ทุกคนที่อยู่แถวนี้รู้เรื่องไร่
และที่นั่นมีผีสิง หรือโดนคนที่เคย อาศัยอยู่ที่นั่นแวะมาเยี่ยมเยียน
แต่ฉันไม่เคยเปิดใจรับเรื่องผี หรืออะไรแบบนั้นเลย
เรามาที่นี่เพื่อเยี่ยมเพื่อนคนนึง และเรานัดกันว่าจะไปกินมื้อค่ํากัน
หลังมื้อค่ํา สามีฉันอยากเดินเที่ยว
เราเดินเข้าไปในห้องนี้ และฉันกําลังถ่ายรูปอยู่
ไม่ใช้แฟลช ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นอะไร
สุดท้ายฉันก็ถ่ายรูปแบบนี้
และแน่นอนว่าต้องเดินอ้อมเตียงไป
ถ่ายรูปแล้วก็เดินออกไป ฉันเป็นคนสุดท้ายในห้องนี้
ก็คือระหว่างสัปดาห์ หลังเลิกงาน หลังอาหารเย็น
นั่งอยู่บนโซฟา และนึกได้ว่า เราเคยไปเมอร์เทิลส์กันมา
เปิดดูรูปบางรูป และทุกรูปน่ากลัวมาก
มันเป็นสีน้ําตาล ภาพมัวๆ และเลอะๆ
แต่แล้วฉันก็เปิดเจอรูปนึงที่น่าตกใจมาก
นี่คือรูปถ่ายของ...
มันดูเหมือนบานกระจกนี่
ภาพมันเล็กกว่าที่... ถ้ามีคนยืนอยู่ใกล้มันมาก
ขนาดของมันไม่สมเหตุสมผลเลย
(ไฟล์แปลกๆ นําไปสู่คําถามมากกว่าคําตอบ)
(ไฟล์พิศวง)
ไร่เมอร์เทิลส์ เป็นสถานที่ ที่มีอดีตอันมืดมนและซับซ้อน
กว่า 40 ปีแล้ว ที่ผู้มาเยือนแห่กันมาที่นี่
เพราะอยากสัมผัส
ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่ว่ากันว่าเกิดขึ้นที่นี่
(บัญชีแยกประเภทความเป็นไปได้)
(อะไรสิงอยู่ในไร่เมอร์เทิลส์)
ขอต้อนรับสู่เมอร์เทิลส์
ฉันชื่อเฮสเทอร์ อีบี้ ฉันจะพาคุณไปดูรอบๆ หน่อยนะคะ
นี่เป็นหนึ่งในห้องโปรดของฉัน ห้องอาหารหลัก
ถ้าพูดถึงไร่เมอร์เทิลส์ ก็คือพูดถึงบ้านผีสิง
แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น มากกว่านั้นเยอะ และฉันเรียนรู้เรื่องนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เมอร์เทิลส์ขึ้นชื่อว่าเป็นบ้านผีสิง ที่เฮี้ยนที่สุดแห่งหนึ่งในอเมริกา
(ที่พักในไร่ซ่อนความสยอง)
(เมอร์เทิลส์: นี่คือบ้านผีสิงที่เฮี้ยนสุด ในอเมริการึเปล่า)
ไฟฉายติดเองเฉยเลย
ตอนที่เราหลับ เสียงแปลกๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ
(เสียงหวูด)
ฉันรู้สึกจริงๆ ว่ามีคนตรงมากระซิบข้างหูฉัน
เมอร์เทิลส์ตั้งอยู่ที่ เซนต์ฟรานซิสวิลล์ ลุยเซียนานี้
ซึ่งอยู่ห่างจากแบตันรูช ขึ้นไปทางเหนือราวๆ 40 กม.
