- Caroline Kerr? - Tak.
Nadkomisarz Morck.
- Nie pomogę panu. - Spoko. Ja pomogę tobie.
Patrz na mnie.
- Nic ci nie zrobi. - Proszę.
Mój partner i ja zostaliśmy postrzeleni w dokładnie tym samym czasie.
Pierwsza kula trafiła go w kręgosłup,
a druga uszkodziła jego nerw promieniowy.
Teraz jest częściowo sparaliżowany.
- Bardzo mi przykro. - Ja straciłem tylko ząb.
Pamiętam, że byłaś tam wtedy z dzieckiem.
Przechodziłaś, gdy wysiadaliśmy z auta.
Nie pamiętam pana ani pańskiego partnera.
Nazywa się James Hardy, a ty kłamiesz, ale ja nie o tym.
Chcę pomówić o Andersonie, policjancie, który zmarł na miejscu.
- Co z nim? - Znałaś go?
- Niby skąd? - Jest z Leith Park jak ty.
Pewnie miał tam kumpli i wpadał od czasu do czasu.
Może nie w mundurze.
Niczego nie widziałam.
Tam wszyscy przymykają oko na zbrodnie.
Nie wiem.
A wszystkim steruje facet o imieniu Eugene Errington.
Znasz go?
- Wszyscy go znają. - Ale nie każdy ma z nim dziecko.
Proszę już iść.
- Patrz na mnie. - Zabiją mnie.
Mówisz o tamtym brzydalu za mną, Charliem Bellu? Znamy go.
Ma kilkanaście nakazów aresztowania za całą gamę przestępstw,
od napaści przez przemoc domową
po posiadanie wytrychów.
Sam nie wiedziałem, że to przestępstwo.
- Charlie pracuje dla Eugene’a. - Jak wszyscy.
- To warsztat Eugene’a. - Jak wszystko.
A co z Andersonem?
- Był kupiony? - Nie wiem.
Charlie to jego mięśniak, prawda?
Pojawia się w każdej rozmowie o Leith.
Patrz na mnie, Caroline. Właśnie.
Charlie nie strzelał. Ma inne oczy.
Założę się, że czekał w aucie,
a ty go widziałaś
i że nienawidzisz tego psychola,
i masz dość życia w strachu każdego dnia.
Dobra.
Za kilka sekund wyjdę przez te drzwi.
Jak tylko to zrobię, wejdź pod biurko i zostań tam.
Co?
Nie ruszaj się, póki ktoś tu nie przyjdzie
i nie powie, że wszystko będzie dobrze.
Rób, co mówię, Caroline.
Dziękuję.
Cześć, Charlie. Pamiętasz mnie?
Nie pamiętasz mnie? No co ty?
Ty pieprzony fajfusie.
To broń.
Jak zapewne wiesz.
Patrz, kolejna.
Jest wasz.
Charlie Bell, jesteś aresztowany…
Hej, detektywie!
Co u partnera?
Wciąż jest jebaną kaleką?
Przegiąłeś pałę.
Zawodowo się udupiłeś.
Jezu Chryste.
To jakiś pieprzony żart.
Przepraszam, że cię kopnąłem.
Dałem ci coś na ból i uspokojenie.
Pewnie nie pomoże
na ból głowy po obudzeniu,
które nie nastąpi przez kolejne kilka godzin.
Cały czas o tobie myślę.
Myślę o nas.
Jak wszystko mogło potoczyć się inaczej.
Do kurwy nędzy.
Rób, co musisz, i uciekaj stamtąd.
Ocknęła się.
Jest półprzytomna. Niczego nie będzie pamiętać.
Bardzo cię kocham.
Co ty, kurwa, wyprawiasz?
Idź już!
Jezu.
Oddychaj głęboko.
Ptak macha skrzydłami.
Jeszcze raz.
A teraz córka na szczycie góry.
Żyj jak córka. Bądź jak córka. Oddychaj jak córka.
Co tu się odpierdala?
Uczę Jaspera, że przemoc nie jest jedynym rozwiązaniem.
- Ciągniemy toffi. - Za to dziwny balet jest?
To nie jest balet.
To tai chi.
Wielka szkoda, że nie praktykuje go więcej ludzi.
Szkoda, że nie walczą w zwolnionym tempie?
To nie…
Nieważne. Toczące się chmury.
Mówiąc o spowolnieniu,
ruszysz tyłek?
- Ty się spóźniasz, ja obrywam. - Gemma mnie podwiezie.
