Jego żona żyła w schronisku dla kobiet 90 dni.
- Często tu przychodzisz? - To miejsce mnie uspokaja.
Cmentarz?
Słuchałeś, co mówiłam?
Ktoś z prokuratury powiadomił Fincha o twoim świadku,
a on kazał ją zabić.
I prawie to zrobił.
Słucham.
Raczej jesz lunch.
- Robię to, by nikt nie zabił ciebie. - Słucham?
Jeśli mówisz prawdę,
to wkurzymy wpływowych ludzi.
Widać, że jesteś nowicjuszką.
Umówiłaś się ze mną w tym miejscu.
Ci ludzie i tak wiedzą, co robisz,
i zapewne cię obserwują.
To nie ja prześwietlam gangsterów i morderców.
Ciężko pracowałem, by być nieuchwytnym
w tym ścieku gówna zwanym Internetem,
który karmi każdego domorosłego komunistę
stałą dozą absolutnej pewności.
Pomyślałeś kiedyś, że odcięcie od sieci
też może zrobić z ciebie paranoika?
Nie jestem odcięty.
Po prostu nie wrzucam zdjęć moich złotych jaj
w towarzystwie dziwnego negroni lub kozackiego ciasta marchewkowego.
Ale jak to się mówi?
„Może i mam paranoję, ale ktoś mnie śledzi”.
Chyba zboczyliśmy z tematu.
Dostajesz hejterskie maile?
Może jakieś SMS-owe groźby?
Gdy już zginiesz,
czy to w wypadku, czy pod jadącym tramwajem,
powiedzą, że to sprawka jakiegoś bezimiennego prześladowcy,
a nie zawodowca w garniturze pracującego dla elit.
No dalej.
Oburz się.
- Co? - Zrób to.
Potem podnieś śmieci, wyrzuć je do kosza i odejdź.
Ukryłeś tajną wiadomość w kanapce?
Odejdź szybko, jakbym cię wkurzył.
Żaden problem.
Merritt.
W przyszłości wybierz lepsze miejsce.
Rozkręcił się z tego jeden wielki melodramat.
Musisz wrócić do domu, Jasper. Chcę, żebyś wrócił.
Proponuję spotkanie i szczerą rozmowę.
Może tam, gdzie chodziliśmy na lody,
gdy wszystko grało, przy twojej szkole?
Spotkajmy się tam jutro o 16 i pogadajmy.
Wśród ludzi, byśmy się nie pozabijali.
To był żart.
Dobra, pa.
Przeszedłeś się środkiem parkingu?
Tak, samym środkiem.
Dobrze.
Z doświadczenia wiem,
że inwigilowani nie powinni wiedzieć o śledztwie.
Czasem lepiej jest potrząsnąć klatką,
by sprawdzić, jak tygrys zareaguje.
Właśnie w ten sposób treserzy tracą kończyny.
Morck.
Jestem zajęty. Powiedz mi to teraz.
Fergus.
Lekarz powiedział mi, że mam udręczoną wątrobę.
Że też jeszcze nie wymyślili zdrowszego piwa.
Jest tak źle, że już się nie upijam.
Mam to po ojcu.
Fergus, powiedziałeś, że coś się stało.
Gdybyś mi powiedział trzy lata temu, że aż do wczoraj będę trzeźwy…
naplułbym ci w twarz.
Co się stało wczoraj?
Jezu. Na kogo wpadłeś?
Liczyłem, że ty mi powiesz.
Ja? Skąd mam wiedzieć?
Wspomniano o tobie.
„Gdy Morck znowu do ciebie przyjdzie, każ mu wypierdalać.
- Nic mu nie mów”. - Kto?
Wesoła trójka. Z broniami pod marynarkami.
- Chyba się zaniepokoili. - I to jak.
To był cios z zaskoczenia.
Myśleli, że zostanę na glebie.
- Ale? - Wstałem.
- I? - I to oni zostali na glebie.
Wszyscy trzej?
To brzmi jak Fergus Dunbar, którego pamiętam.
Siłą, nie sprytem. Dobrze rozegrane.
Powiesz mi, w co wspaniałego mnie wplątałeś?
Sam chciałbym wiedzieć.
Pomijając broń, na kogo ci wyglądali?
Byli prawnicy? Może wojskowi?
A ty to, kurwa, kto?
