- Paul Evans? - Dzięki.
Niczego od was nie kupię.
- Nie stać mnie. - Niczego nie sprzedajemy.
- Sam Haig. - Co z nim?
- To pan go znalazł? - Tak.
Jest podejrzanym w naszej sprawie.
Nie żyje od 4 lat.
Tak, zmarł 26 września.
Merritt Lingard zaginęła 27.
- Dobra. - Byli w związku.
- Jakim związku? - Tego próbujemy się dowiedzieć.
Chodzi o adrenalinę? Kręci was ryzyko?
Nie do końca.
Wspinaczka przypomina medytację.
Podczas wiszenia na palcach?
Tak. Nie zrozumie pan, póki nie spróbuje.
- Jest na nich Haig? - Tak.
- Który to? - Ten tutaj.
Typ optymisty?
Wkurzył się, że zrobiłem mu fotkę.
- Mogę ją wziąć? - Jasne.
Dzięki. Proszę opowiedzieć, jak go pan znalazł.
Poszedłem tam wcześnie rano, by zrobić zdjęcia na stronę.
Wtedy zauważyłem na parkingu samochód Sama.
Jak wcześnie?
Przed otwarciem bramy.
Miałem własny klucz,
ale to oznaczało, że Sam zostawił tam auto na noc.
Dlaczego spadł? Poza puszczeniem się.
Nie wiem. Poza tym, że złamał moją kardynalną zasadę.
Wspinał się sam.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Może napatrzył się na Alexa Honnolda
i postanowił wejść na żywca.
Jak skończony idiota. Proszę się częstować.
Dziękuję.
Był ryzykantem?
Sam? Całe jego życie było jednym wielkim ryzykiem.
Chyba wolał słowo „przygoda”.
Przychodził tu, bo szukał rozrywki.
Nudziła go rutyna badania morderstw czy coś w tym stylu.
O ile to prawda.
- Nie lubiła go pani? - Lubiłam.
Nie byłam fanką jego przyjaźni z Paulem.
- Dlaczego? - Chociażby dlatego, że był wariatem.
- Daj spokój. - To prawda.
Nie zdziwił mnie jego upadek.
Dobrze, że nie był z Paulem.
Wiedział, że nie lubiłaś jego towarzystwa.
- Bo zawsze się narzucał. - Był samotny.
Kto sieje wiatr, zbiera burzę.
Czyli był winny swojej śmierci?
Czyli to było nieuniknione.
Nie wiem, czy Sam był w związku z tą…
- Merritt Lingard. - Właśnie.
Jeśli to sprawa osobista, nie wspominał.
Jeśli zawodowa – tym bardziej by to ukrył.
Tego jeszcze nie wiemy.
Wspominał o kimś? O znajomych, rodzinie, dziewczynie?
Był samotny.
Tylko pracował i się wspinał.
Tak, z Paulem.
Dobra.
Zajęliśmy państwu dość czasu. Dziękujemy.
Jak często Sam wspinał się na skałę?
Raz w tygodniu.
Konkretnego dnia czy…
Nie, ale zwykle późno, gdy było luźniej.
Ile czasu zajmuje wspinaczka na szczyt?
Samowi 45 minut.
- Dłużej, jeśli wchodził na żywca. - Czemu?
Bo bez liny jest się ostrożniejszym.
- Dziękuję. - Jasne.
Czyli wspiął się na górę bez żadnej liny.
To nie brzmi jak morderstwo, a igranie z ogniem.
W parku stoi kilkanaście znaków z godzinami otwarcia,
ostrzegających przed zamknięciem bramy wjazdowej aż do rana.
Zignorował je.
Sam Haig spadł w niedzielę.
Nie znaleziono go do poniedziałku,
dopóki Paul Evans nie zobaczył jego auta.
Wspinał się raz w tygodniu.
Zajmowało mu to od 45 minut do godziny.
Rozumiem sugestię.
Wiedział, że nie zdąży i znał zasady. Dlaczego to zrobił?
Albo był szaleńcem, jak powiedziała tamta laska,
albo ktoś go zrzucił.
Tylko dlaczego?
Nie wiem, ale kluczem do tego jest jego znajomość z Merritt,
a nie to miejsce.
Nie miał kluczyków do auta.
Jakimś cudem zamknął auto ze sprzętem w środku,
a kluczy nie znaleziono.
Ani w szafkach w klubie,
ani przy nim, ani na miejscu upadku.
Zgadzam się, to śmierdzi.
To śmierdzi jak cała sprawa Merritt.
Tam, skąd pochodzę, tak jawne ignorowanie faktów
nie wynika z niekompetencji.
WROGOWIE SAMA HAIGA
- Sam Haig. Dobrze, że jesteś. - Nie na długo.
- Słucham? - Nie nękaj mojej asystentki.
- Poskarżyła się. - Mówię poważnie.
Dobrze.
Nie rozmawiam z dziennikarzami o mojej pracy.
Rozumiem.
Cóż,
dzięki, że poświęciłaś czas, by mi to przekazać.
Zjem coś, skoro już tu jestem.
