Όλοι στην περιοχή μας ξέρουν για τις φυτείες
που είναι στοιχειωμένες ή τις επισκέπτονται παλιοί κάτοικοι.
Αλλά ποτέ δεν ανοίχτηκα σε φαντάσματα ή κάτι τέτοιο.
Ήρθαμε να επισκεφτούμε έναν φίλο και σχεδιάζαμε να πάμε για δείπνο.
Μετά ο άντρας μου ήθελε να κάνει την ξενάγηση.
Μπήκαμε στο δωμάτιο κι έβγαζα φωτογραφίες.
Χωρίς φλας. Δεν περίμενα να δω τίποτα.
Κατέληξα να βγάζω φωτογραφίες έτσι.
Έπρεπε να πάω γύρω από το κρεβάτι.
Βγάζω φωτογραφίες και βγαίνω. Ήμουν η τελευταία στο δωμάτιο.
Ήταν μες στην εβδομάδα, μετά τη δουλειά, μετά το δείπνο,
καθόμουν στον καναπέ και θυμήθηκα ότι είχαμε πάει στη Μιρτλς.
Κοιτούσα τις φωτογραφίες και ήταν όλες φριχτές.
Ήταν καφέ, θολές και μουτζουρωμένες.
Αλλά μετά έπεσα πάνω σε μία που ήταν σοκαριστική.
Αυτή είναι η φωτογραφία του...
Μοιάζει με αυτό το τζάμι.
Η εικόνα είναι πολύ μικρότερη απ' ό,τι αν κάποιος στεκόταν κοντά του.
Το μέγεθος δεν βγάζει νόημα.
ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΑΡΧΕΙΑ ΓΕΝΝΟΥΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ
Η Φυτεία Μιρτλς είναι ένα μέρος με σκοτεινό και περίπλοκο παρελθόν.
Για πάνω από 40 χρόνια, οι επισκέπτες συρρέουν στους χώρους της,
θέλοντας να βιώσουν
τη φημολογούμενη παραφυσική δραστηριότητα.
ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ
ΤΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΤΗ ΦΥΤΕΙΑ ΜΙΡΤΛΣ;
Καλώς ήρθατε.
Με λένε Χέστερ Ίμπι. Θα σας ξεναγήσω λίγο.
Ένα από τα αγαπημένα μου δωμάτια, η τραπεζαρία.
Η Φυτεία Μιρτλς είναι γνωστή ως στοιχειωμένο σπίτι.
Μα είναι κάτι παραπάνω. Και το έμαθα με τα χρόνια.
Ήταν πάντα γνωστή ως ένα από τα πιο στοιχειωμένα σπίτια των ΗΠΑ.
ΚΡΥΜΜΕΝΟΙ ΤΡΟΜΟΙ
ΤΟ ΠΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ;
Ο φακός άναψε μόνος του.
Ενώ κοιμόμαστε, οι παράξενοι θόρυβοι εντείνονται.
ΣΦΥΡΙΓΜΑ!
Ένιωσα κάποιον να μου ψιθυρίζει στο αυτί.
Είναι στο Σεντ Φράνσισβιλ της Λουιζιάνα, περίπου 40 χλμ. βόρεια του Μπατόν Ρουζ.
Είναι μια μικρή, γραφική κοινότητα
με μπόλικη γοητεία και χαρακτήρα.
Αυτή είναι η κρεβατοκάμαρα.
Έχει όλα τα αυθεντικά κομμάτια.
Οι κούκλες μας είναι απλώς διακοσμητικές,
αλλά πολλοί έχουν ιστορίες.
Ειδικά για τις κούκλες στο δωμάτιο της Φάνι Γουίλιαμς.
Πολλοί γίνονται παρανοϊκοι. Λένε ότι γυρνάνε.
Μου έχουν πει "Κάποιος είναι εκεί.
Δεν τον βλέπεις, αλλά είναι εκεί".
Και τους πιστεύω.
Ή κάποιοι φεύγουν και λένε
"Πιστεύετε πραγματικά σ' αυτό;" Και λέω "Ναι, πιστεύω".
Η ιστορία μου με τη Μιρτλς ξεκίνησε όταν έψαχνα δουλειά
και ξεφύλλιζα τον τηλεφωνικό κατάλογο και μου έπεσε
και άνοιξε στο "Μ. Φυτεία Μιρτλς".
Το σπίτι χτίστηκε το 1796.
Το έχτισε ο στρατηγός Ντέιβιντ Μπράντφορντ.
Ήταν επικεφαλής της Εξέγερσης Ουίσκι στην Πενσιλβανία.
Ήρθε στη Λουιζιάνα να σώσει τη ζωή του.
Αυτό δείχνει πώς ήταν ο στρατηγός Μπράντφορντ.
Και όπως κάθε πατέρας, κανόνισε τον γάμο της κόρης του.
Θεώρησε ότι ο κατάλληλος ήταν ένας δικαστής Κλαρκ Γούντραφ.
Παντρεύτηκε την κόρη του, τη Σάρα. Ανέλαβε τη φυτεία.
Άλλαξε το όνομα από Λόρελ Χιλ σε Μιρτλς,
λόγω της αγάπης τους για τις μυρτιές.
Έγινα ο ιδιοκτήτης της φυτείας Μιρτλς,
μάλλον επειδή εδώ μεγάλωσα. Την κληρονόμησα.