- Akram. - Mój ochroniarz.
Przyda ci się.
Roztaczali złą aurę.
Aurę gości, którzy jak wchodzą do pubu,
to albo wychodzisz, albo wzywasz posiłki.
Nie wiesz, kto ich przysłał, ale wiedzą, że gadaliśmy o Merritt.
Pewnie wiedzą też o tej rozmowie.
Ktoś mnie śledzi, odkąd mnie odwiedziłeś.
- Jesteś pewny? - Instynkt mnie nie opuścił.
Nie wątpię, ale jeśli masz rację, to cynk dał im ktoś z naszych.
Może twój ochroniarz.
Ktokolwiek to jest, zakłada, że coś wiesz.
Gdyby to był ktoś z naszych,
wiedziałby, że pracowałem nad tą sprawą osiem miesięcy.
Bezskutecznie.
- Ktoś uważa, że coś znalazłeś. - Myli się.
Moira słusznie odsunęła mnie od sprawy.
Może podwieziemy cię do domu?
Nie trzeba.
Szkoda byłoby zmarnować trzy lata
i porzucić dzieciaki, które mają cię za równego gościa.
Carl, nie udawaj człowieka.
To ci nie pasuje.
Wychodzisz na większego dupka.
O ile to możliwe.
Dzięki za ostrzeżenie.
Co?
Gdyby mógł pan kontynuować, rozwiązałby pan sprawę.
- Czemu tak sądzisz? - Przeczytałem akta.
Gdzie nie idziemy, pan już tam był.
Podążamy śladami pana śledztwa.
Myślimy podobnie?
Myślę, że odwalił pan tak dobrą robotę, że ktoś się pana wystraszył.
I nadal się boi.
Dobranoc.
Co tam?
Co?
- Aresztowaliśmy napastnika. - Mojego napastnika?
Nie wiem, czy masz na niego wyłączność, ale tak.
- Kto to? - Nie znasz go.
- Jak się nazywa? - Nie możemy ci powiedzieć.
Nie, dopóki go nie zidentyfikujesz.
Przyjdź na rozpoznanie.
- Ja? - Jim raczej nie da rady, co?
Żaden z nas nie da rady, bo skurwiel nosił kominiarkę.
Widziałeś jego oczy.
Tak zeznałeś w raporcie.
Dobra.
Kiedy mam przyjść i spojrzeć mu w oczy?
Im szybciej, tym lepiej. Dziś.
- Mam zajęty grafik. - To kiedy?
Sprawdzę w kalendarzu.
- Dobrze. - Dobrze.
Podejrzewasz Grahama Fincha?
Podejrzewam wszystkich.
Niczego nie dotykaj.
Wspaniały mentor z ciebie.
Wiem. To mój dar.
Nadkomisarzu Morck?
Co pan tu robi?
Przechodzę to wszystko raz jeszcze.
Chcecie, bym go zidentyfikował,
to muszę przypomnieć sobie twarz.
A wy tu czego?
Nadkomisarz Bruce prosił, byśmy stali tu na czatach.
Kazał wam siedzieć na dworze cały dzień
w próżnej nadziei, że znajdziecie świadka?
Albo w was zupełnie nie wierzy, co jest możliwe,
albo nie mówicie mi prawdy.
Chcieliśmy sprawdzić, czy czegoś nie przeoczono
i czy nie dostrzeżemy czegoś nowego.
I dostrzegliście coś nowego?
Uważamy, że ma pan rację.
Nożownik uciekł z mieszkania, ale nie z miejsca zbrodni.
Może zbrodnią nie było dźgnięcie.
Dźgnięcie gościa w głowę nie jest zbrodnią?
- Chodziło mu o główny cel. - Właśnie tak.
To jaki według was był główny cel?
- Zabić gliniarza. - Dowolnego gliniarza?
Może ktoś ma na pieńku z policją.
Jak prawie wszyscy w okolicy.
Dlaczego jesteście przekonani,
że Archie Allen nie był celem?
Był drobnym przestępcą bez większego znaczenia.
Kostnice są pełne drobnych przestępców bez większego znaczenia.
Pamiętam, że na konferencji był pewien dziennikarz,
który wspomniał, że Allen był policyjnym informatorem.
Piper, Scottish Telegraph.
