W naszej okolicy wszyscy znają plantację
i wiedzą, że nawiedzają ją duchy jej zmarłych mieszkańców.
Ja nigdy w to nie wierzyłam.
Przyjechaliśmy tu na kolację ze znajomym.
Potem mój mąż chciał zwiedzić dom.
Weszliśmy do tego pokoju, a ja robiłam zdjęcia.
Nie spodziewałam się, że cokolwiek zobaczę.
Porobiłam zdjęcia z tej strony.
Potem obeszłam łóżko dookoła.
Zrobiłam więcej zdjęć i wyszłam z pokoju jako ostatnia.
Potem, w ciągu tygodnia, pewnego wieczoru
siedziałam na kanapie i wspominałam tę wycieczkę.
Przejrzałam zdjęcia. Wszystkie były okropne.
Brązowe, niewyraźne, rozmazane.
Nagle natrafiłam na takie, które mnie zdumiało.
Na tym zdjęciu
jest to lustro.
Postać w odbiciu jest znacznie mniejsza, niż gdyby ktoś koło niego stał.
Rozmiar się nie zgadza.
ARCHIWUM NIEWYJAŚNIONYCH SPRAW
The Myrtles to miejsce o mrocznej i skomplikowanej przeszłości.
Od ponad 40 lat na jej teren przybywają turyści,
chcący doświadczyć paranormalnych zjawisk, które podobno miewają tu miejsce.
SIATKA HIPOTEZ
CO NAWIEDZA THE MYRTLES?
Witamy w The Myrtles.
Nazywam się Hester Eby. Oprowadzę was.
To jeden z moich ulubionych pokoi, główna jadalnia.
The Myrtles kojarzy się z nawiedzonym domem.
To jednak znacznie więcej. Dotarło to do mnie przez lata.
The Myrtles ma renomę najbardziej nawiedzonego domu w Ameryce.
HORROR NA PLANTACJI
THE MYRTLES NAWIEDZONE
Latarka sama się włączyła.
Gdy śpimy, dziwne odgłosy się nasilają.
GWIZD!
Totalnie poczułem, jak ktoś szepcze mi do ucha.
The Myrtles leży w St. Francisville w Luizjanie,
40 km na północ od Baton Rouge.
Mamy tutaj mały, uroczy hotelik,
który robi wrażenie swoim wyjątkowym charakterem.
Oto sypialnia francuska.
Wszystkie rzeczy w tym pokoju są oryginalne.
Nasze lalki to tylko dekoracje, ale niektórym płatają figle.
Zwłaszcza te z pokoju Fanny Williams.
Ludziom zdaje się, że zmieniają położenie.
Mówią, że czują czyjąś obecność.
„Może nie widzisz, ale tam ktoś jest”.
Ja im wierzę.
Niektórzy na odchodnym pytają,
czy naprawdę w to wierzę. Odpowiadam, że tak.
Mój związek z The Myrtles zaczął się lata temu, gdy szukałam pracy.
Przeglądałam książkę telefoniczną, upuściłam ją
i otworzyła się na literze M – „Myrtles”.
Dom powstał w 1796 roku.
Zbudował go generał David Bradford.
Dowodził Buntem Whiskey w Pensylwanii.
Potem uciekł do Luizjany.
Tu możecie zobaczyć, jak wyglądał.
Jak każdy ojciec, zaaranżował małżeństwo córki.
Uważał, że odpowiednim mężem będzie dla niej sędzia Clark Woodruff.
Poślubił córkę generała, Sarę, i przejął posiadłość.
Zmienił jej nazwę z Laurel Hill na The Myrtles,
bo uwielbiał te rośliny.
Zostałem właścicielem The Myrtles,
bo spędziłem tu całe życie.
Moja rodzina kupiła ją w 1992 r., gdy miałem osiem miesięcy.
Zapragnęli się tu wprowadzić i stworzyć tu swój dom.
Uznali, że fajnie byłoby wychowywać dziecko
w spokojnym pensjonacie na wsi. Nie wiedzieli, co tam czeka.
Wiedzieli, że dom uchodzi za nawiedzony,
gdy go kupowali w 1992 r.
Nie sądzę jednak, że w to wierzyli.
Miałem kilka dziwnych doświadczeń,
głównie związanych z tym, że zobaczyłem coś kątem oka
na tyle wyraźnie, że byłem pewien, że to widziałem
i byłem w stanie opisać to zjawisko.