Η οικογένειά μου την αγόρασε το '92, όταν ήμουν οκτώ μηνών.
Τους συνεπήρε η ιδέα να φτιάξουν εδώ το σπιτικό τους.
Τους φαινόταν χαριτωμένο να με μεγαλώσουν
σε μια ήρεμη πανσιόν στην εξοχή. Πού να 'ξεραν.
Ήξεραν ότι ήταν γνωστή
ως ένα από τα πιο στοιχειωμένα σπίτια όταν την αγόρασαν.
Δεν ξέρω αν το πίστευαν.
Σίγουρα είχα μερικές εμπειρίες,
κυρίως διάφορα πράγματα που είδα με άκρη του ματιού μου.
Πράγματα που ήμουν σίγουρος ότι είδα,
και μπορούσα να τα περιγράψω.
Και μετά εξαφανίζονταν.
Κάποιοι αισθάνονται πράγματα.
Δεν χρειάζεται να τα δουν, γιατί τα αισθάνονται.
Μερικές φορές, αν γυρίσω αρκετά γρήγορα,
νιώθω κάποιον δίπλα μου, αλλά δεν προλαβαίνω να τον δω.
Ή με την άκρη των ματιών μου.
Μερικές φορές είναι άρωμα.
Μερικές φορές απλώς είναι η αίσθηση. Ή "Η κουνιστή καρέκλα λικνίστηκε.
Το είδες;"
"Ναι, το είδα. Να το εξηγήσω; Δεν μπορώ".
Αυτήν τη φωτογραφία την τράβηξε η μαμά μου στα τέλη του 1992.
Έβγαζε φωτογραφίες του σπιτιού για την ασφαλιστική.
Ασφάλιζαν το ακίνητο για τον επόμενο χρόνο.
Δεν έπρεπε να έχει κόσμο στη φωτογραφία,
οπότε επέλεξε να το κάνει μια μέρα που ήταν μόνη της.
Τις τράβηξε, τις έστειλε στην ασφάλεια
και την πήραν να της πουν ότι ήταν κάποιος στη φωτογραφία.
Οι δικοί μου ήταν λίγο δύσπιστοι
ως προς την παραφυσική δραστηριότητα στην αρχή.
Και νομίζω ότι τότε άλλαξαν γνώμη.
Είμαι ερευνητής παραφυσικών.
Έχω μια ομάδα που ερευνά σπίτια
που ανήκουν σε οικογένειες που παρενοχλούνται από φαντάσματα.
Ήρθα με τη γυναίκα μου
στη δέκατη επέτειό μας.
Ξαφνικά, τα παράθυρα μπροστά μας
άρχισαν να δονούνται βίαια.
Δεν υπήρχε μηχανισμός να το προκαλέσει.
Πήγα να αγγίξω το παράθυρο. Πριν το αγγίξω, σταμάτησε.
Και βγαίνω έξω για να βγάλω φωτογραφία.
Δεν το είδα τότε, αλλά όταν εμφάνισα τις φωτογραφίες,
είδα ένα κορίτσι να βγαίνει από το παράθυρο.
Βλέπεις τα μαλλιά της, τα φουσκωτά μανίκια.
Τα περισσότερα που συμβαίνουν είναι ανεπαίσθητα. Ακούγονται.
Μπορεί να ακουμπήσεις κάτω το ποτήρι,
να γυρίσεις να κάνεις κάτι, και να πάει 15 εκατοστά πιο πέρα.
Ή να βγάλεις τα σκουλαρίκια σου,
να τα αφήσεις, και να χαθεί το ένα.
Ένα από τα φαντάσματα έχει ΙΨΔ.
Αν μετακινήσεις κάτι, θα το βάλει πίσω.
Η γυναίκα μου είναι δύσπιστη, εκτός από εδώ.
Αλλά στις άλλες έρευνές μου
πάντα λέει "Δεν συνέβη αυτό".
Μου λέει πράγματα που δεν είχα σκεφτεί.
"Αυτό το σκέφτηκες; Μπορεί να ήταν αυτό ή εκείνο".
Αλλά για αυτό το σπίτι, είναι απόλυτα πεπεισμένη.
Δεν έχει ούτε ίχνος σκεπτικισμού
όσον αφορά τη Μιρτλς.
Γιατί το ζήσαμε.
Μια φορά περιμέναμε ένα γκρουπ να μπει στο σπίτι
και ήταν ένα κοριτσάκι με τη μητέρα του.
Τη χαιρέτησα.
Και είπε "Γιατί είσαι τόσο βρόμικη;"
Κοιτάζω κάτω για να βεβαιωθώ.
Ήμουν αρκετά αξιοπρεπής.
Και είπε "Πεινάς;"
Και ήταν πολύ σοβαρή.
Ήταν ώρα να μπουν στο σπίτι και καθώς τις πήγαινα στην πόρτα,
γυρνάει και κοιτάζει πίσω
στο σημείο όπου μιλούσαμε.
Η μητέρα της κι εγώ καταλάβαμε ότι δεν μιλούσε σε μένα.
Μιλούσε σε κάποια άλλη.
Κοιτούσε κάποια πέρα από μένα.
Όποια κι αν ήταν, μπορεί να ήταν λίγο βρόμικη
και ίσως φαινόταν πεινασμένη.
