Paul Evans?
Nie potrzebuję nic z tego, co sprzedajecie.
Kupujemy. Sam Haig.
Co z nim?
Ty go znalazłeś?
Tak.
Prowadzimy śledztwo.
Zginął cztery lata temu.
26 września. Dzień później zaginęła Merritt Lingard.
Byli w związku.
Jakim?
Staramy się to ustalić.
Chodzi o wyrzut adrenaliny i ryzyko?
Niezupełnie. Wspinaczka jest jak medytacja.
Medytujesz, zwisając ze skały?
Trzeba spróbować, żeby zrozumieć.
Czy któryś z nich to Haig?
Który?
Ten.
Wesołek.
Wściekł się, że zrobiłem to zdjęcie.
Mogę?
Jasne.
Dzięki. Jak go znalazłeś?
Pojechałem wcześnie rano, żeby zrobić zdjęcia na stronę.
Zauważyłem samochód Sama na parkingu.
Jak wcześnie?
Przed otwarciem bramy. Miałem klucze. Samochód stał tam całą noc.
Jak spadł? Puścił się?
Trudno powiedzieć. Złamał kardynalną zasadę.
Nie wspinamy się solo.
Czemu to zrobił?
Nie wiem. Może naoglądał się filmików
Aleksa Honnolda
i postanowił przejść na żywca.
Jebany idiota. Częstujcie się.
Dziękuję.
Lubił ryzyko?
Całe jego życie było ryzykiem.
Wolałby słowo „przygoda”.
Któregoś dnia stwierdził, że musi się czymś zająć,
bo był znudzony szukaniem morderców.
Nie lubiłaś go.
Lubiłam, choć nie cieszyła mnie
jego przyjaźń z Paulem.
Czemu?
Był psycholem.
-Daj spokój. -To prawda. Nie zdziwiłam się, że spadł.
Wiedział, że nie lubiłaś, gdy przychodził.
Bo był tu bez przerwy.
Był samotny.
Zbierasz to, co zasiejesz.
Czyli sam był sobie winien.
To było nieuniknione.
Nie wiem, czy Sam był w związku z…
Merritt Lingard.
Właśnie. O relacji prywatnej nie wspominał.
O zawodowej by mi nie powiedział.
Nie wiemy, co ich łączyło.
Wspominał o kimś? O krewnych? Dziewczynie?
Jak mówiłem był samotny. Gdy nie pracował, był tutaj albo na skałkach.
Z Paulem.
Nie będziemy dłużej przeszkadzać.
Dziękujemy.
Jak często jeździł na skałki?
Raz w tygodniu.
Konkretnego dnia?
Nie, ale zazwyczaj popołudniami.
Ile zajmuje dotarcie na szczyt?
Samowi zajmowało 45 minut. Dłużej, gdy szedł na żywca.
Czemu dłużej?
Bo musiał bardziej uważać.
-Dziękuję. -Jasne.
Wspinał się na szczyt bez lin. To nie wygląda na zabójstwo.
Czego on się, kurwa, spodziewał?
Widziałem co najmniej 12 tabliczek z godzinami
otwarcia parku i ostrzeżeniami o zamknięciu bramy.
Zignorował je.
Sam Haig spadł w niedzielę. Wiemy to, bo znaleziono go w poniedziałek,
gdy Paul Evans zauważył jego samochód na parkingu.
Sam wspinał się raz w tygodniu. 45 minut albo godzinę.
Rozumiem.
Wiedział, że nie wystarczy mu czasu, więc czemu to zrobił?
Był szaleńcem albo ktoś go zepchnął.
Dlaczego?
Nie wiem, ale gwarantuję, że odpowiedź leży w tym,
co robił z Merritt.
Nie miał kluczyków. Samochód był zamknięty,
sprzęty leżały w środku, a kluczyków nie znaleziono.
Ani w szafkach,
ani przy nim, ani w okolicy.
Zgadzam się, że to się nie klei.
To oczywiste. Tak jak z Merritt. Tam, skąd pochodzę,
fakty nigdy nie są ignorowane z powodu niekompetencji.
WYDZIAŁ Q
WROGOWIE SAMA
-Sam Haig. Jednak przyszłaś. -Nie zostanę.
Przestań nagabywać moją asystentkę.
Tak powiedziała?
Ja tak mówię.
Nie jestem zainteresowana rozmową z reporterem.
Rozumiem. Dziękuję, że powiedziałaś mi to osobiście.
Zjem coś. Ponoć zupa cebulowa jest przepyszna.
Nie piszesz o ludziach.
Już nie.
Piszesz o przestępczości zorganizowanej.
To czemu chcesz pisać o mnie?