Ponoć serwują tu świetną cebulową.
- Nie piszesz biografii. - Już nie.
- A o przestępczości zorganizowanej. - Tak.
- Dlaczego chcesz pisać o mnie? - Nie chcę.
Nie interesujesz mnie. Pomysł wyszedł na spotkaniu.
Rozumiem.
Od redaktora.
Widziałem cię w telewizji.
Mówiłaś, że nic nigdy nie uchodzi na sucho.
Pomyślałem, że powinniśmy cię zbadać.
- Ale nie ty. - Zrobiłem swoje.
- Znalazłem coś ciekawego. - Ale?
Ale może ciekawsze okazało się to, czego nie znalazłem.
- Co takiego? - Twoje pochodzenie.
- A dokładnie Mhòr. - Co z Mhòr?
Nie opowiadasz o nim.
Opowiadasz o uniwerku i pracy.
Ale nigdy nie mówisz o sobie.
Bo jestem najnudniejszą częścią swojego życia.
Ciekawe.
Nie fałszuję swojego życia prywatnego.
- Nie afiszuję się nim. - Chcesz być tajemnicza, rozumiem.
Hej, Sam. Gówno prawda.
Przestań zgrywać słodziaka i przejdź do sedna.
Myślisz, że korupcja toczy mój wydział.
I ma to związek z zorganizowaną przestępczością, tak?
Dlatego tu przyszłaś. Żeby mnie wybadać.
Zrobiłbym to samo.
I co?
Dzieje się coś niedobrego?
Nie mam pojęcia,
ale skoro mnie o to pytasz, to ty pewnie masz.
Masz ojca-rybaka, nie?
Wiesz, że łajba ze słabym punktem w kadłubie to jak dziurawa łajba?
I w tej niesamowitej metaforze jestem słabym punktem czy dziurą?
Jesteś na dziurawej łodzi.
Jesteś nieuchwytny.
- Czyżby? - Jak zjawa.
Nazwisko w wielu nagłówkach, szereg nagród.
Ale…
żadnej biografii,
żadnych profili i aktualnych zdjęć.
Kamera pogrubia.
Zważywszy na tematykę twoich artykułów, ostrożność jest wymagana.
Tylko jeśli chcę dalej żyć.
Nie mogę stać się swoim tematem.
W tej kwestii ty i ja płyniemy na tej samej łajbie,
że tak powiem.
Życzę smacznego.
Halo?
- Cześć. - Potrzebujesz pomocy?
Byłoby cudownie. Dziękuję.
Tak, tylko…
- Gdzie stanie? - Tam. Przepraszam.
- Chryste. - Cięższe, niż się wydaje.
Przekręćmy je.
Dobra, mamy to. Postawię je.
- No tak. - Tak.
- Trzymasz? - Trzymam.
Super, dziękuję.
- Szukam… - Chwila.
No dobra.
Szukam Carla.
Odnośnie?
Nie przyszedł na nasze spotkanie,
więc przyszłam mu powiedzieć, co o tym myślę.
Kim jesteś?
Rachel Irving, pracuję w kadrach.
- Zastępujesz dr Sonnenberg. - Powinnaś być śledczą.
Carl mówił, że miło się na ciebie patrzy, więc…
To pisuar?
Czy Sally wróci?
Doktor Sonnenberg.
Nie sądzę.
Chodzisz do niej?
Z powodu OCD?
Już nie. Byłam na jednym czy dwóch spotkaniach.
Może kilka razy więcej, ale to było jakiś czas temu.
Była miła.
Miałam lekkie PTSD.
No i OCD.
I trochę ADHD. BED.
Rany. Walnął cię cały alfabet.
Tak, prosto w zadek.
Piłeczki pomogły?
Niekoniecznie, ale bardzo jej na nich zależało.
Poprawiłam uścisk dłoni.
- Jak się teraz czujesz? - Lepiej.
Nie do końca. Miewam dziwne retrospekcje, ale…
W porządku.
Nie musisz o tym mówić.
Dziękuję.
- To chyba poważna sprawa. - Tak.
Myślałam, że przesadza.
Nie, Carl nie kłamie.
Nie w ważnych sprawach. Tylko na swój temat.
Taka natura ludzka, prawda? Chronimy się.
Natura ludzka to raczej niezdecydowanie, rozczarowanie i depresja.
Jak masz na imię?
Rose.
Nie znamy się, więc zrób z tym, co chcesz,
ale może ciemna piwnica to nie miejsce dla ciebie.
Chyba kiedyś ją poznałam, Merritt Lingard.
- W pracy? - Nie, na imprezie z byłym.
Krąg prawników.
- Jaka była? - Ostrożna.
Muszę już iść. Jeśli zobaczysz Carla…
Brałam udział w pościgu i potrąciliśmy pieszego.
Ferry Road? Emeryt?
Tak mi przykro. Pamiętam to.
Ja też. W tym problem.
Co przekazać Carlowi?
Nieważne. Po co się przejmować? I tak to oleje.
Czuje się odpowiedzialny.
Za co?
Za wszystko.
Miło było cię poznać.
Rany.
