- Caroline Kerr? - Si.
Inspector xefe Morck.
- Non podo axudarche. - Tranquila, eu a ti si.
Non o mires, mírame a min.
- Non che fará dano. - Por favor.
Ó meu compañeiro James Hardy e a min disparáronnos á vez.
A primeira bala atravesoulle a columna e logo a min por aquí.
E a segunda danoulle o nervio radial.
Non pode camiñar e está medio paralizado.
- Síntoo moito. - Eu só perdín unha moa. Esta.
Pero recordo verte co teu bebé aquel día.
Ías paseando cando baixamos do coche.
Non me acordo de ti nin do teu compañeiro.
Chámase James Hardy, e sei que mentes, pero non veño falar del.
Vexo falar do axente Anderson, o outro poli que morreu na escena.
- Que lle pasa? - Coñecíalo?
- Por que ía facelo? - Criouse en Leith Park.
Tería colegas alí e seguro que algunha vez pasou pola túa casa,
se cadra sen o uniforme.
Eu non vin nada.
Alí cométense moitos delitos que ninguén ve.
Eu que sei.
Todos perpetrados por un tipo chamado Eugene Errington.
Coñécelo?
- Todos o coñecen. - Pero non todos teñen un fillo con el.
Vaite, por favor.
- Mírame. - Vas facer que me maten.
Dilo por ese cabrón con cara de cona, Charlie Bell? Sabemos quen é.
Ten ordes de arresto pendentes
por unha gran variedade de actos delituosos,
como agresión, maltrato conxugal,
posesión de ferramentas de roubo…
Cousa que non sabía que era delito ata onte.
- Charlie traballa para Eugene. - Todos traballan para el.
- Eugene controla isto. - Isto e todo.
- E Anderson? Eugene tamén o controlaba? - Non o sei.
Charlie é o matón de Eugene, non?
Sempre sae o seu nome cando falo de Leith Park.
Mírame a min, Caroline. Non é tan difícil.
Charlie non nos disparou. Non eran os seus ollos.
Pero aposto que esperaba no coche e que ti o viches,
e tamén aposto que odias ese psicópata
e que estás ata a cona de vivir con medo todos os putos días.
Vale.
En cuestión de segundos, vou saír pola porta.
En canto o faga, métete debaixo da mesa e non te movas.
Que?
Que non te movas ata que entre alguén
e che diga que todo vai ir ben.
Fai o que che pido, Caroline.
Grazas.
Oe, Charle. Lémbraste de min?
Non te lembras? Veña, ho!
A ver, mamón do carallo!
É unha pistola.
Terás visto máis dunha.
Anda, mira. Aí tes outra.
Todo voso.
Charlie Bell, quedas arrestado…
Ei, inspector!
Que tal o teu compañeiro?
Segue sendo un puto tolleito?
Fixéchela boa.
Agora si que a cagaches de carallo.
Hostia.
Ten que ser unha puta broma.
Sinto o da patada.
Púxenche un analxésico ademais do sedante.
Non creo que faga moito.
Doerache a cabeza cando espertes,
que non creo que sexa ata dentro dunhas horas.
Penso en ti todo o tempo.
Penso en nós.
En como todo podería ser diferente.
Polo amor de Deus!
Fai o que tes que facer e sae de aí.
Está esperta.
Está medio ida. Non vai lembrar nada disto.
Quérote moito.
Pero que carallo fas agora?
Sae dunha vez!
Hostia.
Ai.
Collemos aire.
A ave bate as súas ás.
Unha máis.
Agora, filla na cima da montaña.
Vívea. Sé coma ela. Respira coma ela.
Que carallo facedes?
Jasper está aprendendo que non todo se soluciona con armas e cos puños.
- Estirando o caramelo. - Que tipo de ballet raro é ese? Miña nai.
Isto non é ballet.
Isto é Tai Chi.
E é unha verdadeira mágoa que non o practique máis xente.
O que é unha mágoa é que a xente non pelexe a cámara lenta.
Isto non vai de pele…
Paso de ti. Nubes que pasan.
Falando de lentitude,
queres mover o cu?
- Cando chegas tarde, sempre ma arman. - Tranqui, lévame Gemma.
- Quen? - Gemma. Coñecíchela o outro día.