Nie chcę. To nie moja bajka. Pomysł narodził się na spotkaniu.
Rozumiem.
To był mój wydawca. Usłyszał, jak mówisz w telewizji,
że nikomu nic nie uchodzi na sucho, i uznał, że warto ci się przyjrzeć.
Uważasz inaczej.
Zrobiłem swoje. Znalazłem ciekawe informacje.
Ale?
Ciekawsze jest to, czego nie znalazłem.
Na przykład?
Twoje korzenie. Konkretnie Mhòr.
Czemu Mhòr?
Bo to przemilczasz. Mówisz o studiach, pracy…
Ale nigdy o sobie.
Bo jestem mało interesująca.
Ciekawe.
W przeciwieństwie do większości nie rozpowiadam o życiu prywatnym.
Chcesz być tajemnicza.
Sam. Bzdura. Przestań zgrywać uroczego chłopca
i przejdźmy do rzeczy. Uważasz, że w moim wydziale źle się dzieje.
Pewnie ma to związek z przestępczością zorganizowaną.
Dlatego przyszłaś. Chciałaś mi się przyjrzeć.
Zrobiłbym to samo. Czy to prawda? Źle się dzieje w państwie duńskim?
Nie mam pojęcia. Skoro pytasz, pewnie coś wiesz.
Twój tata jest rybakiem. Czyli wiesz, że jeśli łódź ma słaby kadłub,
równie dobrze może przeciekać.
Jestem osłabieniem czy przeciekiem?
Płyniesz dziurawą łodzią.
Jesteś tajemnicą.
Ja?
Zjawą. Nazwiskiem przy wielu nagłówkach. Wielokrotnie nagradzanym, ale…
bez biografii, mediów społecznościowych i zdjęć.
Kamera mnie pogrubia.
Ze względu na ludzi, o których piszesz, ostrożność jest konieczna.
Pod warunkiem, że chcę żyć.
O sobie pisać nie mogę.
Czyli płyniemy tą samą łodzią.
Smacznej zupy, panie Haig.
-Cześć. -Pomóc?
Byłoby miło. Dziękuję.
Gdzie przesunąć?
Tam.
Cięższe, niż się wydaje.
Odwrotnie.
Złapmy.
Trzymasz?
Tak.
Dziękuję.
Szukam…
Chwila.
Już.
Szukam Carla.
-W jakiej sprawie? -Nie przyszedł na spotkanie.
Przyszłam powiedzieć, co o tym myślę.
Nazwisko?
Rachel Irving. Z HR-u.
Zastępstwo za doktor Sonnenberg.
Detektyw.
Słyszałam, jak Carl mówi, że jesteś miła dla oka.
Czy to pisuary?
Czy Sally wraca? Doktor Sonnenberg.
Nie sądzę.
Chodziłaś do niej? Przez nerwicę natręctw?
Nie chodziłam. Byłam raz czy dwa.
Może więcej. To było dawno temu. Była miła. Miałam PTSD, nerwicę natręctw,
ADHD i zaburzenia odżywiania.
Przywalił ci cały alfabet.
Prosto w rzyć.
Piłki pomagały?
Niezbyt, ale ona je lubiła. Mam teraz mocny uścisk.
A jak się czujesz?
Lepiej.
Nie do końca, bo mam flashbacki.
Nie musisz o tym mówić.
Dziękuję.
Duża sprawa.
Tak.
Myślałam, że przesadza.
Carl nie kłamie w ważnych sprawach. Tylko o sobie.
Taka ludzka natura. Chronimy siebie.
Ludzka natura to niezdecydowanie, rozczarowanie i depresja.
Jak ci na imię?
Rose.
Dopiero się poznałyśmy, więc nie bierz tego do siebie,
ale może ciemna piwnica to nie jest dla ciebie najlepsze miejsce?
Chyba ją kiedyś poznałam. Merritt Lingard.
W pracy?
Nie. Na imprezie z moim byłym. Adwokaci się znają.
Jaka była?
Powściągliwa. Pójdę już. Jeśli zobaczysz Carla…
Potrąciliśmy przechodnia podczas pościgu.
Ferry Road? Emeryt?
Przykro mi. Pamiętam to.
Ja też. W tym problem.
Co mam przekazać Carlowi?
Nieważne. I tak to zignoruje.
Chyba czuje się odpowiedzialny.
Za co?
Za wszystko.
Miło było cię poznać, Rose.
Nie żartowałaś z tym uściskiem.
To nic niezwykłego. Sam Haig często spotykał się
z informatorami w hotelach.
Pewnie, ale czy któryś z nich zaginął
tuż po jego śmierci?
Nie wiem.
