Lądowanie za 2 minuty. Zasady użycia siły.
Tylko ładunki elektryczne. MI6 chce ich przesłuchać.
Cel w metalowej szkatule.
Szuka go wywiad i terroryści.
- Na ziemię! - Rzuć broń!
- Nie ruszać się. - Na ziemię!
ETEON CORP. ŁĄCZENIE
SYSTEM ODBEZPIECZONY
OTWIERAM KOMORĘ Z PRÓBKAMI
Zabezpieczony.
- MI6. - Stój!
Podziwiam was.
Fantastyczna robota. I super dopasowane stroje.
Kim, do diabła, jesteś?
Czarnym charakterem.
Na ziemię, już!
ZAGROŻENIE
PRAWDOPODOBIEŃSTWO ATAKU
Nie.
KAPSUŁKA Z WIRUSEM GOTOWA DO WSTRZYKNIĘCIA
WYDANO PRÓBKĘ WIRUSA
Buldog 2.
Wszyscy zabici. Zdradziła nas.
Zabrała wirusa.
Kobieta uciekła z wirusem. Niech ucieka i czuje nasz oddech.
Jest przebiegła.
Dopilnujcie, żeby za to odpowiedziała.
- Jasne? - Tak jest.
Co zrobić z tymi dupkami?
Usunąć, mam to gdzieś. Żadnych świadków.
Odzyskam wirusa.
Kto mnie powstrzyma?
- Gdzie? - Gdzie?
LONDYN
NIEDZIELNE KARAOKE
Kim, do diabła, jesteś?
Lodowatą puszką ze skondensowanym wpieprzem.
Kim, do diabła, jesteś?
Możesz mnie nazwać szampańską zabawą.
Co potrafisz, olbrzymie?
Myślałem, że się stłucze.
Zabiję cię! Już nie żyjesz!
O nie. Moja ulubiona kurtka. Zostaw.
Podasz mi broń, kochana?
Dziękuję. Ładne tatuaże.
Dobra, dupku, zagramy w wisielca. Zadam ci kilka pytań.
Jeśli nie spodoba mi się odpowiedź...
Wiesz, o co chodzi.
Ktoś chce wystawić wirusa na aukcji w dark webie.
- Opowiesz o tym? - Nic o tym nie wiem.
To była zła odpowiedź.
Słyszałem coś o tajnej grupie.
Nielegalna technologia, krwawe jatki.
Prawdziwe dupki. Jak ty.
Zwą się Eteon. Mów, gdzie ich znajdę.
Powiesz mi nie dlatego, że cię trzymam.
Powiesz mi, bo mam ochotę cię puścić.
No dobra, runda dodatkowa. Gdzie jest wirus?
Nie, czekaj, nie zostawiaj mnie tu.
Proszę! Nie zostawiaj mnie!
Co napisał?
KOCHAM GLINIARZY
SZYBCY I WŚCIEKLI HOBBS I SHAW
Szóstka, szóstka, szóstka...
Doskonale.
A twoja praca o "Starym człowieku i morzu"
- była niesamowita. - Dzięki, tato.
Co to?
Zadanie z nauk społecznych.
Drzewo genealogiczne.
Na razie szkic.
Tak, drzewo naszej rodziny.
Właśnie takie.
Łatwe do odczytania i bardzo przejrzyste.
Tak.
Chciałam wykorzystać to zdjęcie.
Znalazłam je w garażu.
To ty, prawda?
Kim jest Jonah?
To twój brat?
Tak, to mój brat.
Czemu nigdy nie mówisz o Samoa?
- Coś tam się zdarzyło? - Życie jest pełne zdarzeń.
Możemy ich nie chcieć, lecz one następują.
Trzeba się pozbierać
i żyć dalej.
Liczy się to, że jesteśmy rodziną.
Jestem najbliższą ci osobą.
- Kimś więcej. - Dużo więcej.
Zobacz. W samą porę.
O nie, to mała porcja.
Dziękuję bardzo.
- Dzień bez diety? - Zgadza się.
Dziękuję.
To naprawdę konieczne? Ma 71 lat. Co się z wami dzieje?
Potraktujemy osadzoną łagodniej, gdy przestanie stanowić zagrożenie.
Nie zamknęli drzwi, głupio było nie spróbować.
Trzeba było dopłacić klawiszowi,
- by trzymał język za zębami. - Ja wiem swoje.
Nie umiesz uciec z takiego ula. Wyszłaś z wprawy, mamo.
Bezczelny gnojek. A gdzie mój tort urodzinowy?
- Ten z pilnikiem? Pieką go. - Na co mi cholerny pilnik?
- Potrzebuję trochę plastiku. - Jeśli chcesz wyjść,
powiedz słowo, zajmę się tym.
Żartuję sobie.
Więzienie nie jest złe. Mam tu ciszę i spokój.
Spaceruję, czytam, rozwiązuję sudoku.
Jak na emeryturze. Cudownie.
A teraz posłuchaj. Rozmawiałeś z siostrą?
- Wiesz, że nie. - Daj rękę.
- Zaczyna się. - Kiedyś byliście nierozłączni.
Co się między wami wydarzyło?
Pamiętam, jak bawiliście się razem na podwórku.
Wasze gry, brudna kasa, napady na banki.
Nadawałeś kryptonimy wybrykom. Pamiętasz?
- Jak ten się nazywał? - "Keith Moon".
Tak, nazwałeś go "Keith Moon"...
Eksplodująca perkusja i trwałe uszkodzenie ucha.
- Mój synek. - Dlatego rzuciliśmy rodzinny biznes.
Ona cię kocha. Musisz tylko się do niej odezwać.
Spójrz na mnie. Jesteś jej starszym bratem.
- Podziwia cię. - Podziwiała.
Liczę, że pewnego dnia wyjdę tymi drzwiami
i zobaczę was razem.
- Ile lat ci zostało? - Dwa przy dobrym sprawowaniu.
- Czyli realnie? - Cztery.
Znasz takie powiedzonko: "Nigdy nie mów nigdy".
Koniec widzenia.
- Zachowuj się. - Dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
- No dobrze. - Lucas Rebecca Hobbs.
- Wieki cię tu nie widziałem. - "Rebecca"?
Nie starzejesz się. Ile minęło?
- Pół roku. - Czas leci.
- Podczas rozłąki. - Jakiego kremu używasz?
Wyglądasz jak młoda Shirley Temple.
- Uciekaj. - Tato, kto to jest?
To jest Locke.
Pracuje dla CIA.
- Jesteśmy kumplami. - Nieprawda.
Najlepszymi kumplami. To połówka serca.
Nie wiem, co to.
- Zrobiliśmy tatuaże. - Nie.
- Nieprawda? - Nie.
Ciekawe. Pamiętam, że wytatuowałem coś takiego
- na swoim ciele. - Jezu.
Ach te twoje żarty.
Mów, czego chcesz, bo odbiję ci płuco.
Szukamy tej samej rzeczy. Oto wirus CT-17.
Programowalna broń biologiczna totalnej zagłady
o kryptonimie "Płatek śniegu".
I co robi ten "Płatek"?
Topi organy wewnętrzne. Zmienia ciało w worek gorącej zupy.
- Ma 9 lat. - Widziałam gorsze rzeczy.
- Gdzie. - W Grze o tron u Janet.
- Lannisterowie zawsze spłacają długi. - Już tam nie pójdziesz.
Sprawa jest rozwojowa. Wszystko masz tutaj.
Proszę.
- Jest gotowa. - Ma 9 lat!
To jedyna istniejąca dawka CT-17
i jest teraz w rękach szpiega z MI6 w Londynie.
Wszyscy szpiedzy są tacy ładni?
- Nie. Ona jest wyjątkowo atrakcyjna. - Wręcz zabójcza.
Miała za zadanie zabezpieczyć wirusa.
Jednak zabiła wszystkich z oddziału.
Jednemu z nich przebiła klatę cegłą.
Wiesz, jak trudno jest zadźgać kogoś cegłą?
- Do rzeczy. - Cegła nie ma ostrza.
Jak można wbić ją w klatę?
Albo jest bardzo silna, albo ten człowiek nie miał kości.