- Kto? - Gemma. Poznałeś ją.
Gemma i Jasper?
Idealnie. Co do tego…
Nie. Błagam, tylko nie o tym.
Zabezpieczacie się?
A ty niby jak przyszedłeś na świat?
Zaufaj mi, nie chcesz mieć dzieciaka w tym wieku.
Więc załóż gumę, a najlepiej dwie.
Chodzi o Jamesa Reynoldsa?
Nie chcę tego.
Minął rok, Merritt. Uważamy, że zasłużyłaś.
Miło z waszej strony.
Chcemy, by było ci wygodnie.
Jebać was i wygodę!
John McCafferty?
George McGovern?
Maggie Thomas?
Seamus Reynolds. Dlatego tu jestem?
Potrzebuję czegoś do pisania.
Dean Maclean. Kenny Flockhart.
Mogę prosić o inny kolor?
Adam Kuna.
Shona Brookes?
Sue Crawshaw? Brandon McLoughlin?
Czasem wyobrażam sobie, że jestem na małym statku kosmicznym.
Może wymyślę, jak stąd odlecieć.
Fajnie by było, co?
Thomas…
Katie McCauley?
Shelley O’Brian? Brooke Copson? Craig Munroe? Mark Fraser?
Saskia Gilmore? Conrad Cooper?
Rory Byrne? Robert O’Donoghue? Chodzi o niego?
John McDonald? Kevin O’Toole?
Thomas Laidlaw? Taylor Napier?
Mark Thomas? Charlotte Carter?
Kirsty Atkins?
Zmarnowała życie tylu ludziom
i ma to głęboko w dupie.
Jeśli nie wpadła na to po 4 latach, to już nie wpadnie.
Cztery lata to dużo czasu. Może pora ją puścić.
Puścić?
Nie wie, kim jesteśmy i gdzie jest.
Do reszty ci odbiło?
O nie.
O nie!
Oddajcie go.
O czym ty mówisz?
- O moim naszyjniku. - Co z nim?
Zabraliście go.
Musiał upaść, kiedy rzuciłaś się do ucieczki.
Proszę.
Rozejrzę się,
a ty nie powinnaś być jeszcze na nogach.
A może zapomniałaś o skutkach nagłej dekompresji?
Minęło trochę czasu, odkąd słyszałaś nagranie.
- Przypomnijmy je. - Nie.
Objawy nagłej dekompresji obejmują…
Nie, przestańcie.
…zmęczenie, ból mięśni i stawów oraz utratę przytomności.
Pogodziłam się z tym, że jej śmierć,
w świadomości czy nieświadomości,
i tak zapewni mi spokój, na który zasługuję.
Stop!
Carl.
- Co ty tu robisz? - Musimy pogadać.
Pogadać? Nie, to zły moment.
Streszczę się. Robię, co kazałaś. Zapisuję sny.
Carl, przestań. Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
- Namierzyłem telefon. - Co?
To nie takie trudne. Mam znajomości.
Musisz stąd iść. Jestem z kimś umówiona.
To randka?
Nikt nie chodzi na randki w środku dnia na kawę.
- A może? - To nowy trend.
Ma zdejmować presję.
Czyli to jest randka.
To on?
Carl, to zakrawa na prześladowanie.
A może on? Pan brodacz z koczkiem?
Wiesz co? Cofam to. To prawdziwe prześladowanie.
Mogę ci opowiedzieć o moich snach?
- Powiedz, że mnie w nich nie ma. - Co? Nie.
To nie takie sny. Nie.
Strzelam do ludzi.
Strzelasz do ludzi. Dobra.
Do kryminalistów z przeszłości.
Raz do mojego napastnika, raz do aresztowanych,
a raz do martwej ofiary.
Co to może znaczyć?
Nie mam pojęcia. A ty jak myślisz?
Ja też nie mam. Dlatego pytam ciebie.
Czy w snach słyszysz strzały?
Chyba tak.
Próbujesz przeładowywać?
Być może.
I możesz?
Przeładowujesz?
Czy to ma związek z erekcją?
Szczerze, Carl, mam to w dupie.
Martin uważa, że to dobry znak.
- Martin, twój lokator? - Tak. Że w końcu zaczynam działać.
Brzmi mądrze. Porozmawiaj o tym z nim.
- Rachel? - Ben?
Mój brat właśnie wychodzi.
Tak.
Zdzwonimy się, siora.
Cześć.
Muszę się stąd wydostać.
Więc jedź.