Τα παιδιά έχουν μια αίσθηση που δεν έχουν οι μεγάλοι.
Μαθαίνουμε να αμφισβητούμε τα πάντα. Τα παιδιά δεν το κάνουν αυτό.
Δεν ξέρω ποιον είδε.
Δεν ξέρω αν ήταν η Κλόι.
Δεν ξέρω αν ήταν άλλη υπηρέτρια.
Αλλά ξέρω ότι δεν μιλούσε σε μένα.
Δεν ήταν μόνο το κοριτσάκι.
Κι άλλοι επισκέπτες έχουν δει
αυτό που πιστεύουν ότι είναι το φάντασμα της Κλόι.
Λένε ότι υπήρχε μια νεαρή σκλάβα
που ζούσε στο σπίτι στις αρχές του 18ου αιώνα.
Την έλεγαν Κλόι.
Η ιστορία λέει ότι ο δικαστής Γούντραφ προσέλαβε μια υπηρέτρια.
Από τον λαιμό και πάνω, είναι μαύρη.
Δεν έχει αριστερό αφτί.
Φορούσε πράσινο τουρμπάνι για να καλύψει αυτήν την περιοχή.
Δεν ήταν αρκετό που την υποδούλωσε,
αλλά την κακοποιούσε κιόλας.
Εκείνη ήξερε ότι έπρεπε να συμμορφωθεί.
Αν δεν το έκανε, θα δούλευε στα χωράφια,
που ήταν η χειρότερη δουλειά στη φυτεία.
Την έπιασαν να κρυφακούει κάποια οικογενειακή τους υπόθεση.
Λέγεται ότι της έκοψαν το ένα αφτί για τιμωρία.
Και μετά,
περνούσε τον περισσότερο χρόνο σχεδιάζοντας τι να κάνει
για να ξαναγίνει σημαντική στην οικογένεια.
Αποφάσισε να φτιάξει τούρτα γενεθλίων για τη μεγαλύτερη κόρη του δικαστή.
Χρησιμοποίησε χυμούς από τη δημοφιλή, αλλά δηλητηριώδη πικροδάφνη.
Κάποιοι λένε ότι ήθελε να αρρωστήσουν,
για να τους κάνει πάλι καλά και να αποδείξει την αξία της.
Άλλοι πιστεύουν ότι ήθελε εκδίκηση.
Ότι ήθελε να δηλητηριάσει και να σκοτώσει την οικογένεια.
Λέγεται ότι η Σάρα ήταν έγκυος στο τρίτο της παιδί.
Τα παιδιά και η Σάρα έφαγαν την τούρτα,
κι αντί να αρρωστήσουν, πέθαναν από το δηλητήριο.
Αφού ομολόγησε, η Κλόι κρεμάστηκε.
Και πίστευαν ότι αν πετούσαν το πτώμα της στο ποτάμι,
το πνεύμα της δεν θα μπορούσε να βλάψει κανέναν.
Κάτι πήγε στραβά εκείνο το βράδυ.
Το πνεύμα της είναι εδώ.
Πολλοί άνθρωποι περνούν πολύ ήσυχη νύχτα.
Άλλοι όχι. Άλλοι λένε ότι τη βλέπουν.
Η ιστορία της Κλόι είναι από τις πιο διάσημες στη Μιρτλς,
αλλά η καταγεγραμμένη ιστορία της αφήνει αναπάντητα ερωτήματα.
ΥΠΗΡΧΕ ΟΝΤΩΣ Η ΚΛΟΪ;
Όταν έγραφα ένα βιβλίο για διάσημα στοιχειωμένα μέρη των ΗΠΑ,
φυσικά έπρεπε να επισκεφτώ τη Φυτεία Μιρτλς.
Λέω ότι είμαι σκεπτικίστρια, αλλά όχι κυνική.
Προσπαθώ να έχω ανοιχτό μυαλό.
Την πρώτη φορά που ήρθα, έκανα την ξενάγηση τη μέρα
και μετά έκανα και μια βραδινή.
Σε κάθε περιοδεία, υπάρχουν νέες ιστορίες για νέα φαντάσματα.
Οπότε, μεγαλώνει και εξελίσσεται συνεχώς.
Η πιο διάσημη ιστορία που συνδέεται με τη Μιρτλς, δυστυχώς,
είναι αυτή που δεν είναι πολύ αυθεντική.
Η ιστορία της Κλόι.
Τη βλέπουν συχνά
ως γυναίκα με πράσινο φουλάρι ή τουρμπάνι στο κεφάλι της.
Τη δεκαετία του '50, όταν η Μάρτζορι Μάνσον ανέλαβε τη φυτεία
και άρχισε να ακούει για φαντάσματα,
της είπαν για μια εμπειρία με μια γυναίκα στο σπίτι
που φορούσε ένα πράσινο τουρμπάνι ή φουλάρι.
Κι έτσι έμεινε η ιστορία του φαντάσματος που στοίχειωνε το σπίτι.
Αυτό ήταν το πνεύμα εδώ, μια γυναίκα με πράσινο τουρμπάνι.
Όταν η ιστορία της Κλόι δημιουργήθηκε από το πουθενά,
χρησιμοποίησε την ιστορία του φαντάσματος με το πράσινο τουρμπάνι,
παρ' όλο που οι περιγραφές δεν ταίριαζαν.
