Pódoche pedir sensatez?
Sensatez? Que non o tire polas escaleiras, dis?
Un día voute emborrachar para que me contes de que traballabas.
Eu non bebo.
Sam Haig.
Do Scottish Telegraph. Asistiu ó xuízo de Finch. Todos os días.
Non, non o coñezo.
El e Merritt quedaban nun hotel os xoves pola tarde.
- Nunca mo presentou. - A pesar do unidos que estabades?
Xa che dixen que nunca me falaba da súa vida persoal.
Cremos que traballaban xuntos nun caso de corrupción.
De que tipo? E onde?
Algo relacionado con Graham Finch e Kirsty Atkins.
- Kirsty Atkins? - Unha posible testemuña.
Non lle permitiches testificar no caso de Finch.
- Por que ía facer iso? - Esperabamos que nolo dixeses ti.
Non recordo nada desa tal Kirsty Atkins
ou do que tiña que dicir ou non no caso.
Preguntádelle a Liam Taylor.
Xa o fixemos. Aconsellounos preguntarche a ti.
Sabemos que Kirsty lle dixo a Merritt que testificaría
que coñecera a muller de Finch un ano atrás nun refuxio para mulleres.
Estivera alí porque Finch lle pegara tremenda malleira.
Así que esta información non lle ía vir especialmente ben a Finch.
E por que non testificou?
Kirsty era unha delincuente reincidente e levaba tempo na prisión de Saughton.
Podía non resultar crible.
Merritt seica non o consideraba así.
Ó pouco de que falasen, atacárona á traizón.
Alguén a consideraba crible e quixo detela.
Así que a pregunta segue sendo por que non a chamaron a testificar?
Non recordo esta persoa, así que só podo xeneralizar.
Cando falamos dunha persoa así,
o xurado só ve alguén que quere saír do cárcere.
Nunhas semanas sairá do cárcere sen un ollo,
chea de cicatrices froito dun apuñalamento cando estaba baixo custodia.
Fala algunha vez?
Non se podo evitalo.
Iso pasou cando lle dixeches a Merritt que non a podía usar no xuízo.
Terei que fiarme da túa palabra, porque, repito, non recordo nada disto.
Pero entenderás que, para que isto pasase,
Finch necesitaría amigos dentro.
Morck, vai ser verdade o que din de que estás mal da puta cabeza.
Por que ía eu axudar alguén coma Graham Finch?
Porque non era un tipo calquera que tirara a súa muller chispa polas escaleiras.
Tiña diñeiro. Tiña influencia.
Finch sempre foi un desalmado con contactos propios.
Non necesitaba a miña axuda para nada.
Merritt consultaría contigo o de usar a Kirsty no xuízo.
Consta nalgún lado que Merritt quixese usala?
- Por que estades tan seguros diso? - Creo a Kirsty.
A delincuente drogadicta que quería saír do cárcere.
E que hai do xornalista co que dicides que traballaba Merritt?
Morreu. Tivo unha mala caída o día antes de desaparecer Merritt.
Non sei se levas a conta,
pero serían un morto, un vivo e unha desaparecida
na semana seguinte a que Merritt che trouxese
unha testemuña que podía encarcerar a Finch.
Está ben, Morck. Pilláchesme.
Estou baixo o control de Graham Finch.
Recoñezo que me paga en moedas de ouro ou algo polo estilo.
Non, señor.
Cremos que el o ameazou de forma indirecta.
Á súa filla, Julia, alguén a sacou da estrada durante o xuízo.
E, en consecuencia, ela atropelou e feriu gravemente un home. Un desastre.
Un pai non pode evitar pensar en todas as formas
nas que alguén pode facer dano ó que máis quere.
Todos os homes teñen esa debilidade.
Podo preguntarlle como sabe que Kirsty Atkins é drogadicta?
Porque o dixeches.
Non. O inspector xefe Morck só dixo que era reincidente.