Mówię poważnie. Nie przeżyję, jeśli zostanę tu dłużej.
Dramatyzujesz, nie sądzisz?
Potrzebuję pieniędzy.
Ile ci potrzeba?
Parę funtów na prom i pokój?
Potrzebuję tyle, aby wytrzymać do osiemnastki.
A co potem?
Dostanę coś od rodziny mamy.
- Jak duże „coś”? - Są dziani jak cholera.
A co z Williamem?
On też coś dostanie.
- I zostawisz go tutaj? - Czemu nie?
Potrafi o siebie zadbać. W końcu jest Panem Idealnym.
Ja nie zostawiłbym brata z mamą.
- Nie musisz. - Wiem.
Twój tata jest w lekkim dołku.
Lekkim?
Moja mama to jebana wariatka.
Spaliła nasz dom, do chuja.
Myślałam, że to wypadek.
Myślałam, że Lyle bawił się zapałkami czy coś.
Jeśli wypadkiem można nazwać rzucanie papierosami w mojego ojca.
Mnie i Lyle’a nie było.
Myślałam, że to ja mam przesrane.
Za jeden z diamentowych pierścionków mojej mamy mogłabym zacząć nowe życie.
Tata ich nie sprzedał?
Nie, część sprzedał, a część zastawił.
Codziennie tylko chodzi do pubu,
wraca do domu i płacze jak dziecko.
A ten naszyjnik?
Jego nie sprzedam.
To co zrobisz?
Harry, tylko to mi po niej zostało.
Coś wymyślę.
Muszę, do cholery.
Gdybyś chciała uciec razem,
zrobiłbym to.
Jeden z diamentowych pierścionków mojej mamy pokryłby roczny czynsz.
To byłoby takie proste.
Trzyma wszystkie jej rzeczy w szufladzie.
Masz na myśli kradzież?
Tak, ale…
ja nie dałabym rady.
Nie, wiedziałby, że to ja,
a potem ścigał za to do końca życia.
Kiedy Williama nie ma w domu?
W poniedziałkowe wieczory. Chodzi na religię.
Religię? Żartujesz sobie?
William odnalazł Boga.
Raczej dziewczynę, która tam chodzi.
A twój ojciec? Będzie w pubie?
Tak, albo na mityngu AA w zależności od dnia.
Nie, nie zrobisz tego, co właśnie planujesz.
Czemu nie? Wszyscy i tak mają mnie za złodzieja.
Bo to pojebany pomysł, Harry.
Złapią cię i będzie tylko gorzej.
- Nie dam się złapać. - Zapomnij, że o tym wspomniałam.
Plotłam głupoty.
Tylko plotłam głupoty, rozumiesz?
Dobrze.
Boże.
William!
Sam Haig był w sądzie codziennie.
Przychodził dla Merritt.
Mimo to przekazał obrońcy Fincha niewygodną dla Merritt informację.
Zatem…
Sam Haig pomagał jej czy rzucał kłody pod nogi?
Nie wiem.
Dlatego tu siedzimy, gapiąc się na pieprzone kible.
Kiedy się poznaliśmy, mów szczerze, co o mnie pomyślałaś?
- Że byłeś nieznośny. - Nieznośny?
Wręcz odpychający.
I cholernie bezczelny.
Ewidentny z ciebie amator.
„Wstań i rób, co mówię,
i nie fotografuj moich jaj”.
- Nie powiedziałem tego ostatniego. - Ależ tak.
Powiedziałem „złotych jaj”.
Niestety skłamałeś.
Podoba mi się.
Pamiętam, że miałaś go w pubie i chyba na cmentarzu.
Zapamiętałeś go?
Nie mam racji?
Pasuje ci. Wygląda, jakbyś się z nim urodziła.
Poniekąd tak było.
Nie zdejmujesz go?
Szczęśliwy amulet.
Wręcz przeciwnie.
Mnie przyniósł szczęście.
Uważam, że może być przeklęty.
To po co go nosisz?
Bo
tylko on mi pozostał.
Po czym?
Albo po kim?
Próbowałeś mnie w ogóle szukać?
- Wyjeżdżam na trochę. - Dokąd?
Mhòr, na chwilę.
Co jest na Mhòr?
Mój ojciec.
- Na długo wyjeżdżasz? - Kto wie?
Rany. „Kto wie” znaczy „na zawsze”.
Błagam. Nie wracam mieszkać z ojcem.
Muszę się z nim zobaczyć, a potem…
- A potem co? - Zadzwonię, gdy wrócę.