- Nie o to pytam. - Ukradła wirusa.
- I zniknęła. - Kto to?
Chyba twórca wirusa.
- Gdzie go znajdę? - Też zniknął.
Przepadł. Może nie żyje.
- Bardzo pomagasz. - Wytropisz każdego.
- Na pewno coś wymyślisz. - Nic z tego.
DSS nie podlega CIA.
Szef oddelegował cię jako przydupasa.
Może trochę się uspokój. Dobrze?
Mamy w Londynie tajne biuro z najlepszym agentem.
- To twój kontakt. - Pracuję sam.
Schowaj swoje wątłe ego,
ja przed chwilą zesrałem się w gacie.
Chodzi o przyszłość świata.
Gdy ktoś się o tym dowie, stopi się więcej organów.
Nie tylko nasze.
Wie, że go widzę, prawda?
Nic nie wie, Jonie Snow.
Jak więc będzie, Rebecca? Wchodzisz w to?
- Tak. - Oczywiście.
- Co mówiłem w Rwandzie? - "Ciągle piecze?"
- Nie to. - "Nie patrz, gdy śpię".
Powiedziałem ci: "Nie jesteśmy kumplami".
- I żeby... - Myć otwarte oczy.
- Mieć otwarte oczy. - Załapałem.
- Cały Hobbs. - Cały Locke.
Z kim mam pracować?
- Pan Shaw. - Niczego nie kupuję.
- Nie wie pan, kim jestem. - CIA.
Okulary słoneczne, pochmurny dzień, wygodne buty.
Z płaskostopiem nie mam wyboru.
- Agent Loeb. Mamy wspólny interes. - Jak mnie znalazłeś?
- Pan Nikt dał mi cynk. - Pan Nikt.
Mam dla ciebie zagadkę.
Co łączy agentów CIA i piłki baseballowe?
Dostają kijem ku uciesze ludzi.
Nie.
Nie mam wyrzutów, gdy oberwą kijem.
Też pasuje.
To najgroźniejsza broń, jaką widziałem.
Programowalna choroba rozbijająca sekwencję DNA
ze 100% śmiertelnością w ciągu 72 godzin.
Gdy MI6 ją znajdzie, uzna za zdrajczynię.
Musisz zwrócić wirusa.
Podaj swoją lokalizację.
Myślisz, że ich zabiłam?
Jeśli pomoże nam pan odzyskać wirusa,
przyznamy jej immunitet.
Mamy tajne biuro w Londynie.
Dostanie pan niezbędne wsparcie i pomocnika z USA.
- Nikogo nie potrzebuję. - Być może, panie Shaw.
Lecz ona tak.
- Mój się zgodził. - Mój też.
Myślisz, że nie będzie zgrzytu?
Pracowali razem w Nowym Jorku.
Zniszczyli biuro DSS w L.A., chwytając się za łby.
Nie wiem, jak twój gość, ale mój to rozgryzie. Wiesz czemu?
Bo to mój najlepszy kumpel.
Mój gość pobił mnie w barze w Krakowie 17 lat temu
i nawet mnie nie pamięta.
Wszyscy mamy swoje historie.
- Chodzi o los świata. - Los świata.
- Los planety w ich rękach. - Grubsza sprawa.
Myślisz, że zapomną o przeszłości dla dobra świata?
- Za nic w świecie! - Za nic w świecie!
Nie pracuję z nim. Przerabiałem to.
Gdy za coś się bierze, zapomnijcie o finezji,
bo olbrzym zrobi rozpierduchę.
Podpalacz wysadza wszystko w powietrze.
- To fakt. - To fakt.
- Bez urazy, - Bez urazy,
- ale to dupek - ale to dupek.
Czyli "sukinsyn" w twoim języku.
Czyli "palant" w twoim.
Mażesz się jak wielki, wytatuowany bobas.
Nie słucham tych pierdół. Mam robotę.
Pozdrów ode mnie mamę. Albo sam to zrobię.
Słowo o mojej matce, a wbiję twój łeb w ścianę.
Skończę tę robotę, nim nasmarujesz się oliwką.
Gładko pójdzie.
No właśnie. Przypomniałeś mi.
Dlatego nie znoszę z tobą pracować.
Przez twój głos.
Dojrzewający Harry Potter z zatkanym nosem.
Gdy tylko się odzywasz, wyobraź sobie,
czuję, jakbym ciągnął jaja po tłuczonym szkle.
- To boli. - Mnie nie drażni twój głos.
Tylko buźka.
Ta wielka, głupia buźka.
Gdy ją widzę, czuję,
jakby Bóg rzygał pociskami prosto w moje oczy.
To piecze.
Mocno piecze.
I co, rzucisz we mnie meblem?
Planowałem wziąć to krzesło, obrócić bokiem
i wepchnąć ci w gardło.
No jasne. Tylko to umiesz.
Każdy problem rozwiązujesz siłą.
- Nie tutaj. - Mylisz się.
Może usiądziecie i to obgadamy?
My razem? Już to przerabiałem.
Strata czasu.
- Całkowicie się zgadzam. - Zrobię to po swojemu.
Kto ma z tym problem, niech mnie powstrzyma.
- Nie pójdę tam. - Ja też nie.
Mądrze robicie.
Skoro usunęliśmy tę ciemną masę, możemy zaczynać.
Trzeba przejrzeć nagrania z kamer.
25 agentów już to robi.
Nie tym tonem, młody.
Więcej o to nie poproszę. Zatrzymaj.
Przybliż miejsce zasadzki.
Odwróć.
Zaznacz obszary poza zasięgiem kamer.
Jest sprytna.
Zabiła cały zespół i ukradła śmiertelnego wirusa.
Nie pozuje do zdjęć.
KOD UWIERZYTELNIENIA
Wielu groźnych łotrów cię szuka.
A ty jesteś groźny?
To okaże się w ciągu 30 sekund.
Obiecanki cacanki.
Przedstawię ci dwa warianty: "na twardziela" i "po dobroci".
- Serio? - Tak.
- Poważnie? - Tak.
- Trudna decyzja. - Niezbyt.
Mam się nie ruszać?
Pokaż ręce.
Dobrze.
Jednak coś w nich mam.
- Podjęłam decyzję. - Mądra kobieta.
To prawda.
Wariant "na twardziela".
Posłuchaj... Czekaj!
Stój!
Jejku.
Hej! Nie.
- Pobłażasz mi? - Chwilowo.
Teraz pewnie żałujesz.
Żałuję wielu rzeczy.
Teraz zaśniesz. Pomyślisz, że to tylko zły sen.
Raczej koszmar.
To wszystko jest koszmarem.
No dobra, pogadajmy trochę.
Dzwonił dyrektor. Zamówił ci nowe parametry.
Czekają w dziale medycznym.
Dążenie do perfekcji to bolesny proces, Brixton.
Do doskonałości w nas i w świecie.
Ludzkość musi ewoluować, zanim sama się zniszczy.
Eteon wyeliminuje wszystkie ludzkie słabości
i zastąpi je mechaniczną doskonałością.
A ty wyznaczysz kierunek.
Zadam ci pytanie. Nie takie, jak myślisz.
- Lubisz taniec? - Electric boogie?
Macarenę? Nie, nie lubię.
Nie, miałem na myśli tango.
- Gdzie trzeba dwojga. - Tego nie znam.
To pewnie konflikt pokoleń.
Muzyka zaczęła grać. Sprawdźmy, czy czujesz rytm.
- Gdzie wirus? - Nie wiem, o czym mówisz.
Bolało, nastąpiłaś mi na palce.
Spróbujmy jeszcze raz. Postaraj się.
- Gdzie jest wirus? - Mam ci powiedzieć? Nie jesteś z CIA.
- Skąd wiesz? - Od czego zacząć?
CIA to wywiadowcy i szpiedzy.
Tamci ledwo podniosą ołówek. To agenci wywiadu.
Ty udźwignąłbyś dom.
Szpiedzy są subtelni, niezauważalni,
a ty nie masz ni krzty subtelności.
Niezłe.
- Brawo. - Nikogo nie zabiłam.
Wiem.
- Skąd wiesz? - Zrozumiałem podczas naszej walki.
