Caroline Kerr?
Tak.
Detektyw Morck.
Nie pomogę.
Nie szkodzi. To ja chcę pomóc. Nie patrz na niego. Nie skrzywdzi cię.
Proszę.
Ja i mój partner, James Hardy, zostaliśmy postrzeleni.
Pierwsza kula trafiła w kręgosłup, dotarła tu i wyszła tędy.
Druga uszkodziła mu nerw promieniowy. Nie może chodzić i ma częściowy paraliż.
Przykro mi.
Ja straciłem tylko ząb. Pamiętam ciebie i twoje dziecko.
Przechodziłaś obok, gdy wysiadaliśmy z samochodu.
Nie pamiętam ani ciebie, ani twojego partnera.
Nazywa się James Hardy, a ty kłamiesz. Ale ja nie o nim.
Przyszedłem pomówić o Andersonie, trzecim policjancie.
Co z nim?
-Znałaś go? -Niby skąd?
Dorastał w Leith Park, tak jak ty. Pewnie miał tam kumpli, których odwiedzał.
Być może po cywilu.
Nic nie widziałam.
Wielu zbrodni nikt nie widzi.
Nie wiem.
Wszystkim zawiaduje niejaki Eugene Errington. Znasz go?
Wszyscy go znają.
Ale nie wszyscy mają z nim dziecko.
Proszę wyjść.
Patrz na mnie.
Przez ciebie mnie zabiją.
Mówisz o tym typie za mną? Charliem Bellu? Znamy go.
Ma kilkanaście nakazów aresztowania za cała gamę przestępstw: napaść,
znęcanie się nad żoną, posiadanie narzędzi potrzebnych
do włamania.
Do wczoraj nie wiedziałem, że to przestępstwo. Charlie pracuje dla Eugena.
Jak wszyscy.
To jego warsztat.
-Jak wszystko. -Andersona też miał w garści?
Nie wiem.
Charlie to osiłek Eugene'a. Zawsze, gdy wspominam o Leith Park,
pojawia się jego nazwisko.
Patrz na mnie. To nie Charlie strzelał, ma inne oczy, ale założę się,
że widziałaś go wtedy w samochodzie.
Założę się też, że nienawidzisz tego psychola
i masz dość życia w strachu.
No dobra.
Za chwilę stąd wyjdę. Gdy to zrobię, schowaj się pod biurko.
Co?
Nie ruszaj się, dopóki ktoś ci nie powie, że już można.
Zrób, co mówię. Dziękuję.
Charlie, pamiętasz mnie?
Nie pamiętasz? No co ty, stary? W chuja lecisz?
To broń. Pewnie kojarzysz. O patrz, druga.
Jest wasz.
Charlie Bell, jesteś aresztowany.
Detektywie! Jak tam partner? Dalej warzywo?
Teraz to zrobiłeś.
Wyruchałeś się w dupę.
Jezu Chryste.
To jakieś jaja.
WYDZIAŁ Q
Przepraszam, że cię kopnąłem.
Dałem ci leki przeciwbólowe i uspokajające,
ale raczej nie pomogą. Obudzisz się z bólem głowy
za około dwie godziny.
Myślę o tobie cały czas. Myślę o nas. O tym, że mogło być inaczej.
Ja pierdolę. Rób, co musisz i wyłaź.
Ocknęła się.
Jest półprzytomna. Nie będzie tego pamiętać.
Tak bardzo cię kocham.
Co ty odpierdalasz?
Wychodź.
Jezu.
Głęboki wdech.
Ptak rozpościera skrzydła.
Ostatni raz.
Córka na szczycie góry. Żyj nią. Bądź nią. Oddychaj nią.
Co wy odpierdalacie?
Jasper uczy się, że broń i pięści nie są jedynym
rozwiązaniem. Odchylenie.
A co nim jest? Balet?
To nie balet, tylko thai chi. Wielka szkoda,
że więcej ludzi nie praktykuje.