Αλλά αγνοούμε τα γεγονότα για χάρη μιας ιστορίας.
Τουλάχιστον αυτό έγινε.
Αρχικά, ήταν μια γριά Γαλλίδα
που φορούσε πράσινο φόρεμα.
Και μετά, όσο περνούσε ο καιρός,
έγινε μια νεαρή Γαλλο-Καναδή νταντά
με πράσινο μπονέ.
Μερικές φορές λένε ότι είναι λευκή. Άλλες φορές λένε ότι είναι μαύρη.
Σε κάποιες ιστορίες, είναι νέα και όμορφη.
Σε άλλες, είναι μια μεγαλόσωμη, γριά γυναίκα.
Υπάρχουν πολλά θέματα με αυτήν την ιστορία.
Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο
ότι οι Γούντραφ είχαν ποτέ σκλάβα με το όνομα Κλόι.
Υπάρχουν αρχεία των άλλων σκλάβων,
με τα ονόματά τους, αλλά καμία Κλόι.
Νομίζω ότι υπάρχουν διάφορες εκδοχές της Κλόι,
γιατί πρέπει να ταιριάζει με την εποχή μας.
Αν πάμε πιο πίσω,
υπάρχει μεγαλύτερη σύνδεση με τη γαλλο-καναδική ιστορία.
Στις δεκαετίες του '20 και του '40, αυτό θα ήταν λογικό σαν φάντασμα.
Ενώ σήμερα, τι είναι το χειρότερο που μπορούμε να σκεφτούμε;
Ο ρατσισμός. Η υποδούλωση.
Νομίζω ότι το φάντασμα είναι πάντα αποκύημα της φαντασίας μας,
συνδεδεμένο με την εποχή μας.
Νομίζω ότι αυτό με ενόχλησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο,
όταν πρωτοήρθα εδώ.
Έψαχνα την αυθεντική ιστορία
και συνειδητοποίησα ότι αυτή που λεγόταν,
και που λέγεται ακόμα, είναι αδύνατη.
Νομίζω ότι οι ιστορίες της Μιρτλς
είναι θρύλοι που διαδόθηκαν.
Μου τις έλεγαν σε όλη μου τη ζωή.
Υπάρχουν σημεία της ιστορίας που έχουν αποδειχτεί ανακριβή,
αλλά είναι τόσο ριζωμένα σ' αυτούς τους θρύλους,
που συνεχίζουν να λέγονται.
Κράτησε τον ρόλο του,
ως ένα ακίνητο που υπάρχει για να ψυχαγωγεί.
Υπάρχει χώρος για διαφορετικές πεποιθήσεις.
Μας ρωτάνε αν έγινε έτσι ή αλλιώς.
Δεν είναι δουλειά μας να αποδείξουμε τίποτα σε κανέναν.
Μου αρέσει να λέω ιστορίες.
Σε μας τους ξεναγούς αρέσει να λέμε ιστορίες.
Κι αυτό είναι όλο.
Διασκεδάζουμε τους επισκέπτες.
Δεν πειράζει να λέμε τους θρύλους.
Είναι κομμάτι αυτού του σπιτιού.
Αυτές οι ιστορίες συνδέονται με το σπίτι εδώ και πολύ καιρό,
πάνω από 100 χρόνια.
Οι εμπειρίες και οι ιστορίες των ανθρώπων έχουν σημασία.
Μπορούμε να εστιάσουμε στην Κλόι και να πούμε "Κοίτα τι φριχτό".
Κάποιος ίσως πει "Είναι συμπεριληπτική ιστορία.
Η πρωταγωνίστρια είναι μια Αφροαμερικανή".
Αλλά είναι η κακιά,
δεν υπήρχε και δεν έκανε τίποτα κακό.
Η Κλόι είναι ένας από τους ανθρώπους που πέθαναν εδώ και μία από τις ιστορίες.
Είτε υπήρχε είτε δεν υπήρχε,
συνέβησαν άλλοι φόνοι και θάνατοι και άλλες οικογενειακές τραγωδίες.
Παρ' όλο που οι ιστορίες που λέγονται στη Μιρτλς
μπορεί να μην είναι απόλυτα αληθινές,
ένα είναι σίγουρο.
Αμέτρητοι επισκέπτες έχουν αναφέρει εμπειρίες που δεν εξηγούνται.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Η ΚΛΟΪ, ΠΟΙΟΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΤΗ ΜΙΡΤΛΣ;
Νομίζω ότι η Μιρτλς έχει όλα τα συστατικά ενός στοιχειωμένου μέρους.
Έχει την ιστορία.
Εγώ απλώς μπήκα στα αρχεία για να καταλάβω την ιστορία.
Όταν ο Ντέιβιντ Μπράντφορντ ήρθε εδώ τον 18ο αιώνα,
έφερε την οικογένειά του, ξεκίνησε μια φυτεία.
Ήταν δικηγόρος
κι αποφάσισε να ανοίξει την περιοχή σε όσους ήθελαν να σπουδάσουν νομικά.
Ένας μαθητής του ήταν ο Κλαρκ Γούντραφ
που ήρθε εδώ για να γίνει δικηγόρος.
Και ερωτεύτηκε την κόρη του δικαστή, τη Σάρα Ματίλντα.
Τελικά παντρεύτηκαν κι έκαναν τρία παιδιά.