Nie żartowałaś z tym uściskiem.
To nic nadzwyczajnego.
Spotykał się ze swoimi informatorami w różnych hotelach.
Ale czy któryś z nich zaginął? A do tego dzień po śmierci Sama?
Tego nie wiem.
Mógł pracować nad artykułem o Merritt?
Ją też jakoś narazić?
Jeśli tak, to pierwsze słyszę,
ale to też nic dziwnego.
- Był pan jego redaktorem. - Nie wiedziałem, co robi.
Pracował dyskretnie i bezpiecznie.
- Jak to? - Rozmawialiśmy, ale się nie widywaliśmy.
Mieszkał na zadupiu. Miał telefon na kartę.
„Sam Haig” mógł być pseudonimem.
Można powiedzieć, że trzymaliśmy się na dystans.
Ale musiał pan wiedzieć, nad czym pracował.
Dopóki nie był gotów mi powiedzieć. Do tego czasu robił swoje.
- Zakładam, że robił notatki? - Na pewno.
Ale informację, gdzie je trzymał, zabrał do grobu.
Na całe szczęście.
- Nie był pan ciekawy? - Byłem cholernie ciekawy.
Dołożono wszelkich starań, by zlokalizować jego prace,
ale bezskutecznie.
To również ciekawe.
Nie, gdyby wiedział pan, z kim zadawał się Sam.
Czy to oni zepchnęli go z klifu?
To stwierdzenie może do mnie nie pasować,
ale nie wszystko to spisek.
Jak mawiał Freud, czasem cygaro to tylko cygaro.
A czasem to wielki, nabrzmiały…
Dziękujemy za rozmowę.
Dziękuję.
Dzwonię, żeby pokazać ci naszą nową chatę.
Zgadza się. Siedzimy w pieprzonej piwnicy.
Dużo szaf.
Hełmy – mogą się przydać.
To biurko szefuńcia, a to Akrama i moje.
Tutaj jest łazienka.
Piękne prysznice,
obrzydliwy zlew
i kible tak obskurne, że nawet szczury ich unikają.
Nie miałam pojęcia, że to w ogóle istnieje.
Jestem za młoda.
Mogę prosić o chusteczkę?
Przepraszam, że się ostatnio rozkleiłam.
- Dzięki, że mi wygarnąłeś. - To tablica?
Tak. Chcesz ją zobaczyć?
Nie, wolę oglądać pisuary. Oczywiście, że chcę.
- Co to za kormoran? - Co?
Kormoran, ptak na czapce.
Nie, to boobrie.
Chuja tam. To kormoran, prawdziwy.
Nie jakaś fantazja, co żyje w jeziorze i zżera wydry.
- Ptaki jedzą wydry? - Nie prawdziwe, zmiennokształtne.
Czasem jako ogromne owady piją krew koni.
- Naprawdę? - Tak.
To nie jest boobrie, a kormoran.
Skąd wiesz?
Bo wędkuję. A raczej wędkowałem.
Co robi na tablicy?
Cokolwiek to jest, chyba zjadło Merritt.
Co?
William Lingard widział kogoś w tej czapce.
- Raz na promie i raz w domu. - W domu?
Najwyraźniej ktoś kręcił się wokół ich domu.
- „Najwyraźniej”? - William nie mówi.
Narysował to po ucieczce z Egley House,
a to tuż przed zaginięciem Merritt.
Zrobisz coś dla mnie?
Zeskanujesz obie strony i wyślesz mi je?
Dobra.
Komisarzu!
Dennis Piper. Byłem na pana konferencji prasowej.
Szczęściarz.
- Słyszał pan wieści? - Jakie wieści?
O narzeczonej Andersona. To ten, co zginął w Leith Park.
Wiem, kim był, do chuja. Co z nią?
Urodziła dziś dziecko. Małą dziewczynkę. Jakiś komentarz?
Tak. Spierdalaj.
Nic jej pan nie powie? Nie przeprosi?
Obwinia cię, Morck. Mówi, że to ty powinieneś zginąć.
Może i tak.
Carl.
Carla tu nie ma.
Wiem. Wziął wolne.
Oczywiście.
Opowiedz mi o tym.
Powinienem zostawić to nadkomisarzowi…
Po prostu opowiedz.
Jasne.
Poza jej działalnością z kilku tygodni sprzed zaginięcia
staramy się zrozumieć, kim była Merritt Lingard.
I kim była?
Była kontrowersyjna.
Czyli wiele nie macie?
Jeszcze nie. Nie mamy.
W domu Lingardów doszło do incydentu.
Incydentu?
Najwyraźniej.
Młody człowiek, skłotujący tam z dwiema kobietami,
został przyjęty do szpitala ze zmiażdżoną tchawicą.
- Brzmi boleśnie. - Przestań.
- Nie zmiażdżyłem mu tchawicy. - Tego nie powiedziałam.
Nie zmiażdżyłem, a tylko obiłem.
Mogłem ją oczywiście zmiażdżyć,
ale wtedy nie byłby w stanie mówić.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Dorastałem w nieciekawej części Syrii.