- Kiedy? - Nie wiem. Gdy wrócę.
- Skarbnica wiedzy. - Nie możemy po prostu się ruchać?
Tylko tyle to dla ciebie znaczy?
A dla ciebie nie?
Muszę iść. Możesz tu zostać.
Zamów obsługę hotelową. Spędź tu dzień.
Merritt.
Pierdol się.
Łódź wypływa o dziesiątej.
Popłyń z nami.
„Z nami”?
Moim bratem i mną.
Chciałabym, żebyś go poznał.
- Rozumiem. - Merritt…
W porządku. Ja też bym ze sobą nie popłynęła.
Przepraszam, Sam.
Zostaw ją.
Nie wiem, czy Sam był w związku z tą…
- Merritt Lingard. - Właśnie.
Jeśli to sprawa osobista, nie wspominał.
Jeśli zawodowa – tym bardziej by to ukrył.
Tego jeszcze nie wiemy.
To ma nam pomóc w śledztwie Merritt?
To ma wam pomóc w znalezieniu zabójcy Haiga.
- Nie badamy śmierci Haiga. - Może powinniście.
Cóż, Merritt,
zdaje się, że ktoś ci współczuje.
To zapewne miłe uczucie,
ale chyba dotarliśmy do końca wspólnej przygody.
Ale zanim odejdziesz,
pomożesz nam rozstrzygnąć pewien spór.
Pierdolcie się.
Po prostu…
mnie zabijcie.
Jedno z nas uważa, że nie rozumiesz, dlaczego tu jesteś,
bo minęło wiele lat, i potrzebujesz podpowiedzi.
Drugie zaś uważa, że jesteś samolubną pizdą,
która dba jedynie o swój pierdolony interes.
Merritt, proszę, jeśli chcesz wyjść, musisz odpowiedzieć na pytanie.
Dlaczego tu jesteś?
Zatem Sam Haig pomagał jej czy rzucał kłody pod nogi?
Może jedno i drugie.
Ale co?
Według Dennisa Pipera Haig bywał w Godhaven tuż przed śmiercią.
Tak, pisał artykuł o swoim życiu tam.
To nieistotne.
Liczy się tylko to, dlaczego spędzał tyle czasu w Godhaven,
i to w trakcie procesu Grahama Fincha.
Pomyślcie.
Merritt, pomyśl.
Nie mogę myśleć. Pomóż mi.
Ostatnio widzieliśmy się… Spierdalaj!
- Na pogrzebie. - Dość!
Wypierdalaj stąd!
Wiemy, że Sam Haig przebywał w hotelu z Merritt
24 września, dwa dni przed śmiercią.
Nie mógł tam być. Był w innym hotelu z żoną Paula Evansa.
Wcześniej pił z Paulem i Chloe.
Chyba że Evans kłamał.
Po co wymyślałby coś tak wstydliwego?
Haig był z Merritt Lingard i Chloe Evans w tym samym czasie?
Albo nie w tym samym czasie, ale tego samego dnia?
To dwie różne osoby.
Zakładając więc, że to Chloe i Paul Evans znali
prawdziwego Sama Haiga,
z kim, do kurwy nędzy,
spotykała się Merritt w pokoju 401?
Ostatnio widzieliśmy się na pogrzebie!
- Spierdalaj! Dość! - Dość!
Harry’ego?
- Wszystko zepsujesz, gnoju! - Zostaw mnie!
Mówisz o pogrzebie Harry’ego?
Ty głupi ciulu!
- Niech to powie. - Harry Jennings?
Harry Jennings?
Czy…
jestem tu z powodu Harry’ego?
Harry’ego Jenningsa, który się upił i wypadł za burtę promu?
Co robił na promie?
Uciekał.
Przed czym?
Jak to „przed czym”? Przez to, co zrobił.
Zabiłaś go.
Co?
Tak jak Sama Haiga.
Oraz własnego brata.
Nie. Mój brat zmarł?
Jak wszystko, czego dotknęłaś.
Mój brat nie żyje? I tak mnie zabijesz. Powiedz mi.
W pewnym sensie.
Wiesz już, że to przez ciebie stał się taki, jaki jest.
Wiesz już też, że to przez ciebie zginął Sam Haig.
A także, że to przez ciebie
odebrano mi mojego pięknego synka.
Twojego synka?
Harry był twoim synem?
Ailsa.
Ailsa?
Czy to ty?
Myśl.
Chwila, a kim jest ta druga osoba?