Gemma e Jasper?
Perfecto. Falando diso…
Non. Por favor, suplícocho. Non saques ese tema.
Usades protección?
De onde cres que saíches ti? Oe!
Creme que non queres un coma ti á túa idade.
Ponlle capucha. Dobre capa a ser posible.
É por el? James Reynolds? É iso?
Non quero nada disto.
Xa pasou un ano, Merritt. Cremos que o mereces.
Que considerados.
Só queremos que esteas cómoda, Merritt.
Metédeo onde vos caiba!
Foi por John McCafferty?
George McGovern?
Maggie Thomas?
É por Seamus Reynolds? Estou aquí por el?
Necesito algo co que escribir.
Dean Maclean. Kenny Flockhart.
Dádesme outra cor, por favor?
Adam Kuna.
É por Shona… Brookes?
Sue Crawshaw? Brandon McLoughlin?
Ás veces imaxino que estou nunha pequena nave espacial.
Igual termino descubrindo como saír voando con ela.
Estaría ben, verdade?
Thomas…
Katie McCauley?
Shelley O'Brian? Brooke Copson? Craig Munroe? Mark Fraser?
Saskia Gilmore? Conrad Cooper?
Rory Byrne? Robert O'Donoghue? É por el?
John McDonald? Kevin O'Toole?
Thomas Laidlaw? Taylor Napier?
Mark Thomas? Charlotte Carter?
Kirsty Atkins?
Fodeulle a vida a unha chea de persoas
e ningunha delas lle importa unha merda.
Se non o adiviñou en catro anos, xa non creo que o faga.
Catro anos é moito tempo. Se cadra deberiamos soltala.
Soltala?
Non sabe quen somos nin onde está.
Fóiseche a puta cabeza?
Non.
Ai, non!
Devolvédemo.
De que falas, querida?
- Do meu colar. - Que lle pasa?
Quitástesmo.
Debeuche de caer no teu ridículo intento de fuxida.
Por favor.
Botarei unha ollada,
pero non deberías andar movéndote tanto, cariño.
Ou é que esqueciches o que che pode causar a descompresión rápida?
Xa hai tempo que non che poñemos a gravación.
- Ímosche refrescar a memoria. - Non.
Os síntomas da descompresión rápida inclúen os seguintes.
Non, por favor.
Fatiga, dor muscular e articular e perda do coñecemento.
Xa aceptei que a súa morte,
saiba ou non o porqué dela,
me dará igualmente a paz que merezo.
Parade!
Carl.
- Que fas ti aquí? - Temos que falar.
Falar? Non. Agora non é un bo momento.
Será rápido. Fíxenche caso e empecei un diario de soños.
Carl, para. Como sabías que estaba aquí?
- Intervinche o móbil. - Que?
Non é tan difícil se sabes a quen pedirllo.
A ver, tes que marchar. Estou esperando alguén.
Tes unha cita?
Ninguén ten unha cita durante o día para tomar café.
- Ou si? - Agora lévase.
Suponse que así hai menos presión.
Si que tes unha cita.
É ese?
Carl, isto xa roza o acoso.
Non será ese? Barbas McMóñez.
Sabes que? Non é que o roce, isto é directamente acoso.
Déixasme contarche o meu soño recorrente?
- Dime que non saio nel, por favor. - Que? Non.
Non é dese tipo. Non.
Dispárolle á xente.
Dispáraslle á xente. Moi ben.
Son todos delincuentes do meu pasado.
O sospeitoso do meu tiroteo, algún tipo que encarcerei.
Ata un que xa estaba morto cando o atopamos.
Que cres que significa?
Nin flowers. Ti que cres que significa?
Eu si que non teño nin flowers. Por iso cho pregunto.
Escoitas os disparos no soño?
Diría que si.
Intentas recargar?
Pode.
E podes?
Recargar?
Se non podo, é que non se me levanta?
Sinceramente, importaríame unha merda.
Martin pensa que podería significar algo positivo.
- Martin, o teu inquilino? - Si. Di que por fin estou actuando.
Parece un tipo listo. Por que non falas con el disto?
- Rachel? - Ben?
Meu irmán xa marchaba.
Si.
Falamos, irmanciña.
Ola.