มันเป็นชุมชนเล็กๆ ดูโบราณ ที่มีที่พักพร้อมอาหารเช้าบริการ
ซึ่งมีเสน่ห์อย่างมาก และมีเอกลักษณ์อย่างมาก
นี่คือห้องนอนฝรั่งเศส
ห้องนี้มีของดั้งเดิมอยู่ทั้งหมด
ตุ๊กตาของเราเป็นแค่ของตกแต่ง
แต่หลายๆ คนมีเรื่องเล่า
โดยเฉพาะตุ๊กตา ที่คุณจะเจอในห้องแฟนนี วิลเลียมส์
หลายคนหวาดระแว... พวกเขาบอกว่าตุ๊กตาเปลี่ยนทิศทาง
มีคนบอกฉันว่า "มีคนอยู่ตรงนั้น
คุณอาจไม่เห็นพวกเขา แต่พวกเขาอยู่ตรงนั้น"
และฉันเชื่อพวกเขา
หรือบางคนอาจจะกลับไปและพูดว่า
"คุณเชื่อเรื่องนี้จริงๆ เหรอ" และฉันจะตอบว่า "ใช่ ฉันเชื่อ"
เรื่องราวของฉันกับเมอร์เทิลส์ เริ่มต้นด้วยการที่ฉันอยากได้งานเมื่อหลายปีก่อน
เปิดดูสมุดโทรศัพท์ แล้วฉันทํามันหล่น
และมันเปิดไปที่หน้า "ม.บ้านพักไร่เมอร์เทิลส์"
บ้านหลังนี้สร้างขึ้นในปี 1796
ผู้ชายชื่อนายพลเดวิด แบรดฟอร์ดเป็นคนสร้าง
เขาเป็นผู้นํากลุ่มกบฏวิสกี้ในเพนซิลเวเนีย
เขาเลยมาที่ลุยเซียนาเพื่อเอาชีวิตรอด
นี่จะทําให้คุณนึกออก ว่านายพลแบรดฟอร์ดหน้าตาเป็นยังไง
และเหมือนพ่อทุกคน เขาจัดการเรื่องการแต่งงานให้ลูกสาว
และเขาคิดว่าผู้ชายที่เหมาะสมกับเธอ คือผู้ชายที่ชื่อผู้พิพากษาคลาร์ก วูดรัฟฟ์
เขาแต่งงานกับซาราห์ ลูกสาวของนายพล เขารับช่วงต่อ
เปลี่ยนชื่อจากลอเรล ฮิลล์ เป็นเมอร์เทิลส์
เพราะพวกเขาชอบต้นเครปเมอร์เทิลส์มาก
ผมมาเป็นเจ้าของไร่เมอร์เทิลส์
คิดว่าเพราะผมโตที่นี่ ผมเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
ครอบครัวผมซื้อที่นี่เมื่อปี 1992 ตอนที่ผมอายุแปดเดือน
พวกเขาสนใจความคิดที่จะย้ายมาอยู่ที่นี่
และทําให้มันเป็นบ้าน
พวกเขาคิดว่ามันจะน่ารักดีที่ได้เลี้ยงเด็กทารก
ในที่พักพร้อมอาหารเช้าไร้ชีวิตชีวาในชนบท ซึ่งพวกเขาไม่ได้รู้เลย
พ่อแม่ผมรู้ว่าเมอร์เทิลส์ขึ้นชื่อ
ว่าเป็นบ้านผีสิงที่เฮี้ยนที่สุดหลังหนึ่งของอเมริกา ตอนซื้อที่นี่เมื่อปี 92
ผมไม่รู้ว่าพวกท่านเชื่อเรื่องนั้นรึเปล่า
ผมเองก็เคยเจออยู่สองสามครั้ง
ส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการเห็นสิ่งต่างๆ นอกการเห็นรอบนอกของผม
และบางอย่างที่อธิบายได้มากๆ จนผมมั่นใจว่าผมเห็น
และจนผมสามารถบรรยายสิ่งที่ผมเจออยู่ได้
จากนั้นมันก็จะหายไป
บางคนรู้สึกถึงสิ่งต่างๆ
พวกเขาไม่ต้องเห็นอะไรมาก เพราะพวกเขารู้สึกได้
และบางครั้งฉันก็รู้สึกว่า ถ้าฉันหันกลับไปเร็วมากพอ
มันมีบางคนอยู่ข้างๆ ฉัน แต่ฉันเคลื่อนไหว ให้เร็วพอที่จะเห็นพวกเขาไม่ได้