Szkoda, że ludzie nie walczą w zwolnionym tempie?
To nie jest… Zapomnij. Ręce jak chmury.
A propos tempa… zbieraj się. Gdy się spóźniasz, dostaję burę.
Gemma mnie podwiezie.
Kto?
Gemma. Poznaliście się.
Gemma i Jasper?
Idealnie. A właśnie.
-Nie, proszę. Nie o tym. -Zabezpieczasz się?
A myślisz, że skąd się tu wziąłeś?
Uwierz mi, że nie chciałbyś małego siebie
w tym wieku. Wkładaj gumkę! A najlepiej dwie.
Nie chcę tego.
Minął rok. Zasłużyłaś.
Cóż za troska!
-Chcemy, żeby ci było wygodnie. -Pieprzę was i waszą wygodę!
Czy to był John McCafferty? Geroge McGovern?
Maggie Thomas? Seamus Reynolds.
Dlatego tu jestem? Potrzebne mi coś do pisania.
Dean McClain. Kenny Flockhart. Mogę inny kolor? Adam Kuna. Shona Brookes?
Sue Crawshaw? Granton McGloughlin?
Czasami wyobrażam sobie, że jestem na statku kosmicznym.
Może kiedyś zdołam odlecieć.
Byłoby miło, prawda?
Thomas. Katie McCauley? Shelley O'Brian? Brooke Copson? Craig Munroe?
Mark Fraser? Saskia Gilmore? Conrad Cooper? Rory Byrne?
Robert O'Donoghue? Chodzi o niego? John MacDonald? Kevin O'Toole?
Thomas Laidlaw? Taylor Napier? Mark Thomas?
Charlotte Carter? Kirsty Atkins?
Tylu ludziom zmarnowała życie. Ma ich w dupie.
Skoro nie wymyśliła przez cztery lata, już tego nie zrobi.
Cztery lata to szmat czasu. Może trzeba ją wypuścić.
Wypuścić?
Nie wie, kim jesteśmy, ani gdzie jest.
Pojebało cię?
Nie.
Nie. Oddaj.
O czym mówisz?
O naszyjniku.
Co z nim?
Zabraliście.
Pewnie się zerwał, gdy próbowałaś uciec.
Proszę.
Rozejrzę się, a ty nie powinnaś wstawać.
Czy zapomniałaś co nagła dekompresja robi z człowiekiem?
Dawno nie słyszałaś nagrania. Czas sobie przypomnieć.
Nie.
Objawy nagłej dekompresji to miedzy innymi:
Przestańcie.
Zmęczenie, ból mięśni i stawów, utrata przytomności.
Nawet jeśli nie dowie się dlaczego, jej śmierć przyniesie
mi zasłużone ukojenie.
Przestań!
Carl. Co tu robisz?
Musimy pomówić.
Teraz? To nie jest dobry moment.
Będę się streszczał. Zacząłem zapisywać sny.
Przestań. Jak mnie tu znalazłeś?
Namierzyłem telefon.
-Co takiego? -Wystarczy mieć kontakty.
Idź stąd. Czekam na kogoś.
Randka?
Nikt nie chodzi na ranki w ciągu dnia. Prawda?
Teraz to modne. Ponoć mniejsza presja.
Czyli randka.
To on?
Carl, to podchodzi pod stalking.
A może ten? Pan Męski Koczek.
-Wróć. To jest stalking. -Mogę powiedzieć o nawracającym śnie?
Powiedz, że nie ze mną.
Co? Nie. Nic z tych rzeczy. Strzelam do ludzi.
Strzelasz?
To zbiry z przeszłości. Podejrzani w mojej sprawie,
goście, których zamknąłem, a raz trup, którego znalazłem.
Co to może oznaczać?
Nie mam pojęcia. A ty co myślisz?
Nie mam pojęcia, dlatego pytam ciebie.
Słyszysz wystrzały?
Chyba tak.
Próbujesz przeładować?
Tak.
I udaje ci się?