Gdy walczyliśmy, nie próbowałaś mnie zabić.
Chciałaś uciec.
Jednak wszyscy mają cię za morderczynię i złodziejkę,
więc nigdzie nie pójdziesz, póki nie udzielisz odpowiedzi.
- Nie wiesz, co się dzieje - Więc mi wytłumacz.
- Tracisz czas. - Ty tracisz!
Wirus wpadnie w złe ręce i gra się skończy.
Czyżby czas na bicki?
CIA też używa niewłaściwych mięśni.
Mózg to najsilniejszy mięsień, poćwicz go czasem.
Więcej mądrości w ciele niż w najgłębszej filozofii.
Niech zgadnę. To Bruce Lee?
Nie, Nietzsche.
Bo ćwiczę go.
I wszystkie inne.
Chodź tu.
- Gdy się ruszy, zastrzel ją. - Nie może.
- Nie wolno. - W twarz.
Zamkną cię.
- Strzelaj w twarz. - Będziesz siedzieć.
Strzel dwa razy w twarz.
- Jasne? - Tak.
Hej, tato. Złapałeś tę laskę?
Znasz mnie. Dorwę każdego.
Od dawna to robisz?
Wyglądasz na nowego.
Wnerwia mnie.
Czasem myślisz, że ktoś cię denerwuje,
- a tak naprawdę flirtuje z tobą. - Gdzie to słyszałaś?
Nie flirtuję z panią szpieg.
Zero chemii.
Nie jestem pewna.
Gdy zobaczyłeś zdjęcie, ruszyłeś brwią.
- Jaką brwią? - Masz taki tik.
Jaki tik?
- Nie robię tak. - Robisz.
O nie. Na pewno tak nie robię.
To strasznie głupie.
Kończę, muszę coś załatwić. Widzimy się w domu. Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Jeszcze jedno.
Cholera.
- Tak nie będziemy tańczyć. - Serio?
- Zjadam kule. - Na śniadanie? Pora na kolację.
- Zaczynam liczyć. Trzy... - Dwa...
Hobbs.
- Stój! - Odłóż to.
Zabieraj te tłuste paluchy.
- Co tu robisz? - Ratuję cię.
Nie potrzebuję pomocy.
Twoja panna nigdzie nie pójdzie.
- Obrzydliwe. - "Panna"?
To moja siostra.
Pieprzysz. Jest za ładna.
- Zabawne. Ludzie cię szukają. - Wiem o tym.
Lepiej więc powiedz, gdzie jest wirus.
- Zginie, jeśli tu zostanie. - Wszyscy zginiemy, jeśli nie powie.
Wszyscy zginiemy, bo ja jestem wirusem!
Znajduje się w kapsułkach. Muszę ich się pozbyć.
Znajdźcie wirusa.
- Teraz albo nigdy. - Wolę teraz.
- Na trzy. - Jasne.
Raz, dwa, trzy.
Nikt nie będzie mi rozkazywać.
Pieprz się.
AKTYWOWANO
A teraz dostaniesz lanie, synu.
- Deckard Shaw. Kopę lat. - Miło cię widzieć, Brixton.
- Skończyły ci się naboje. - Masz szczęście.
Tak.
- Ładny kostium. - Kuloodporny. Szczyt techniki.
- Ostatnio cię trafiłem. - Trzy razy.
Dwa w klatę, raz w głowę, jak uczyłeś. Pamiętasz?
Mogłeś być w Eteonie, mieć wszystko, przyjacielu.
"Przyjacielu"? Nie jesteś tym, kogo znałem.
Jestem kimś dużo lepszym. Przyszłością ludzkości.
Stój!
Hattie, wsiadaj.
Wszyscy jedziemy.
Ty nie.
Tylko dziewczyna.
Powiedziałem, że wszyscy jadą.
Zatrzymać wóz. Muszę mieć ją żywą.
Co, do diabła, zrobiłaś?
Kazanie od brata? Wstrzyknęłam to, nie miałam wyboru.
Zaprogramuj wektor przecięcia.
Możesz chcieć...
Możesz poćwiczyć bicki.
Puszczaj.
Bardzo dobrze.
Powiesz, co nas może spotkać?
Długa historia.
To duch. Powinien nie żyć.
Osiem lat temu dostał kulkę w łeb.
Super. Ściga nas Terminator.
- Nie uda mu się. - Widzi tylko kierownicę.
Zapnij pas, tłuściochu, ratuję ci życie.
Czyli chcesz wojny?
Dobrze.
Koniec jazdy. Trzeba pozbyć się wozu.
Aktualizacja.
Włamałem się na serwery agencji prasowych.
- Ile mamy pod kontrolą? - 174 programy, około 2000.
Podwój to. Chcę mieć pełną kontrolę.
- Mam ich wrobić? - Tak, ale wymyśl coś specjalnego.
Posłuchaj. Relacja:
Wielki Hobbs i mały Shaw zostali zidentyfikowani.
Oskarża się ich o niedawne ataki na CIA.
Siedząc razem w więziennej celi, obmyślili plan,
jak wprowadzić rządy terroru.
Stało się.
ATAK TERRORYSTYCZNY W LONDYNIE
- Kim oni, są u diabła? - To Eteon.
Tajny korpus technologiczny z najemnikami i brudną kasą.
Oraz wizją zbawienia świata przez ulepszenie człowieka.
To tyle.
- Przejęli też media. - Krążą o nich pogłoski.
Wszyscy sądzą, że to wymysł.
Widziałem ich na własne oczy.
Zadrzeć z nimi, to wykopać sobie grób.
- Poszukajmy kryjówki. - Nic nie rozumiesz.
Brixton to perfekcyjny zabójca. Nie znam lepszego.
Zrobi wszystko, by zdobyć wirusa.
A poza tym to moja siostra. Sprawa rodzinna.
Nie jesteś rodziną, więc zostaw ją.
Ocalenie świata to moje zadanie. Twoja siostra nigdzie nie jedzie.
- Dokąd idziesz? - Mam dość słuchania nadętych idiotów.
Nie potraficie się dogadać. Nic mi po was.
Znajdę kogoś, kto uwolni moje ciało od wirusa.
- Na razie. - O nim mówisz?
Szukałem go przed atakiem. Chyba mam jakiś trop.
- Rosyjska gazeta. - Dość nietypowa.
Dostępna w Londynie tylko w jednym miejscu.
Dzięki. Do jutra.
Cóż za optymizm!
Zadzwoń do dyrektora.
No ładnie, Deckard Shaw.
Sprawy się komplikują.
Nie sądzę.
Działa z Hobbsem z DSS.
Hobbs. Już się spotkaliśmy.
Budzą szacunek.
Płotki.
Zlikwiduję ich i wrócę z wirusem.
Wyciągniesz wirusa z krwi dziewczyny i przeprogramujesz go do fazy 1.
Ta broń wyeliminuje słabych i ułomnych
oraz wszystkich naszych wrogów.
Budujemy perfekcyjny system. Hobbs i Shaw mogą się przydać w Eteonie.
- Pozyskaj ich. - "Pozyskać"?
Chyba nie rozumiem.
Trzeba ich pozyskać. Muszą pracować dla nas. Zrozumiałeś?
- Nie zgodzą się. - Skąd ta pewność?
Przy poprzedniej próbie dostałem kulę w twarz.
Powinniśmy zmienić podejście.
- A więc... - To nie prośba.
Pokaż im konsekwencje odmowy. A może mam pokazać je tobie?
To groźba?
Pamiętaj, od kogo zależy twoje życie.
Wszystko dla sprawy.
Muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Kiedyś dla groźnych sytuacji ustaliliśmy "kod czerwony".
- Zaczął obowiązywać. - Mogę coś zrobić?
Zostań w domu. Będziesz bezpieczna.
Agenci CIA słuchają tej rozmowy.
Patrz. Cześć, Locke.
Wszyscy są bezpieczni. Jestem teraz w naszym barze.
Dziwnie mi tu bez was.
Chyba jest nieczynny.
Dzięki, brachu.
Gadałem z ciocią Lisą. Wie, co robić.
Postaram się szybko wrócić.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
Do widzenia.
Luke Hobbs i Deckard Shaw.