Czy to prawda,
że pan i komisarz Hardy znaliście ofiarę, Archiego Allena,
i że był on opłaconym informatorem policji?
Nie był zarejestrowany.
Jego pełne imię to Archie Arran Allen, człowiek z Arran.
A skąd je znam? Bo było w aktach.
Wcześniej go nie znałem, co jest dziwne,
bo uwielbiam imiona.
Są jak psy. Często przypominają właścicieli.
Nie zapominam imion,
więc imię Allena musiałem przeczytać w aktach.
Anderson nie podał nazwiska. Powiedział tylko, że to…
Rutynowa kontrola.
Zadzwoniła jego córka z Lancasteru, mówiąc, że nie odbiera.
Nigdy nie powiedział,
że ten skurwiel z nożem w głowie
to Archie Arran Allen.
Może nie wiedział.
- Córka by mu powiedziała. - Zapomniał wspomnieć?
Był zestresowany,
więc powiedzmy, że masz rację i Archie był przynętą.
Wystarczy poprosić o coś tak niewinnego
jak rutynowa kontrola,
aby ktoś znalazł ciało
i wezwał posiłki, co daje sprawcom czas na przygotowania.
Byli tu po pana i Hardy’ego?
Nie mieliśmy z tym nic wspólnego. Weszliśmy tu przypadkiem.
Młody funkcjonariusz Anderson zapewne bywał tu często,
bo to jego rejon.
Założę się, że był w tym domu nie raz.
Że niby znał Archiego Allena?
Możliwe, że jeśli poszukacie,
to znajdziecie jakiś punkt wspólny.
Dziennikarz nieco się pomylił, a pieprzony Anderson…
Jak długo pracujesz? Miesiąc?
Trzy, proszę pana.
Anderson był najlepszy w swojej klasie w akademii.
Sprawdziłem.
Więc nie był głupi…
ale takiego udawał.
- Broń wzięto stąd. - Nie…
Dotykał mebli, by jego odciski nie były brane pod uwagę.
Hardy i ja go zaskoczyliśmy. Nie wiedział, co robić.
Widział ciało i próbował odsunąć od siebie podejrzenia.
Czy w ogóle wiemy, czy Archie Arran Allen miał córkę?
Wypadałoby się dowiedzieć.
Odbierając klucze, miałem wrażenie, że cię tu znają.
Czasem tu przyjeżdżam.
Gdy potrzebuję spokoju.
To w twoim stylu.
Co dokładnie chcesz wiedzieć o moim wydziale?
- Nie wiem, co dokładnie. - Coś cię skłoniło do kontaktu.
Skoro nie jestem wysoko w hierarchii, to pewnie coś konkretnego.
Jestem reporterem.
W mojej branży zaszczepianie pomysłów nie wypala.
Ktoś coś wie albo nie.
Gdy się poznaliśmy, wyglądałeś znajomo.
Czyżby?
Wiedziałam dlaczego.
Naprawdę?
Byłeś na procesie Fincha.
Prawie codziennie.
Wiem, bo siedziałeś tuż za moim szefem…
prokuratorem generalnym Burnsem.
Masz dobrą pamięć.
Moje pytanie brzmi…
czy to ma związek z Grahamem Finchem?
A może Stephenem Burnsem?
Albo z oboma.
Rozumiesz, że nie mogę ci ufać?
Zaufanie działa w obie strony.
Boję się, że znacie się z Burnsem.
- Pamiętam, że rozmawialiście. - Tylko o pogodzie.
- Możesz mnie wrabiać. - Po co?
Nie znałem Stephena Burnsa wtedy i nie znam go teraz.
- Mam nadzieję, że mi pomożesz. - Prześwietlasz Stephena?
Myślałam, że jesteście w sojuszu.
Tak.
Można tak pomyśleć.
Wróćmy do mojego pytania.
Jak możemy sobie zaufać?
Chcesz mnie pomacać? Sprawdzić, czy mam podsłuch?
Podsłuch można schować w wielu miejscach.
Jak mogę być pewna?
Ty też możesz go gdzieś ukrywać.
Ale po co?
Z tego samego powodu co ja.
- Stephen Burns chciałby… - Nie mów o nim.
Psujesz chwilę.
Jest miła, prawda?
Spraw, bym ci zaufała.
Dalej. Ty też.
Masz dwie różne tęczówki.
Przez to ufasz mi mniej czy bardziej?