Mógł pracować z Merritt nad artykułem?
Jeśli tak było, pierwsze słyszę. Ale to też nie jest nic niezwykłego.
Był pan jego wydawcą.
Co nie oznacza, że wiedziałem, co robi. Sam pracował po cichu.
Jak to działało?
Rozmawialiśmy, ale widywałem go rzadko. Mieszkał na odludziu,
używał telefonu na kartę. Nie wiem, czy naprawdę nazywał się Sam Haig.
Nie byliśmy blisko.
Musiał pan wiedzieć, nad czym pracował.
Tylko, gdy sam o tym mówił. Wcześniej działał na własną rękę.
Robił notatki?
Z pewnością, ale wiedza o tym, gdzie są, zmarła razem z nim. Może to i lepiej.
Nie był pan ciekawy?
Pewnie, że byłem. Podjęliśmy spory wysiłek,
żeby odnaleźć materiały, ale bezskutecznie.
A to ciekawe.
Nie, jeśli się wiedziało, z kim spędzał czas.
Jedna z tych osób go zepchnęła?
Może w moich ustach zabrzmi to zaskakująco,
ale nie wszystko jest spiskiem. Freud mawiał,
że czasem cygaro jest po prostu cygarem.
A innym razem to wielki, pulsujący…
Dziękujemy za pański czas.
Dzięki.
Pomyślałam, że pokażę ci nasz nowy dom. Zgadza się. Siedzimy w jebanej piwnicy.
Mnóstwo schowków. Kaski, żeby nie zapomnieć.
Biurko grubej ryby. Biurko Akrama. I moje.
Tutaj mamy łazienkę z uroczymi prysznicami.
Ohydną umywalkę. I tak ohydne sedesy, że nawet szczury uciekają.
Nie miałam pojęcia o tych pomieszczeniach.
Mogę prosić chusteczkę?
Przepraszam, że się wtedy rozkleiłam. Dzięki, że mnie naprostowałeś.
Tam z tyłu to tablica?
Tak. Chcesz zobaczyć?
Wolę oglądać pisuary. Jasne, kurwa, że chcę.
Co to za kormoran?
Że co?
Ptak na czapce.
To boobrie.
Ni chuja. To kormoran. Prawdziwy ptak, a nie jakiś mityczny, co wpierdala wydry.
-Ptaki jedzą wydry? -Prawdziwe nie. On zmienia kształt.
Czasem to wielki owad, wysysający krew.
Poważnie?
Tak, ale to nie jest boobrie, to kormoran.
Skąd wiesz?
Jestem rybakiem. Byłem. Co on robił na promie?
Cokolwiek to było, chyba chciało zjeść Merritt.
Co?
William Lingard dwa razy widział kogoś w tej czapce. Na promie i w domu.
W domu?
Widocznie ktoś się tam kręcił.
Czemu „widocznie”?
William nie mówi, więc to narysował po ucieczce
z Egley House, a to tuż przed jej zaginięciem.
Zeskanujesz i mi podeślesz?
Jasne.
Inspektorze. Dennis Piper, byłem na konferencji prasowej.
-Szczęściarz. -Słyszał pan?
O czym?
O narzeczonej Andersona. Tego, który zginął w Leith Park.
Wiem, kurwa, kim był. Co z nią?
Dziś urodziła dziecko. Dziewczynkę. Jakiś komentarz?
Tak. Spierdalaj.
Nic? Żadnych przeprosin?
Ona obwinia ciebie, Morck. Mówi, że to powinieneś być ty.
Może ma rację.
Carla nie ma.
Wiem. Wziął wolne.
No jasne. Wprowadź mnie w sprawę.
Lepiej go zawiadomię…
Mów.
Dobrze. Staramy się ustalić,
co Merritt Lingard robiła przez kilka tygodni przed zaginięciem i jaka była.
A jaka była?
Kontrowersyjna.
Czyli nie macie wiele.
Jeszcze nie.
W domu Lingardów doszło do incydentu.
Incydentu?
Najwyraźniej. Młody mężczyzna,
który mieszkał tam na dziko trafił do szpitala ze zmiażdżoną tchawicą.
Bolesne.
-Daruj sobie. -Nie zmiażdżyłem mu tchawicy.
Nie oskarżam.
Nie zmiażdżyłem, tylko posiniaczyłem. Oczywiście mogłem zmiażdżyć,
ale wtedy nie mógłby mówić.
Gdzie się tego nauczyłeś?
Dorastałem w niebezpiecznej części Syrii.
Tam wszędzie jest niebezpiecznie.
Niektóre obszary są piękne.
To nie jest Syria, a ty nie jesteś policjantem.
Wiem.