A potem to znikało.
Niektórzy czują różne rzeczy.
Nie muszą wiele widzieć, bo więcej wyczuwają.
Czasem czuję, że gdybym obróciła się dość szybko,
mogłabym kogoś za sobą zobaczyć, ale jestem za wolna.
Innym razem widzę kogoś kątem oka.
Czasem czuję zapach.
Czasem to tylko wrażenie, że bujany fotel się poruszył.
„Widziałaś to?”
„Tak, ale nie umiem tego wytłumaczyć”.
To zdjęcie zrobiła moja mama pod koniec 1992 roku.
Fotografowała posiadłość dla ubezpieczyciela.
Przedłużali ubezpieczenie na kolejny rok.
Na zdjęciach miało nie być żadnych ludzi,
więc postanowiła zrobić je w dniu, w którym była tam sama.
Zrobiła zdjęcia, przesłała je,
a ubezpieczyciel zauważył, że na jednym ktoś jest.
Moi rodzice byli sceptyczni
wobec paranormalnych zjawisk, gdy kupowali to miejsce.
Później ich nastawienie się zmieniło.
Jestem badaczem zjawisk paranormalnych.
Wraz z moim zespołem badamy domy,
w których miewają miejsce niewyjaśnione sytuacje.
Spędzaliśmy tutaj z żoną naszą dziesiątą rocznicę.
Nagle na naszych oczach okna...
zaczęły gwałtownie się trząść.
Wokół nie było niczego, co mogłoby to spowodować.
Podszedłem do okna, ale zanim go dotknąłem, ruch ustał.
Wyszedłem na dwór, żeby zrobić zdjęcie.
Wtedy tego nie dostrzegłem, ale na wywołanej kliszy widać było
dziewczynkę wspinającą się na okno.
Widać linię jej włosów i bufiaste rękawy.
Większość zdarzeń tutaj jest subtelna, ale zauważalna.
Na przykład stawiasz kieliszek na stole,
odwracasz się na chwilę, a kieliszek stoi już kawałek dalej.
Albo zdejmujesz kolczyki,
odkładasz je, a potem nagle jednego brakuje.
Jedna z tutejszych zjaw ma swoje natręctwa.
Jeśli coś przestawisz, odłoży to.
Moja żona jest sceptyczką, ale nie tutaj.
Przy innych moich śledztwach
zwykle jest pełna wątpliwości.
Zawsze znajdzie coś, o czym nie pomyślałem.
„Wziąłeś to pod uwagę? To mogło być to czy tamto”.
Ale do tego, co dzieje się tutaj, podchodzi inaczej.
Nie ma w niej cienia sceptycyzmu
w odniesieniu do The Myrtles.
Sami to przeżyliśmy.
Pewnego razu czekaliśmy z grupą przed wejściem do domu.
Była tam mała dziewczynka z mamą.
Przywitałam ją.
Spytała: „Dlaczego jesteś brudna?”.
Spojrzałam na siebie, żeby sprawdzić.
Wyglądałam przyzwoicie.
Potem spytała: „Jesteś głodna?”.
Była bardzo poważna.
Gdy nadeszła pora ich wejścia, odprowadziłam ich do drzwi,
a ona odwróciła się i spojrzała na miejsce,
w którym wcześniej stałyśmy.
Jej mama i ja zrozumiałyśmy, że nie mówiła do mnie.
Rozmawiała z kimś innym.
Patrzyła na kogoś za mną.
Kimkolwiek była ta osoba, pewnie była nieco brudna
i mogła sprawiać wrażenie głodnej.
Dzieci są bardziej otwarte niż dorośli.
Nauczyliśmy się wszystko kwestionować. Dzieci tego nie robią.
Nie wiem, kogo widziała.
Może to była Chloe,
a może ktoś z obsługi domu.
Wiem na pewno, że nie mówiła do mnie.
Ta dziewczynka nie była jedyna.
Inni goście również widzieli coś, co nazywane bywa duchem Chloe.
Podobno na początku XIX w. w domu mieszkała młoda niewolnica.
Miała na imię Chloe.
Sędzia Woodruff miał zatrudnić ją jako służącą.
Była czarną kobietą.
Nie miała lewego ucha.
Nosiła zielony turban, którym zasłaniała to miejsce.