-A co, jeśli nie mogę? -Szczerze, mam to w dupie.
Martin uważa, że to coś dobrego.
Twój lokator?
To znak, że podejmuję działanie.
Bystry gość. Może pogadaj z nim?
Rachel?
Ben?
Brat właśnie wychodzi.
Tak.
Zadzwonię później, siostrzyczko.
Muszę się stąd wyrwać.
To się wyrwij.
Mówię poważnie. Nie wytrzymam ani chwili dłużej.
Nie przesadzasz?
Potrzebuję forsy.
Ile? Na bilet na prom i pokój?
Muszę się jakoś utrzymać do 18.
A co potem?
Dostanę coś od rodziny mamy.
Ile?
Są bogaci w chuj.
A co z Williamem?
Też dostanie.
Zostawiłabyś go?
Czemu nie? Jest samodzielny. Przecież to chodzący ideał.
Nie zostawiłbym brata z mamą.
Nie proszę o to.
Wiem. Tylko mówię, że twój tata chyba ma depresję.
Chyba?
Mojej mamie odjebało.
Spaliła nasz dom.
Myślałam, że to był wypadek. Lyle bawił się zapałkami.
Rzucała w śpiącego ojca papierosami.
Nie było nas przy tym.
A myślałam, że ja mam zjebane życie.
Pierścionek z brylantem po mamie wystarczyłby na nowe życie.
Czemu twój tata ich nie sprzedał?
Część sprzedał, niektóre zastawił.
Za każdym razem wraca wtedy z pubu i płacze jak dziecko.
A naszyjnik?
Nie sprzedam.
To co zrobisz?
To moja jedyna pamiątka. Coś wymyślę. Nie mam wyjścia.
Jeśli zechcesz, wyjadę z tobą.
Jeden pierścionek to rok czynszu z głowy. Łatwizna.
Wszystko leży w niezamkniętej szufladzie.
Kradzież?
Tak, ale ja nie dałabym rady. Ojciec by się domyślił i ścigałby
mnie do końca życia.
Kiedy Williama nie ma w domu?
W poniedziałki wieczorem. Czyta Biblię.
Jaja sobie robisz?
Odnalazł Boga.
Raczej dziewczynę, która też przychodzi.
A twój tata? Będzie w pubie?
Albo na mitingu AA. Zależy, co się wydarzy.
Chyba nie zrobisz tego, o czym myślę?
Czemu nie? I tak wszyscy mają mnie za złodzieja.
To chujowy pomysł. Jeśli cię złapią, pogorszysz sprawę.
Nie złapią.
Zapomnij o tym. To tylko gadanie. Nic więcej.
Spoko.
Boże.
Williamie.
Sam Haig był w sądzie codziennie. Ze względu na Merritt.
Ale przekazał adwokatowi Fincha informacje,
które jej zaszkodziły. Czy Sam Haig jej pomagał czy szkodził?
Nie wiem.
Dlatego wciąż tu siedzimy i gapimy się na sracze.
Gdy się poznaliśmy, jakie było twoje pierwsze wrażenie?
Pomyślałam, że jesteś odpychający.
Serio?
Odpychający i bezczelny w chuj. W dodatku amator.
„Wstań i rób, co mówię”. „Nie robię zdjęć kulom".
-Tego nie powiedziałem. -Powiedziałeś.
Kulom dyskotekowym.
Co okazało się kłamstwem.
Lubię go. Miałaś go w pubie i w ogrodach.
Zapamiętałeś?
Mylę się?
Pasuje ci. Jakbyś się z nim urodziła.
W pewnym sensie tak było.
Nigdy go nie ściągasz?
To talizman.
Wcale nie.
Mnie przyniósł szczęście.
Myślę, że jest przeklęty.
To czemu go nosisz?
Bo tylko on mi został.
Po czym? Albo po kim?
Szukałeś mnie?
Wyjeżdżam.
Dokąd?
Mhòr.
A co tam jest?
Mój ojciec.