É unha mágoa que a única persoa que podería demostrar algo disto
estea morta.
Non podemos asegurar que Merritt estea morta.
Para ti será mellor que o estea.
Grazas por atendernos.
AMIGOS?
Es o único co que podo falar.
E que hai de Alison? Mia, Jenna? Todas esas?
Non, son unhas putas arrogantes.
"Arrogantes." Xa pareces miña nai, carallo.
Cala, ho.
Son exactamente iso, vale?
Si, con William si que falan, pero a min téñenme medo.
Como para non tercho, carallo.
Xa, si que meto medo.
AMIGOS? NON TES MOITOS
Gústame falar contigo.
- Podo contarche case calquera cousa. - Case?
Ponme un exemplo do que non.
- Non podo poñercho. - Por que non?
Porque se puidese contarcho, faríao directamente.
Boa observación.
- De que vos rides? - Lyle. Que cona fas aquí?
Mamá mandoume dicirche que te necesita na casa.
Vale, xa mo dixeches, así que arreando.
Pediume que te sacase de aquí.
Nin de puta broma.
Aquí cheira a sexo.
Que saberás ti diso?
Chegou teu pai.
Non pasa nada. Déixao.
- Ola, Harry. - Gañastes?
Hoxe non puido ser. Facíasnos falta.
Retireime.
- Es Lyle Jennings. - Señor Lingard.
Non virías incendiar a casa?
Papá.
Non, señor. Só vir buscar a Harry. Miña nai necesítao.
- Está consciente entón? - Xa marchabamos.
Si.
Lyle.
Vémonos mañá.
Como che teño que dicir que non quero a Harry Jennings aquí cando non estou?
- Non é tan mal tipo. - Falo coa túa irmá.
Eu e Harry levámonos moi ben.
- Harry e eu. - É máis…
Querémonos.
- Como Romeo e Xulieta? - Boh.
- Non volverá pronto por aquí. - Non fuches ver o teu irmán.
A William dálle igual que vaia a esas parvadas. Non?
- Se queres vir… - Ves? Dálle igual.
- Ese non é o tema. - Cal é entón?
A familia?
Xa, iso pensaba.
Permítesme?
AMIGOS?
NINGÚN
Inspector Morck. Non te recoñecera.
Ó non estar nesa carraca fóra da miña oficina…
Tes sorte de que non estea dentro dela. Por agora.
Que tal, Robbie?
Coñecémonos?
Vinte tanto pola tele que sinto que si.
Eu podería dicir o mesmo.
Como todo bo fiscal, mirarás cara a outro lado
cando o teu cliente faga trampas xogando.
Veu para importunar o señor Finch, inspector?
De ser así, podemos comer primeiro?
Tranquilo, Robbie.
O inspector Morck só veu desculparse por un malentendido.
Daquela foi un accidente que a túa cascuda adestrada
acosase coma un baboso un rapaz de 17 anos?
Si. Supoñíase que te tiña que acosar coma un baboso a ti.
Síntoo moito.
Tremenda malleira lle metiches a Fritz.
Creo que desfrutou bastante.
Si. Alegrácheslle o día.
Xa tes a miña desculpa. Algo máis?
Pois si.
Teña coidado, inspector. Eses paus son moi caros.
O caso é que non te poden volver xulgar polo asasinato da túa muller,
así que ben feito, señor fiscal.
Pero o que si podo facer
é que pagues polo intento de asasinato de Kirsty Atkins.
O intento de que a quen?
Que tal se deixas de finxir?
Que tal, inspector, se deixa ir comer ó señor Finch?
Tes probas?
Teño outra das túas cascudas a soldo, Ed Solomon,
o que recolleu a rastro a Fritz e o levou ó hospital.
- E agora está el no hospital, non si? - Si.
Cunha perna rota.
Menos mal que non necesita a perna para falar.
Ed é todo un conversador.
Resulta que tiña varias mensaxes de texto e de voz túas
que son divertidas de carallo.
