.
- Preocúpome. - E a min dáme igual.
Tes que aprender a lidar coas cousas. Non podes postergar todo.
Fala o que leva oito anos cun doutorado sobre Wittgenstein.
É sobre Kierkegaard, imbécil. Nunca prestas atención?
Deberías. Un dos temas que trata Søren é por que nos levantamos cada día.
O noso motivo específico, o que nos move.
- Queres saber cal é o meu? - En absoluto.
Encántame a miña vida.
Teño os meus estudos, o meu traballo, amigos, hobbys. Ti que tes?
Se tes amigos e hobbys, que carallo fas sempre aquí?
Pásame unha. Grazas.
Bo lanzamento, mamón.
E para que o saibas, estou indo a clases de debuxo ó natural.
Ata coñecín unha muller encantadora alí. É portuguesa ou brasileira.
Estamos flirteando. Máis ben eu. Non fala moi ben o noso idioma, pero…
O tema é que tes que atopar o que te move, Carl.
Polo ben de todos, pero sobre todo polo meu.
Acabaches? Case prefiro que me deas a lata con Yoko.
Lisca, Carl, e pensa no que dixen.
Ai, por Deus.
Non quedes durmido no sofá, levantaraste máis deprimido.
- Onde vas? - Á lavandería.
Antes de que peche.
Vai lavar a roupa no teu tempo libre. Aquí hai traballo que facer.
Non é a miña, Carl. É a de Merritt.
Estou facendo o que me mandaches, buscar no cotián e anódino.
Especifica.
- Parecerache unha parvada. - Seguramente.
Pero cóntamo igualmente, ou botareite a patadas
para que volvas ser o bufón dos fillos de puta de arriba.
Por Deus, Carl. Non podes dicir esas cousas.
- O que, "bufón"? - Non, "fillos de puta".
Que o fagas nun bar, vale, pero no traballo non fales así.
- Aquí hai normas. - Chaucer facíao sen problema.
Isto non é a Inglaterra medieval e ti non es o puto Beowulf.
Beowulf? Chaucer escribiu Os contos de Canterbury…
A ver, cóntame, esposa de Bath.
Volvín revisar os recibos e os extractos da tarxeta de Merritt.
Pero esta vez busquei un ano atrás e atopei un padrón. Ou algo así.
Frecuentaba tendas preto da Fiscalía.
Normal, porque onde vivía con William non hai gran cousa.
Ten sentido que, ó saír de traballar,
fixese os seus recados antes de volver á casa.
Pero un dos sitios que visitou chamoume a atención,
unha lavandería preto de Cowgate que non está preto da Fiscalía.
Primeiro pensei: "Non é tan raro."
Merritt escollería con celo onde lavar a roupa porque era de calidade.
Tería un lugar de confianza no que soubesen coidala ben.
Pero este non era ese tipo de sitio.
Polo que sei, só foi unha vez,
xa que normalmente ía a un sitio fino preto da oficina.
Segundo os extractos, levaba anos indo alí.
Entón que se lle perdeu nesta outra?
Ah, si, e xusto foi unha semana antes de desaparecer.
Que te acompañe Akram.
Xenial.
Son a axente Dixon. El é o axente Salim. Es a propietaria?
Son.
- Es Shirley Atkins? - A que se debe isto?
Teño un recibo de fai catro anos.
Non sei se me poderás dicir algo sobre a clienta.
Mírocho, pero non creo que poida axudar.
Non gardo os rexistros durante tanto tempo.
Que é isto?
- Sabedes ben que a coñezo. - Síntoo…
Credes que vos vou axudar a buscar esta porca?
Despois do que lle fixo a Kirsty?
- Coñecías a Merritt? - Desexaría non facelo.
- Era clienta? - Nunca o foi.
Veu desculparse comigo e Keith, pero viróuselle o sentido.
Danny, o irmán de Kirsty, atendía ese día.
Mirouno, finxiu que o seu abrigo necesitaba unha limpeza en seco
e saíu a toda présa.
Dixeches que deixara o abrigo. Aínda o tes?
Estás de puta broma? Queimeino.
- Por que viña desculparse? - Pregúntallo á miña filla.
Dixeches que se chamaba Kirsty. Onde podo atopala?
En Pentlands.
O cárcere?
Trasladárona de Saughton cando case a matan por culpa de Merritt.
Acórdaste do axente Mark Gilbey?
- Debería? - Foi o meu primeiro compañeiro.
Estaba de servizo.
Houbo un altercado nun bar.
Non parecía importante ata que apareceu unha navalla
e Mark acabou no chan cuberto de sangue.
Sobreviviu, pero deixou o traballo.
Non creo que puidese facer nada,
pero sentinme culpable igualmente.
Aínda o fago.
Pero nunca desexei que me pasase a min.
Eu non dixen iso. Non con esas palabras.
Dalgún xeito dixéchelo.
Estás ben, Carl?
Parece ser un asunto de opinión.
Hoxe opinións non faltaron. Hai moita xente preocupada.
- Estou ben. - Non por ti.
Pola súa reputación.
Só foi un xornalista en busca dun titular. Reaccionei mal.
Quérente fóra.
- Iso non é decisión túa? - Si que o é.
E iso ponme no punto de mira en caso de futuros desastres.
Non deixarás que che afecte, non?
Non presupoñas, Carl.
Coñecémonos ben, e por iso teño motivos
para non ignorar todas esas opinións.
Por algún motivo me mandarías a ese puto soto.
Si.
Para que traballases en silencio e sen amolarme.
Oculto, desapercibido, facendo o traballo sucio de alguén, non?
De que traballo sucio falas exactamente?
Por que lle asignaches o caso de Merritt Lingard a Fergus Dunbar?