หรือจากหางตาฉัน มีคนอยู่ตรงนั้น
บางครั้งก็เป็นกลิ่นหอม
บางครั้งมันก็เป็นแค่ความรู้สึก หรือ "เก้าอี้โยกตัวนั้นโยก"
"คุณเห็นไหม"
"ใช่ ฉันเห็นมัน ให้อธิบายเหรอ ฉันทําไม่ได้"
รูปนี้เป็นรูปที่แม่ผมถ่ายไว้ตอนปลายปี 1992
แม่ถ่ายรูปในบริเวณบ้านเพื่อเรื่องประกัน
พวกท่านกําลังต่อประกันบ้านสําหรับปีถัดไป
และแม่ไม่อยากให้มีใครอยู่ในรูปถ่ายเลย
ก็เลยเลือกถ่ายรูปในวันที่แม่อยู่ที่บ้านคนเดียว
แม่ถ่ายรูปพวกนี้ ส่งมันไปให้ประกัน
แล้วประกันก็โทรกลับมาหาแม่ บอกว่ามีคนในรูปของแม่
พ่อแม่ผมไม่ค่อยเชื่อ
เรื่องปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติทั้งหมด ของที่นี่เมื่อตอนที่พวกท่านซื้อมัน
และผมคิดว่าเรื่องนี้ทําให้พวกท่านเปลี่ยนความคิด
ผมเป็นคนสืบผี
ซึ่งผมมีกลุ่มที่เราคอยสืบตามบ้าน
ของครอบครัวที่ถูกสิ่งต่างๆ ที่โผล่มาตอนกลางคืนรบกวน
ผมกับภรรยาตัดสินใจมาที่นี่
ในวันครบรอบแต่งงานสิบปีของเราเพื่อค้างคืน
แล้วอยู่ๆ หน้าต่างที่อยู่ตรงหน้าเราก็...
เริ่มสั่นแรงมาก
และไม่มีกลไกอะไรรอบๆ ที่จะทําให้มันเป็นแบบนั้นได้เลย
ผมลุกขึ้นไปจับหน้าต่าง ก่อนที่ผมจะจับมัน มันก็หยุดทันที
จากนั้นผมก็เดินออกไปข้างนอกเพื่อถ่ายรูป
ตอนนั้นผมไม่เห็นมัน แต่พอผมเอาฟิล์มไปล้าง
ปรากฏว่ามีเด็กผู้หญิงกําลังปีนหน้าต่างอยู่
คุณจะเห็นเส้นผมของเธอ คุณจะเห็นแขนเสื้อพองๆ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ส่วนใหญ่ลึกลับมาก มันสามารถได้ยินได้
คุณอาจจะวางแว่นตาไว้บนโต๊ะ
แล้วหันไปทําอะไรสักอย่าง แล้วแว่นคู่นั้นอาจเขยิบออกไปหกนิ้ว
หรือคุณอาจจะถอดต่างหูออก
และคุณวางต่างหูไว้ แล้วพบว่าหายไปข้างนึง
เชื่อว่าวิญญาณตนหนึ่งที่นี่ย้ําคิดย้ําทํามาก
ถ้าคุณย้ายของ เธอจะเอาไปวางที่เดิม
ภรรยาผม เธอไม่ค่อยเชื่อเรื่องผี ยกเว้นที่นี่
แต่การสืบผีครั้งอื่นๆ ของผม
เธอชอบพูดว่า "นั่นไม่ใช่... นั่นไม่ได้เกิดขึ้น"
เธอจะชี้ให้ผมเห็นสิ่งต่างๆ ว่าผมควร... คือผมหมกมุ่นกับมันมากน่ะ
"คุณได้คิดถึงนี่รึเปล่า มันอาจจะนี่หรือนั่นก็ได้"
แต่สําหรับบ้านหลังนี้ เธอเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์
เธอ... ผมไม่คิดว่าเธอไม่เชื่อเลยแม้แต่นิดเดียว
ถ้าเป็นเมอร์เทิลส์
เพราะเราเคยอยู่มาแล้ว
มีครั้งนึง เรากําลังรอคนกลุ่มนึง ที่จะเข้าไปในบ้าน
ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กับแม่ของเธอ
ฉันทักทายเธอ