Hobbs to amerykański agent...
Mów wszystko, co o tym wiesz.
Mój Boże.
- Kiedy je przyjęłaś? - 30 godzin temu.
- Kapsułki są wciąż całe. - Musimy to zneutralizować.
To nie takie proste. Nie odwzorowuje sekwencji DNA.
Uśmierci każdego. Za 42 godziny kapsułki się rozpuszczą i ją zarażą.
Wirus się rozprzestrzeni.
Globalne skażenie w ciągu tygodnia.
Po diabła to stworzyłeś?
- Czułem się jednym z nich. - Eteon.
Mówili, że nauka zbawi świat. Wierzyłem w ich wizję.
"Płatek śniegu" miał być nośnikiem szczepionek,
panaceum dla świata.
Lecz oni zmienili go w programowalną apokalipsę.
By zabić najsłabszych, którzy nie pasują do wizji Eteonu.
Jesteś głupi jak na naukowca.
Dwa razy dostałem Nobla, ale kto to liczy?
Wirus jest programowalny, więc go przeprogramuj.
W żywicielu nie mogę.
- Jak się go pozbyć? - Są dwie opcje.
- Pierwsza jest prosta. - Mów.
- W końcu. - Zabić ją.
- Słucham? - I spalić.
No jasne.
- Spalić i już. - I już.
- Na popiół. - Na popiół.
- Nie do poznania. - Ta opcja nie wchodzi w grę, geniuszu.
- Właśnie. A ta druga? - Jest maszyna, która ją ocali
- i usunie wirusa. - Czemu to nie opcja nr 1?
- Nie można tam dotrzeć. - My o tym zdecydujemy. Gdzie ona jest?
W laboratorium Eteonu.
Tajny kompleks strzeżony przez armię
w zapomnianej przez Boga części Rosji.
Czeka was tam pewna śmierć.
Czyli twierdzisz, że ona i tak umrze.
Ktoś chce się napić?
Znam takie miejsce.
No proszę.
Ktoś ma kompleksy.
Nie mam się czego wstydzić.
Ale maleństwo. W sam raz dla ciebie.
Przydał się podczas włoskiej roboty.
Szkoda, że nie potrzebowaliśmy umięśnionego tirowca.
Zadzwoniłbym.
Drinka?
Tak, małego.
Napiszę do kumpeli z Moskwy.
Znam ją od dawna.
Odwiedza z ekipą rosyjski element przestępczy. Mają to, czego nam trzeba.
Tej kumpeli też wpakowałeś kulkę w głowę?
Dadzą nam sprzęt. Masz lepszy plan?
Ciężko będzie wydostać się z tego kraju.
Mamy na plecach wszystkie służby wywiadowcze.
Zhańbiłeś MI6, zdradzając swój zespół.
Nie wierz we wszystko, co mówią.
Uśmiech.
Zwyczajne metody nie wystarczą. Musimy wtopić się w tło.
- Ukryć się na widoku. - Polecimy samolotem rejsowym.
Łatwo nas wytropią...
Nie męcz tym swego mózgu jak orzeszek. Rozklonowałem sygnał naszych telefonów.
Zyskamy dwie doby.
W Moskwie weźmiemy nowy sprzęt. Dzięki niemu przejdziemy na lotnisku.
To chyba jedyna rzecz, w jaką się zmieścisz.
W kostium Smerfa?
Mój stary strój. Wybacz, będzie na tobie za luźny przy jajach.
Dobra. Co my tu mamy, twardzielu?
Macie nowe tożsamości i profile biometryczne
więc skanery nie rozpoznają waszych twarzy i odcisków.
Jesteś Sarą Atkins, agentką ubezpieczeniową.
AUSTRALIJKA
- Dziękuję. - Dzięki.
Ja to Franz Gruber.
Architekt, zagorzały alpinista
i instruktor narciarstwa.
- Dziękuję. - A ty jesteś Michael Tyciptak.
"Mike Tyciptak".
Wystarczy Michael.
ZATRZYMAĆ
- Stać! - Nie ruszać się!
To Mike Tyciptak.
On nie jest tyci. I mam na imię Michael.
Za co go zatrzymali?
Nieważne, grunt, że czeka go badanie odbytu.
Chodźmy.
Ręce na głowę, Tyciptak.
- Nie wierzę, że to zrobiłeś. - Opóźniałby nas.
To się nie uda. Oboje to wiemy.
Mam we krwi wirusa, który zabije mnie i wszystkich innych,
ale czy na serio chcesz wykraść tajemniczą maszynę z tajnego laboratorium
i w magiczny sposób ją uruchomić? To...
Nadal nosisz ten głupi naszyjnik?
Nie wiedziałem, że wciąż go masz.
Schowaj go.
Nie zmieniłaś się.
Szkoda, że nie mogę powiedzieć tego o tobie.
Będzie dobrze.
Wszystko zadziała.
A jeśli nie?
- I jedynym wyjściem... - Do tego nie dojdzie.
Cześć, dotarłem. Jestem Michael.
Cześć.
Dzień dobry.
O, zobaczmy. Gdzie jest moje miejsce?
W-jeden, W-dwa...
W-al się.
Cześć.
Jesteś dupkiem.
- Myślałem, że dłużej ci to zajmie. - Mam tajną broń.
Ludzie mnie lubią.
Nie zrozumiesz tego, bo nie masz przyjaciół.
Bardzo ładna chustka.
Nie mogłeś wykupić więcej miejsca na nogi?
Nie każdy ma takie nóżki hobbita jak ty.
Może to do ciebie nie dotarło, ale mam gdzieś twoją wygodę.
Więc bądź grzecznym słoniem,
wciągnij kolejne kilo orzeszków i się zrelaksuj.
Nie każ mi się relaksować. Nic mi nie każ robić.
Gdy coś mówisz, mam ochotę zdjąć but i wepchnąć ci go w tyłek tak,
- żebyś pluł sznurówkami przez tydzień. - Wiesz, co stanowi problem?
Powiem ci: ta robota.
Ona wymaga dyskrecji.
A ty... spójrz na siebie.
To nie twoja wina, ale za bardzo rzucasz się w oczy.
Wciąż na widoku. Jak jaja u buldoga.
Szwenda się, gdzie nie trzeba.
Pozornie nieszkodliwy.
A nagle próbuje zapłodnić ci siostrę.
Co?
- Zapłodnić ci siostrę? - Słyszałeś.
Załapałem.
Tak? To dobrze. Cieszę się.
- Bardzo. - Myślisz, że podjąłem się tej misji
ratowania świata, już po raz czwarty zresztą - bo jestem w tym dobry -
i przechodzę znów przez to tylko dla bara-bara i riki-tiki z twoją siostrą?
Nie tylko. Ale głównie.
Posłuchaj, Frodo. To już nie jest 1955 rok.
Poza tym, że ta dziewczyna jest z tobą spokrewniona,
jest też najlepiej wyszkoloną twardzielką,
jaką w życiu spotkałem.
Jeśli zechce spojrzeć w kierunku
tej wielkiej, brązowej,
dobrze wyposażonej, wytatuowanej góry męskiego ciała, to wiesz co?
Pozwolę jej wspinać się na ten szczyt
raz za razem, raz za razem i jeszcze raz.
Trzymaj się od niej z daleka.
Widzę, do czego zmierzasz. Myślisz, że jestem głupi?
Myślę, że tak. I zrobię ci przysługę.
- Wybiję tę głupotę z twojej głowy. - A wiesz, co ja zrobię?
Przytup irlandzki na twojej szkaradnej buźce na wysokości 9000 metrów.
- 9000 metrów. Chcesz potańczyć? - Tak.
Powstrzymują nas tylko okoliczności i powietrze.
- I po powietrzu. - Dawaj, Don Ho. - "Don Ho"?
Dość już tego.
Przestańcie.
- I zbudziłeś funkcjonariusza. - Ty go zbudziłeś.
- Skąd wiecie, kim jestem? - Lecisz sam. - Późno wszedłeś.
- Miejsce przy przejściu. - Koszulka polo.
Dobra dedukcja.
Ochrona lotu, Dinkley, do usług.
Powiedziałeś: "Dinkley"?