Później ci powiem.
Znowu to samo, Merritt?
No nie.
Będę musiała wyprać ci spodnie.
Merritt chciała powołać świadka do sprawy Fincha.
Jakiego świadka?
To pan decyduje, kto zeznaje w sprawie, prawda?
Tak. Jakiego?
Czyli to pana poprosiłaby o jego powołanie?
Tak. Jakiego?
Zanim zostali oni ogłoszeni obronie,
kto inny znał ich imiona?
- Tylko my. - Czyli pan i Merritt?
Tak. O co chodzi? Co to za świadek?
Najwidoczniej ktoś mógł wpłynąć na ostateczny werdykt.
Kto? Jak?
Kirsty Atkins. Poznała Andreę Finch w schronisku dla ofiar przemocy.
Pierwsze słyszę.
Na pewno? Nie powinien pan sprawdzić? Minęły cztery lata.
Pracowałem nad sprawą, zanim mianowano Merritt.
Zapamiętałbym.
Merritt mianowano główną oskarżycielką za pana, tak?
- Uznano, że lepiej pasuje. - Nie przeszkadzało to panu?
Tworzymy zespół. Nieważne, kto dowodzi.
W przypadkach takich jak Fincha
ławnicy lepiej reagują na opinię kobiet.
Miała dar przekonywania.
Co, proszę?
Wasza relacja przekraczała ramy współpracy zawodowej.
- To istotne dla śledztwa. - Ale nie dla mnie.
Omówiliśmy już wszystko w tej kwestii.
Jak dobrze znał pan adwokata Fincha?
- Dosyć. - Na tyle, by dać mu cynk?
- Ale po co? - By dać im przewagę.
Ona żartuje?
Trudno nam uwierzyć,
że Merritt nie wspomniała o Kirsty swojemu partnerowi.
- Skąd wiecie, że chciała? - Skąd wiesz, że nie?
Pytanie i odpowiedź. Jestem pewien.
Wtedy Kirsty była w więzieniu Saughton.
Merritt odwiedziła ją w 1. tygodniu procesu.
Po co sabotowałbym moją sprawę?
Bo, jak przyznałeś, to nie była tylko twoja sprawa.
Dobra.
Czyli to była zemsta?
Byłem zły na Merritt, że mnie zostawiła?
A byłeś?
Byłem wtedy wściekły. Przez jakiś miesiąc.
Potem się ocknąłem zażenowany sam sobą za bycie banalnym.
Gdyby jakiś świadek mógł zmienić bieg wydarzeń
i pomóc nam zamknąć tego bydlaka, powołałbym go.
Kirsty otrzymała groźby po tym, jak odwiedziła ją Merritt.
Zaatakowano ją. Jakimś cudem przeżyła i została przeniesiona.
Wychodzi za miesiąc.
Strzelam, że po kilku dniach zginie w wyniku jakiegoś nieszczęścia.
To wszystko z powodu Fincha?
Nie wiemy, dopóki nie znajdziemy informatora obrony.
Więc jeśli prywata wpłynęła na proces,
musimy wiedzieć.
Miałbym ryzykować dla niej karierę?
Albo puścić go wolno, bo zraniono moje uczucia?
- Zaryzykował pan małżeństwem. - Jesteś młoda.
Weź ślub i pogadamy za 10 lat.
Powiedzmy, że hipotetycznie Merritt powiedziała ci o Kirsty.
Opierasz hipotezę o hipotezę?
Zagraj w tę grę.
Powiedziałbyś jej,
że Kirsty jest niewiarygodnym świadkiem?
Desperacko chciała wyjść z więzienia.
- Ławnicy to widzą. - Zablokowałbyś ją?
Poprosiłbym o rozmowę ze świadkiem
i podjął decyzję na podstawie własnej opinii.
- Według zasad? - Według zasad.
To jaki byłby kolejny krok, gdyby chciała ją powołać na świadka?
Poprosiłaby kogoś nade mną, ale i tak musiałbym wydać opinię.
Nie, mylisz się.
Sam to przyznałeś.
Nie znaczy, że tak było.
Rozgrzebujecie mój związek z Merritt,
by zagrać prawdziwą kartą w postaci Stephena Burnsa?
Doskonale. Czapki z głów.
Uważaj, czego się od niego uczysz. Wprawa a lekkomyślność to co innego.