Menos para ti.
- Ou para o teu avogado. - Por exemplo?
"Gabby di que te pode poñer en contacto cuns marimachos de Saughton
que lle poden sacar os putos ollos e facerllos comer."
Dado que ía testificar en contra túa,
isto resulta tanto metafórico como simbólico.
Inspector, será mellor deixar aquí este interrogatorio.
Podemos deducir que Gabby
é un simpatizante da túa porcallada de mundo,
pero o que non sabemos
é quen che falou de Kirsty.
Inspector Morck.
De casualidade non sería Stephen Burns?
Quizais xusto despois de que Ed ou Fritz sacaran a súa filla da estrada.
Para falarlle ó señor Finch así,
terá que acusalo formalmente e, se non, marchar de aquí.
- Isto é un club privado… - Fore!
Por que non o vas recoller?
Como carallo di?
Dígocho como queiras.
Vai, Robbie.
Prometo non admitir nada na túa ausencia.
Kirsty sae para o mes.
Mandareille madalenas.
- Vaste esquecer de que existe. - Por que ía facelo?
Porque se lle pasa algo,
aínda que sexa un simple golpe no dedo do pé,
pensarei que é culpa túa e virei por ti.
Iso é todo?
Supoño que os dous malnacidos que visitaron a Jasper e Kirsty
atacaron tamén a Fergus Dunbar,
o poli que levou o caso Lingard no seu día.
Podería ser. Teñen moito tempo libre.
Tes algo que ver coa desaparición de Merritt Lingard?
- Riste? - Escacho coa risa.
Por que ía ir tras unha fiscal logo de ser absolto?
Só do cargo de homicidio. Investigaba un caso de corrupción
cun reporteiro, Sam Haig, que morreu o día despois da súa desaparición.
Podería acusarte doutra cousa.
Si que é sospeitoso.
Non saberás nada diso, non?
Non. E non teño por costume matar reporteiros.
Só a túa muller?
Fritz advertiume que eras un chalado.
Vindo de Fritz, iso é todo un piropo.
- Haig asistiu ó teu xuízo. - Se ti o dis.
Si, así foi.
E tamén foi o que me falou de Kirsty Atkins.
Cando?
Un dos días do xuízo.
Achegóuseme nun descanso e díxome que sabía que ía testificar
e que nos podía prexudicar bastante.
- E contoucho sen máis? - Si.
O que me fixo sospeitar.
Informei a Graham de que, de ser verdade,
presentaría unha moción en contra axiña.
Supuxen que, dados os seus antecedentes,
a sentenza probablemente nos favorecería.
Ó final, non tiven que facer nada.
Non fixo falta.
A Graham pareceulle ben ter que esperar pola moción?
Non participei en ningunha outra conversa sobre o asunto.
E se Graham quixese adoptar unha postura máis agresiva,
sen dúbida, recordaríalle
que tiñamos un caso moi sólido sen necesidade de recorrer á intimidación.
Algunha idea de por que Haig quixo facervos tal agasallo?
- Non. - Un quid pro quo?
Para nada.
Deduzo entón que non tedes nin a menor idea
do que lle pasou a Haig tras ofrecervos casualmente esa información.
Pola miña experiencia, inspector,
se queres que un reporteiro te deixe de investigar,
o peor que poderías facer é causarlle algún tipo de dano.
Pasa o mesmo cos polis.
Como se che ocorra ir tras un, nunca te deixarán en paz.
Non paga a pena.
Aí hai moitas áreas grises, señor Finch.
O do pau de golf foi moi gracioso.
Grazas.
Pero alivioume máis ver que non lle arreaches con el.
Por Deus. Sempre co de que non me controlo.
Es ti quen anda rebentando traqueas e tirando xente polas putas escaleiras.
A diferenza é que cando eu fago estas cousas,
nunca perdo o control.
Téñoo todo bastante controlado.
A que carallo te dedicabas en Siria? Veña, dimo.