A czy cała Syria taka nie jest?
Gdzieniegdzie jest pięknie.
Wiesz, że nie jesteś w Syrii. Nie jesteś policjantem.
- Tak jest. - Asystujesz Carlowi.
To prawdziwa przyjemność.
Bo jeśli coś się stanie, gdy ty bawisz się w policjanta,
obijając, ale nie miażdżąc ludziom szyje,
wszyscy za to słono zapłacimy.
Oczywiście. Rozumiem.
Dobrze. Informuj mnie.
TO POWINIENEM BYĆ JA
Cholera jasna.
Powinieneś zwolnić swojego PR-owca.
Zaczynamy.
Są tu dobrzy chirurdzy. Mogliby ci zaszyć gębę.
Może zamiast tego powiesz: „Carl, ty debeściaku, dziękuję”?
„Dziękuję za nowiuśkiego lapka”.
„Dla ciebie wszystko, Hardy”.
Z dostawą wysłużyłeś się Rose.
Jest humorzasta, a wy się lubicie.
Jest taka, bo jesteś chujkiem.
Na to są leki. Tu je dostanę.
- Chce ci zaimponować. - Wątpię.
- Udawaj czasem. - Zawsze byłeś w tym lepszy.
Jak we wszystkim.
Dobra, po pierwsze…
to kormoran.
Wierzę ci na słowo.
- Co myślimy? - Myślimy, że to logo.
- Serio, Sherlocku? Czyje? - Nie znaleźliśmy.
Ja też nie.
Co za ulga wiedzieć, że kontrolujesz moją pracę.
Raczej wykonuję.
Mam potencjalny motyw jej porwania.
Ona i Haig z kimś zadarli.
Inny motyw.
Dawaj.
To uniwersalny motyw zbrodni w historii ludzkości.
- Miłość? - Kasa.
Wracaj do ptaków, bo rodzinka była spłukana.
Raczej Jamie Lingard.
Lila Lingard, z domu Graham, była bogata. Jej rodzina miała hajs.
Skąd?
Setki lat spadków. W końcu to Wielka Brytania.
Rozumiem, że namierzyłeś kartę, którą opłacała hotel.
- I słusznie. - No i?
Jest powiązana z kontem powierniczym w banku na wyspie Jersey,
gdzie niestety szlak,
jak i forsa żyjących tam snobów, się urywa.
Czyli uważasz, że ktoś porwał Merritt, by ukraść jej pieniądze?
Genialne, Watsonie.
- Dzień dobry, James. - Dr Loo, już środa?
Nie, ale twój ostatni rezonans był tak udany, że dodałam ci sesję.
- Cholera. - Lubisz leżeć cały dzień w łóżku?
Realizuje w nim wszystkie pasje.
A pan to kto i czemu przerywa pan sesję?
To mój były partner.
- Jesteś gejem? - Policyjny.
Wystarczyło to dodać, tak?
Obecnie trzeba wyrażać się jasno.
O co chodzi z rehabilitacją?
Lekarz mówił, że nie będzie chodzić.
Ależ z pana niepoprawny optymista.
Też jestem lekarką i powiedziałam Jamesowi,
że jego drugi lekarz nie zna go jak ja
i dlatego nie wie, że jest szansa na powrót do sprawności.
- Szansa. - To zależy od procesu gojenia.
- Na razie idzie nieźle. - Na razie.
- Jak długo to trwa? - Nie tak długo.
Zwykle zaczynam kilka dni po operacji.
Dni? Dobra.
Gdy się za długo czeka, ciało zapomina.
Rehabilitacja przyniosła efekty.
Ta „rehabilitacja” to tak naprawdę
seria wywrotek i przekleństw w stronę dr Loo.
Zero przekleństw, bo wiesz, co się stanie.
- Hej. - Postęp.
Poczułeś to?
Troszkę tak.
Może pan iść.
Dobrze.
Papatki zatem.
Proszę skopać mu tyłek.
Carl, Moira chce cię widzieć.
- Słyszysz? - Tak, widziała mnie.
Bardzo często najnudniejszy, najmniej istotny szczegół
prowadzi do odpowiedzi.
Rutyna lub odstępstwo od rutyny.
Cztery lata później ciężko odtworzyć szczegóły czyjegoś życia,
więc skłaniamy się ku wydarzeniom sprzed zbrodni.
Ale w tym przypadku
musimy spojrzeć dalej…
- Ja pierdolę, Carl. - Sprawdzimy…
Oszczędź mi tych wykładów z kryminologii, bo zasnę.
Do rzeczy. Kasa Merritt.
Tak robią mentorzy.
Fantastycznie ci idzie.
Dobra.
Co myślicie o teorii Hardy’ego pt. „Merritt miała kasę”?
Miała fundusz powierniczy.
Wypłacała pieniądze z funduszu aż do zaginięcia.
Co się stało z nimi potem?
Możemy założyć, że trafiły do Williama.
- Dużo założeń. - Nie pomagasz.
Mógłbyś usiąść, na litość boską? Wyglądasz jak odcięta głowa.
Nadal się dąsasz za tę rehabilitację?