Masz z tym problem? Dinkley.
Rozumiem, olbrzymie. Obserwacja to moja praca.
A ty, karczychu, cały czas jesteś czujny.
Obczaiłeś każdego pasażera.
Jesteś stróżem prawa. A ty, panie Spodnie od Armaniego,
jesteś szpiegiem.
- Dobry jest. - Niezły.
Więc wszyscy trzej jesteśmy ważniakami. Samcami alfa.
Trzej drapieżnicy uwięzieni na wysokościach. Skacze napięcie.
Ile wyciskasz na ławce? 150-200 kilo?
- Trochę mniej. - Lekko.
Ja też to robię. Ostro daję na siłce.
Aż iskry idą.
Co lubisz ćwiczyć?
Hot joga? Pilates?
Pewnie MMA.
A wiecie, co ja robię? Całymi dniami siedzę w puszce pierdów.
Czasem trafi się jakiś terrorysta, ale głównie pierdy w zamkniętym obiegu.
Oddałbym wszystko, by znów wrócić do akcji.
"Znów"?
- Co? - Byłem agentem w JSOC.
- Byłeś w Delcie? - Sabre Echo, 24/7.
"Echo"? Ci kolesie potrafili
- Zgadza się. - No to powiem wam "abrakadabra".
Oglądacie magię.
Wasz problem to brak równowagi. Potrzeba wam trzeciego do drużyny.
- Nie trzeba. - Nie. - Znam tę grę.
Słyszycie? Znam tę grę.
- Co robisz? - Jak to co?
- Nie mów tak. - Masz inny głos.
- Tak? - To nie twój głos.
- Mów normalnym głosem. - To jest mój głos.
- Mówię tak, jak czarownicy. - Oni tak nie mówią.
Pokazuję wam tylko.
Razem stworzylibyśmy świętą trójcę.
Trzy to za dużo.
Oto moje resume. I wizytówka.
Jeśli czegoś wam trzeba, zdobędę to dla was.
Chcecie Citation X? Gulfstreama? Boeinga 747?
Może helikopter? Albo jakiś kamuflaż?
Jako funkcjonariusz ochrony lotu mogę wam pomóc.
Proszę, puść mnie.
- Czego chcesz? - Wydobądź wirus z krwi dziewczyny.
Nie mogę. Jest zbyt niebezpieczny.
Ludzkość musi ewoluować, profesorze. Bez udoskonaleń Eteonu
ludzkie ciało jest niewiele warte.
Magnezu za grosze, ociupina wapnia
i trochę żelaza.
To niewiele.
Może w sumie warte jest 3 funty.
Maksymalnie 3,50.
Tylko tyle - całe ludzkie ciało.
Przeprogramujesz dla mnie tego wirusa.
Nie.
MOSKWA
Twoja kumpela to rosyjski mafiozo.
Nie, ona okrada rosyjskich mafiozów.
Właściwie wszystkich okrada. To jej hobby.
Deckard Shaw.
Margarita.
A to niespodzianka.
Wolałbym tego w ogóle nie widzieć.
Ja też.
Mam waszą listę.
Jest długa.
Poprosiłem o dom przy pasie startowym. Ale na liście nie było tuzina mafiozów.
Gdybyś dał mi więcej niż trzy godziny, nie doszłoby do tego.
Nie jestem pewien, czy umiałabyś się powstrzymać.
Que mierda, Deckard.
Eteon. Nie miałeś nic trudniejszego?
Musimy znaleźć urządzenie do ekstrakcji wirusa CT-17.
Te laboratoria zajmują powierzchnię 8000 m2.
I są otoczone budynkami pełnymi amunicji.
Tu się przyda Mick Jagger.
- Zapowiada się ciekawie. - Nie wejdziesz tam.
Jako dzieci często robiliśmy ten numer.
Jedna osoba odwracała uwagę,
a inni wykonywali robotę.
Typowa akcja dywersyjna.
Słyszeliście, co mówił Andreiko. Muszą sprawdzić urządzenie.
Zaprowadzą mnie do niego.
Poradzę sobie.
Damy radę.
Tylko jak odwrócić uwagę tych z Eteonu.
Biorę to na siebie.
Ale najpierw trzeba was uzbroić.
Wasze spadochrony HALO.
Słuchawki do szyfrowanej komunikacji.
Karabin maszynowy z celownikiem optycznym.
Super cienkie kamizelki kuloodporne.
Kamery na podczerwień do patrzenia przez ścianę.
I wreszcie
kompaktowa bomba wodorowa.
Właściwie umieszczona, rozwali budynek w pył.
Jak wyglądam?
Przyciasna.
Jak się trzymasz?
Jeśli plan nie wypali, musicie mnie zabić.
Nie damy ci zginąć. I coś jeszcze ci powiem.
"Kluczem do nieśmiertelności jest życie, które warto zapamiętać".
- To Nietzsche? - Nie.
Bruce Lee.
Chodźmy.
Jak ją znalazłaś?
Jestem dobra w tym, co robię.
Była sama?
Tak.
Jeżeli kłamiesz, wyrwę ci serce. Rozumiesz?
Bałabym się, gdybym je miała.
ZAKŁADY BRONI I BIOTECHNOLOGII ETEON, UKRAINA
- To mi się podoba. - Nieźle.
Siedzę obok pilota.
- Ja siedzę. - Nie zaczynaj. Ja siedzę.
To strefa zrzutu!
- Gotowy? - Tak.
Na trzy!
Jeden!
Ty draniu!
Nikt mi nie będzie rozkazywać.
Ciekawa jestem, czy zmywasz krew z rąk przed czy po przeliczeniu pieniędzy?
Rozejść się.
Nie rozumiesz, co? Cieniasów motywują pieniądze.
Naszym celem jest ewolucyjna zmiana.
Taka sprawa wymaga ofiar.
Śmierci niewinnych ludzi?
Tylko cieniasów. Chodzi o przyszłość Ziemi,
- o rzeczy, których nie można kupić. - Jak twoja dusza?
Moja dusza?
Odebrał mi ją twój brat.
Tutaj zrobili mi nową.
I to jest postęp.
Witamy w sali ekstrakcyjnej, panno Shaw.
Przygotować ją.
To nie potrwa długo.
Lepiej, żeby nas tu nie było, jak odpali.
Jest 370 metrów od tego miejsca.
Jest w kapsule medycznej.
Mamy 45 minut. Wchodzimy i wychodzimy.
Rozwalimy tę fabrykę śmierci. Ale w korytarzu nie strzelamy.
Tak. Muszą być żywi.
Drzwi na końcu korytarza otwiera czytnik tęczówki.
- Wybierz drzwi. - Te.
- Te są moje. - Co się z tobą dzieje?
Pomyliłem się. Te są twoje.
Już się nie zamieniamy. A co? Za dużo zbirów za drzwiami?
Patrz. I się ucz.
Patrz.
Wprowadź odpowiednie dane.
Odmowa dostępu.
Zrób coś!
Dostęp przyznany.
Drzwi się otwierają.
Świetnie. Brawo, chłopcy.
Imponujące, że tu dotarliście.
To twój pierwszy dzień w pracy?
Strzykawka gotowa.
Wyglądacie na nowych.
Zaraz się zamknie.
To...
To niemożliwe.
- Co pani robi? - Sama dokonam ekstrakcji.
Chwila!
Jesteś. Wypoczęty?
Wyspałeś się? Zamówiłbym śniadanie.
Może tost po francusku? Już zamawiam.
Śniło mi się, że cię zabili, ale się obudziłem.
- Co za rozczarowanie. - Wymyślny sprzęt, przyznaję.
Stara metoda przesłuchań stosowana w wywiadzie.
Trzy impulsy i po tobie. Pamiętasz, Deck?
Dużo rzeczy pamiętam.
Wytrzymacie najwyżej cztery.
Dawaj pięć.
Pięć? Nie ma sprawy.
Możesz się więcej nie odzywać?
Pomyślałem, że to fajnie zabrzmi.
Kiedyś byliśmy braćmi. Ekipa do Zadań Specjalnych. Pamiętasz, Deck?
Wiemy, do czego zdolni są ludzie.