Non pensas collelo?
Morck.
- Alguén te está puteando. - Quen es?
O teu reporteiro favorito, Dennis Piper.
Non colgues. Estou a piques de axudarche.
Moi amable, pero parécesme unha puta víbora.
Mándoche unha cousa. Bótalle unha ollada.
Se queres falar do tema, estarei no Golden Rule durante unha hora.
De que carallo falas?
Deberiamos velo?
Hostia puta!
Ei.
Teño unha moa infectada.
Necesito antibiótico.
Ou mellor, un puto dentista.
Vale, estupendo. Terminará matándome unha puta sepse.
Privaravos dese pracer.
Resultaría un pouco decepcionante despois de todo este tempo.
Nunca me ía deixar en paz.
Cando me daba a volta, aí o estaba, observándome.
- Observándote? - Si.
Mentres comía ou facía exercicio no ximnasio.
Se me vía lendo na biblioteca, sentábase en fronte miña.
Unha vez ata o pillei mirándome mentres durmía.
Non o podía soportar máis.
Arreácheslle considerablemente. Pode perde o ollo.
Sam, escoitaches o que dixen?
Que pode perder o ollo.
Acaso sentes algo cando che digo estas cousas?
- Si, síntome ben. - Sénteste ben?
Nunca me ía deixar en paz.
Sam?
Non son o seu puto irmán. Tiña que meterllo na cabeza dalgún xeito.
A golpes, queres dicir?
Seguro que non foi por nada máis?
Como que?
Como algo máis complicado?
Non. Non quero falar máis.
Sam.
Dígoche que non quero falar máis.
Aquí conclúe a sesión posterior á agresión de Samuel Haig, de 17 anos.
A día 10 de marzo de 2013, ás 11:09 da mañá.
Comigo, Terry Dundee, conselleiro do centro de menores Godhaven.
Coñecía a Haig mellor que os demais, que non é moito dicir.
Haig era precavido ata o puto extremo. Nunca mencionaba as súas fontes.
Non falaba con ninguén na oficina cando se dignaba a aparecer.
Pero todos o consideraban moi intelixente.
- E ti non. - Tíñao ben calado.
Sei por que se levaba tan ben cos que cruzaban a liña.
El era igual.
- De onde saíu o vídeo? - Do seu ordenador.
- Pirateáchesllo? - Despois de que morrese.
Como se iso non importase. De onde sacou el o vídeo?
Conseguiríallo alguén de Godhaven.
Visitou o centro varias veces nos seus últimos meses de vida.
- Por que? - Tiña unha historia entre mans.
- Podemos lela? - Aínda teño principios.
Si, ho. Es xornalista. Venderías ata a túa puta nai.
De que nos serve isto no caso de Merritt Lingard?
Sérvevos para investigar quen matou a Sam Haig.
Non investigamos a súa morte.
Pois igual deberiades. Sam atopou o rapaz.
Ese do que fala no vídeo.
O que case mata dunha malleira.
Como se chama o rapaz?
El chamáballe "X" para protexer a súa identidade.
E que ten que ver o señor X con Merritt?
Ah, espera. Nada.
A non ser que Haig a metese na súa historia con este rapaz do pasado.
Iso non debería investigalo un xornalista tan bo coma ti?
Falade con Terry Dundee,
o home ó que se lle oía falar no vídeo con Sam.
Segue en Godhaven.
Mandoume á merda cando lle pedín os arquivos porque están pechados.
Que encontro tan fascinante.
Se descobres algo, Morck, non te esquezas de min.
- Ei. - Que hai?
- Que estás vendo? - Unha merda calquera.
Perfecto.
Tiñas unha expresión moi rara.
Nunca te vin así, nin sequera cando te cabreas comigo.
Cando te encaraches con aquel tipo, non te recoñecín.
Xa.
A ver.
Son dúas persoas.
Vale? Non me queda outra.
Vexo cousas a diario que ninguén máis ve,
coas que ninguén sabería lidar,
cousas que non terían que ver.