- Nie dąsałem się. - Prawie się rozpłakałeś.
Wal się. Mogłeś mi powiedzieć.
Mam ci opowiadać o każdej lewatywie?
Miałbym lepszy humor.
Piguła sądzi, że możesz chodzić.
Że mogę się poruszać. Jest różnica.
Mimo to fajnie byłoby wiedzieć.
Jeśli William nie byłby w stanie nimi zarządzać, to kto?
Zarządzałby nimi jego opiekun prawny.
Przyznała się do tego.
- Tak. - Ale kto?
- W tych słowach. - W tych słowach.
- Dokąd jedziemy? Kto? - Powiem ci w samochodzie.
Wygrałem?
Halo?
Alice, zapraszam.
Rozgość się. Niedługo przyjdę.
- Masz pajęczyny. - To nie mój gabinet.
Pająk mógłby spaść z sufitu na jednego z pacjentów.
Być może,
ale podobno pająk we włosach przynosi szczęście.
Nie sądzę, że to prawda.
Zakładam, że czytałaś gazetę?
- Próbowałam cię ostrzec. - Miałaś mu pomóc.
Musiałby najpierw tu przychodzić.
- Co? - Nie stawił się wczoraj.
Jezu, Carl.
Chętnie podbiłabym mu papiery i dała mu spokój,
ale jeśli coś mu się stanie, obwinią mnie.
- Już za późno. - To już twoja wina.
Trzymanie go w piwnicy to dobry pomysł,
ale wypuszczenie w teren tak rozgniewanego…
Zaatakował już dziennikarza.
Tylko go popchnął.
Co się stanie, gdy popchnie podejrzanego albo kolegę?
Gdy zrobi krzywdę sobie?
Carl jest specyficzny, ale tego by nie zrobił.
Jesteś tego pewna?
Polegasz na dziurze w prawie,
oddelegowując go do badania starych spraw,
ale to się na tobie mści, prawda?
Może to konflikt osobowości.
- Jak to? - Dlatego nie przychodzi.
W końcu nie każdy terapeuta pasuje każdemu pacjentowi.
To prawda.
Może Carl zareagowałby lepiej na innego terapeutę.
Może i tak.
Polecam się rozejrzeć i zobaczyć, z kim się dogada.
Znając Carla, z chęcią dołączy do tej podróży w głąb siebie.
Staram się być pragmatyczna.
Nie mój cyrk, nie moje małpy, jak mówią.
Powiedz mu ode mnie „pa, pa”.
- Morck do dr Wallace. - Znam pana.
Przepraszam. Zakaz wstępu.
Wpuśćcie ich. Proszę z dr Wallace.
- Nie byliśmy umówieni. - To prawda.
Proszę zamknąć drzwi.
Powie mi pan, o co tutaj chodzi?
Proszę usiąść.
Dlaczego pozwala pani Williamowi na bezpłatny pobyt?
Na nic mu nie pozwalam.
To układ, dzięki któremu ma dom,
a ja obserwuję jego stan w sprzyjających warunkach.
- Ma pani na myśli komfortowe warunki? - Oczywiście.
Nikt nie kwitnie w norach, jakimi jest większość ośrodków.
William?
Musiała pani zebrać bardzo dużo danych przez te cztery lata.
Całkiem sporo.
Spieszę dodać, że stan Williama znacznie się poprawił.
Ostatnio mówiła pani co innego.
Chyba się pan przesłyszał.
Sankt Moritz. Nieźle.
William.
Odmówiła nam pani rozmowy z nim,
mówiąc, że jest jego opiekunem prawnym.
Bo to prawda.
Co to znaczy?
Krótko mówiąc,
podejmuję decyzje o jego życiu.
Czyli jak najlepiej rozdysponować jego finanse?
Chyba nie rozumiem.
Chyba raczej tak.
- Nie podoba mi się pana sugestia. - Jaka sugestia?
Że kradnę pieniądze od jednego z moich pacjentów,
co jest absurdalne.
Bardzo ładny talerz.
- Co tu się dzieje? - Coś mu dolega.
Proszę wyjść. Ale już.
- Kontrola policyjna. - Nieważne. Nie macie pozwolenia.
- Co mu dolega? - Ja pierdolę.
Jako opiekun prawny z pełnomocnictwem,
mogę tylko zwracać się do powiernika.
Nie mam jednak powodu, bo opłacam każdy aspekt opieki.
Problem w tym, że powiernik zaginął cztery lata temu.
Dlatego bank wyznaczył prawnika na powiernika.
Tak, Bank of Jersey.
Tak, gdziekolwiek on jest.
- Rose, pomóż mi. - Nie ma mowy.
Nie pytałem o pozwolenie.
Słuchaj, przyjacielu, lepiej się odsuń.
Dziękuję.
- Dobra. - Obróćmy go.
- Tak. - Ostrożnie.
Powiedzmy, że przeszukam to biuro.
Jakie są szanse,
że znajdę książeczkę czekową lub kartę płatniczą Williama?
Zerowe.
Nie przeszuka go pan. Nie bez nakazu.