Masz pomagać Carlowi.
I robię to z przyjemnością.
Jeśli coś się stanie, gdy będziesz bawił się w policjanta
i siniaczył tchawice, srogo za to zapłacimy. Wszyscy.
Rozumiem.
Dobrze. Informuj mnie.
TO POWINIENEM BYĆ JA
Ja pierdolę.
-Twój PR-owiec jest do zwolnienia. -Zaczyna się.
Mają tu dobrych chirurgów. Zaszyją ci usta.
A może: „Carl, jesteś, kurwa, najlepszy. Dzięki za nowego laptopa”.
Dla ciebie wszystko, Hardy. Nie ma za co.
Ciekawe, że wysłałeś Rose.
Ma doła, a wy się lubicie.
Ma doła, bo jesteś chujem.
-Mają na to leki. -Ona chce ci zaimponować.
Wątpliwe.
Mógłbyś czasami udawać.
Zawsze byłeś w tym lepszy.
Jak we wszystkim.
Po pierwsze,
to jest kormoran.
Wierzę na słowo.
I co z nim?
-To chyba logo. -Bez kitu, Sherlocku. Czyje?
Nie znaleźliśmy.
Ja też nie.
Co za ulga, że sprawdzasz moją robotę.
Raczej ją wykonuję. Chyba wiem, czemu ktoś chciałby porwać Merritt.
Wkurzyła niewłaściwych ludzi.
Mam inny motyw.
Wal.
To uniwersalny motyw popełniania wszelkich zbrodni.
-Miłość? -Pieniądze.
Wracaj do ptaków, bo ta rodzina była spłukana.
Jamie Lingard był spłukany. Lila Lingard, z domu Graham, miała bogatą rodzinę.
Skąd mieli pieniądze?
Rodzinne dziedzictwo.
Zakładam, że sprawdziłeś kartę, którą płaciła w hotelu.
Słusznie zakładasz.
I?
Jest podpięta do funduszu powierniczego, utworzonego na wyspie Jersey.
Niestety tam ślad się urywa.
Czyli ktoś porwał Merritt, żeby ukraść jej pieniądze?
Genialne, Watsonie.
Dzień dobry, James.
Doktor Liu. Czy to już środa?
Nie, ale ostatni rezonans wyszedł obiecująco,
więc zrobimy dodatkową sesję.
Cholera.
Wolisz leżeć w łóżku?
To jego ulubione zajęcie.
Kim pan jest? I czemu mi pan przeszkadza?
Carl, były partner.
Geje?
W policji.
To trzeba było tak powiedzieć. W dzisiejszych czasach trzeba
wyrażać się jasno.
O co chodzi z tą rehabilitacją? Lekarz mówił, że to na nic.
Prawdziwy z pana optymista. Też jestem lekarzem.
Powiedziałam Jamesowi w zeszłym miesiącu,
że tamten lekarz nie zna go tak dobrze jak ja i nie wie,
że James może będzie chodził.
Może.
To zależy od dalszej rekonwalescencji, która wygląda obiecująco.
Na razie.
Od kiedy wiecie?
-Od niedawna. -Zaczęliśmy kilka dni po operacji.
Dni?
Zbyt długa zwłoka i ciało zapomina. James nie próżnował.
Doktor Liu codziennie patrzy, jak upadam i ją przeklinam.
Nie śmieję się, a ty nie przeklinaj, bo wiesz, co będzie.
Hej!
Postępy.
Poczułeś to?
Trochę.
Może pan wyjść.
No.
Na razie.
Proszę dać mu popalić.
Carl, Moira chce cię widzieć.
Słyszałeś?
Tak. Widziała mnie.
Często najmniej znaczący detal prowadzi do rozwiązania.
Coś nudnego albo przełamującego nudę.
Po czterech latach trudno odtworzyć szczegóły z czyjegoś życia.
Dlatego skupiamy się na wydarzeniach poprzedzających zbrodnię.
W tym przypadku musimy się cofnąć nieco dalej.
Ja pierdolę, Carl. Daruj sobie wykład, bo przysypiam. Do rzeczy. Pieniądze Merritt.
Staram się być mentorem.
Świetnie ci idzie.
Dobra. Co myślicie o teorii Hardy'ego, że Merritt miała forsę?
Miała fundusz powierniczy.
Wybierała pieniądze do samego końca.
Nie wiemy, co się stanie po jej śmierci.
Zakładamy, że wszystko dostanie William.
Sporo tych założeń.
Nie pomagasz. I usiądź, do cholery. Wyglądasz jak odcięty łeb.
Gniewasz się, że nie powiedziałem ci o rehabilitacji?
Nie gniewałem się.