Nasi rodacy, przywódcy. Wrogowie. I przyjaciele.
- Nie wiesz, co to słowo oznacza. - On też nie wie.
Strzela do nich. Choć akurat tobie się należało.
- Wciąż gadasz? - Mówię tylko, że tobie się...
Cholera.
Zabawne. Ludzka nienawiść jest silniejsza od instynktu przetrwania.
Dlatego tu jesteśmy.
Osiem lat temu Eteon zaproponował nam udział w tej misji.
Raczej sekcie śmierci.
- To szaleńcy. - Wizjonerzy.
Wizjonerzy lepszej, wspanialszej przyszłości.
Pamiętacie te dane?
O degradacji środowiska, kapitalizmie i terroryzmie?
Do 2096 roku ludzkość sama się wyniszczy. To przerażające.
Ale jeśli zrealizujemy wizję Eteonu,
- uratujemy świat. - Przez ludobójstwo.
Ludobójstwo, sralujstwo.
Wiecie, czym jest ten wirus?
Impulsem, który pobudzi system.
To był trzeci.
Świetna rzecz.
Powiem ci to samo, co wtedy. Wasze dane są błędne.
Z jednego powodu: zakładacie, że ludzie są źli.
Ludziom nie można ufać. Spójrzcie na siebie.
Losy świata leżą w waszych rękach, a wy się żrecie.
A ty wierzysz w ludzi, prawda, Shaw?
Na pamiątkę.
Jak znów przyjdziesz mnie zabić, zrobię to samo.
Czego się spodziewałeś? Shiatsu?
Ktoś cię rozśmiesza?
Twoja mamusia.
Tak!
Już wiem, jesteś wciąż na mnie zły.
Kiedy okazało się, że do nas nie dołączysz,
poprosili mnie, żebym cię zabił, bo za dużo wiedziałeś.
Ale dużo myślałem o tamtej nocy.
Zdałem sobie sprawę dopiero teraz,
że strzelając do mnie, dałeś mi prezent.
Spójrz na mnie. Jestem czarnym Supermanem.
Kuloodporny, z nowym kręgosłupem.
Im więcej we mnie maszyny, tym bardziej staję się ludzki.
O to warto walczyć.
Daję ci kolejną szansę, byś do nas dołączył.
Szef chce też tego gadułę.
Jak nie, zabiję was.
Nawet bym wolał.
Znasz Eteon. Wiesz, do czego są zdolni.
Mnie udoskonalili, jego zniszczyli.
Wrobili go w zlikwidowanie własnej ekipy. Nawet siostra... się ciebie wyparła.
Powiedz jedno słowo, a to wszystko odejdzie w zapomnienie.
Siostra będzie żyła. Jego córka też.
Trochę cię poprawimy, i razem zbawimy świat.
To jak będzie? Dołączycie do ewolucji ludzkości czy umrzecie z cieniasami?
Rób, co masz robić.
Mówiłem szefowi, że nie zmienisz zdania.
Na razie.
Czekaj!
- Powinniśmy do nich dołączyć. - Co?
Przedstawiłeś ciekawe argumenty.
Przekonał mnie czarny Superman. Podoba mi się.
Głuchy jesteś czy głupi? Nic z tego.
Myślisz tylko o sobie. Samolub z ciebie.
Choć raz pomyślałeś o mnie? Gdybyśmy działali w zespole, wiesz, kim byś był?
- Mickiem Jaggerem. - "Mick Jagger"?
Mick Jagger.
To jak będzie?
Wchodzicie w to?
Nie wchodzimy.
Ale powiem ci, co zrobię.
Oparciem krzesła zdzielę tego gościa prosto w dziób.
Tego zadźgam, bo się na mnie gapi. Zabiję trzynastu w 7 sekund.
A ja wyśliznę się z łańcucha i kopnę z wyskoku tego,
tego i tego, prosto w gardło.
Nie tego, ten jest mój. Weź innego.
Jak twój, skoro mój?
Nie, ten dostanie w dziób. Znajdź innego.
Wiesz, który będzie dobry dla ciebie? Widzisz tamtego?
Tego dużego. Dużego.
- Nadaje się. - Nie, za duży.
Jak myślisz, Hattie?
Uwolnij ich.
Spokojnie, chłopcy. Dziewczyna ma żyć.
A jeśli ich nie puszczę?
Chłodna bryza przewieje ci na wylot czoło.
Nie zastrzelisz mnie.
Tę broń aktywuje czip.
Przykro mi.
Spróbuj tej broni!
Nie jestem płotką.
- Do ataku. - Na pewno?
Palant.
Widzę ją.
- Gdzie urządzenie? - W drugim wozie.
Dobra.
- Mick Jagger. - Nigdy nie zawiódł.
Musimy się stąd wydostać.
Mam urządzenie.
Szybciej! Zaraz odjazd!
Ten drań naprawdę jest Supermanem.
Wypuścić drony.
Koniec drogi.
Trzymaj się!
Zatrzymać ich.
Z lewej.
Złap się czegoś.
Ten grat nie wytrzyma.
- Podrzucę ci Hattie. - Myślisz to samo, co ja?
- Porysujmy te blachy. - Porysujmy blachy.
Hattie.
- Co? - Ufasz mi?
- Potrzebuję podwózki. - Wiem, o czym myślisz.
Jedź. Dam radę.
Przejmij kierownicę.
Oto i on.
- Jest mój. - Nie, mój.
- Ja to zrobię. - Ja.
Myślałem, że jesteś silny.
Przykro mi.
Urządzenie jest uszkodzone.
To był plan B.
- Pozostaje plan A. - Przestań, Hat.
Mam dość uciekania.
- Jeszcze jest czas. - Na co? Urządzenie jest zniszczone.
- Naprawimy je. - Jak?
- Jedźmy tam, gdzie nie ma zasięgu. - Dokąd? Brixton nie odpuści.
Nie możemy narażać milionów ludzi. Powinniśmy wybrać pierwszą opcję.
- To koniec. - Nie.
- Koniec. - To nie koniec!
To nie koniec.
Spójrz na mnie. Pamiętasz, co mówiłaś, kiedy byliśmy dziećmi?
"To nie koniec, dopóki toczy się gra".
Śmialiśmy się. Pamiętasz?
Nie, Deck. Mówiłam: "To nie koniec, dopóki nie powiem ci, że to koniec".
Tak, masz rację.
Powiedz to teraz.
Przypomnij sobie, kim jesteśmy.
Jesteśmy z rodziny Shawów.
Nigdy się nie poddajemy.
Mamy jedną dobę.
Nawet więcej.
Nie mamy dokąd iść.
Znam pewne miejsce.
Gdzie?
To ostatnie miejsce na świecie, do którego chciałbym wrócić.
Dom.
Abrakadabra, zgredy. Mówiłem, że wszystko wam załatwię.
Niełatwo wyczarować czarter z Moskwy do Samoa, ale mnie się udało.
Dlatego dzwonimy. Żeby ci podziękować za ten samolot do Samoa.
Wojownicy się wspierają.
Pamiętajcie, jestem w drużynie. W każdej chwili możecie na mnie liczyć.
Czekam w ukryciu.
- Jesteś w kiblu? - Nieważne.
Wszędzie czynię cuda. Nie wchodźmy w szczegóły.
Macie moje namiary,
komórkę i adres email.
- Tak. - Dam wam
numer mamy. Jak mnie nie złapiecie, kontaktujcie się z nią.
Mam wciąż aktywny adres na hotmailu.
Jestem też na Linkedln. Mam konto.
Biznesowe.
- Dobrze by było... - Tracimy zasięg.
To mój telefon.
Oby twój brat był takim specem, jak mówisz.
Najlepszy ze wszystkich, jakich znam. Pomoże nam.
Jeśli mnie najpierw nie zabije.
Nie spiesz się. Chodzi tylko o życie mojej siostry i losy świata!
- Namyślił się. - Stawiam 50 funtów, że oberwie.
Zakład stoi.
Jonah.
Wiesz, co będzie?
Tak.
Widzisz? Nie tylko mnie wkurza.
Pokazują cię w wiadomościach.
Nie chcemy cię tu, glino. Bezczelny jesteś.