Nie dość, że była niewolnicą Woodruffa,
to ten jeszcze ją wykorzystywał.
Ona nie mogła mu się sprzeciwiać,
bo inaczej musiałaby pracować w polu,
co było najcięższą i najgorszą pracą na plantacji.
Przyłapano ją na podsłuchiwaniu rozmowy o rodzinnych interesach.
Podobno za karę odcięto jej ucho.
Legenda głosi,
że od tamtej pory nieustannie myślała, co zrobić,
żeby znów stać się kimś ważnym dla rodziny.
Postanowiła upiec tort dla najstarszej córki sędziego.
Dodała do niego sok z popularnego, ale trującego oleandra.
Jedni sądzą, że chciała, żeby się pochorowali,
żeby mogła się nimi zająć i przypomnieć, jaka jest ważna.
Inni uważają, że zrobiła to z zemsty.
Dodała truciznę do ciasta, żeby zabić rodzinę.
Podobno Sarah była wtedy w trzeciej ciąży.
Ona i dzieci zjadły tort
i zatruły się tak mocno, że umarły.
Chloe się przyznała i została powieszona.
Wtedy uważano, że jeśli zwłoki utopi się w rzece,
duch nie będzie mógł powstać i nikogo skrzywdzić.
Coś jednak poszło nie tak.
Jej duch na pewno tu jest.
Wiele osób, które tu nocuje, śpi spokojnie.
Inni nie. Twierdzą, że ją widzą.
The Myrtles słynie z opowieści o Chloe,
ale związane z nią zapiski historyczne
budzą liczne pytania bez odpowiedzi.
CZY CHLOE ISTNIAŁA NAPRAWDĘ?
Gdy pisałam książkę
o słynnych amerykańskich nawiedzonych domach,
musiałam przyjechać do The Myrtles.
Jestem sceptyczką, ale nie cyniczką.
Staram się mieć otwarty umysł.
Gdy byłam tu pierwszy raz, zwiedzałam za dnia,
a potem jeszcze raz w nocy.
Zawsze gdy tu przyjeżdżam, słyszę historie o nowych duchach.
Narracja nieustannie się rozwija i zmienia.
Najsłynniejsza historia o duchach z The Myrtles
niestety nie ma wiele wspólnego z prawdą.
Chodzi o historię Chloe.
Było wiele doniesień o kobiecie
w zielonej chuście czy turbanie na głowie.
W latach 50., gdy Marjorie Munson przejęła plantację
i zaczęła dowiadywać się o duchach,
usłyszała, że w domu pojawia się kobieta
z głową owiniętą zielonym turbanem.
Utarło się, że dom nawiedza jakiś duch.
Kobieta w turbanie została okrzyknięta duchem tego domu.
Historia Chloe powstała bez oparcia na faktach
i wykorzystała opowieść o duchu w zielonym turbanie,
mimo że ich opisy do siebie nie pasowały.
Kto by się przejmował faktami w dobrej opowieści.
Tak się przyjęło.
Początkowo duch był starą Francuzką
w zielonej sukience.
W miarę upływu czasu
ewoluował w młodą kanadyjską nianię
w zielonym czepku.
Jedni mówią, że była biała, inni, że czarna.
Bywa opisywana zarówno jako młoda piękność,
jak i jako potężna staruszka.
W tej historii jest wiele niezgodności.
Przede wszystkim nie ma dowodów na to,
że Woodruffowie mieli niewolnicę o imieniu Chloe.
Są dokumenty ze spisem imion
innych niewolników, ale Chloe nie ma wśród nich.
Jest tyle różnych wersji Chloe,
bo ona musi pasować do danych czasów.
Dawniej te okolice były mocniej powiązane z francuską Kanadą.
W latach 20. i 40. pasowało, żeby duch pochodził stamtąd.
Co jest najgorzej oceniane przez społeczeństwo współcześnie?
Rasizm i niewolnictwo.
Myślę, że duchy są tak naprawdę
wytworem zbiorowej wyobraźni powiązanym z danymi czasami.
Właśnie to najbardziej mi przeszkadzało, gdy przyjechałem tu pierwszy raz.
Szukałem prawdziwej historii, a odkryłem,
że to, co się tu opowiada,
nie może być prawdą.
Uważam, że opowieści o The Myrtles
to przekazywane kolejnym pokoleniom legendy.
Słuchałem ich przez całe życie.