Omal się nie rozkleiłeś.
Spierdalaj. Mogłeś powiedzieć.
O porannej lewatywie też?
Tak, poprawiłbyś mi nastrój. Trollica uważa, że będziesz chodził.
Ruszał się, a to różnica.
I tak mogłeś powiedzieć.
Kto będzie zarządzał funduszem w imieniu Williama?
Jego opiekun prawny.
Powiedziała ci, że jest jego opiekunem.
To prawda.
Kto?
To jej słowa.
Dokąd idziemy?
Powiem w samochodzie.
Wygrałem?
Alice, zapraszam. Rozgość się. Zaraz przyjdę.
Pajęczyny.
Nie są moje.
Pająk może spaść na pacjenta.
Zgadza się.
Ponoć przynoszą szczęście, gdy wplątują się we włosy.
Nie sądzę. Widziała pani artykuł?
Ostrzegałam.
Miała mu pani pomagać.
Musiałby przychodzić.
W sensie?
Nie pojawił się.
-Jezu. -Chciałabym przystawić pieczątkę i
wysłać go w świat, ale jeśli zerwie się z łańcucha, będzie na mnie.
Już się zerwał.
To pani wina, nie moja. To był dobry pomysł z tą piwnicą.
Wypuścić go w świat takiego wściekłego… Rzucił się na dziennikarza.
Tylko go popchnął.
A jeśli popchnie podejrzanego? Albo kolegę? Albo zrobi sobie krzywdę?
Nigdy by czegoś takiego nie zrobił.
Jest pani pewna? Trzyma się pani luki w przepisach,
że praca nad dawnymi sprawami to nie jest aktywna służba,
ale chyba się pani na tym przejechała.
Może to różnica charakterów.
W sensie?
Dlatego nie przychodzi. Nie każdy terapeuta pasuje
wszystkim pacjentom.
To prawda.
Czyli możliwe, że lepiej dogada się z kimś innym?
Owszem.
Proszę szukać. Może z kimś zaskoczy.
Carl z pewnością chętnie wyruszy z panią w tę podróż.
Staram się być pragmatyczna.
Jak to mówią: „Nie mój cyrk, nie moje małpy”.
Proszę mu powiedzieć „nereczka”.
-Inspektor Morck do doktor Wallace. -Nie możecie tam wejść.
Wykonują swoją pracę. Proszę zawiadomić doktor Wallace.
Nie byliśmy umówieni.
Zgadza się. Proszę zamknąć drzwi.
Powie mi pan, skąd to najście?
Usiądź.
Czemu pozwala pani Williamowi mieszkać tu za darmo?
To wzajemny układ.
W zamian za schronienie mogę go obserwować w odpowiednich warunkach.
Odpowiednich czyli komfortowych?
Zgadza się. Nikt nie rozkwitnie w fatalnych warunkach.
William?
Z pewnością zebrała pani mnóstwo danych przez te cztery lata.
Owszem. Dodam, że stan Williama znacznie się poprawił.
Poprzednio mówiła pani, że się pogarsza.
Chyba źle pan usłyszał.
Saint Moritz. Ładnie.
Williamie.
Twierdzi pani, że może zabronić mi kontaktu z Williamem,
bo jest pani jego opiekunem prawnym.
Zgadza się.
Co to dokładnie znaczy?
Podejmuję za niego wszelkie decyzje.
Dotyczące finansów?
Nie rozumiem.
Z pewnością pani rozumie.
Nie podobają mi się te insynuacje.
Jakie?
Że okradam swojego pacjenta. To absurd.
Ładne.
Co tu się dzieje?
Źle z nim.
Proszę wyjść.
-Policja. Sprawdzamy, co się dzieje. -Musicie mieć zgodę.
Co mu jest?
Ja pierdolę.
Nawet jako opiekun mogę jedynie kontaktować
się z powiernikiem. Nie mam powodu,
bo zapewniam Williamowi wszystko,
czego potrzebuje.
Tyle że powiernik zaginął cztery lata temu.
Dlatego bank wyznaczył prawnika do zarządzania funduszem.
Tak. Bank w Jersey.
Możliwe.
Rose, pomóż mi.
Wykluczone.
Nie pytałem o pozwolenie. Posłuchaj. Lepiej się odsuń.
Dziękuję.
Przekręćmy go.
Ostrożnie.
Powiedzmy, że przeszukam ten gabinet. Jakie są szanse,
że znajdę książeczkę czekową i kartę płatniczą Williama Lingarda?
Zerowe. Bo niczego pan nie przeszuka. Nie bez nakazu.
Zabawna odpowiedź.
To znaczy?
Mogła pani powiedzieć „zerowe” i na tym poprzestać.