To Stephen Burns przyjął Merritt do wydziału.
Zainwestował w jej sukces.
Na pewno próbowałby jej pomóc.
A teraz wybaczcie,
ale się spieszę.
Dziękuję, Liam.
Jasper. Jak się masz, kolego?
Dobrze.
Dzieciak Carla Morcka, tak?
Znam pana?
Nie po imieniu.
Ale czujesz, kim jestem, prawda?
Albo co robię.
Tak. Bystry z ciebie dzieciak.
- Carl już tu jedzie, więc… - Tak.
Gdzie on jest? Bo szczerze mówiąc…
Siedź.
Nie płacz, nie jęcz i bądź cicho.
Wyobraź sobie, że robię to z twoimi młodymi jajami.
Jeśli krzykniesz lub piśniesz,
lub zrobisz cokolwiek
poza siedzeniem po cichu i patrzeniem się na mnie,
to cię zniszczę.
Dobra?
Dobra.
Grzeczny chłopak. Nie jestem aż taki brzydki, co?
Nie.
Nie co?
Nie jest pan aż taki brzydki.
Dziękuję, Jasper. Ty za to jesteś bardzo ładny.
Znam ludzi, którzy dużo by zapłacili, by na ciebie popatrzeć.
Na całego ciebie.
Znam też takich, którzy dużo by zapłacili,
by włożyć w ciebie różne rzeczy.
Ludzkie i nie.
Na mokro i na sucho.
Spodobałaby im się nie tylko twoja ładna buźka,
ale i sączący się z ciebie strach i krew.
Nagraliby to wszystko.
Potem zawieźliby cię do szpitala,
bo to mężczyźni z apetytem, a nie zwierzęta,
i przeżywaliby te momenty na nowo w kółko.
Zupełnie tak jak ty
w swojej głowie
do końca życia.
Oto co dla mnie zrobisz.
Chcę, żebyś przekazał wszystko, co ci powiedziałem,
dokładnie w tych słowach
Carlowi, gdy tu dotrze.
O wilku mowa.
Fajnego masz dzieciaka.
Hej, ty.
Spokojnie, tygrysie. Nie stawiam oporu.
- Co mu zrobiłeś? - Nic. Rozmawialiśmy.
Lubię dzieci.
- Powiedz Finchowi, że jak chce… - Komu?
Powiedz Finchowi, że jak chce mi coś przekazać,
to niech sam ruszy dupę, zrozumiano?
Ty pizdo jebana!
Carl!
Z drogi.
Napieraj, aż poczujesz na podłodze cały ciężar ciała.
- Rany. - Właśnie.
Mówiłaś, że jak nazywa się ta technika?
Jest autorska. To technika doktor Loo.
- To nie tak, jak to wygląda. - Szkoda.
I napieraj.
Teraz spróbuj podnieść nogi.
W porządku. Dobry chłopiec. Posadźmy go na wózku.
Trzymasz?
- Usiądź. - Dobra.
Trzy, dwa, jeden, podnosimy.
Podnieś się. Dalej.
Spędzaj jak najmniej czasu w łóżku.
Dzięki, chłopcy.
Bądź miła dla ojca. Ciężko dziś pracował.
Zawsze jestem miła dla ojca.
- Co tam, tato? - Spierdalaj.
Czemu mnie nawiedzasz? Zakochałaś się?
We własnym ojcu? To obleśne.
Co z tobą? Nie masz swojego życia?
Brzmisz jak moja mama.
- Nie chcę iść do domu. - Czemu?
Nie lubię być sama. Ciągle widuję martwych starców.
PTSD? Myślisz, o tej parze, którą potrąciliście?
Pocieszyłeś mnie.
Skoro tu jesteś, równie dobrze możesz mi pomóc.
Musisz do toalety? Przynieść ci miseczkę?
Nie o to chodzi.
Czytałem stare artykuły.
Wszystkie relacje z Edynburga sprzed i po zaginięciu Merritt.
Od otwarcia nowej cukierni na Mile
przez różne bójki w pubach
po śmierć studenta medycyny,
który pomylił formaldehyd z wódką.
- Jest nowa cukiernia? - Od czterech lat.
Jasne. Wybacz.
Nic mnie nie zaciekawiło z wyjątkiem artykułu
o niejakim panu Nedzie Finkle.