- Por exemplo? Que foi o peor que viches? - Non penso facerche iso.
Non che vou trasladar os meus problemas.
Non llo fixen á túa nai, a ti menos.
- Por? - Porque vives noutro mundo.
Vale? Non tes por que coñecer os detalles dese outro mundo,
máis alá de que existe e de que de Pascuas a Ramos
alguén dese mundo cruza a este.
Os tipos coma o da xeadería sábeno.
E queren ensinarche ese mundo para asustarte.
Queren acolloarte ó extremo para poder controlarte.
Non podes pasar polo que pasaches sen que che afecte.
Refíreste a que vou ter pesadelos e merdas desas?
Será iso ou outra cousa,
pero cando sentes que estás preto da morte,
de repente ábrese un abano moi variado de putas merdas
que te asexan silandeiramente.
- Intentas asustarme? - Xa estás asustado.
Ese é o tema.
Agora sabes que as cousas poden cambiar nun amén.
- Benvido ó club. - Eu non quero estar nese club.
Un non entra nel por vontade propia, meu.
A xente pasa a vida intentando evitar ese tipo de traxedias.
Pero tes que ir ás reunións e falar cos outros membros do club
para así saber que non es o único que pensa e sente esas… merdas
que estás pensando e sentindo.
Coma ti e Hardy, por exemplo?
Si, coma Hardy e mais eu.
E agora coma ti e mais eu.
Espera…
Queres falar do tema?
Si, cando o necesites, aquí estou.
Sobre o que pasou?
Sobre o que está pasando.
Podemos empezar polo cabreado que estás comigo
por estragalo todo coa túa nai.
E despois por abandonarte cando me dispararon.
Iso non é culpa túa. Non podías evitalo.
Non.
Pero podes estar cabreado.
Tes dereito a ter un cabreo da hostia.
Podemos falalo na primeira reunión.
Estou aquí.
Escóitote.
Prometido.
Bos días.
O expediente non é gran cousa.
A policía veu a altura da rocha e tívoo claro.
Eu seguramente tamén o tería.
Lesións compatibles cunha caída traumática dende grande altura.
Coma se unha caída así non fose sempre traumática.
Entón cal é o problema?
Ademais de que o momento e a causa da morte son raros de carallo.
- O tipo que o atopou, Paul Evans. - Si, o instrutor.
Xusto. Di que estivo coa súa muller a noite anterior
e que atopou a Haig pola mañá cando foi sacar fotos para a web.
Pero o día que atopou o corpo chovía a cántaros.
Isto é Escocia.
Podía chover cando se levantou,
lucir o sol ó chegar alí e ventar cando volveu.
Tamén lle mandou unha chea de mensaxes a Haig esa noite.
- Aquí van uns exemplos. - Cóntame.
"Acabáronse os segredos."
"Ten que saír todo á luz."
"Isto non é pola miña muller."
"Quero que saibas que te entendo."
"Estás de volta no hotel?"
"Ela segue aí?"
- Espera. Quen é "ela"? - Ten que ser Merritt.
E non houbo resposta ata a última mensaxe, que dicía:
"Vou escalar, S."
E ninguén seguiu esta pista.
Unha vez se considerou morte accidental, iso era irrelevante.
Non o é respecto a Merritt.
Haig e ela quedaban no hotel Prince's Garden,
e el usaba un móbil de prepagamento por seguridade.
E Evans falaba con Haig sobre segredos, dicíalle "enténdote" e todo iso.
- Non lle falas así a Carl? - Nin sequera á miña muller.
Igual deberías.
- Ola, Rose. - Ola, Donna.
- Queres almorzar, señor Rosmón? - Non teño fame.
Queres lidar co anxo da morte co estómago baleiro?
- Non teño fame. - Ti verás.
Que pesadelo.
Rose, queres algo? Un té?
Non, grazas. Xa tomei dabondo.