Mam prawo trzymać jego dokumenty.
Twierdziła pani, że pokrywa koszty opieki nad
Williamem w zamian za wiedzę.
Mówiłam, że obowiązują zasady. Gdybym wyciągnęła pieniądze z funduszu,
musiałabym się z tego rozliczyć.
Na przykład z corocznego przeglądu mercedesa SLC 250 D.
Coś takiego pociągnęłoby za sobą audyt.
William nie ma krewnych. Nikt by nie zauważył.
Bank by zauważył. Systemy powiadamiają pracowników
o przekroczeniu limitu.
Ilu pani pacjentów to dzieciaki z zamożnych rodzin?
Proszę wyjść. Jest pan bezczelny i grubiański.
Jak zareaguje prokurator, gdy dowie się,
że niedługo po zaginięciu Merritt Lingard zgarnęła pani jej brata i zaczęła
wydawać jego pieniądze?
Wynocha.
A gdy dowiedzą się koledzy po fachu? Ja jebie. Po karierze.
Mojej?
Wie pan, kogo znam w pańskim świecie?
Nie i mam to w dupie. Proszę zachować oburzenie na proces.
Naćpali go.
Dostał leki na uspokojenie.
Po co?
Czasami, gdy jest poddenerwowany, podajemy mu niewielkie
-dawki. -Czasami? Czy tuż przed naszym
przyjazdem? Ilu pacjentów odurzyliście?
Wszystkich.
Ja jebie. Gdzie William? Do samochodu z nim.
Nie ma pan prawa.
Dość. Wystarczająco się pani wpakowała.
Myślę, że pani tego nie planowała. To się wydarzyło z czasem,
gdy wzięła pani Williama do siebie.
Gdy poczuła pani, jak łatwo dobrać się do pieniędzy,
nie mogła pani przestać. I jak większość malwersantów z
pewnością śpi pani jak dziecko.
Chcę pomówić z adwokatem.
Obym tego nie pożałował. Nic nie spakowaliśmy,
więc będzie potrzebował szczoteczki.
Jasper!
Czy to był Jasper?
Owszem. Przyjechał po kilka drobiazgów, ale zabrał tylko bonga.
Czemu nie poprosiłeś, żeby na mnie zaczekał?
Bo kazałeś mi się nie wpierdalać.
Chyba że coś ma jebnąć.
Bez obaw. Chata nie wybuchła.
Mówiłem o Jasperze.
Zrozumiałem.
Kiepski dzień?
Spierdalaj. Oglądaj dalej.
Czekaj. Ja też tu mieszkam.
Pamiętam.
-Mam prawo się martwić. -A ja mieć to gdzieś.
Weź się w garść. Nie możesz wszystkiego odkładać.
Powiedział ten, co osiem lat pisze doktorat
o Wittgensteinie.
Kierkegaardzie, dupku. Nigdy nie słuchasz, choć powinieneś. On pisze o tym,
czemu wstajemy z łóżka.
Każdy ma swój powód i swoją prawdę. Chcesz znać mój?
W życiu.
Kocham swoje życie. Studiuję, pracuję, mam przyjaciół i hobby. A ty?
Skoro masz przyjaciół i hobby, to czemu zawsze tu jesteś?
Też poproszę.
Dobry rzut, dupku. Chodzę na zajęcia z rysunku.
Poznałem tam uroczą kobietę. Portugalkę albo Brazylijkę.
Flirtujemy. Ja flirtuję, jej angielski kuleje.
Musisz odnaleźć swoją prawdę. Dla dobra wszystkich, ale głównie mojego.
Skończyłeś? Wolałem, gdy cytowałeś Yoko.
Wal się, Carl. Przemyśl moje słowa. Jezu. Nie zasypiaj na kanapie.
Obudzisz się bardziej zdołowany.
Dokąd idziesz?
Do pralni. Zanim zamkną.
Zrobisz pranie po godzinach pracy. Mamy robotę.
Nie chodzi o moje pranie, tylko Merritt. Robię, co kazałeś.
Sprawdzam nudną codzienność.
Co konkretnie?
Uznasz, że to głupie.
Z pewnością. Ale i tak powiedz. Albo wykopię cię z powrotem na górę, gdzie
-będziesz klaunem wśród tamtych cip. -Nie możesz tak mówić.
Klaun?
Cipa. W pubie sobie mów, ale w pracy obowiązują zasady.
Chaucer tak mówił.
Nie żyjemy w przeszłości, a ty nie jesteś Beowulfem.
Beowulfem? Chaucer napisał „Opowieści
kanterberyjskie”. Mów.
Przejrzałam ponownie wszystkie paragony i transakcje Merritt.