Dziś wiemy, że niektóre fragmenty rozmijają się z prawdą,
ale są już tak mocno zakorzenione w legendzie,
że dalej opowiadamy je w ten sam sposób.
Trzymamy się tego, że nasza posiadłość ma służyć rozrywce.
Można mieć różne przekonania.
Ja jestem przekonana, że tak było.
Nie musimy nikomu niczego udowadniać.
Lubię opowiadać historie.
Wszyscy przewodnicy lubią opowiadać historie.
I tyle.
Lubimy zabawiać gości.
Opowiadanie legend jest w porządku.
To część tej posiadłości.
Te opowieści są związane z domem i istnieją bardzo długo,
ponad 100 lat.
Nie można lekceważyć ludzkich doświadczeń i historii.
Morał z historii Chloe może mówić o okropieństwach niewolnictwa.
Ktoś inny mógłby uznać, że to inkluzywna opowieść.
„Główną postacią jest Afroamerykanka”.
Tyle że była zła,
a przede wszystkim nie istniała i nie zrobiła nic złego.
Chloe to bohaterka jednej z legend o osobach, które tu zginęły.
Bez względu na to, czy istniała, czy nie,
miały tu miejsce inne morderstwa i rodzinne tragedie.
Choć legendy o duchach opowiadane w The Myrtles
niekoniecznie są prawdziwe,
jedno jest pewne.
Wielu gości doświadczało zjawisk, których nie da się wyjaśnić.
SKORO CHLOE NIE ISTNIAŁA, KTO NAWIEDZA THE MYRTLES?
Plantacja ma wszystkie cechy nawiedzonego domu.
Ma bogatą historię.
Zajrzałem do akt, żeby odkryć prawdę.
Na początku XVIII w. David Bradford sprowadził się tu z rodziną
i założył plantację.
Był prawnikiem i postanowił,
że będzie nauczać prawa.
Jednym z jego studentów był Clark Woodruff,
który zakochał się w córce sędziego Bradforda, Sarze Matildzie.
Pobrali się i mieli trójkę dzieci.
Po śmierci Bradforda przejęli dom.
Sarah zmarła w 1823 roku,
ale nie wskutek zatrucia tortem.
W aktach szybko odkryłem, że Sarah zmarła na żółtą febrę.
To była tragedia,
ale Clark i dzieci nie wyprowadzili się z domu.
Następnego lata zmarło dwoje dzieci,
także na żółtą febrę.
Nikt nie zjadł zatrutego tortu.
Według legendy Sarah była w trzeciej ciąży,
czyli nie urodziłaby trzeciego dziecka,
co nie jest zgodne z prawdą.
Clark wysłał najstarszą córkę do szkoły z internatem,
a kilka lat później sprzedał dom rodzinie Stirlingów.
Ich też spotkały tu tragiczne wydarzenia.
Tylko czworo z dziewięciorga dzieci dożyło dorosłości.
Reszta zmarła z przyczyn naturalnych na terenie posiadłości.
Później dom wielokrotnie zmieniał właścicieli.
Następowały kolejne tragedie.
To prawda, że historia The Myrtles jest pełna makabrycznych wydarzeń.
W domu miało miejsce kilka zgonów.
POTWORNE MORDERSTWA
ZAMORDOWANY PRZY HAZARDZIE SPRAWCA NIEZNANY
Zięć Stirlingów został zamordowany.
Nigdy nie odkryto przyczyny.
Ktoś inny utonął, próbując złapać zbłąkane bydło.
Lista jest długa.
Jeśli wierzymy, że duchy zostają na ziemi,
bo mają niedokończone sprawy, to tutaj może być ich sporo.
Z nieznanych mi powodów w tym domu
zapisana jest historia lęków, złości,
smutku i innych uczuć.
Jego mury są przesiąknięte tymi emocjami.
Skoro ludzie, którzy się nie znają,
których nic nie łączy,
opowiadają bardzo podobne historie o tym, czego doświadczyli w tym domu,
myślę, że może on być nawiedzony.
Jesteśmy na tylnej werandzie.
Zdarzało się, że ludzie, którzy tutaj odpoczywali,
mówili, że to urocze, że nasi kelnerzy i kelnerki noszą kostiumy.
Tyle że nie noszą.
Nie wiemy, kogo oni tutaj widują.
Tutejsze duchy przywiązują się do niektórych osób.