- Ciekawa odpowiedź. - To znaczy?
Mogła pani po prostu odpowiedzieć „zerowe”.
Jako pełnomocnik mam prawo przechowywać te dokumenty.
Tak, ale powiedziała pani,
że opłaca opiekę w zamian za ogromną wiedzę.
Podkreślam, że są pewne zasady.
Wypłacając pieniądze z konta Williama, musiałabym rozliczać każdy wydatek.
Tak, jak coroczny serwis mercedesa SLC 250D z 2024 roku.
Co spowodowałoby kontrolę.
Śmiało, proszę kontynuować.
Bez trzymającej pieczę rodziny nikt by tego nie zauważył.
Zapewne zauważyłby to bank.
Są systemy ostrzegające o przekroczonym limicie.
Ilu pani pacjentów to spadkobiercy starej fortuny?
Dobrze, proszę wyjść.
Jest pan gorzej niż bezczelny.
Co pomyśli prokurator,
gdy usłyszy, że tuż po zaginięciu Merritt Lingard
przyjęła pani jej brata i zaczęła wydawać jego pieniądze?
Wynocha.
Gdy pani koledzy po fachu się dowiedzą,
o cholera…
to już po pani.
Po mnie?
Wie pan, jakie mam znajomości w pana branży?
Nie, i mam to w dupie,
więc proszę zachować to cnotliwe oburzenie
na proces karny, dobrze?
- Odurzyli go. - Nic mu nie jest.
- To środki nasenne. - Jakie?
Czasem podajemy mu małą dawkę leków przeciwpsychotycznych.
Czasem czy tuż przed naszym przybyciem? Innych pacjentów też odurzacie?
Wszystkich.
No ładnie.
Gdzie William?
- Wsadźcie go do auta. - Nie ma pan…
Nie.
Dość już pani narozrabiała.
Tego nie było w planach.
Zakładam, że zaczęło się od opieki nad Williamem.
Gdy za pierwszym razem posmakowała pani
tak łatwej kasy, nie mogła pani przestać.
A potem, jak większość defraudantów,
spała pani jak dziecko, wmawiając sobie, że na to zasłużyła.
Żądam rozmowy z prawnikiem.
Pragnę podkreślić, że bardzo nie chcę tego żałować, dobrze?
Niczego nie spakowałem, więc potrzebuje szczoteczki do zębów i…
Jasper!
Czy to był Jasper?
Tak.
Przyjechał po niezbędne rzeczy, ale wziął tylko bongo.
Czemu nie kazałeś mu na mnie czekać?
Bo wielokrotnie prosiłeś, bym się nie wtrącał.
Nie wtedy, gdy sprawa wisi na ostrzu noża.
- Bez obaw. Nikt się nie pociął. - Mówiłem o Jasperze.
Zrozumiałem przenośnię.
Zły dzień w pracy?
Spierdalaj.
Wracaj do ciuchci.
Czekaj. Ja też tu mieszkam.
Nie da się przeoczyć.
- Mam prawo się martwić. - Mam to gdzieś.
Musisz się z tym uporać. Nie możesz tego odkładać.
Mówi facet na ósmym roku doktoratu o Wittgensteinie.
O Kierkegaardzie, dupku. Słuchasz mnie w ogóle?
Może powinieneś, bo jeden z motywów Sørena to sens życia.
Osobisty i wyjątkowy. Prawdziwy.
- Chcesz poznać mój? - Ani trochę.
Kocham życie.
Mam uczelnię, trochę pracy, przyjaciół, hobby. A ty?
Jeśli masz przyjaciół i hobby, to czemu zawsze tu jesteś?
Chętnie, dzięki.
Niezły rzut, gnojku.
Dla twojej informacji chodziłem na zajęcia z rysunku modeli.
Poznałem tam uroczą kobietę. Z Portugalii albo Brazylii.
Flirtowaliśmy. A raczej ja, bo ona kiepsko mówi po angielsku, ale…
Chodzi o to, że musisz odnaleźć własną prawdę, Carl.
Dla dobra wszystkich i mnie.
Skończyłeś? Chyba wolałem, gdy cytowałeś Yoko.
Spadaj i przemyśl, co powiedziałem.
Jezu.
Nie zasypiaj na kanapie. Obudzisz się w większym dołku.
- Dokąd idziesz? - Do pralni.
Przed zamknięciem.
Rób pranie po godzinach. Mamy kupę policyjnej roboty.
Nie chodzi o moje pranie, a o Merritt.
Robię to, co mi kazałeś. Badam to, co nudne i przyziemne.
Co dokładnie?
- Pomyślisz, że to głupie. - To na pewno.
Ale powiedz mi, bo cię wykopię
i wrócisz do swojej poprzedniej roli pajaca tych pizd z góry.
Jezu, Carl. Nie możesz tak mówić.
Jak? „Pajac”?
Nie, „pizd”.
Mów tak sobie w pubie, ale nie w pracy.
- Są pewne zasady. - Chaucera nie dotyczyły.
To nie średniowieczna Anglia, a z ciebie żaden Beowulf.