Αφού πέθανε ο Μπράντφορντ, ανέλαβαν το σπίτι.
Το 1823 η Σάρα πέθανε.
Αλλά όχι από την τούρτα γενεθλίων.
Ήταν εύκολο να ψάξω τα αρχεία και να δω ότι πέθανε από κίτρινο πυρετό.
Ήταν τραγικό,
αλλά εκείνος έμεινε πίσω με τα παιδιά του στο σπίτι.
Το επόμενο καλοκαίρι πέθαναν δύο από τα παιδιά του,
επίσης από κίτρινο πυρετό.
Κανείς δεν πέθανε από τούρτα γενεθλίων.
Η Σάρα υποτίθεται ότι ήταν έγκυος στο τρίτο,
άρα η Οκτάβια δεν έπρεπε να υπάρχει,
αλλά προφανώς υπήρχε.
Έστειλε τη μεγάλη του κόρη στο οικοτροφείο
και πούλησε το σπίτι στους Στέρλινγκ λίγα χρόνια μετά.
Και υπέστησαν κι αυτοί τραγωδίες εδώ.
Μόνο τέσσερα από τα εννέα παιδιά τους ενηλικιώθηκαν.
Τα υπόλοιπα πέθαναν από φυσικά αίτια εδώ στο σπίτι.
Έπειτα, το σπίτι πουλήθηκε και μεταπωλήθηκε πολλές φορές.
Έγιναν κι άλλες τραγωδίες.
Η πραγματική ιστορία της Μιρτλς περιέχει πολλές τραγωδίες,
πολλά τραύματα.
Υπήρξαν αρκετοί θάνατοι μέσα στο σπίτι.
ΦΡΙΧΤΟΙ ΦΟΝΟΙ
ΔΟΛΟΦΟΝΗΚΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΤΖΟΓΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΕΞΧΝΙΑΣΤΟ
Ο γαμπρός των Στέρλινγκ δολοφονήθηκε.
Ο φόνος δεν εξιχνιάστηκε ποτέ.
Κάποιος πνίγηκε κυνηγώντας ζώα που το είχαν σκάσει.
Κι η λίστα όλο και μεγάλωνε.
Οπότε, αν πιστεύουμε ότι τα φαντάσματα παραμένουν
λόγω ανολοκλήρωτων υποθέσεων, αυτό το μέρος έχει πολλές τέτοιες.
Αυτό το σπίτι,
για κάποιον λόγο, έχει ιστορία πόνου,
οργής και θλίψης κι όλα αυτά...
Μια θεωρία είναι ότι αυτό έχει αποτυπωθεί στο σπίτι.
Με βάση τους ανθρώπους που δεν γνωρίζονται,
δεν έχουν καμία σχέση,
και έχουν αναφέρει παρόμοιες συναντήσεις
και γεγονότα στο σπίτι, σίγουρα μπορεί να είναι στοιχειωμένο.
Τώρα είμαστε στην πίσω βεράντα.
Και, ξέρετε, είχαμε κόσμο που χαλάρωνε στη βεράντα
και μας έλεγε τι ωραίο είναι που οι σερβιτόροι
φοράνε στολές.
Δεν φοράνε στολές.
Δεν ξέρουμε ποιον βλέπουν να πηγαινοέρχεται.
Αυτά τα φαντάσματα εδώ, ίσως προσκολληθούν πάνω σου.
Ξέρω ότι υπάρχει ένα κορίτσι που του αρέσει όταν έρχονται παιδιά.
Κι ο γιος μου δεν το θυμόταν αυτό.
Τον φέραμε εδώ όταν ήταν μικρός και του είπα "Πού ήσουν;"
Είπε "Έπαιζα με την ξανθιά κοπέλα".
Δεν υπήρχαν παιδιά στο σπίτι.
Πολλά παιδιά ήταν εδώ στο σπίτι.
Η οικογένεια Στέρλινγκ έχασε πολλά παιδιά σε νεαρή ηλικία.
Είναι πιθανό τα φαντάσματά τους να έμειναν πίσω.
Υπάρχουν ιστορίες ότι μπορεί να δεις τα παιδιά στον καθρέφτη
ή, πιο συχνά, ο κόσμος τα ακούει να γελάνε και να παίζουν.
Έχουν δει παιδιά στην μπροστινή βεράντα με ρούχα εποχής.
Όλοι το βιώνουν διαφορετικά και μερικές φορές
κάποιοι βιώνουν κάτι σκοτεινό.
Δεν ξέρω τι το προκάλεσε αυτό,
αλλά ξέρω ότι έχουν την τάση να εμφανίζονται σε μας.
Μια φορά φεύγαμε
και γυρίσαμε στο δωμάτιο να δούμε αν ξεχάσαμε τίποτα.
Στη μέση του δωματίου υπήρχε μια μεγάλη μπίλια.
Θα την είχαμε δει τη νύχτα.
Τη σήκωσα και είπα "Από πού ήρθε αυτή;"
Και κάτω απ' την ίδια συρταριέρα βγήκε μια μπίλια.
Συνήθως κυκλοφορώ με μαγνητόφωνο.
Η γυναίκα μου κι εγώ μαζεύαμε τα πράγματά μας.
Και ξαφνικά μια γυναίκα δίπλα μου, που δεν ήταν εκεί,
λέει "Σε μισώ".