Długo cię nie będzie?
Kto wie?
Czyli wieczność.
Nie przeprowadzam się do niego. Muszę się z nim zobaczyć i…
Co?
Zadzwonię po powrocie.
-Czyli kiedy? -Nie wiem. Gdy wrócę.
Rozgadałaś się.
Nie możemy się bzykać bez gadania?
Czyli tylko się bzykamy?
A co myślałeś?
Muszę iść. Możesz zostać. Zamów coś sobie. Skorzystaj z pobytu.
Merritt.
Pieprz się.
Prom jest o 10.00.
Płyń z nami.
Z nami?
Ze mną i z moim bratem. Chcę, żebyś go poznał.
Rozumiem.
-Merritt. -W porządku. Też bym nie chciała.
Przepraszam, Sam.
Zostaw ją.
Nie wiem, czy Sam był w związku z…
Merritt Lingard.
Właśnie. O relacji prywatnej nie wspominał.
O zawodowej by mi nie powiedział.
Nie wiemy, co ich łączyło.
Jak to ma pomóc Merritt Lingard?
-Pomoże wam znaleźć zabójcę Sama Haiga. -Nie szukamy go.
Może powinniście.
Cóż, Merritt, ktoś się ulitował. To na pewno miłe, ale myślę,
że nasz wspólny czas dobiega końca.
Zanim odejdziesz, pomożesz nam rozstrzygnąć spór.
Pierdol się. Po prostu mnie zabijcie.
Jedno z nas uważa, że nie potrafisz ustalić,
dlaczego tu jesteś, bo to było dawno temu i trzeba ci pomóc.
Drugie uważa, że jesteś samolubną pizdą, która ma w dupie wszystkich, poza sobą.
Merritt, proszę. Jeśli chcesz stąd wyjść, odpowiedz na pytanie. Czemu tu jesteś?
CZEMU TU JESTEŚ?
Czy Sam Haig jej pomagał czy szkodził?
Może jedno i drugie.
Jak to?
Dennis Piper powiedział, że Haig przed śmiercią
spędzał czas w Godhaven.
Pisał o swoim pobycie.
Nieważne. Pytanie,
dlaczego spędzał tam tyle czasu w trakcie trwania procesu Fincha? Myślcie.
Merritt, myśl.
Pomóż mi.
Ostatni raz widzieliśmy się na pogrzebie.
Dość! Wypierdalaj!
Wiemy, że Sam Haig był z Merritt w hotelu dwa dni przed śmiercią.
To niemożliwe. Był wtedy w innym hotelu
z żoną Paula Evansa. Wcześniej pili we trójkę.
Chyba że Paul kłamał.
O czymś tak żenującym?
Czyli Heig był z Merrit Lingard i Chloe Evans w tym samym czasie?
Nie w tym samym czasie, ale tego samego dnia?
To dwie różne osoby.
Zakładając, że Sam Haig,
którego znali Chloe i Paul był tym prawdziwym,
kto spotykał się z Merritt w pokoju 401?
Ostatni raz widzieliśmy się na pogrzebie.
Na pogrzebie Harry'ego?
Mówisz o Harrym?
Harry Jennings?
Czy…
jestem tu przez Harry'ego Jenningsa? Tego, który się nawalił i wypadł za burtę?
Dlaczego był na promie?
Uciekał.
Przed czym?
W sensie? Przed tym, co zrobił.
Zabiłaś go.
Co?
Tak jak Sama Haiga. Tak jak swojego brata.
Nie. Czy on umarł?
Jak wszystko, czego się dotkniesz.
Czy mój brat nie żyje? I tak mnie zabijesz, więc powiedz.
W pewnym sensie. Przecież wiesz, że przez ciebie jest taki, jaki jest.
Tak jak wiesz, że przez ciebie zginął Sam Haig.
Tak jak wiesz, że przez ciebie odebrano
mi mojego pięknego syna.
Syna?
Harry był twoim synem?
Ailsa.