Cofnęłam się rok i dostrzegłam schemat. Tak jakby.
Wszystkie sklepy, do których chodziła, były w pobliżu prokuratury. To ma sens,
bo tam, gdzie mieszkała, nie było żadnych usług.
Normalka, że po pracy robiła zakupy i załatwiała
sprawy. Zwróciłam uwagę, że jedno z tych miejsc jest dużo dalej.
To pralnia w Cowgate.
Początkowo pomyślałam, że to nic dziwnego.
Kobieta pokroju Merritt uważnie wybrałaby pralnię, bo miała ładne ubrania.
Zależałoby jej na miejscu, gdzie o nie zadbają.
Ale to nie było takie miejsce. Poza tym pojechała tam tylko raz.
Wiele lat prała ciuchy w eleganckiej pralni w pobliżu biura,
więc po co pojechała do tej drugiej? To było tydzień przed jej zaginięciem.
Zabierz ze sobą Akrama.
Spoko.
Detektywi Dixon i Salim. Pani jest właścicielką?
-Tak. -Shirley Atkins?
O co chodzi?
Mam paragon sprzed czterech lat. Może udzieli mi pani
informacji o klientce.
Zerknę, ale raczej nie pomogę. Nie trzymam rejestru tak długo.
Co to ma być? Dobrze wiecie, że ją znam.
Myślicie, że pomogę wam szukać tej suki po tym,
co zrobiła mojej Kirsty?
-Znała pani Merritt? -Żałuję, że ją poznałam.
Była klientką?
Nie. Przyszła przeprosić mnie i Keitha, ale spanikowała. Pracował wtedy Danny,
brat Kirsty. Spojrzała na niego, udała, że chce oddać płaszcz do czyszczenia,
i wyszła.
Zostawiła płaszcz? Ma go pani?
Jaja sobie robicie? Spaliłam go.
Za co chciała przeprosić?
Spytajcie mojej córki.
Kirsty? Gdzie ją znajdziemy?
W Pentlands.
W więzieniu?
Trafiła tam po tym, jak Merritt Lingard omal jej nie zabiła.
Posterunkowy Mark Gilbey. Pamiętasz go?
A powinienem?
Mój pierwszy wspólnik. Był pod telefonem. Sprzeczka w pubie. Wydawała się niewinna,
ale ktoś wyjął nóż.
Mark wylądował na podłodze w kałuży krwi. Przeżył, ale odszedł ze służby.
Nie wiem, czy można było zrobić coś innego,
ale i tak czułam się winna. Wciąż tak się czuję.
Ale nigdy nie chciałam być na jego miejscu.
Tego nie powiedziałem.
Tak jakby powiedziałeś.
Trzymasz się?
Opinie są podzielone.
Usłyszałam dziś kilka z nich. Ludzie się martwią.
Nic mi nie jest.
Nie o ciebie. O swoją reputację.
Dziennikarz szukał sensacji. Przesadziłem.
Góra chce, żebyś odszedł.
To twoja decyzja.
Owszem. Co stawia mnie na linii ognia.
Pozwolisz im?
Nie pozwalaj sobie. Znamy się nie od dziś,
więc tym bardziej powinnam posłuchać opinii innych.
Wysłałaś mnie do tej jebanej piwnicy z jakiegoś powodu.
Tak. Miałeś pracować po cichu i mi nie przeszkadzać.
Co z oczu, to z serca, a ja mam sprzątać cudze brudy?
Jakie brudy?
Czemu dałaś sprawę Merritt Lingard Fergusowi Dunbarowi?
Bo był dostępny. Czemu pytasz?
Sama powiedziałaś, że to była ważna sprawa. Ekscytująca.
Mogłaś wybrać kogoś dobrego.
Fergus przeprowadził solidne śledztwo.
To czemu go odsunęłaś?
Bo nie było więcej poszlak, a on był potrzebny gdzie indziej.
Gdzie indziej? Poza budynkiem?
To był jego wybór. Lubiłam go.
I tak po prostu wszyscy zapomnieli o Merritt Lingard.
Nie wszyscy.
Co było potem? Telefon w środku nocy? Ktoś kazał ukręcić sprawie łeb?
Jestem pierwszą kobietą na tym stanowisku. To ważne dla mnie, ale też dla osoby,
która przyjdzie po mnie.
Czyli co? Zgodziłaś się, żeby nie podkopać swojej pozycji?
To nie tak. Nie jestem tchórzem. Gdy trzeba, to cisnę. Dobrze o tym wiesz.
Mam ci przypomnieć?
-Nie musisz. -Pomogłam ci niejeden raz.
Popełniłaś błąd, a teraz ja mam go naprawić?