Το έπαιξα αργότερα και είπα
"Μάλλον τσάντισα κάποιον".
Σε μισώ.
Κάνουμε ερωτήσεις.
"Είσαι εδώ;" Τέτοια πράγματα.
Αν είσαι τυχερός, παίρνεις μια απάντηση που βγάζει νόημα.
Για μένα κλαις;
Το άκουσες αυτό;
Υπάρχουν τέσσερα δωμάτια στον τελευταίο όροφο, όπως βλέπετε.
Έχουν πάρει όλα τα ονόματα ανθρώπων που σχετίζονται με το σπίτι.
Εδώ, στο δωμάτιο του Τζον Λικ, το πόδι μου κρεμόταν έξω από το κρεβάτι
και κάποιος το έπιασε κι άρχισε να παίζει με τα δάχτυλά μου.
ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΖΟΝ ΛΙΚ
Μια φορά καθόμασταν κάτω, γύρω στη μία το πρωί,
και ξαφνικά ο πολυέλαιος άρχισε να κουνιέται πέρα δώθε.
Νόμιζα ότι θα έπεφτε από το ταβάνι.
Και τότε μια νεαρή
που γνώρισα εκείνη τη νύχτα λέει "Τη βλέπεις;"
Λέω "Ποια;" "Είναι μπροστά σου". Και μου σηκώθηκε η τρίχα. Πάγωσα.
Και "Είναι πολύ θυμωμένη μαζί σου.
Κουνάει το δάχτυλό της μπροστά στο πρόσωπό σου και σου φωνάζει".
Και λέω "Ουάου".
Βλέπω τον πολυέλαιο να κουνιέται σαν τρελός.
Αρχίζει να κοπάζει και λέω "Είναι μπροστά μου τώρα;"
"Όχι, πέρασε δίπλα μου.
Πήγε στην τραπεζαρία των παιδιών,
όπου έστησες την κάμερά σου".
Πήγα μέσα και άρχισα να βγάζω φωτογραφίες δεξιά κι αριστερά.
Πήγα το φιλμ
σε αντιπροσωπεία που ήξερα ότι τα εμφάνιζε γρήγορα.
Βγαίνει και λέει "Ήρθες από το αεροδρόμιο;"
Είπα "Όχι, γιατί;" Είπε "Το φιλμ σου κάηκε".
Γιατί ξανάρχεσαι;
Καλή ερώτηση. Πολλοί το έχουν ρωτήσει.
Μάλλον είναι σαν ρόδα ή τρενάκι.
Είσαι τρομοκρατημένος όταν το τρενάκι πάει στην κορυφή
και μετά λες "Έλα να το ξανακάνουμε".
Στην τελική, λατρεύω τα παραφυσικά φαινόμενα
και τη Φυτεία Μιρτλς.
Η παραφυσική δραστηριότητα στη Μιρτλς
κυμαίνεται από καλοήθεις θεάσεις μέχρι σωματικές διαταραχές.
Αλλά τι θέλει να μας πει;
ΜΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΥΤΕΙΑΣ ΜΙΡΤΛΣ;
Αν έβαζες τη Μιρτλς σε ένα μεγαλύτερο ιστορικό χρονοδιάγραμμα,
είναι μέρος μιας προσπάθειας 200 χρόνων να κάνεις μια φυτεία επικερδή.
Πριν από τη χειραφέτηση, αυτό σήμαινε τη χρήση σκλάβων για την καλλιέργεια.
Όταν η βιομηχανία βαμβακιού κατέρρευσε στις αρχές του 20ού αιώνα,
το κέρδος έβγαινε από έναν τύπο φυλετικού τουρισμού
που εξήπτε τις φαντασιώσεις των λευκών Αμερικανών για εξουσία και υπεροχή.
Αυτή η δυναμική συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αλλά στον 21ο αιώνα,
όλο και περισσότεροι Αμερικανοί νιώθουν άβολα μ' αυτό
ή το θεωρούν προβληματικό.
Λειτουργούμε μια φυτεία στη σύγχρονη εποχή και την εκσυγχρονίζουμε
ώστε να είναι εδώ για όλους.
Δεν αγνοώ ότι είναι προσβλητικό για κάποιους.
Κι από εκείνους που τους προκαλεί ή τους προσβάλει,
θέλω να μάθω τι μπορούμε να κάνουμε για να το βελτιώσουμε.
Οι ιδιοκτήτες εδώ γύρω
άφησαν πολλά λεπτομερή αρχεία.
Και μπορούμε να δούμε πώς ήταν η καθημερινότητα σ' αυτές τις φυτείες.
Ο Μπένετ Μπάροου,
που είχε μια φυτεία περίπου 1,5 χλμ. μακριά από τη Μιρτλς,
κρατούσε ημερολόγιο.
Και σε αυτό το ημερολόγιο, κατέγραψε τα βασανιστήρια που έκανε
στους περίπου 100 ανθρώπους που είχε ως ιδιοκτησία.
Μαστιγώματα, βύθιση στο νερό...
Ένα πραγματικά βάρβαρο, τρομακτικό μείγμα σωματικού πόνου και δημόσιας ταπείνωσης.
Νομίζω ότι αυτός ο χώρος θα πρέπει να εστιάσει
στην ιστορία της Κλόι. Και στο ότι δεν είναι αληθινή.