และเธอถามว่า "ทําไมคุณสกปรกคะ"
ฉันก็เลยก้มลง พยายามดูให้แน่ใจ
ซึ่งฉันก็ดูเรียบร้อยดี
แล้วเธอก็ถามว่า "คุณหิวไหม"
และเธอจริงจังมาก
ถึงเวลาที่พวกเขาต้องเข้าไปในบ้าน และขณะที่ฉันพาพวกเขาไปที่ประตู
เธอหันมาและเธอมองไปข้างหลัง
ตรงที่เราคุยกันก่อนหน้านั้น
แล้วแม่เธอกับฉันก็คิดได้ว่า เมื่อกี้เธอไม่ได้คุยกับฉัน
เธอคุยกับคนอื่น
เธอมองคนที่อยู่เลยฉันไป
และไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร ก็คงจะดูสกปรกนิดหน่อย
และอาจจะดูเหมือนหิว
เด็กๆ มีการเปิดรับที่ผู้ใหญ่ไม่มี
เราเรียนรู้ที่จะตั้งคําถามทุกอย่าง และเด็กๆ ไม่ทําแบบนั้น
ฉันไม่รู้ว่าเธอเห็นใคร
ฉันพูดไม่ได้ว่าเป็นโคลอี้
ฉันพูดไม่ได้ว่าไม่ใช่คนรับใช้ของบ้านอีกหลัง
แต่ฉันรู้แน่ๆ ว่าเธอไม่ได้คุยกับฉัน
หนูน้อยที่มาเที่ยวไม่ใช่คนเดียวที่เห็น
แขกคนอื่นๆ ก็เห็น
สิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นผีชื่อโคลอี้
ว่ากันว่ามีทาสสาวคนนึง
ที่เคยอยู่ในบ้านหลังนี้ช่วงต้นยุค 1800
เธอชื่อโคลอี้
เขาเล่ากันว่า ผู้พิพากษาวูดรัฟฟ์ จ้างคนรับใช้ไว้ในบ้านคนนึง
จากคอขึ้นไป เธอเป็นหญิงผิวดํา
เธอไม่มีหูข้างซ้าย
เธอโพกผ้าโพกหัวสีเขียวเพื่อปกปิดบริเวณนั้น
มีการกล่าวหาว่า เขาไม่ได้แค่เอาเธอมาเป็นทาสเท่านั้น
แต่ยังทําร้ายเธอด้วย
และเธอรู้ว่าเธอต้องยอมเขา
เพราะไม่อย่างนั้น เธอจะต้องออกไปทํางานในไร่
ซึ่งเป็นการใช้แรงงาน ที่หนักและเลวร้ายที่สุดในไร่
เธอถูกจับได้ว่าแอบฟัง
แอบสอดรู้เรื่องภายในครอบครัวพวกเขา
ว่ากันว่าเธอโดนตัดหูทิ้งข้างนึง เพื่อเป็นการลงโทษ
แล้วก็มีการเล่ากันว่า
เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ วางแผนว่าจะทําอะไรได้บ้าง
ที่จะทําให้ตัวเองสําคัญกับครอบครัวได้อีกครั้ง
เธอตัดสินใจว่าจะอบเค้กวันเกิด ให้ลูกสาวคนโตของผู้พิพากษา
โดยใช้น้ําจากดอกยี่โถยอดนิยมแต่มีพิษ
บางคนเชื่อว่าเป็นการทํา เพื่อให้พวกเขาป่วยเท่านั้น
เธอจะได้ดูแลให้ครอบครัวกลับมาแข็งแรง
และพิสูจน์ว่าเธอสําคัญแค่ไหน
แต่บางคนก็เชื่อว่าทําไปเพื่อแก้แค้น
ว่าเธอเอายาพิษใส่เค้กเพื่อฆ่าครอบครัว
ว่ากันว่าตอนนั้นซาราห์กําลังตั้งท้องลูกคนที่สาม
เด็กๆ กับซาราห์กินเค้ก
และแทนที่จะป่วย พิษกลับทําให้พวกเขาตาย
หลังจากรับสารภาพ โคลอี้ก็ถูกแขวนคอ
และพวกเขาเชื่อว่า ถ้าพวกเขาเอาศพไปถ่วงแม่น้ํา
วิญญาณจะขึ้นมาทําร้ายใครไม่ได้
แต่คืนนั้นมีบางอย่างผิดปกติ