Ned Finkle?
Zabawne, co?
Wyszedł z tego szpitala dwa tygodnie po potrąceniu
przez młodą prawniczkę, Julię Montgomery.
- Wybacz, rusza cię to? - Biorę leki.
Biegał, gdy fiat prowadzony przez 28-letnią Julię Montgomery
nagle zjechał na drugą stronę ulicy, i podbił go w powietrze.
Stracił nogi.
Jezu. Co się stało? Zasnęła czy co?
Montgomery twierdzi, że zepchnął ją
inny pojazd z pasa obok.
Ale skoro nie było świadków, to było jej słowo przeciwko jego słowu.
Więc uszło jej to na sucho?
Tylko jeśli kłamała.
Co masz na myśli?
Jej nazwisko panieńskie to Burns.
Wyszła za chirurga, Roberta Montgomery, dwa lata wcześniej.
- Burns? - Jego córka.
Czyli ktoś wysłał wiadomość Stephenowi Burnsowi?
Zuch dziewczyna.
- Graham Finch. - Zapewne.
- Myślisz, że Merritt wiedziała? - Zapewne tak.
Dobra robota, tato.
Brawo, jesteś gwiazdą Internetu.
„Szurnięty glina znowu w akcji”.
Ty pizdo jebana!
- Carl! - Wyrwę na to pannę?
Pewnie tak, ale nie taką, jak byś chciał.
- Gdzie Jasper? - W szkole.
Wracając, odbierze swoje rzeczy od babci.
Dobrze.
Myślisz, że przemoc to dobry wzorzec dla Jaspera?
Nie uczę go przemocy,
ale jak pokazać zbokowi, by ze mną nie zadzierał.
Jasne. Choć nie pochwalam, to doświadczenie miało jedną zaletę.
Rano pościelił łóżko.
Wiem. To duży krok.
Zwróć uwagę, że są w samym środku obrazu.
Wiedział, gdzie jest kamera.
Zaparkował tam, żeby ich złapała.
A potem, zaraz po…
To nawet nie jego SUV.
Czekaj.
BMW, seria 7. Sprawdźmy tablice.
- Co robicie? - Cicho.
Nieźle.
Carl Morck?
Doktor Sonnenberg.
W końcu się poznajemy.
Zapraszam.
Proszę usiąść.
Pytanie: gdzie jest doktor Irving?
Na szczęście wróciłam wcześniej, niż się spodziewałam.
- Okazuje się, że zerwana łąkotka… - Nikt mi nie powiedział.
A powinni.
Terapię należy odpowiednio zakończyć.
Tak. To bardzo ważne.
Towarzyszy mi teraz poczucie opuszczenia, gniew i żal.
Dobrze. To dla nas idealny punkt wyjścia.
Wróćmy do tego, co było.
- Jeśli uważasz, że… - Proszę nie wstawać.
Nie chcielibyśmy kolejnej operacji.
- Możesz przyspieszyć. - Wiem.
- Denerwujesz się. - Ja?
Tak. Czy to przez twoje…
- Nieważne. - Pytaj, jak masz pytać.
Co się stało?
Potrąciłam parę staruszków.
Ścigaliśmy pewnego…
Czy to ważne?
Chodziło mi o to, co było potem. Mówiłaś, że miałaś problemy.
To nic takiego.
Dobra.
Próbowałam się zabić.
- Przykro mi. - Podcięłam sobie żyły.
Cóż,
żyłę.
Zemdlałam przed drugą. Nie znoszę widoku krwi.
Hardy mnie znalazł.
Pomagałam jemu i Carlowi w pewnym…
Nieważne. Odwiedził mnie, gdy nie pojawiłam się w pracy.
Uratował ci życie?
Nie do końca.
Nie umarłabym. Rana nie była wystarczająco głęboka.
Na pewno uratował je później.
- Jak to? - Był miły.
To czarne BMW 7 zarejestrowane na Edmunda Solomona.
Mieszkanie 58.
- Nie najlepsza okolica. - Osłaniam cię.
Dziękuję.
Rose, zrób coś dla mnie.
Zaczekaj tutaj.
Co? Nie.
Proszę.
Tak?
Czy pańskie auto to czarne BMW?
A co?
Pana samochód się pali.
- Że co? - Pana samochód się pali.
Zejdź mi z drogi.