Zjawiasz się po 25 latach i ściągasz na nas kłopoty.
Zdradziłeś rodzinę, przyniosłeś nam wstyd.
Zdradziłeś najbliższych!
Jonah, rozumiem. Ale nie jesteśmy dziećmi. Uważaj na słowa.
Nieważne, jak wielki jest pies, liczy się tylko jego wola walki.
Nie. Większy zawsze wygrywa.
Hej! Żadnych bijatyk w tym domu nie będzie!
Czy to mój Luke?
Mój synek wrócił.
Cześć, mamo.
Stęskniłam się za moim synkiem.
Jak ty wyglądasz? Skóra i kości.
- Musisz coś zjeść. - Nie, mamo.
Nie ma na to czasu. Nie chciałem ściągać na was kłopotów.
Trzeba było się tu nie pchać. Czego chcesz?
- Przywożę prawdę. - Co?
Wrobili nas ludzie, którzy ukradli strasznego wirusa.
- Daj spokój. - Wirus się rozprzestrzeni
i wszyscy umrzemy.
Wszyscy w tym domu, na wyspie i na całym świecie.
Musisz naprawić to urządzenie i pomóc moim przyjaciołom.
Musimy przygotować się do obrony!
Myślałeś, że możesz wrócić po tym, co zrobiłeś?
- Za nic! - To ważniejsze od nas!
- Mam to gdzieś! - Wszyscy zginiemy.
Wolę umrzeć, niż ci pomóc, ośle!
Wiem, że twój brat jest trudny.
Ale mu ufam. Przywiózł nas tu, bo jest tu coś,
czego nie ma nigdzie indziej: ty.
Nie znasz mnie, a ja nie znam ciebie.
Zabierajcie maszynę i jazda stąd!
- Wynocha! - Jonah Hobbs!
Okaż szacunek dla uso.
Jeśli czegoś potrzebuje, damy mu to.
Jedzenie z naszego stołu, ubrania z naszych pleców,
nawet mana tej wyspy.
Chłopcy, okażcie naszym gościom fa'aaloalo,
bo inaczej, Bóg mi świadkiem, tym kapciem
zrobię wielkie sasa na tych pustych łbach! Słyszycie?
- Przepraszam, że z tym tu przyjechałem. - Luke, to twój dom.
My na Samoa potrafimy sobie radzić z problemami.
Miałeś rację. Nie zwerbujemy takich, jak oni.
Rób to, do czego cię stworzyłem. Jesteś maszyną wojenną.
Odzyskaj mojego wirusa.
Tym razem bez kajdanek.
Możesz się zemścić.
Tak zrobię.
Mamy ich. Odlecieli samolotem transportowym.
- Dokąd? - Do Samoa.
Panowie! Macie szansę na awans.
Przywieźcie mi mojego wirusa.
Tak.
Duża firma.
- Owszem, jak na dziuplę. - Tata kradł samochody?
Nie. Kradł wszystko.
Narkotyki. Broń.
Całkiem jak w mojej rodzinie.
Kiedy byliśmy nastolatkami, ojciec znowu się pojawił.
Nagle się nami zainteresował.
Tak naprawdę, szukał nowej ekipy.
Jako jedyny się w tym zorientowałem.
Ojciec wciągał nas w coraz trudniejsze i niebezpieczniejsze roboty.
Wiedział, że ja i bracia zginiemy, ale mu to nie przeszkadzało.
Więc go wydałem.
Chroniłeś rodzinę.
Potem opuściłem Samoa i nigdy nie wróciłem.
Przynajmniej jest jedna korzyść z tego, że wstrzyknęłam sobie tego wirusa.
Co takiego?
Sprowadziłam cię do domu.
Szczęściarz ze mnie.
- Zacząłeś działać legalnie. - Tak, w stu procentach.
Tuning na zamówienie. Zagraniczni klienci. Te motocykle jadą do Tokio.
To auto - do Nowego Jorku. Tamto - do Londynu.
Ludziom podoba się to, co robimy.
Musiałem coś zrobić, żeby utrzymać razem rodzinę,
kiedy nas opuściłeś.
Dobre wieści. Ubrania na zmianę.
Twoja mama dała to dla ciebie. Chyba lubisz takie opięte. Wciskaj się.
Załóż drugą kurtkę. Jest 40 stopni w cieniu.
Dobra, do rzeczy. Mamy jakąś broń?
Oj, mamy broń.
Mamo, gdzie broń?
Pozbyłam się jej.
Jak szlachetnie.
- Mamy poważny problem. - Delikatnie mówiąc.
Przez tę broń zginęła cała moja rodzina.
Więc będziemy walczyć.
Będziemy walczyć tym... i tym.
Pociągnąć za spust to byle kto potrafi.
Dobra. Będziemy walczyć rodzinnymi pamiątkami.
- Potrzebujemy ich więcej. - Nie mamy szans przy ich broni.
Byle kto potrafi pociągnąć za spust, a Eteon ma chip aktywacyjny.
Masz jeszcze tę rękawicę?
- Zhakować system? - To wyrównałoby nasze szanse.
- Zyskamy na czasie. - Zablokujemy im broń.
Dobra.
Gotowy?
Walka to moja praca.
Zróbmy to w starym stylu.
Rozejrzyj się.
Tu przygotujemy się do walki.
Kto by pomyślał, że tutaj ocalimy świat?
Zmusimy ich do gry według naszych zasad.
Rano na północnym klifie będzie burza. Wytyczymy tam ziemię niczyją.
Jak wszystko zawiedzie, tam zginiemy.
Ile jeszcze takich trzeba?
Kop dalej, bracie.
Kiedy atakowaliśmy Kandahar, Brixton zawsze uderzał przed świtem,
kiedy wróg był zmęczony, i wciąż było ciemno.
Gdy bitwa się rozkręci, słońce będziemy mieć za plecami.
Pozwolimy im wejść i już ich nie wypuścimy.
Pułapka. Podoba mi się. Szkoda, że wszystkiego nam brakuje.
Wyspa da nam, co trzeba, bracie.
SAMOA BENZYNA
DOSTĘP PRZYZNANY
- Masz coś? - Włamałam się.
Problem w tym, że mogę zablokować sygnał tylko na sześć minut.
Może wystarczy. Lepsze to, niż próbować trafić kijem w oko.
W końcu i tak tylko to nam zostanie.
Bywało gorzej, pamiętasz?
Cześć.
- Napijesz się? - Jasne.
Dzięki.
Podziwiam zachód słońca. Być może ostatni w życiu.
Jak mogłam wtedy uwierzyć w zdradę Deckarda?
Tyle zmarnowanego czasu. Nie mogę...
Całe życie uciekałam.
Ja też.
Tak?
Tak.
Nie było mnie tu 25 lat. Moja córka nie zna swojej rodziny.
Cóż...
możesz to zmienić.
Tak.
Ty też możesz.
Mam pomysł. Obiecajmy sobie nawzajem tu i teraz,
że jeśli zobaczymy jutro zachód słońca, naprawimy dawne błędy.
Żeby przypieczętować obietnicę. Nic więcej.
Nie ma szans, żebym cofnął dane słowo.
- Przypieczętujemy jeszcze raz? - O, nie.
Może jutro, jak przeżyję.
- Jonah. - Nie poganiaj.
Już świta. Lada chwila tu będzie.
- Kończ to! Już! - Przestań, bo mogę coś sknocić.
- Ile czasu trwa proces? - 30 minut, a za 33 zacznę zarażać.
Czas najwyższy pomyśleć o planie A.
Nie bądź taka szybka. Pospieszcie się, to nie żarty.
- Szybciej! - Jonah!
W porządku. Niczego nie gwarantuję.
- Trzymaj się. - INICJALIZACJA
- Nie będzie miło. - Dam radę.
Działa.
Super!
Włączył się alarm!
To on.
- Zgodnie z planem? - Jasna sprawa.
Czas na nas.
Jonah.
Chcę tylko powiedzieć...
że jeśli nam się nie uda...
i zginiemy...
to przyjmij moje przeprosiny.
Miałem swoje powody, ale faktem jest,
że zostawiłem ciebie i całą 'aiga.
Powinienem był wrócić.