Myśl.
Miał brata.
Pachnie seksem.
Jesteś jego bratem?
Nie pamiętasz mnie.
Pamiętam.
Harry mówił, że masz nie po kolei w głowie.
Lyle.
To ty, Lyle?
Przykro mi…
z powodu
twojego brata.
Ale jeśli myślisz, suko,
że wezmę winę za śmierć twojego zidiociałego syna na siebie,
po tym, co ten sukinsyn zrobił mojemu kochanemu bratu…
Harry odwalił twoją brudną robotę.
Nikt go o to nie prosił!
Był uroczym chłopcem,
ale nawet w najlepszy dzień nie był za bardzo łebski.
To Lyle był bystrzakiem.
Więc nie mów mi…
Na pewno nie kazałam mu pobić mojego brata tak, by zapadł w śpiączkę!
Przez cały ten czas chodziło o Harry’ego Jenningsa?
Harry Jennings
zasługiwał na śmierć.
Więc jeśli jestem tu,
byście patrzyli, jak się płaszczę,
to ni chuja,
nigdy nie przeproszę ciebie
ani jego psychopatycznego brata
za to, co Harry zrobił Williamowi.
Jestem gotowa, suko.
Sam?
Nie, Sam!
Sam!
Oto i on,
mój drugi potomek,
król Mhòr i Hotelu Rozpusty we własnej osobie,
Lyle Jennings.
Nie martw się, dziewczyno.
Istnieją lekarstwa na złamane serce.
Skupcie się na zadaniu.
Z naszego punktu widzenia…
dzieje się tylko to,
co dzieje się przed nami.
Widzę was, Pieski.
Proszę się, kurwa, wstrzymać.
Wiem, że to, co powiem, nie jest postępowe,
ale przybywają tu dwa rodzaje dzieci:
takie, którym możemy pomóc, i takie, którym nie.
Im nikt nie pomoże.
Początkujący socjopaci i kompletni psychopaci.
Są pod moją pieczą.
Najgorsi z najgorszych. Nieuleczalni. Beznadziejne przypadki.
Skąd takie wyjątkowe kwalifikacje?
Jestem jednym z nich, więc wiem, jak do nich dotrzeć.
Ucząc ich dziergać?
I ścielić łóżka.
Czyścić toaletę.
Robić jebaną sałatkę z kurczakiem.
Całej tej rutyny
i przyziemności życia.
- I to działa? - Tak. Na pewno ich rozprasza.
Jakim dzieckiem był Sam Haig?
Sam był kimkolwiek musiał być, by dostać to, czego chciał.
Był bardziej socjopatą niż psychopatą.
Czemu tu był?
Był w związku z nauczycielką.
Czy nie ona ponosi za to winę?
Nie, jeśli uczeń ukradł jej karty kredytowe,
a potem wyłudził PIN przez łóżko.
Wtedy akurat miał 15 lat.
Byli inni?
I to sporo.
Sam nie miał przyjaciół. Miał cele.
Jeden z nich mógł zrzucić go z klifu.
Lista potencjalnych sprawców jest długa.
Gdy zjawił się tu cztery lata temu, o czym chciał rozmawiać?
Chciał napisać książkę o swoim życiu tutaj.
Nie uwierzył mu pan?
Zdaje się, że bardziej interesował go jeden z chłopaków.
- Ten, którego prawie zatłukł na śmierć? - Skąd pan o tym wie?
Widziałem pański wywiad z Samem na ten temat.
Zakładam, że mówi pan o nagraniu, które Sam wykradł podczas wizyty.
Nie wiem.
Przysłał mi go reporter, który je znalazł.
Pytał o Rocketa?
- Rocketa? - Chłopaka, którego pobił Sam.
- Nazywał się Rocket? - To po szkocku „wariat”.
Myślałem, że „Szkot” to po szkocku „wariat”.
Trafił na godnego przeciwnika.
Od początku był przerażający,
ale odkąd miał to martwe oko…
Martwe oko?
Jedno oko miał czarne.
Nie od początku.
Dopiero gdy Sam Haig rozwalił mu tęczówkę.
- Jak naprawdę się nazywał? - Lyle Jennings.
Lyle Jennings?
Brat Harry’ego Jenningsa?
Okradł Lingardów i pobił Williama.
Słyszeliście o Lyle’u?
Nie, ale chcielibyśmy.
Podaj nazwisko do protokołu.
Lyle Jennings.
Napisy: Paulina Iwaniak