Ailsa?
Czy to ty?
Kurwa. A ten drugi? Kto to?
Kurwa.
On miał brata.
Pachnie tu seksem.
Taka jesteś?
Nie pamiętasz mnie.
Czy pamiętam? Harry twierdził, że masz nie po kolei w głowie.
Lyle?
Czy to ty? Lyle, przykro mi…
z powodu twojego brata.
Słuchaj, szmato, jeśli myślisz,
że wezmę na siebie winę za śmierć tego idioty po tym, co zrobił z moim bratem.
Wykonywał twoją brudną robotę.
Nikt go o to nie prosił!
To był uroczy chłopak, ale niezbyt rozgarnięty.
Lyle był tym bystrym. Nie mów mi, że…
Nie kazałam mu pobić mojego brata do nieprzytomności!
Przez cały czas chodziło o Harry'ego Jenningsa!?
Harry Jennings zasłużył na śmierć.
Jeśli jestem tu po to, żebyś mogła patrzeć,
jak się kajam, to chuj z tym.
Nigdy nie przeproszę ciebie ani jego zjebanego brata za to,
co Harry zrobił Williamowi!
Jestem gotowa, suko.
Sam?
Nie. Sam!
Oto jest. Moja druga pociecha.
Król przygodnego seksu w hotelach, Lyle Jennings. We własnej osobie.
Nie przejmuj się. Złamane serce można leczyć.
Skupcie się na zadaniu. Jeśli o nas chodzi,
liczy się tylko to, co dzieje się teraz.
Widzę was, pieski. Chwila, kurwa, moment.
Mało to postępowe, ale trafiają tu dwa typy dzieciaków.
Takie, którym można pomóc i takie, którym nikt nie pomoże.
Raczkujący socjopaci.
I kompletni psychopaci. Trafiają do mnie. Najgorsi z najgorszych.
Beznadziejne przypadki.
Co sprawia, że się pan nadaje?
Jestem jednym z nich. Wiem, jak do nich dotrzeć.
Ucząc ich dziergania?
Ścielania łóżek, czyszczenia kibla, krojenia sałatki.
Uczę ich radości i prozy życia.
Skutkuje?
Odwracam ich uwagę.
Jakim dzieckiem był Sam Haig?
Był tym, kim musiał być, żeby dostać to, czego chciał.
Bardziej socjopata niż psychopata.
Czemu tu trafił?
Spotykał się z nauczycielką.
Nie powinni obwinić jej?
Ukradł jej karty płatnicze i wyruchał z niej PIN-y.
Miał wtedy 15 lat.
Były inne?
Kilka. Sam nie miał przyjaciół, tylko cele.
Jeden z nich zepchnął go ze skały.
Lista zapewne jest długa.
Cztery lata temu pojawił się ponownie. O czym chciał rozmawiać?
Powiedział, że pisze książkę o swoim pobycie.
Nie uwierzył mu pan?
Był bardziej zainteresowany jednym z podopiecznych.
Tym, którego omal nie zatłukł?
Skąd pan wie?
Z nagrania rozmowy, którą pan z nim przeprowadził.
Chodzi o nagranie, które ukradł podczas jednej z wizyt?
Nie wiem. Dostałem je od reportera.
Wypytywał o Czubka?
Kogo?
Dzieciaka, którego Sam pobił.
Nazywał się Czubek?
To „wariat” po szkocku.
Myślałem, że „Szkot” to po szkocku wariat.
Trafił swój na swego. Dzieciak był przerażający.
A potem to martwe oko…
Co takiego?
Jedno oko miał czarne. Nie od urodzenia. Pociemniało, gdy Sam Haig go pobił.
Czy Czubek miał jakieś imię?
Lyle Jennings.
Lyle Jennings? Brat Harry'ego Jenningsa. Tego,
który okradł Lingardów i zaatakował Williama?
Znacie go?
Nie, ale chcemy go poznać.
Przedstaw się.
Lyle Jennings.