- Mandácheslle a Ritesh cortar o céspede? - Si, por?
Está aquí para coidarte.
O xardín necesita máis coidados ca min. Dá puta pena.
Está mellor aí fóra que mareándome aquí dentro.
Anxo da morte?
A fisióloga que fará que ande de novo ou que me encerren por asasinato.
Moi ben. Cóntame entón.
Se Carl xa foi tentear a Paul Evans,
por que estamos falando disto?
- O seu relato fai auga. - Perde por todas partes.
Se cadra quería ocultar a súa relación especial con Haig.
Ou sabe máis do que di. Sobre Merritt.
Se iso é o que cres, volve alí e insístelle. Pregúntallo.
- O que? - Que esconde.
- Pregúntollo directamente? - Por que non? É o que queres saber.
Paul Evans non me vai dicir que esconde.
Hai formas de preguntar e de non facelo, xa me entendes.
- Depende de cantas pelotas teñas. - Nin sequera teño…
- Non teño tantas. - Resposta incorrecta.
En serio, Rose. Se tes razón, que carallo fas aquí?
Volve intentalo.
Teño moitísimas pelotas.
Aí o tes. Mira que fácil.
Pensemos en como podes enganar a Paul Evans.
Voume cagar na puta comporta de seguridade de merda.
Bule!
Díxenlle ó puto rapaz que a arranxase.
Puto inútil do carallo.
Veño pola miña cita.
Poderías non apoiala aí? Grazas.
Entendo que me atopaches por medios desapropiados.
Paréceme o xusto, dado que me abandonaches.
Hei de dicir que tes unha casa chula. Rara pero adorable.
Adorable?
É coma se tiveses 20 anos e vivises cos compis de carreira.
Con 20 anos vivía aquí cos meus compis de carreira.
- Como é a túa casa? - Como a miña exmuller.
Vivimos inmersos nas nosas tristes historias.
Ti pasaríalo mellor aquí.
Non creas. Estaba extremadamente delgada e deprimida.
Pasei os 20 pesando cenorias e dando saltos.
Pinta mellor que o meu matrimonio.
Preferiría sufrilo todo con 20 anos.
- De sufrir sabes abondo, non? - 15 anos na unidade de homicidios.
Falo de ti.
Agora acúsasme de autocompaixón. Xenial.
Non te acuso de nada. Só fago unha observación.
- Coñeciches a doutora Sonnenberg? - Coñecín.
E que che pareceu?
Recórdame á miña tía Enid.
A típica muller á que lle gusta fedellar no xardín
e regar os pensamentos, que crecen sobre os mortos enterrados alí.
- En fin, ríndome co da terapia. - Como te vas render se nin o intentaches?
Martin, o meu inquilino, di que debería fixarme nos meu soños.
Xa non recordo o último que tiven.
Din que tes que anotalos ó espertar para non esquecelos.
Refírome a que non teño.
Non soñas?
Non durmo.
E dis que non necesitas terapia?
- Necesito durmir. - Agora hai pastillas para iso.
Non me fío.
Hai historias de xente que esperta logo de tomar unha desas pastillas
e comeu todo o que había na neveira,
ou atopa a porta aberta e o can coa correa posta,
ou esperta espida coa súa exparella no baño.
A que viñeches, Carl?
Non o sei.
Pensaba que si.
Pero agora non.
Cando o saibas, podes volver e contarmo.
Ata aquí a sesión de hoxe.
Non me fodas.
Si.
Unha vez probei o da escalada.
Agora vou a zumba. Prefiro ter os pés na terra.
Entendo. Daquela que te trouxo aquí?
Axente Dixon. Buscaba a Chloe Evans.
- A Chloe? - Si.
- Acaba de saír. - Seguro? Tiñamos unha cita.
Totalmente. Son o seu marido.
Tiña cita coa matrona.
Así que ti es Paul?
Moi ben.
Podo axudarche en algo eu?
Non, non creo.