Δεν είναι μόνο η Μιρτλς που απέφυγε μια πιο ιστορική προσέγγιση
και στράφηκε στον τουρισμό.
Πολλές φυτείες έκαναν το ίδιο.
Και, όπως φαίνεται στα social media, πολλοί είναι αντίθετοι με την ιδέα.
Και αυτή η φυτεία μετατράπηκε σε πανδοχείο.
Ένα μέρος όπου οι πρόγονοί μου σκοτώθηκαν, ξυλοκοπήθηκαν, βιάστηκαν...
Είναι πολύ παράξενο να παντρεύονται σε φυτείες.
Ένας Θεός ξέρει πόσοι σκλάβοι λιντσαρίστηκαν, βασανίστηκαν ή θάφτηκαν.
Πας να παντρευτείς και να περάσεις την πιο ευτυχισμένη μέρα σου;
Η ιστορία της δουλείας διαψεύδεται συνεχώς.
Και τώρα κοροϊδεύουν, μετατρέποντάς το σε πολυτελές μέρος διακοπών.
ΑΚΟΜΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟ 2022! ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ!
ΟΧΙ. ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΟ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ. ΓΙΑΤΙ;
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΡΙΣΤΟΥΝ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΥΡΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΥΣΕΙΑ
Θέλω να εστιάσουμε τις δυνάμεις μας στην ανάκτηση ιστοριών
και απόψεων υποδουλωμένων ανθρώπων.
Ανθρώπων που πάλευαν να επιβιώσουν
σε καταστάσεις ακραίων κακουχιών και καταπίεσης.
Να φτιάξουν οικογένειες και κοινότητες και να μεταδώσουν πολιτισμό.
Αυτές οι ιστορίες είναι πιο δυνατές
και πιο ουσιαστικές και ενδιαφέρουσες
από τις ιστορίες των γυναικών με τα κρινολίνα
που έτρωγαν σάντουιτς στη βεράντα.
Δυστυχώς, οι περισσότερες ιστορίες των σκλάβων στη Μιρτλς
έχουν χαθεί,
γιατί τότε τα αρχεία της ζωής τους δεν κρατούνταν με συνέπεια.
Υπάρχουν πολλά που πρέπει να αναλυθούν.
Παρασκηνιακά και εκτός κάμερας, είναι πολύ σημαντικό για μας
και θέλουμε να το κάνουμε σωστά.
Και είναι δύσκολο και άβολο.
Όσο περίπλοκη κι αν είναι η ιστορία της Μιρτλς
και η σημερινή χρήση του ακινήτου,
ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο.
Πολλά είδη φαντασμάτων ζουν εδώ.
Πιστεύεται ότι όποτε κάποιος πέθαινε στη φυτεία,
κάλυπταν όλους τους καθρέφτες με μαύρο ύφασμα.
Όταν ο δικαστής Γούντραφ έχασε μέρος της οικογένειάς του,
υποτίθεται ότι υπήρχε τόσο μεγάλη σύγχυση
που αυτός ο καθρέφτης ήταν στην κεντρική τραπεζαρία.
Κι έμεινε ακάλυπτος.
Σ' αυτήν την πλευρά του καθρέφτη υπάρχουν κάτι σαν αποτυπώματα χεριών ή ποδιών.
Πιστεύεται ότι τα πνεύματα αυτών των ανθρώπων ζουν ακόμα μέσα.
Πολλοί τον βγάζουν φωτογραφίες.
Κι εμφανίζονται πρόσωπα δύο παιδιών.
Τρελαίνεται μπροστά στον καθρέφτη. Κοίτα, δίπλα στους λεκέδες.
Ο καθρέφτης, δεν το πιστεύω. Είναι 200 ετών.
Δεν ήταν εδώ από την αρχή.
Το υποτιθέμενο πρόσωπο και τα υποτιθέμενα σημάδια
μοιάζουν περισσότερο με ατέλειες στον καθρέφτη.
Τα αποτυπώματα φαίνεται να υπάρχουν
και ίσως είναι των ανθρώπων που έφτιαξαν τον καθρέφτη.
Είδα πράγματα στον καθρέφτη.
Ήταν μία ή δύο το πρωί, κι ο γαμπρός μου κι εγώ ήμασταν ακόμα ξύπνιοι.
Κοιτούσα τον καθρέφτη και νόμιζα ότι είδα ένα φως,
ίσως από αυτοκίνητο έξω.
Σηκωθήκαμε να δούμε.
Μέσα στον καθρέφτη υπήρχαν τρεις μπάλες φωτός.
Αναπηδούσαν σαν να ήταν μέσα σε φλιπεράκι.
Ο γαμπρός μου φαινόταν περιτριγυρισμένος από μια αύρα.
Φορούσε λευκό πουκάμισο
και ήταν φωτισμένο σαν να ήταν σε κλαμπ με μαύρα φώτα.
Είχαμε ανατριχιάσει ολόκληροι
και νιώσαμε πολλή ενέργεια και μετά έφυγε.
Και το φως έσβησε.
Πολλοί έχουν δει πράγματα στον καθρέφτη,
είτε με τα μάτια τους είτε στις φωτογραφίες τους.
Είναι το πιο πολυφωτογραφημένο μέρος της φυτείας.
ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΤΩΡΑ; ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΙΣΩ ΤΗΣ
ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΜΙΡΤΛΣ ΦΩΤΟΓ. 2 ΑΠΟ 2
Πολλοί έρχονται εδώ και βγάζουν φωτογραφίες
και αργότερα ανακαλύπτουν φαντάσματα μέσα σ' αυτές.
Βλέπουν μικρά κορίτσια ή την Κλόι.
Αλλά, συνήθως, αφού τραβήξουν τη φωτογραφία.
Εξέτασα μια σειρά από αυτές τις φωτογραφίες
κι αναγνώρισα μερικά από αυτά τα φαντάσματα.
Μερικές φορές προέρχονται από εφαρμογές.
Χρησιμοποιούνται συχνά σε φωτογραφίες άλλων διάσημων τοποθεσιών.
ΒΑΛΤΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑ
Υπάρχουν δεκάδες τέτοιες εφαρμογές
και δημιουργείς εύκολα τα φαντάσματα.
Βγάζεις μια φωτογραφία.
Δεν υπάρχει τίποτα και προσθέτεις ένα τρομακτικό κορίτσι
και αποκτάς φάντασμα.
Αν δούμε τη θρυλική φωτογραφία, δεν είναι καλής ποιότητας.
Είναι πολύ θολή. Είναι δύσκολο να δεις λεπτομέρειες.
Και υπάρχουν πολλές φυσικές εξηγήσεις για το τι είναι στη φωτογραφία.
Μπορεί να είναι φωτογραφία μιας σκιάς.
Μπορεί να ήταν εργαλεία ή εξοπλισμός
ή άλλα πράγματα που ήταν αποθηκευμένα εκεί τότε.
Νομίζω ότι ταιριάζει με την πεποίθηση πολλών ότι είναι η Κλόι.
Αυτό θέλουν να δουν στη φωτογραφία.
Αλλά δεν έχουν όλες οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν στη Μιρτλς λογική εξήγηση.
Μια φορά έβρεχε.
Έβρεχε πολύ δυνατά και είχε απλωθεί μια δροσερή ομίχλη
στη λίμνη εκεί έξω.
Είπα "Θα πάω να βγάλω φωτογραφίες".
Έβαλα το τρίποδο και χρησιμοποίησα ένα 1600άρι φιλμ.
Επεξεργάστηκα το φιλμ
και μακάρι να είχα βγάλει κι άλλες.
Υπήρχε ένα κόκκινο φως στο κιόσκι
και μετά έγινε μεγαλύτερο και έμοιαζε με γυναίκα με καπέλο.
Έτσι το ερμηνεύω εγώ.
Ίσως ήταν κάτι άλλο, αλλά κάτι έβλεπες.
Μακάρι να είχα κι άλλες λήψεις, γιατί ήταν κάτι που εξελισσόταν.
Θα έλεγα να έρθετε οπωσδήποτε στη Φυτεία Μιρτλς
και να απολαύσετε τους θρύλους, τις ιστορίες.
Απόλαυσε την εμπειρία ως ψυχαγωγία.
Αλλά είναι πολύ σημαντικό να τιμάμε και την ιστορία.
Η ιστορία είναι πολύ σημαντική και δεν θέλουμε
να τη διαγράψουμε με μυθοπλασία.
Λέω σε όλους
"Ελάτε με ανοιχτό μυαλό, προσέξτε τα πάντα.
Κυρίως, σεβαστείτε το σπίτι. Σεβαστείτε την ιστορία".
Ελπίζω να συνεχίσει να υπάρχει ενδιαφέρον για την παραφυσική δραστηριότητα,
το στοίχειωμα και τους θρύλους του σπιτιού.
Αλλά ελπίζω και να διευρύνω
τους λόγους που έρχεται εδώ ο κόσμος
και να συνεχίσει να είναι ένας χώρος
που ψυχαγωγεί και φιλοξενεί κάθε λογής ανθρώπους.
Ξέρω τον Μόργκαν από τότε που ήταν 18 μηνών.
Ανέλαβε τη Μιρτλς και κάνει πολύ καλή δουλειά.
Θα σας πει, αν δεν σας το έχει πει ήδη,
ότι το σπίτι κάνει κουμάντο, όχι αυτός.
Πολλοί με ρωτούν αν πίστευα στα φαντάσματα προτού έρθω στη Μιρτλς.
Ναι, πάντα πίστευα στα φαντάσματα.
Αλλά είναι διαφορετικό να είμαι εδώ πιστεύοντας στα φαντάσματα
και να ανοίγομαι σ' αυτό που είναι εδώ.
Υπάρχουν τόσα πολλά που δεν ξέρουμε.
Υπάρχει ένα παλιό τραγούδι που λέει
"Θα το μάθω καλύτερα σε λίγο".
Είναι τόσα που δεν ξέρεις, αλλά είμαι έτοιμη να τα μάθω;
Μπορώ να περιμένω.
Αλλά όταν βγάζω φωτογραφίες,
και υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να το δω με γυμνό μάτι,
αναρωτιέμαι τι πραγματικά συμβαίνει.
Ποιος σε παρακολουθεί;
Η πραγματική ιστορία τη Μιρτλς μπορεί να παραμείνει ασαφής,
αλλά ένα είναι σίγουρο.
Εμείς είμαστε οι επισκέπτες.
Εκείνοι όχι.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Τριανταφύλλου