Duch pewnej dziewczynki lubi towarzystwo dzieci.
Mój syn tego nie pamiętał.
Przywieźliśmy go tu, gdy był dzieckiem.
Spytałem go, gdzie był i powiedział, że bawił się z koleżanką.
Był tu wtedy jedynym dzieckiem.
W tym domu bywało wiele dzieci.
Kilkoro dzieci Stirlingów umarło w młodym wieku.
Możliwe, że ich duchy też tutaj zostały.
Zdarza się, że goście widują odbicie dzieci w lustrze
albo, częściej, słyszą ich śmiech podczas zabawy.
Na werandzie widywano dzieci w strojach z epoki.
Każdy musi sam tego doświadczyć,
choć czasem te doświadczenia bywają mroczne.
Nie wiem, z czego to wynika,
ale wiem, że duchy często nam się pokazują.
Pewnego razu przed wyjazdem wróciliśmy do pokoju
sprawdzić, czy czegoś nie zostawiliśmy.
Na środku pokoju była duża kulka.
Na pewno zauważylibyśmy ją poprzedniej nocy.
Podniosłem ją, ciekaw, skąd się wzięła.
Wtedy spod komody wytoczyła się inna kulka.
Zwykle noszę ze sobą dyktafon.
Pakowaliśmy z żoną nasze rzeczy,
gdy nagle usłyszałem obok kobiecy głos.
„Nienawidzę cię”.
Odtworzyłem to później i pomyślałem,
że musiałem kogoś nieźle wkurzyć.
Nienawidzę cię.
Zadajemy pytania.
„Jesteś tutaj?” itp.
Jeśli dopisuje nam szczęście, dostajemy odpowiedź.
Wzywaliście mnie?
Słyszałaś?
Na ostatnim piętrze są cztery pokoje.
Wszystkie noszą imiona osób związanych z tym domem.
Kiedyś w pokoju Johna Leake’a stopa wystawała mi poza krawędź łóżka,
a ktoś złapał mnie za kostkę i zaczął bawić się moimi palcami.
POKÓJ JOHNA W. LEAKE’A
Innym razem o pierwszej w nocy siedzieliśmy na dole
i nagle żyrandol
zaczął się kołysać.
Myślałem, że spadnie z sufitu.
Dziewczyna, którą poznałem tego wieczoru,
pyta: „Widzisz ją?”.
Pytam, kogo. „Jest przed tobą”. Włosy stają mi dęba.
Mówi: „Jest na ciebie bardzo zła.
Kiwa palcem przed twoją twarzą i krzyczy na ciebie”.
Byłem w szoku, widziałem tylko bujający się żyrandol.
Gdy się ustabilizował, spytałem, czy ona nadal tu jest.
„Nie, przeszła obok mnie.
Poszła do dziecięcej jadalni,
gdzie zostawiłeś aparat”.
Poszedłem tam i zacząłem robić zdjęcia na prawo i lewo.
Zaniosłem kliszę do wywołania
do miejsca, w którym pracują bardzo szybko.
Facet pyta, czy przyjechałem z lotniska.
„Nie, dlaczego?” „Bo cała klisza jest spalona”.
Czemu wciąż tu wracasz?
Dobre pytanie. Zadaje je wiele osób.
To trochę jak jazda kolejką górską.
Gdy wagonik pnie się w górę, jestem przerażony,
a potem i tak chcę wsiąść ponownie.
Po prostu uwielbiam zjawiska paranormalne
i The Myrtles.
Siła zjawisk paranormalnych w The Myrtles
waha się od łagodnych wizji po fizyczne anomalie.
Co chcą nam zakomunikować?
CZY DUCHY CHCĄ PRZEKAZAĆ NAM PRAWDZIWĄ HISTORIĘ THE MYRTLES?
Na dłuższej osi czasu współczesne The Myrtles
to rozdział w dwustuletniej historii
czerpania z plantacji jak największych zysków.
Dawniej oznaczało to zmuszanie niewolników do uprawy bawełny.
Na początku XX w., gdy przemysł bawełniany upadł,
zaczęto czerpać dochody ze swego rodzaju turystyki rasowej,
która karmiła się amerykańskim marzeniem o władzy i dominacji.
Ta dynamika trwa do dziś.
Jednak w XXI w.
coraz więcej Amerykanów czuje się z tym źle
i dostrzega w tym problem.