Teño que saír de aquí.
Adiante.
En serio. Non creo que poida aguantar nin un puto segundo máis aquí.
Pásaste de dramática, non cres?
Necesito algo de diñeiro.
De canto falamos?
Algo para o ferry e para durmir en algures?
Con iso sairía da illa, pero tenme que durar ata os 18.
E despois que?
Tócame algo da familia da miña nai.
- Canto é algo? - Están podres de pasta.
E William que?
Si, a el tamén lle toca algo.
- Dáche igual deixalo? - Cal é o problema?
Pode coidarse soíño. Falamos do puto don Perfecto.
Eu non deixaría o meu irmán coa miña nai.
- Ninguén cho pediu. - Xa.
Só digo que teu pai se deprimiría un chisco.
Un chisco?
E miña nai está mal da puta cachola.
Foi quen incendiou a puta casa.
Iso non fora un accidente?
Pensei que fora Lyle xogando cuns mistos ou algo así.
Se por accidente entendes lanzarlle cigarros ó meu pai mentres dorme, si.
Eu e Lyle non estabamos na casa.
E eu pensando que tiña unha vida de merda.
Cun dos aneis de diamantes da miña nai podería ter unha vida completamente nova.
Por que teu pai non os vendeu?
Algún si que os vendeu. Outros empeñounos.
Vai directo ó bar
e sempre volve á casa chorando coma un meniño.
E que me dis dese colar?
Non penso vendelo.
Entón que vas facer?
Harry, é o único que teño dela, vale?
Xa se me ocorrerá algo.
Máis me vale, hostia.
Oe, se quixeses que marchase contigo,
faríao.
Cun só anel de diamantes podería pagar un alugueiro durante todo un ano.
E estaría tirado conseguilo.
Garda todas as súas cousas nun caixón sen pechar.
Falas de roubalo?
Si, pero…
eu non podería facelo.
Non, sabería que fun eu
e perseguiríame ata o final dos putos tempos.
Hai algún día que William non estea?
Os luns pola noite. William ten catecismo.
Catecismo? Estás de puta broma?
- William atopou a Deus. - Máis ben unha tal Margot que vai tamén.
E o teu pai? Pasa os luns no bar?
Si, ou en Alcohólicos Anónimos, segundo se terce o día.
Non, non vas facer o que creo que estás pensando en facer.
Por que? Se todos pensan xa que lles roubo.
Porque é unha idea de merda, Harry.
Vale? Colleríante e faríalo aínda peor.
- Non me collerán. - Non, esquece o que dixen, vale?
É só un falar.
Só un falar, Harry. Vale?
Vale.
Ai, Deus.
William!
Sam Haig asistiu ó xuízo todos os días.
Ía por Merritt.
Pero tamén lle deu información ó avogado de Finch que podía prexudicala.
Daquela…
Sam Haig quería axudarlle ou facerlle dano?
Non o sei.
E por iso estamos aquí sentados observando os putos váteres.
Dime a verdade, cando quedamos por primeira vez, que pensaches de min?
- Pensei que eras insoportable. - Insoportable?
Máis que insoportable.
E un puto descarado.
"Está claro que es unha novata."
"Levántate e fai o que che digo. E non me fotografes as pelotas."
- Iso último non o dixen. - Claro que si.
Eran "pelotas resplandecentes".
Unha mágoa que fose mentira.
Gústame isto.
Lembro que o levabas no bar. E tamén nos xardíns?
Que o recordas, dis?
Non o levabas?
Quédache ben. É coma se naceses con el posto.
En certo modo, así foi.
Nunca o quitas?
- É coma un amuleto da sorte? - Para nada.
Para min si que o foi.
Agora en serio, creo que podería estar maldito.
E por que o levas?
Porque…
é todo o que me queda.
De que?
Ou de quen?
Intentaches buscarme, polo menos?
- Estarei fóra un tempo. - Onde?
- En Mhòr. - Que se che perdeu en Mhòr?
Meu pai.
- Cando volverás? - A saber.
Vaia. "A saber" significa nunca.
Por Deus, non vou volver vivir co meu pai.
Só teño que ir velo e despois…
- E despois que? - Chamareite cando volva.
- Que será…? - Non sei. Cando volva.