Chciałabym, żebyś rozwiązał tę sprawę i
nie dał się wywalić za to, że jesteś jebanym psycholem.
Czy to możliwe?
To zależy.
Mogę na ciebie liczyć?
Skoro musisz pytać, to znaczy, że nie słuchałeś.
I przestań gadać, że to powinieneś być ty.
Cześć, Kirsty. Usiądź.
Czy to jakaś podpucha, żeby zjebać moje zwolnienie?
Nie.
Wychodzę za sześć tygodni.
Jesteś modelową więźniarką.
Żebyś, kurwa, wiedziała.
Wrócisz do pralni?
Mam dość prania. Wyjadę jak najdalej.
Zaczniesz od nowa?
Zniknę.
Boisz się?
Tylko debil by się nie bał.
Kto cię zaatakował?
Wbili mi nóż w oko, więc trudno powiedzieć.
Merritt Lingard zaginęła wkrótce po ataku.
No. Kazałam ją zabić. Zemsta za próbę zabicia mnie.
Czyżby?
Wynajęłam zabójcę, który zrzucił ją z promu.
Wszystko jasne.
Nie ma za co.
No co?
Czasami chcemy kogoś nastraszyć, żeby go uciszyć.
A czasami pomijamy ten krok i po prostu go uciszamy.
Patrzę na twoje blizny i widzę, że to nie było ostrzeżenie.
Chcieli cię zabić. To dla ciebie żadna nowość. Słusznie się boisz. Ty coś wiesz.
Powiedziałaś Merritt, bo liczyłaś na złagodzenie wyroku, ale coś się wydarzyło.
Żebyś, kurwa, wiedział. Wystawiła mnie.
Co wiedziałaś?
Nie zamierzam zeznawać. Nie powiem, że coś widziałam.
W życiu nie złożę już takiej obietnicy.
Nie dziwię ci się.
Jakiś czas mieszkałam w schronisku dla kobiet.
Przed aresztowaniem.
Poznałam tam kobietę.
Nie była tam długo, ale się zaprzyjaźniłyśmy.
Powiedziała, że mąż usiłował ją zabić. Okropnie ją stłukł. Podbił jej oko,
połamał żebra… Jebaniec złamał jej kość policzkową.
Była przekonana, że znajdzie ją w schronisku, więc odeszła.
Nie widziałam jej ani o niej nie myślałam…
dopóki nie zobaczyłam jej w wiadomościach.
Z jakiej okazji?
Ta sprawa, którą prowadziła Lingard.
Mąż, który zabił żonę. Finch. Ta kobieta była jego żoną. Andrea Finch.
Miałam zeznawać w zamian za wcześniejsze zwolnienie.
Ale w ostatniej chwili ta szmata zmieniła zdanie.
Stwierdziła, że nie mogę zeznawać, bo ktoś taki jak ja nie jest wiarygodny.
Rozeszło się, że z nią rozmawiałam, więc do niej zadzwoniłam.
Powiedziałam jej, że…
nie jestem bezpieczna.
Dostawałam groźby.
Kto cię zaatakował?
Dwie suki. Jebane dożywotniaki. Wymachują nożami i gadają,
że musiałam wkurzyć kogoś ważnego.
Kto zapłacił?
Chuj wie. Dostały 500 funtów na żarcie
i nazwisko w worku na pranie.
Po co cię atakować, skoro nikt nie wie, że masz informacje?
Bo niektórzy więźniowie znają Fincha i wiedzą,
że z tobą gadałam. Musisz mi pomóc.
Co zrobiła?
Skąd dzwonisz?
Z komórki.
Z przemyconego telefonu?
Co za różnica?
-Nie mogę nic zrobić. -Jebana suka.
Naćpałaś się?
Jestem przerażona.
Naćpałaś się?
Co miałam zrobić?
Jezu.
Rozłączyła się.
Co miałam zrobić? Nie dopuściłeś dowodów Kirsty.
Ona by ci nie pomogła. Pogorszyłaby sprawę.
Kirsty Atkins została zaatakowana.
Jest bardzo źle?
Nie wiem. Żyje, ale jest w śpiączce.
Jej życie to konsekwencja gównianych wyborów.
To nie ma nic wspólnego z tobą.
Powiedz to jej bliskim.
Pierwszy cios uszkodził oko. Drugi przebił płuco.
Minął serce o kilka milimetrów. Trzy rany. Dwie zrobiły swoje,
trzecia była blisko. To robota zawodowca.
W więzieniu są sami zawodowcy.
Sam Haig.
Dobrze.
Merritt?
Porozmawiam z tobą.
Powiedz, gdzie i kiedy.