วิญญาณของเธออยู่ที่นี่แน่นอน
หลายๆ คนที่มานอนค้างคืน มีค่ําคืนที่สงบมาก
แต่บางคนก็ไม่ บางคนอ้างว่าเห็นเธอ
เรื่องราวของโคลอี้ เป็นเรื่องนึงที่ดังที่สุดของเมอร์เทิลส์
แต่เรื่องราวแวดล้อมเรื่องนั้นที่ถูกบันทึกไว้ มีคําถามที่ยังไม่ได้รับคําตอบ
(โคลอี้มีตัวตนจริงหรือ)
ตอนที่ฉันเขียนหนังสือเกี่ยวกับสถานที่ที่ดังมากๆ
ในสหรัฐฯ ที่ว่ากันว่ามีผีสิง
แน่นอนว่าฉันต้องมาที่ไร่เมอร์เทิลส์แห่งนี้
ฉันเรียกตัวเองว่าผู้ไม่เชื่อ แต่ฉันไม่ลบหลู่
ฉันเลยพยายามเปิดใจไว้
ครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่ ฉันไปเดินดูรอบๆ ตอนกลางวัน
แล้วก็เดินดูตอนกลางคืนด้วย
ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ฉันเดินดูรอบๆ จะมีเรื่องผีเรื่องใหม่ๆ
มันก็เลยน่าเชื่อมากขึ้นเรื่อยๆ มีพัฒนาการขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องผีที่โด่งดังที่สุด เกี่ยวกับเมอร์เทิลส์ น่าเสียดาย
ที่เป็นเรื่องที่ไม่ได้มีความน่าเชื่อถือ อยู่เบื้องหลังมากเท่าไหร่
และนั่นก็คือเรื่องของโคลอี้
มีคนเห็นเธอหลายครั้ง
ว่าเป็นผู้หญิงที่สวมผ้าคลุมสีเขียว หรือผ้าโพกหัวสีเขียว
ในช่วงปี 1950 ตอนที่มาร์โจรี่ มันสัน มารับช่วงต่อไร่แห่งนี้
และเธอก็เริ่มได้ยินเรื่องผีบางเรื่อง
มีคนบอกเธอว่าเจอผู้หญิงคนนึงในบ้าน
ที่สวมผ้าโพกหัวสีเขียว หรือผ้าคลุมสีเขียวรอบศีรษะ
แล้วเรื่องนี้ก็คงอยู่ตลอด ว่ามีผีสิงตนนึงอยู่ในบ้าน
ดูเหมือนเธอจะเป็นวิญญาณที่อยู่ที่นี่ ผู้หญิงสวมผ้าโพกหัวสีเขียว
ตอนที่เรื่องราวของโคลอี้ ถูกสร้างขึ้นโดยไม่มีพื้นฐานความจริง
มันใช้เรื่องราวของผีกับผ้าโพกหัวสีเขียว
ถึงแม้ว่าคําอธิบายจะไม่ตรงกันก็ตาม
แต่เราไม่อยากให้ข้อเท็จจริง มาขัดขวางเรื่องราวดีๆ
อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
แรกเริ่มเดิมที เธอเป็นหญิงชราตัวเล็กชาวฝรั่งเศส
ที่ใส่ชุดสีเขียว
แล้วพอเวลาผ่านไป
เธอก็กลายเป็นหญิงสาวพี่เลี้ยงเด็ก ชาวแคนาดาฝรั่งเศส
ที่สวมหมวกสีเขียว
บางครั้งคนก็บอกว่าเธอเป็นคนขาว บางครั้งคนก็บอกว่าเธอเป็นคนดํา
บางเรื่องก็บอกว่าเธอยังสาวและสวย
แต่บางเรื่องก็บอกว่าเธอเป็นหญิงชราตัวใหญ่
เรื่องนี้มีปัญหาอยู่เยอะมาก
ไม่มีแม้กระทั่งข้อมูล
ว่าครอบครัววูดรัฟฟ์เคยมีทาสชื่อโคลอี้
ทาสคนอื่นๆ มีข้อมูลกันหมด
มีการลงบันทึกชื่อไว้ แต่ไม่มีโคลอี้ในข้อมูล
ฉันคิดว่าโคลอี้มีหลากหลายเรื่องราวมาก
เพราะโคลอี้ต้องเข้ากับยุคสมัยของเรา