Jeśli z tego wyjdziemy, masz moje słowo, że to się nie powtórzy.
Kocham cię, uso.
I ja cię kocham, uso.
Dobra, możesz się ruszać.
Muszę być blisko linii frontu?
Tak. Będziemy cię mieli na oku na wypadek odwrotu.
Damy radę, prawda?
Tak jest.
Deck...
Słyszałam, co powiedział Brixton.
Trzymałeś się z dala, by nas chronić.
Żałuję, że myślałam inaczej.
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Posłuchaj. Robiłem rzeczy,
z których nie jestem dumny.
Rzeczy...
które muszę odpokutować.
Wszystko przez tego drania.
Ale teraz najważniejsze jest to,
żeby odstawić do domu moją siostrzyczkę.
Eteon, czekaj!
Bracia Samoańczycy!
Wzywamy Boga...
i naszych przodków.
Proście o siłę do walki w tej wojnie!
Powstańcie!
- Zaczynamy. - Ognia.
BROŃ NIEAKTYWNA
Co się dzieje?
- Kiedy zacznie działać? - Nie mam pojęcia.
Spójrz mi w oczy!
To ostatnie, co zobaczysz przed śmiercią!
Do walki!
Shaw.
Dowództwo.
Dajcie tu helikopter.
Deck!
Szybko.
- Jest. Jest. Działa? - Urządzenie włączone.
- Udało się. - Tak.
Idziemy.
Hobbs!
Jedź!
Czas coś złowić.
Ty go złap, ja zabiję.
Trzymaj się!
- Witaj na mojej wyspie! - W górę!
Podjedź, wyciągnę ją.
Przytrzymam go, a ty ściągaj.
W górę! W górę!
Masz wolne.
Co robisz?
Jedziemy na przejażdżkę.
Cholera.
Dobra jest, usos!
Gazu, Jonah.
Robi się, bracie.
Zahacz oś!
Timo, twoja kolej!
Potrzebujemy większego obciążenia.
Spokojnie, bez nerwów.
Brawo, usos!
- Za ciężko! - Zrzuć ich.
A ty dokąd?
Odpalcie rakietę! Teraz!
Chcesz mnie zrzucić?
Kolej na mnie.
Broń jest znów aktywna.
Jazda!
Żegnajcie.
Pocisk!
Mamy problem.
Zgubimy ich na ziemi niczyjej.
W górę!
Uderz w ten pal.
Tracimy wozy!
Szlag.
Co jest?
Trzymaj się, Hobbs.
Hej!
- Co z wirnikiem? - Tracimy moc.
- Chłopaki! - Hattie! Skacz!
Wstawaj.
Wstawaj!
Hej! Wstawaj!
Nie umrzesz, póki ci nie powiem.
Widzisz minutnik? Jak czas się skończy,
opróżnisz magazynek prosto w jej serce, rozumiesz?
Hattie!
To nie pójdzie po waszej myśli.
Wmawiaj sobie dalej.
Macie przerąbane.
Ewolucja człowieka nadchodzi, czy tego chcecie, czy nie.
Żal mi cię.
Zrobili ci pranie mózgu.
To wszystko kłamstwa.
Zaczynałem was lubić.
Co zrobić?
W czym problem? Bolało?
Pewnie niełatwo być takim...
ludzkim.
ZBLIŻA SIĘ ATAK
BEZPOŚREDNIE ZAGROŻENIE
- Widziałeś? - Tak.
- We dwóch damy mu radę. - Masz rację.
- Czas na grę zespołową. - Dwóch na jednego.
- Ja przyjmę cios, a ty atakuj. - Zrobię to samo.
- Będę cię osłaniał. - A ja ciebie.
Skończmy z tym z draniem.
OSTRZEŻENIE
Czas na kryptonit.
Mam go.
Jesteś wielka.
Nigdy w to nie wątpiłem.
Zabierzmy go w bezpieczne miejsce.
Zrobiłeś ze mnie zdrajcę.
Własna siostra się ode mnie odwróciła.
Zmusiłeś mnie do zabicia brata. Ty.
Nie zaczynaj znowu!
Wobec naszej sprawy
jedno życie nie ma znaczenia.
Nie wiem, co ci się stało,
ale już raz cię zabiłem.
Nie zrobię tego więcej.
Możesz wierzyć w maszyny.
My wierzymy w ludzi.
Możesz mieć całą technologię świata.
My mamy serca.
Żadna maszyna z tym nie wygra.
Teraz, chłopcy, spuścimy wam lanie po samoańsku.
DANE DOWÓDCY: BRIXTON
Dezaktywować Brixtona.
LIKWIDACJA
Więc tak się to odbywa?
To niebezpieczna zabawa, koledzy.
Brixton nie spełnił naszych oczekiwań.
Ale wasza trójka zaskoczyła nas pozytywnie.
Nie pamiętasz mnie, Hobbs, prawda?
Zapamiętasz.
Jeszcze się spotkamy.
Będę miał was na oku.
My ciebie też.
Dzięki. Pomogłeś mi się z nim rozprawić.
Zaraz ci pomogę pozbyć się głupiego uśmiechu.
- Spróbuj. - Chłopaki,
wracajmy do domu.
- Proszę. - Dobra.
Batman ma Robina, dr Zło ma Mini-Me. Jesteś Mini-Me.
Han Solo ma Chewbaccę, a Kermit - Miss Piggy.
Nie spieraj się ze mną na mojej wyspie. Zostaniesz moim przydupasem.
Tak się cieszę, że jesteście.
- Tort, jak chciałaś. - 100 LAT!
Nie jadłbym go.
Wydostańmy się stąd.
Jak długo tu pracujesz?
Sam, to jest twoja babcia.
Kocham cię.
Dobrze, że wróciłeś, uso.
Dobrze być w domu, uso.
SZYBCY I WŚCIEKLI HOBBS I SHAW
Hobbs, mam nadzieję, że siedzisz. Mamy problem.
Od razu mi lepiej, gdy z tobą gadam. Czy to nie dziwne?
Wirus "Płatek śniegu" jest zabezpieczony.
Zamknięty w sejfie.
Teraz mamy na głowie...
następnego wirusa.
Tamten rozwalał człowieka od środka, a ten...
od zewnątrz. Dosłownie.
Odpada skóra, jakbyś zdejmował jedwabne kimono w czasie huraganu.
Obrzydliwość. Musimy coś z tym zrobić. Natychmiast.
Potrzebuję was obydwu. Co ty na to, Rebecca?
- Cześć, Locke. Tu Sam. - Sam?
- Chcesz rozmawiać z tatą? - Boże, Sam.
Łał! Masz taki sam głos jak tata.
Przerażasz mnie. Jakbym słuchał lustra.
- Poprosisz Hobbsa? - Słucham.
- Muszę rozmawiać z Hobbsem, skarbie. - To ja.
- O co chodzi? - Poważnie, nagrajcie się. Niesamowite.
Mam nadzieję, że zabezpieczyłeś "Płatek śniegu".
Oczywiście, że tak. Zrobiłem to, bo dbam o rodzinę.
- Nie jesteśmy rodziną. - Tak, to coś więcej.
Do rzeczy...
- Nie do wiary, ten finał "Gry o tron"! - Nie oglądam.
Oglądasz jak cholera, kłamczuszku.
Co ci nie pasi?
To, że Jon Snow sypiał ze swoją ciotką, potem ją zabił,
a wszyscy siedzą cicho. To mi nie pasi.
Jezu, zaczekaj.
Nic ci nie jest?
Nie, w porządku.
Zdecydowanie jestem ranny.
- Potrzebuję pomocy, tatuśku. - Nie ruszaj się. Zaraz tam będę.
Jak możesz, weź parę litrów krwi.
- Locke... - Chcesz znać grupę?
- Jaką masz grupę? - B+. Zawsze na plusie.
- Niezłe, co? - Locke.
- Locke? - Bardzo krwawię.
Boże, straszny krwotok.
Nie, zaczekaj. To nie moja krew.
Boże, myślałem, że to ja. A przy okazji...
Zadźgałem faceta cegłą.
Niezłe, co? Okazuje się, że to nie takie trudne. araz tam będę.