Supoño que porque era a quen lle tocaba.
- Por? - Dixeches que era un caso importante.
Tiña todas as características que fan tremer ós teus superiores.
Debería encargarse alguén bo.
- Fergus fixo unha boa investigación. - E por que o apartaches?
Porque non había máis por onde tirar e necesitábao noutro sitio.
Noutro sitio.
- Fóra do edificio? - Iso decidiuno el, non eu.
Fergus gustábame.
E, así como así, todos esqueceron a Merritt Lingard.
- Non todos. - Entón como foi?
Chamáronte en plena noite? Dixéronche que o cerrases?
Son a primeira muller en desempeñar este cargo
e, si, é importante para min,
pero tamén para calquera que veña detrás.
Daquela aceptáchelo sen máis para non pór en perigo o teu posto?
Non estou dicindo iso para nada. Non son unha puta covarde.
Impoño cando teño que impoñer e ti iso sábelo ben.
- Teño que recordarche… - Non fai falta.
…que xoguei a pel por ti en máis dunha ocasión?
Dentro e fóra.
Equivocácheste. Chámalle erro ou como carallo queiras.
E agora tócame arranxalo.
O que che toca agora é resolver o caso
sen que te boten por puto psicópata.
- Cres que poderás? - Depende.
Apóiasme ou non?
Se tes que preguntalo, é que non prestaches atención.
E por Deus, déixate de caralladas
como a de "debín morrer eu".
Ola, Kirsty. Senta.
Isto é unha trampa? Viñestes foderme a condicional?
- Non. - Porque saio en seis semanas.
- Es unha presa modelo. - Hostia se non.
- Volverás á lavandería? - Diso xa tiven abondo, grazas.
Marcharei o máis lonxe que poida.
- Para empezar de cero? - Para desaparecer.
- Tes medo. - Sería idiota se non o tivese.
Quen te atacou en Saughton?
Dado que o primeiro que fixeron foi apuñalarme no ollo, non che sei.
Merritt Lingard desapareceu pouco despois.
Si, porque a mandei matar.
- En vinganza porque case me matan a min. - En serio?
Contratei un sicario que a seguiu ata o ferry
e a tirou pola borda.
Vaia, caso resolto entón.
De nada.
Que?
Teño comprobado que ás veces algúns asustan a xente para que non fale
e outras veces omiten esa parte
e fana calar.
Xa.
Vendo as túas feridas, non creo que a intención fose advertirte.
Querían matarte.
Isto non é novo para ti. É razoable que teñas medo.
Sabes algo.
Contáchesllo a Merritt para que te soltasen antes,
pero algo pasou.
Claro que pasou algo, hostia.
Que a cabrona me deixou tirada.
Que información tiñas?
Non penso testificar nun xuízo.
Nin admitirei que vin algo. Non volverei facer esa promesa.
Non te culpo.
Vale?
Pasei un tempo nunha casa de acollida para mulleres.
Antes de que me arrestasen.
Coñecín unha muller alí.
Non estivo moito tempo, pero fixémonos amigas.
Contoume que o seu marido intentara matala,
que lle dera unha puta malleira.
Deixáralle os ollos morados e as costelas rotas.
Ata lle rompera o puto pómulo.
Estaba convencida de que a atoparía naquela casa, así que marchou
e non volvín vela nin saber nada dela…
ata que a súa cara saíu nas noticias.
Por que?
Polo caso que levaba Lingard.
O do marido que matara a súa muller. Finch?
Ela era a súa muller.
Andrea Finch.
Díxome que, se contaba o de Andrea na casa de acollida,
me reducirían a condena.
Pero no último momento a moi puta cambiou de opinión…
e díxome que non podía testificar
porque seica ninguén ía crer alguén coma min.
Pero xa correra a voz de que estivera falando con ela,
así que decidín chamala…
para dicirlle…
que non estaba a salvo,
que me estaban ameazando.
Quen foi? Quen te atacou?
Dúas putas fulanas que teñen cadea perpetua.
Entraron abaneando uns punzóns e dicindo que cabreara alguén importante.
- Quen lles pagou? - Eu que carallo sei?
Metéronlles 500 libras máis no economato e un nome na bolsa da lavandería.
Por que ían sacarche unha información que non saben que tes?
Hai xente aquí que coñece a Finch
e saben que falei contigo, así que tes que axudarme.
E que fixo Merritt?
Dende onde chamas?
- Dende a cela. - Cun móbil de contrabando?
- Que carallo importa? Ti escoitáchesme? - Sabes que non podo facer nada.
Puta do carallo.
Estás drogada?
Estou aterrada, hostia.
Estás drogada?
Que esperabas que fixese?
A nai que a fixo…
Colgoume.
E que ía facer?
Deixáchesme en bragas ó non deixarme usar a Kirsty.
Non che ía axudar en nada.
De feito, faríao aínda peor.
Apuñalaron a Kirsty Atkins.
Ai, Deus.
- É moi grave? - Non o sei.
Segue viva, pero está en coma.
Mira, a vida de Kirsty foi o resultado dunha chea de decisións de merda
e ningunha ten que ver contigo.
Iso cóntallo á súa familia. Seguro que se senten mellor.
Primeiro sacáronlle o ollo, logo perforáronlle o pulmón
e non lle deron no corazón por uns milímetros.
Tres puñaladas. Dúas deron no obxectivo e a outra estivo moi cerca.
Se non pasase no cárcere, diría que foi cousa dun profesional.
Onde cres que están os profesionais?
Falas con Sam Haig.
- Kirsty! - Ola?
Está ben.
- Merritt? - Falarei contigo.
Pon día e lugar.
Subtítulos: Noelia Collazo