Beowulf? Chaucer napisał Opowieści kanterberyjskie…
Gadaj, damo z Bath.
Sprawdziłam wszystkie paragony i wyciągi z kart Merritt.
Tym razem cofnęłam się o kolejny rok i dostrzegłam pewien schemat.
Zakupy robiła w sklepach obok prokuratury,
co ma sens, bo mieszkała z Williamem na odludziu.
To logiczne, że zanim wróciła do domu, robiła zakupy i załatwiała sprawy.
Na tle tych miejsc wyróżniało się jedno.
Pralnia przy Cowgate, położona z dala od prokuratury.
Na początku mnie to nie zdziwiło.
Kobieta pokroju Merritt wyjątkowo dbałaby o swoje drogie ubrania.
Miałaby zaufane miejsce, gdzie wiedzą, jak dbać o ładne rzeczy.
To nie jest takie miejsce.
Poszła tam tylko raz,
a częściej chodziła do pralni premium przy biurowcach.
Według wyciągów – od lat.
Co robiła w tamtym miejscu?
I do tego tydzień przed zaginięciem.
Weź ze sobą Akrama.
Fajnie.
Posterunkowa Dixon i posterunkowy Salim. Pani jest właścicielką?
Tak.
- Pani Shirley Atkins? - O co chodzi?
Mam tu rachunek sprzed czterech lat.
Czy może pani powiedzieć coś o tej klientce?
Zerknę, ale wątpię.
Nie prowadzę tak długiej ewidencji.
Co to ma znaczyć?
- Wiecie, kim jest. - Przepraszam…
Myślicie, że pomogę wam szukać tej suki?
Po tym, co zrobiła mojej Kirsty?
- Znała pani Merritt? - Niestety tak.
- Była klientką? - Nie, skąd.
Przyszła przeprosić mnie i Keitha, ale stchórzyła.
Tamtego dnia zmianę miał brat Kirsty.
Spojrzała na niego,
udała, że chce wyprać płaszcz,
i zwiała.
Mówi pani, że zostawiła płaszcz. Macie go jeszcze?
Żartuje pan? Spaliłam go.
- Za co chciała przeprosić? - Zapytajcie moją córkę.
Kirsty, tak? Gdzie ją znajdę?
W Pentlands.
W więzieniu?
Przenieśli ją po tym, jak przez Merritt niemal ją zabito.
Komisarz Mark Gilbey. Pamiętasz go?
- Powinienem? - Mój pierwszy partner.
Miał dyżur.
Awantura przed pubem.
Wydawała się błaha, póki nie wyciągnięto noża.
Potem Mark leżał w kałuży krwi.
Przeżył, ale…
rzucił pracę.
Nic innego nie mogliśmy zrobić,
ale i tak czułam się winna.
Wciąż się czuję.
Ale nigdy nie żałowałam, że to nie ja.
Tego nie powiedziałem. Nie do końca.
Poniekąd tak.
Dobrze się czujesz?
To kwestia opinii.
Ich mi dzisiaj nie brakowało. Niektórzy naprawdę się zmartwili.
- Nic mi nie jest. - Nie o ciebie.
O swoją reputację.
Dziennikarz szukał sensacji, a ja przesadziłem.
Chcą, byś zrezygnował.
- Myślałem, że ty decydujesz. - Prawda.
Co stawia mnie na celowniku przy kolejnych klęskach.
Nie zamierzasz ich słuchać, co?
Nie myśl sobie, Carl.
Długo się znamy, ale to wystarczający argument,
by posłuchać tych opinii.
Wysłałaś mnie do tej jebanej piwnicy nie bez powodu.
Tak.
Chcę, byś pracował po cichu i mi nie przeszkadzał.
Co z oczu, to z serca,
a ja mam odwalać brudną robotę?
O jakiej brudnej robocie mówisz?
Dlaczego sprawę Merritt Lingard przypisałaś Fergusowi Dunbarowi?
Zapewne był następny w kolejce.
- Dlaczego pytasz? - To była głośna sprawa.
Na myśl o niej twoim przełożonym aż trzęsły się uszy.
Wymagała kogoś dobrego.
- Fergus przeprowadził dobre śledztwo. - To dlaczego go odwołałaś?
Bo utknęliśmy w martwym punkcie i miał inne zadanie.
Inne zadanie.
- Poza budynkiem? - To był jego wybór, nie mój.
Lubiłam Fergusa.
I nagle wszyscy zapomnieli o Merritt Lingard.
- Nie wszyscy. - Więc co?
Ktoś do ciebie zadzwonił i kazał ci zamknąć sprawę?
Jestem pierwszą kobietą na tym stanowisku
i choć to dla mnie ważne,
to równie ważne dla mojego następcy.
Więc się zgodziłaś, by nie narazić swojej ważnej pozycji?
Nie o to mi chodzi. Nie jestem tchórzem.
Wywieram presję, gdy trzeba, a ty dobrze o tym, kurwa, wiesz.
- Przypomnieć ci… - Nie musisz.
Uratowałam ci tyłek więcej niż raz.
Tu i w terenie.