Viña para facerlle unhas preguntas sobre unha conversa que tiven con ela.
Que conversa?
Síntoo, non podo compartir esa información contigo.
- Pero son o seu marido. - Repito, síntoo.
Se podes, dille que estiven aquí e que me chame a este número
canto antes.
Un pracer, Paul.
Contoucho, verdade?
O que, Paul?
Quietiño aí.
Iso é un spray?
Si, de pementa.
Tamén levo un puño americano e un táser pequeno.
Cres que che vou facer dano?
Sei que non queres que te pulverice.
- Es unha poli de verdade? - Iso me pregunto eu a miúdo.
Podemos falar de Sam Haig?
- Daquela Chloe contouche o noso? - Non, pero acabas de facelo ti.
Ese "o noso" foi a clave. Que me parece estupendo, eh.
Que carallo dis? Non son gay.
Non. Claro que non. Se cadra só querías experimentar.
O que tiña con Sam non era nada sexual.
Entón que tiñas con el?
A escalada une as persoas.
A confianza éo todo.
Sam sentía que mo podía contar todo.
- Como que? - O que fose.
Escalabamos un cantil ou unha rocha e…
falabamos.
Para vós era como terapia
e Sam confiábache a corda e os seus segredos.
Si, iso era todo.
Daquela mentícheslles ós outros inspectores
co de que non sabías nada de Merritt Lingard?
- Tivo que falarche dela. - Non mentín. Nunca a mencionou.
Veña, ho. Con todo o que compartiades, tivo que saír o tema.
Pois non. E non creo que Sam estivese con ninguén daquela.
E que hai das mensaxes que lle mandaches dous días antes?
Esas con frases como: "Non podemos deixalo así."
"Enténdote." Etc.
Todos beberamos aquela noite
e Sam estaba seguido con que o seu último artigo
lle ía cambiar a vida.
E Chloe, que lle tiña manía e non soportaba tanto segredismo,
veulle a dicir algo así como que menos mal,
porque como non cambiase de puta vida,
ía terminar morrendo e levándome a min con el.
Tiveron liorta e Sam marchou.
Ó hotel?
O que mencionas nas mensaxes.
"Estás no hotel? Ela segue aí?"
Deduzo que con "ela" te refires a Merritt.
Por que?
Porque Sam e Merritt quedaban nun hotel.
Como xa che dixen varias veces, nunha me falou dela.
Non saberás o nome do hotel?
Claro que sei. Está preto de onde vivimos. É o Spivey Inn.
- Spivey Inn? - Si.
En serio? Seguro que se aloxaba alí?
Si, completamente.
E non estaba cunha muller?
Non dixen tal.
"Isto non é por Chloe. Ela segue aí?" Hostia, tío.
Díxenlle que fose desculparse.
Chloe foi ver a Sam?
- Si. - Ela soa?
Eu non podía, ía coma unha cuba.
E fíxoo? Desculpouse?
Fíxoo á súa maneira.
De que maneira?
Como che digo, todos beberamos.
Tiña entendido que ela lle tiña manía.
Ás veces iso faino mellor.
Por que non llo contaches á policía?
- Porque só pasou unha vez. - Seguro?
- Non matei a Sam Haig. - Ninguén dixo tal, pero…
- Matáchelo ti? - Claro que non.
- Fodeu coa túa muller. - Xa, grazas.
Daquela non o sabía. Só estaba preocupado porque non me respondía.
A que che mandou foi a súa última mensaxe. Na que dicía que ía escalar.
Se queres volver falar comigo ou coa miña muller,
chama o noso avogado.
Grazas.
Bos días, Merritt.
É o día de sacar o lixo.
O meu día favorito do mes.
Aí che vai.
Tómao con calma, eh.
Se queres vivir entre a túa propia merda un mes máis, adiante,
puta noxenta.
CHAMADA DE EMERXENCIA… 112
Emerxencias. Que necesita?
Subtítulos: Noelia Collazo