ถ้าเราย้อนเวลากลับไปไกลกว่านี้
มันจะมีความเกี่ยวข้องกับ ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศสแคนาดามากขึ้น
ดังนั้นถ้าย้อนกลับไปช่วงปี 1920 และ 1940 ก็จะเป็นผีที่สมเหตุสมผล
ในขณะที่วันนี้ อะไรคือสิ่งที่แย่ที่สุด ที่เรานึกออกในสังคม
การเหยียดเชื้อชาติ มันคือความเป็นทาส
ฉันเลยคิดว่าจริงๆ แล้วผีมักจะเป็น เรื่องที่ปั้นแต่งขึ้นจากจินตนาการของเรา
เชื่อมโยงกับยุคสมัยของเรา
ผมคิดว่านั่นน่าจะเป็นสิ่งที่กวนใจผม มากกว่าเรื่องไหนเกี่ยวกับที่นี่
ตอนที่ผมมาที่นี่ครั้งแรก
เมื่อมองหาประวัติศาสตร์ที่แท้จริง
และได้รู้ว่าประวัติศาสตร์ที่ถูกเล่ากันมานั้น
และยังคงถูกเล่าอยู่ มันเป็นไปไม่ได้
ผมคิดว่าเรื่องของเมอร์เทิลส์นั้น...
มันคือนิทานพื้นบ้านที่ถูกเล่าต่อๆ กันมา
ผมได้ฟังเรื่องพวกนี้มาตลอดชีวิต
มีบางส่วนของเรื่องราว ที่เรารู้ว่าได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่ถูกต้อง
แต่มันฝังอยู่ในนิทานพื้นบ้านพวกนั้นแน่นมาก
จนถูกเล่าขานต่อเนื่องมาเรื่อยๆ
มันยังคงเหมือนเดิม
ด้วยการพยายามเป็นบ้าน ที่เอาไว้สร้างความบันเทิง
มีพื้นที่สําหรับความเชื่อที่ต่างกัน
แน่ใจนะว่ามันเกิดขึ้นแบบนี้ แน่ใจนะว่ามันเกิดขึ้นแบบนั้น ตลอดเวลา
เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อพิสูจน์อะไรกับใครทั้งนั้น
ฉันชอบเล่าเรื่องให้คุณฟัง
ไกด์นําเที่ยวอย่างเรา สนุกกับการเล่าเรื่อง แค่นั้นเอง
เราชอบสร้างความบันเทิงให้แขกของเรา
ฉันว่าการเล่านิทานพื้นบ้านไม่ผิดอะไร
ฉันว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนี้
เรื่องราวเหล่านี้ติดอยู่กับบ้านหลังนี้ และมันมีอยู่มานานแล้ว
นานกว่า 100 ปี
นั่นไม่ใช่สิ่งที่จะด้อยค่าได้ ประสบการณ์ของผู้คนและเรื่องราวของพวกเขา
เราสามารถจดจ่อกับเรื่องอย่างโคลอี้ และพูดว่า "ดูสิว่ามันแย่แค่ไหน"
ผมว่าบางคนอาจพูดว่า "โอ้ มันเป็นเรื่องของการยอมรับความแตกต่าง"
"ดาวเด่นของเรื่องคือหญิงแอฟริกันอเมริกัน"
แต่เธอเป็นตัวร้าย
และเธอไม่มีตัวตน และเธอไม่ได้ทําอะไรผิด
โคลอี้เป็นแค่คนนึงที่ตายที่นี่ และเป็นเรื่องราวนึง
ดังนั้นไม่ว่าเธอจะมีอยู่จริงหรือไม่มีอยู่จริง
ก็มีการฆาตกรรมและความตายอื่นๆ ที่นี่ และมีโศกนาฏกรรมของครอบครัวอื่นๆ เช่นกัน
แม้ว่านิทานพื้นบ้าน และเรื่องผีที่เล่ากันในเมอร์เทิลส์
อาจไม่จริงทั้งหมด แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน
ผู้มาเยือนนับไม่ถ้วน บอกเล่าประสบการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้
(ถ้าโคลอี้ไม่มีอยู่จริง ใครกันที่สิงไร่เมอร์เทิลส์)
ผมคิดว่าเมอร์เทิลส์ มีส่วนประกอบทุกอย่างของสถานที่ที่มีผีสิง
มันมีอดีตอยู่เบื้องหลัง
ผมได้ตรวจสอบข้อมูล เพื่อค้นหาความจริงของเรื่องราว
ตอนที่เดวิด แบรดฟอร์ดมาที่นี่ ในช่วงทศวรรษที่ 1700
เขาพาครอบครัวมา เริ่มทําไร่ทําสวน
เขาเคยเป็นทนาย
และตัดสินใจเปิดสอนในพื้นที่ ให้กับคนที่อยากเรียนกฎหมาย
นักเรียนคนหนึ่งของเขา คือชายชื่อคลาร์ก วูดรัฟฟ์
ที่มาที่นี่เพื่อเรียนเพื่อจะเป็นทนาย
และเขาก็ตกหลุมรัก
กับลูกสาวของผู้พิพากษาแบรดฟอร์ดด้วย ซาราห์ มาทิลดา
สุดท้ายพวกเขาก็แต่งงานกัน และมีลูกสามคน
หลังจากแบรดฟอร์ดเสียชีวิต พวกเขาก็ดูแลบ้านต่อ
ในปี 1823 ซาราห์เสียชีวิต
แต่ไม่ใช่จากเค้กวันเกิดมีพิษ
มันง่ายมากที่จะตรวจสอบข้อมูล
และพบว่าซาราห์ตายเพราะไข้เหลือง
มันน่าเศร้ามาก
แต่เขาก็ยังอยู่กับลูกๆ ที่บ้าน
ฤดูร้อนถัดมา ลูกๆ ของเขาสองคนเสียชีวิต
เพราะโรคไข้เหลืองเหมือนกัน
ไม่เคยมีใครตายเพราะเค้กวันเกิดมีพิษเลย
และซาราห์ก็ควรจะท้องลูกคนที่สามของพวกเขา
ซึ่งแปลว่าออคเทเวียจะต้องไม่เคยมีตัวตน
แต่ชัดเจนว่าเธอมีตัวตน
เขาส่งลูกสาวคนโตไปอยู่โรงเรียนประจํา
และขายบ้านให้กับครอบครัวสเตอร์ลิง สองสามปีต่อมา
แล้วพวกเขาก็ประสบโศกนาฏกรรมที่นี่เช่นกัน
มีลูกๆ แค่สี่คนจากทั้งหมดเก้าคน ที่ได้โตเป็นผู้ใหญ่
ที่เหลือตายเพราะสาเหตุธรรมชาติ ที่บ้านหลังนี้ บนที่ดินผืนนี้
หลังจากนั้น บ้านก็ถูกขายและขายต่ออีกหลายครั้ง
มีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นอีก
ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของเมอร์เทิลส์ เกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมเยอะมากจริงๆ
ความบอบช้ําเยอะมาก
มีการตายเกิดขึ้นในบ้านเยอะมาก
(ฆาตกรรมสุดสยอง)
(ถูกฆาตกรรมระหว่างเล่นพนัน การฆ่ายังไม่คลี่คลาย)
ลูกเขยของสเตอร์ลิงถูกฆ่าตาย
คดีฆาตกรรมนั่นไม่เคยคลี่คลาย
มีคนจมน้ําตายเพราะไล่จับวัวจรจัด
และมีคนตายอยู่เรื่อยๆ
ดังนั้นถ้าเราเชื่อว่ามีผีอยู่เบื้องหลัง
เพราะเรื่องที่ยังค้างคาใจ นี่ก็เป็นสถานที่นึงที่มีผีแน่นอน
บ้านหลังนี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร มันก็แค่เรื่องราวของความกังวล
ความโกรธ และความเศร้า และอะไรแบบนั้น...