- Caramba, canta información. - Non podemos foder e punto?
Só me queres para iso, non? Para foder e nada máis?
Para que se non?
Teño que marchar. Pero ti queda se queres.
Pide algo, que che preste o día.
Oe, Merritt.
Que te fodan.
O barco sae ás 10:00.
Ven con nós.
Con vós?
Comigo e co meu irmán.
Gustaríame que o coñeceses.
- Entendido. - Merritt…
Non, tranquilo. Eu tampouco querería ir comigo.
Síntoo, Sam.
Déixaa en paz.
Non sei se Sam tiña unha relación con esa tal…
- Merritt Lingard. - Iso, a Merritt esa.
Pero se era algo persoal, nunca mo dixo.
E se era profesional, nunca mo diría.
Aínda non sabemos que tiñan.
De que nos serve isto no caso de Merritt Lingard?
Sérvevos para investigar quen matou a Sam Haig.
- Non investigamos a súa morte. - Pois igual deberiades.
En fin, Merritt,
parece que alguén se compadeceu de ti.
Por moi ben que iso sente,
eu creo que ata aquí chegou a nosa travesía.
Pero antes de marcharmos,
necesito que nos axudes a resolver un debate que temos.
Vai tomar polo cu.
Acaba xa.
Mátame dunha vez.
Verás, un de nós pensa que non dás descuberto por que estás aquí
porque foi algo que pasou hai moito tempo e necesitas un pouco de axuda.
E o outro pensa que simplemente es unha puta egoísta
que só sabe mirar polo seu puto cu.
Merritt, por favor, se queres saír, tes que responder á pregunta.
Por que estás aquí?
Daquela Sam Haig quería axudarlle ou facerlle dano?
Igual as dúas cousas.
Que dúas cousas?
Dennis Piper dixo que Haig ía a miúdo a Godhaven antes de morrer.
Si, estaba escribindo sobre a súa estancia alí.
Iso dá igual.
O único que nos importa é por que pasou tanto tempo en Godhaven
xusto cando se celebraba o xuízo de Finch?
Veña.
Veña, Merritt, pensa.
Non podo. Axúdame.
A última vez que nos vimos foi… Para, hostia!
- Foi nun funeral. - Basta!
Fóra de aquí, hostia!
Sabemos que Sam Haig estivo no hotel con Merritt
o 24 de setembro, dous días antes de morrer.
Non pode ser. Estivo coa muller de Paul Evans esa noite.
E previamente estivera con Paul e Chloe bebendo.
A non ser que Paul Evans mentise.
Quen ía inventar algo tan embarazoso?
Entón Haig estivo con Merritt Lingard e con Chloe Evans á vez?
Ou non á vez, pero si o mesmo día?
Eran dúas persoas diferentes.
Entón, se asumimos que o Sam Haig que coñecían Chloe e Paul Evans
era o Sam Haig de verdade,
quen carallo
pasaba todo ese tempo con Merritt no cuarto 401?
A última vez que nos vimos foi nun funeral!
- Para, hostia! - Basta!
No de Harry?
- Valo estragar todo, desgraciado! - Déixame!
Falas do funeral de Harry?
Puto desgraciado!
- Quero que o diga ela. - Harry Jennings?
Harry Jennings?
É iso…?
Estou aquí por Harry Jennings?
O mesmo Harry Jennings que se emborrachou e caeu da parte de atrás dun ferry?
- E que facía nese ferry, Merritt? - Quería escapar.
Por que?
Como que por que? Polo que fixo.
Matáchelo ti.
Que?
Igual que a Sam Haig.
Igual que o teu propio irmán.
Non. O meu irmán está morto?
Todo o que tocaches o está.
O meu irmán está morto? Vasme matar de todas formas. Dimo.
En certo modo.
Pero ti xa sabes que acabou así pola túa culpa.
Igual que sabes que Sam Haig tamén morreu pola túa culpa.
Por non falar de que tamén sabes que, pola túa culpa,
me arrebataron o meu neno lindo.
O teu neno?
Harry era o teu fillo?
Ailsa.
Ailsa?
Es ti?
Por Deus.
Vale, e que pasa co outro? Quen é o outro?
Pensa.
Tiña un irmán.
Aquí cheira a sexo.