Popełniłaś wtedy błąd.
Podjęłaś złą decyzję i chcesz, bym to naprawił.
Chcę, byś rozwiązał tę sprawę,
nie wylatując z pracy za bycie psycholem.
- Czy to możliwe? - Zależy.
Poprzesz mnie?
Jeśli musisz mnie o to pytać, to nie słuchałeś.
I na litość boską, przestań jojczyć i się nad sobą użalać.
Cześć, Kirsty. Usiądź.
Jesteście tu, by spieprzyć mi zwolnienie warunkowe?
- Nie. - Wychodzę za sześć tygodni.
- Jesteś wzorowym więźniem. - Proste, kurwa.
- Wrócisz do pralni? - Mam dość prania, dziękuję.
Uciekam jak najdalej.
- By zacząć od nowa? - By zniknąć.
- Boisz się. - Inaczej byłabym idiotką.
Kto cię zaatakował?
Jako że najpierw dźgnięto mnie w oko, nie zwróciłam uwagi.
Merritt Lingard zaginęła niedługo potem.
Tak, bo kazałam ją zabić.
- Zemsta za próbę zabójstwa. - Naprawdę?
Zatrudniłam zabójcę, który wszedł na prom
i ją wypchnął.
No to wszystko jasne.
Nie ma za co.
Co?
Niekiedy ludzie zmuszają innych do milczenia przez zastraszanie.
Niekiedy pomijają ten etap
i od razu uciszają.
Okej.
Patrząc na ciebie i twoje rany, widzę,
że ktoś nie chciał cię zastraszyć.
Chciał cię zabić.
To dla ciebie nic nowego. Nic dziwnego, że się boisz.
Wiesz coś.
Powiedziałaś o tym Merritt, licząc na zwolnienie,
ale coś się stało.
Pewnie, że coś się stało.
Wystawiła mnie do wiatru.
Co to za informacja?
Nie ma mowy, że zeznam w sądzie.
Nie powiem, co widziałam. Nigdy więcej tego nie obiecam.
Nie dziwię się.
Dobrze?
Przebywałam kiedyś w schronisku dla kobiet.
Zanim mnie aresztowano.
Poznałam tam pewną kobietę.
Nie była tam długo, ale się zakumplowałyśmy.
Jej mąż próbował ją zabić.
Kurewsko ją pobił.
Miała podbite oczy i połamane żebra.
Złamał jej kość policzkową.
Wiedziała, że ją znajdzie, więc opuściła schronisko,
a ja nigdy więcej o niej nie pomyślałam…
dopóki nie zobaczyłam jej w wiadomościach.
Co tam robiła?
Sprawa Lingard.
Mąż zabił żonę. Finch?
Ta kobieta była jego żoną.
Andrea Finch.
Miałam opowiedzieć, jak poznałam ją w schronisku,
i wcześniej wyjść.
Ale w ostatniej chwili ta suka zmieniła zdanie…
i odwołała moje zeznania,
mówiąc, że ktoś taki jak ja jest niewiarygodny.
Na temat naszego układu zaczęły krążyć plotki,
więc zadzwoniłam…
i powiedziałam jej…
że nie jestem bezpieczna.
Że dostaję pogróżki.
Od kogo? Kto ci grozi?
Takie dwie suki z pieprzonym dożywociem.
Napadły mnie z kosami, mówiąc, że wkurzyłam jakiegoś ważniaka.
- Kto im zapłacił? - Nie wiem.
Dostały po 500 funtów na konto i nazwisko w torbie na pranie.
Ale po co ścigać cię za informacje, o których nikt nie wie?
Bo są tu ludzie, którzy znają Fincha,
i wiedzą, że z tobą rozmawiałam, więc musisz mi pomóc.
Co zrobiła Merritt?
Skąd dzwonisz?
Z celi.
Przemyciłaś telefon?
A co to za różnica? Powiedziałam ci.
Nie mogę ci pomóc.
Jebana suka.
Jesteś na haju?
Jestem przerażona.
Jesteś na haju?
A czego się spodziewałaś?
O Jezu…
Rozłączyła się.
Miałam jakieś inne wyjście?
Wystawiłeś mnie, zabierając dowody od Kirsty.
Ona by ci nie pomogła.
Tylko pogorszyłaby sprawę.
Dźgnięto Kirsty Atkins.
Boże.
- Jest źle? - Nie wiem.
Żyje, ale jest w śpiączce.
Życie Kirsty było wynikiem wielu gównianych wyborów,
ale żaden nie ma z tobą nic wspólnego.
Powiedz to jej rodzinie. Na pewno ich to pocieszy.
Pierwszy wydłubał jej oko, drugi przebił płuco,
a kolejny cios chybił serce zaledwie o kilka milimetrów.
Tylko trzy rany. Dwie trafiły w cel, a jedna była blisko.
To wygląda na robotę profesjonalisty.
W końcu to więzienie.
Sam Haig.
- Kirsty! - Halo?
Dobra.
- Merritt? - Porozmawiam z tobą.
Powiedz gdzie i kiedy.
Napisy: Paulina Iwaniak