Obecnie staramy się zmodernizować plantację,
tak aby była dostępna dla każdego.
Rozumiem, że dla niektórych to jest drażliwy temat.
Chciałbym, aby takie osoby podpowiedziały mi,
w jaki sposób możemy się poprawić.
Okoliczni właściciele plantacji
prowadzili szczegółową dokumentację.
Można z niej wyczytać,
jak wyglądało codzienne życie na plantacjach.
Bennet H. Barrow,
plantator, który mieszkał półtora kilometra od The Myrtles,
prowadził dziennik.
Opisywał w nim tortury, które osobiście wymierzał
stu osobom, które były jego własnością.
Biczowanie, zanurzanie głów niewolników pod wodą...
Barbarzyńskie połączenie cielesnego bólu i publicznego upokorzenia.
Myślę, że narracja tego miejsca powinna się zmienić.
Opowiadając historię Chloe, zaznaczcie, że to nieprawda.
Nie tylko w The Myrtles ucieka się od wierności historycznej prawdzie
na rzecz rozwoju turystyki.
Na wielu innych plantacjach jest podobnie.
Jak widać w mediach społecznościowych,
wiele osób się temu sprzeciwia.
Tę plantację przekształcono w pensjonat.
To miejsce, w którym moi przodkowie byli zabijani, bici, gwałceni...
To dziwne, że ludzie biorą śluby na plantacjach.
Niezliczone ilości niewolników były tam katowane, torturowane i grzebane.
Kto spędza w takim miejscu najpiękniejszy dzień swojego życia?
Nieustannie wypieramy historię niewolnictwa.
To kpina, że plantacje zmienia się w luksusowe hotele.
JEST ROK 2022, A WY ZARABIACIE NA NIEWOLNICTWIE. TO CHORE!
JAK MOŻNA WPAŚĆ NA TAK OKROPNY POMYSŁ?
MUZEUM CZARNEJ HISTORII POWINNO ZROBIĆ TAM MUZEUM
Powinniśmy skupić się na upublicznianiu
historii i perspektyw osób zniewolonych.
Ludzi, którzy walczyli o przetrwanie
w ekstremalnie trudnych, nieludzkich warunkach.
Budowali rodziny, wspólnoty i przekazywali dalej swoją kulturę.
Ich historie są o wiele mocniejsze,
bardziej znaczące i ciekawsze
niż opowieści o panienkach w krynolinach
jedzących kanapeczki na werandzie.
Niestety większość historii niewolników z The Myrtles przepadła,
bo w ich czasach
nie prowadzono skrupulatnej dokumentacji na ich temat.
Jest tak wiele do opowiedzenia.
Za kulisami naszej pracy to dla nas bardzo ważne,
żeby wiernie oddawać historię tego miejsca.
To duże wyzwanie.
Bez względu na kontrowersje wokół historii plantacji
i jej współczesnego wykorzystania
jedno jest jasne.
Mieszka tu niejeden duch.
Za każdym razem, gdy na plantacji ktoś umierał,
lustra zakrywało się czarną tkaniną.
Gdy sędzia Woodruff stracił część rodziny,
w posiadłości zapanował ponoć taki chaos,
że to lustro, które wisiało w głównej jadalni,
zostało niezasłonięte.
Ten ślad wygląda jak odciski dłoni lub łap.
W tym lustrze wciąż tkwią dusze tych zmarłych.
Wiele zwiedzających robi mu zdjęcia.
Na zdjęciach w tej części wychodzą twarze dwójki dzieci.
Przy lustrze zaczyna wariować. Zwłaszcza przy plamach.
Nie wierzę w opowieści o tym lustrze.
Ma 200 lat.
Nie było w domu od początku.
To, co nazywa się odbiciem twarzy i odciskami dłoni czy szponów,
to po prostu niedoskonałości lustra.
Rzeczywiście widać odciski dłoni,
ale mogły należeć do twórców lustra.
Widziałem coś w tym lustrze.
Była 1.00 czy 2.00 w nocy, mój szwagier i ja jeszcze nie spaliśmy.
Spojrzałem w lustro i zobaczyłem w nim światło.
Uznałem, że to samochód za oknem.
Gdy się przyjrzeliśmy,
wewnątrz lustra widać było trzy kule światła.
Odbijały się jak kulki we flipperach.
Spojrzałem na szwagra.
Otaczała go aura.