Es ti?
Non te acordas de min.
Si que me acordo.
Harry dicía que non estabas moi ben da cabeza.
Lyle.
Es ti, Lyle?
Sinto moito…
o que lle pasou
ó teu irmán.
Pero ti, mala pécora, se pensas
que vou cargar coa culpa da morte do imbécil do teu fillo
despois do que ese puto animal lle fixo ó meu irmanciño…
Só foi facer o teu traballo sucio.
Ninguén llo pediu!
Era moi bo rapaz,
pero nin no seu día máis lúcido era quen de sumar dous máis dous.
Lyle sempre foi o listo.
Así que non me veñas…
En ningún puto momento lle insinuei que deixase o meu irmán en coma!
Levo aquí todo este tempo por Harry Jennings?
Harry Jennings
merecía morrer.
Así que se estou aquí por iso,
para que me vexas arrastrarme por el,
vas apañada,
porque non penso pedirvos desculpas nin a ti
nin ó trastornado do seu irmán
polo que Harry Jennings lle fixo a William.
Cando queiras, mala pécora.
Sam?
Non, Sam!
Sam!
Oh, aí o tes,
a miña outra criatura,
o mesmísimo Rei Fornicador de Mhòr,
Lyle Jennings.
Non te preocupes, neniña.
O corazón roto ten cura.
Intentade centrarvos na tarefa que estades facendo.
Polo que a nós respecta…
o que está pasando ante nós
é o único que está pasando.
Xa vos vin, señor e señora Poli.
Esperade un momentiño, carallo.
O que vou dicir non é moi progresista pola miña parte,
pero aquí veñen dous tipos de rapaces.
Os que podemos axudar e os que non.
Os que ninguén pode.
Os sociópatas en potencia e os auténticos psicópatas.
Eu son quen trata con eles.
O peor do peor. Os irremediables. Os que non hai por onde coller.
Que te converte en alguén tan cualificado?
Que son un máis, así que sei como achegarme a eles.
Ensinándolles a tecer?
E a facer a cama.
A limpar o baño.
Ou a preparar unha puta ensalada de polo china.
Os pequenos praceres
e as cousas cotiás da vida.
- Funciona? - Si. Polo menos iso mantenos distraídos.
Que clase de rapaz era Sam Haig?
Sam podía ser quen tivese que ser con tal de conseguir o que quería.
Tiraba máis a sociópata que a psicópata.
Por que veu aquí?
Porque tivo unha relación cunha profesora.
A culpa non sería da profesora?
Non se o alumno lle rouba as tarxetas bancarias
e fode con ela para conseguir o PIN.
Daquela tiña 15 anos.
Volveuse repetir?
Si, varias veces.
Sam non tiña amigos, tiña obxectivos.
Xa, igual un deles o tirou dun cantil abaixo.
Probablemente a lista de xente que o puido facer sexa longa.
Fai catro anos Sam Haig volveu aparecer por aquí para que?
Seica quería escribir un libro sobre a súa estancia aquí.
E non o criches?
Parecía máis interesado en falar doutro dos rapaces.
- Do que case mata dunha tunda? - Como sabes iso?
Hai un vídeo estupendo da túa sesión con Sam falando do tema.
Supoño que te refires ó vídeo que Sam Haig roubou durante a súa visita.
Non sei. A min mandoumo un reporteiro que o atopou no portátil de Sam.
Falaba de Rocket?
Rocket?
O rapaz no que mallou Sam.
- Chamábase Rocket? - En escocés é sinónimo de "chalado".
Pensei que "escocés" era sinónimo de "chalado" de por si.
Sam atopou en Rocket a forma do seu zapato.
O rapaz xa metía medo cando chegou,
pero cando lle deixou o ollo torto…
Torto?
Tiña un dos ollos negros.
Non chegou así con el.
Foi Sam quen llo puxo así a hostias.
- Cal era o nome real de Rocket? - Lyle Jennings.
Lyle Jennings?
En serio? O irmán de Harry Jennings.
O que roubou ós Lingard e atacou a William.
Xa coñecedes a Lyle?
Non, pero encantaríanos.
Di o teu nome para que conste en acta, por favor.
Lyle Jennings.
Subtítulos: Noelia Collazo