Ty, kurwa…
Moja noga!
Proszę wezwać karetkę. Pan Solomon spadł ze schodów.
Wygląda na to, że złamał
kość udową.
Jebać kutasa.
Sąsiedzi cię nie lubią.
Kto zatrudnił cię do nękania Morcka?
Zajebię cię!
Dobra, ale w międzyczasie powiedz, dla kogo pracujesz.
Po prostu mnie zamknij.
Cóż, nie jestem policjantem.
Masz szczęście, że rozmawiasz ze mną, bo Morck…
pewnie by cię zabił.
Ja tego nie zrobię, ale zrobię ci krzywdę.
Kto cię zatrudnił?
Ej! Zamkniesz ten ryj?
Dobra.
No to słucham.
Coś ty, kurwa, myślał?
- Że chcę zabić tego fiuta… - Czekaj.
Uwielbiam ten moment.
- Ty pizdo jebana! - Carl!
Dopiero głos rozsądku dziecka zdołał powstrzymać bestię.
- Zostałem wrobiony. - Tak!
To naprawdę wygląda mi na zasadzkę.
I choć to bardzo niepokojące,
jeszcze bardziej niepokojące jest to,
że dałeś się w ogóle, kurwa, wrobić.
Wyszedłeś na wariata.
Groził Jasperowi.
Tak czy inaczej,
publicznie straciłeś panowanie nad sobą już drugi raz w tym tygodniu.
Pobiłeś cholerny rekord świata.
Nie wiem nawet, co powiedzieć.
Brak mi, kurwa, słów.
Co z tobą, Carl?
Widowisko trwa od jakiegoś czasu.
- Tak. - Co, do chuja?
Masz pięć czy, kurwa, pięćdziesiąt lat?
Aż żal dupę ściska.
Zwykle tak wykurwisty tydzień
nazwałabym „kończącym karierę”.
- Ładnie. - Cicho!
Nie zwolnię cię,
bo bez wątpienia właśnie na to liczy ten, z którym masz na pieńku.
No tak!
Pozostali członkowie Pomylonej Ferajny.
Czym sobie zasłużyłam na tę wizytę?
Znaleźliśmy kierowcę, który odebrał ofiarę.
Możemy nie nazywać gnoja ofiarą?
Gdzie on jest?
Obecnie leży w szpitalu ze złamaną nogą.
Co?
Spadł ze schodów.
Ach tak?
Jest szoferem dla Ballantyne Transfer & Security.
Należącej do firmy Fincha.
Rozmawialiście z Finchem?
Potrząsaliśmy jego klatką.
Na co czekacie?
Merritt spotykała się z dziennikarzem Samem Haigiem,
badającym korupcję w prokuraturze.
Rozumiem.
Zginął w „wypadku” na skałce tuż przed jej zaginięciem.
I myślisz, że prokuratura maczała w tym palce?
Nie prokuratura. Stephen Burns.
Co tu się odpierdala?
Sądzimy, że coś łączy Burnsa i Fincha.
Chętnie usłyszę co.
Finch groził córce Burnsa.
Ktoś zepchnął jej samochód z drogi w czasie procesu Fincha.
Merritt nie lubiła przegrywać.
Jeśli Burns pomagał Finchowi…
- To tylko teoria bez dowodów. - Chcę przesłuchać Burnsa.
- Formalnie? Prokuratora generalnego? - Tak niczego mi nie powie.
- Chcesz go torturować? - Chętnie.
Ale to niemile widziane, więc go zaskoczę.
- Wszystko gotowe. - Na co?
Rozpoznanie.
Szlag.
Obrót w prawo, proszę.
Po co? Mają kominiarki. Muszę zobaczyć ich oczy.
Znowu przodem.
Poproś numer sześć o wystąpienie.
Numer sześć, proszę wystąpić.
Każ mu zdjąć kominiarkę.
Proszę zdjąć kominiarkę.
Niestety.
Jesteś pewien?
Jesteśmy tu sami.
Ten dżentelmen jest czemuś winny. Pewnie ma sporo na sumieniu.
Ale to nie mój napastnik.
Dobrze.
- Wygląda na to, że właz… - Zamknij się.
Pieprzony właz.
Cholerna śluza. Znowu się zepsuła.
Miałeś ją naprawić.
Napisy: Paulina Iwaniak