Jego biała koszula świeciła się
jak w świetle UV w nocnym klubie.
Włosy stanęły nam dęba,
czuć było silną energię, a potem wszystko zniknęło.
Światło wysiadło.
Wielu ludzi widziało coś w tym lustrze
albo na własne oczy, albo na swoich zdjęciach.
To najczęściej fotografowane miejsce na plantacji.
SPÓJRZ ZA PANIĄ, KTÓRA ROBI ZDJĘCIE
DUCHY W THE MYRTLES CZ. 2
Wiele osób robi tu zdjęcia,
a później odkrywa, że widać na nich duchy.
Bywają to małe dziewczynki albo Chloe.
Zwykle wychodzą jakiś czas po zrobieniu zdjęcia.
Obejrzałam już wiele takich zdjęć
i rozpoznaję niektóre z tych duchów.
Czasem są z aplikacji do wstawiania duchów.
Na zdjęciach z innych słynnych miejsc można zobaczyć identyczne.
DODAJ DUCHA
Jest mnóstwo aplikacji,
w których można dodać ducha do zdjęcia.
Robisz zwykłe zdjęcie,
doklejasz do niego jakąś upiorną dziewczynkę
i gotowe.
To legendarne zdjęcie z duchem jest kiepskiej jakości.
Jest zamazane, ciężko dostrzec szczegóły.
Można zinterpretować ten kształt na wiele różnych sposobów.
To mógł być jakiś cień
albo jakieś narzędzia,
albo przedmioty, które tam wtedy przechowywano.
Wiele osób dopasowuje interpretację zdjęcia do swoich przekonań.
Chcą widzieć na nim Chloe.
Jednak nie każde zdjęcie zrobione w The Myrtles
można logicznie wyjaśnić.
Pewnego razu lało jak z cebra,
a nad stawem wisiała ciężka, chłodna mgła.
Wyszedłem porobić zdjęcia.
Rozstawiłem statyw, miałem kliszę o czułości 1600.
Gdy ją wywołałem, pożałowałem, że nie zrobiłem więcej zdjęć.
W altanie było czerwone światełko,
które na powiększeniu wyglądało jak kobieta w kapeluszu.
To moja interpretacja.
Może to było coś innego. Na pewno coś widać.
Szkoda, że nie mam więcej,
bo mam przeczucie, że coś się mogło na nich ukazać.
Zachęcam do odwiedzenia The Myrtles,
zapoznania się z jego historią i otaczającymi go legendami.
Warto potraktować to jako rozrywkę,
ale nie zapominać o tym, żeby uszanować historię tego miejsca.
Historia jest bardzo ważna.
Nie należy zastępować jej fikcją.
Wszystkim radzę tak:
„Przyjedź tu z otwartą głową, zwracaj uwagę na wszystko.
Przede wszystkim szanuj ten dom i jego historię”.
Mam nadzieję, że ludzie nadal będą zainteresowani paranormalnymi zjawiskami
i będą tu przyjeżdżać, żeby ich doświadczyć.
Chciałbym jednak, aby w przyszłości
ludzie przyjeżdżali tu również z innych powodów.
Chciałbym stworzyć przestrzeń,
w której będę mógł gościć ludzi z różnych kręgów.
Znam Morgana, odkąd miał półtora roku.
Świetnie sobie radzi jako gospodarz plantacji.
Sam może wam powiedzieć,
że to nie on zarządza The Myrtles, a dom rządzi nim.
Często słyszę pytanie, czy wierzyłam w duchy, zanim tu trafiłam.
Tak, zawsze w nie wierzyłam.
Nie wystarczy jednak tylko tu przyjechać, nawet jeśli się wierzy.
Trzeba się otworzyć na to, co tu jest.
Wielu rzeczy wciąż nie wiemy.
Stara duchowa pieśń mówi:
„Wszystko zrozumiem lepiej z biegiem lat”.
Wielu rzeczy nie wiem, bo nie jestem na nie gotowa.
Mogę poczekać.
Jednak kiedy robi się zdjęcia,
na których wychodzi coś, czego nie widać gołym okiem,
można zachodzić w głowę, co tu się dzieje.
Kto nas obserwuje?
Być może nigdy nie poznamy prawdziwej historii The Myrtles,
ale jedno jest pewne.
To my jesteśmy tu gośćmi.
Nie oni.
Napisy: Zofia Sław