ถ้ามันฝังอยู่ในบ้านหลังนี้ ก็เป็นสมมติฐานนึง
โอ้โห การที่คนไม่รู้จักกัน
ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน
แต่ก็ยังเล่าเรื่องการเจอผีและสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้าน
ที่คล้ายกันมาก ผมคิดจริงๆ ว่ามันอาจจะมีผีสิง
ตอนนี้เราอยู่ที่ชานบ้านด้านหลัง
และเคยมีคนที่นั่งผ่อนคลายอยู่ตรงชานบ้าน
พวกเขาบอกว่าดีจังที่มีบริกรหญิง
บริกรชายแต่งเครื่องแบบ
เราไม่ได้ให้พวกเขาแต่งเครื่องแบบค่ะ
พวกเขาเห็นใครเดินไปเดินมา เราไม่รู้
ผีพวกนี้ วิญญาณพวกนี้ พวกมันอาจจะรู้สึกผูกพันกับคุณได้
ผมรู้ว่ามีเด็กผู้หญิงคนนึงที่ชอบให้มีเด็กๆ อยู่ใกล้ๆ
และลูกผม เขาจําเรื่องนี้ไม่ได้หรอก
เราพาเขามาที่นี่ตอนเขายังเด็ก และผมถามว่า "ไปไหนมา"
เขาบอกว่า "ผมเล่นกับ เด็กผู้หญิงผมบลอนด์อยู่ตรงนั้น"
ที่นั่นไม่มีเด็กซะหน่อย
มีเด็กหลายคนที่เคยอยู่ในบ้านหลังนี้
ครอบครัวสเตอร์ลิง ก็สูญเสียลูกไปหลายคนตั้งแต่อายุยังน้อย
ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่า ผีของพวกเขาอาจยังอยู่เช่นกัน
มีเรื่องเล่าที่ว่าคุณอาจเห็นเด็กๆ ในกระจก
หรือที่ได้ยินมากกว่าก็คือ คนได้ยินพวกเขาหัวเราะและเล่นกัน
มีคนเห็นเด็กสวมชุดย้อนยุคอยู่ที่ลานหน้าบ้าน
ทุกคนต้องเจอเรื่องแบบนี้จริงๆ และบางครั้ง... มัน...
ผู้คนเจอบางอย่างที่มืดมน
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร
แต่ผมรู้ว่าพวกมันมีแนวโน้ม ที่จะปรากฏให้เราเห็น
มีอยู่ครั้งนึง เรากําลังเช็กเอาท์
และเรากลับขึ้นไปบนห้อง เพื่อดูว่าลืมของอะไรไว้รึเปล่า
และที่กลางห้องมีลูกหินลูกใหญ่อยู่
เราน่าจะเห็นลูกหินนั่นแล้วในตอนกลางคืน ผมพูดว่า "ว้าว"
ผมหยิบมันขึ้นมา ผมพูดว่า "นี่มาจากไหนเนี่ย"
และใต้โต๊ะเครื่องแป้งตัวเดียวกัน ก็มีลูกหินกลิ้งออกมา
ปกติผมจะพกเครื่องอัดเสียงเดินไปทุกที่
และผมกับภรรยาเพิ่งจะเก็บข้าวของกัน
แล้วผู้หญิงคนนึงที่อยู่ข้างๆ ผม ซึ่งตอนนั้นไม่อยู่ตรงนั้น
เธอพูดว่า "ฉันเกลียดแก"
ผมเปิดฟังในเวลาต่อมา และผมพูดว่า
"โห ผมคงทําให้ใครโกรธมากแน่ๆ"
ฉันเกลียดแก
เราถามคําถาม
"คุณอยู่ที่นี่ไหม" อะไรแบบนั้น
ถ้าคุณโชคดี คุณจะได้คําตอบ คําตอบที่ชาญฉลาด
ร้องไห้เพื่อฉันเหรอ
ได้ยินไหม
ที่นี่มีห้องสี่ห้องอยู่ชั้นบนสุด อย่างที่คุณเห็น
ทุกห้องตั้งชื่อตามคนบางคน ที่เกี่ยวข้องกับบ้านหลังนี้
ในห้องนี้ ห้องจอห์น ลีค ผมก้าวลงจากเตียง
และมีคนจับข้อเท้าผม และเล่นนิ้วเท้าผม
(ห้องจอห์น ดับเบิลยู ลีค)
มีครั้งนึง เรานั่งกันอยู่ชั้นล่างตอนประมาณตีหนึ่ง
แล้วอยู่ๆ โคมระย้าก็แกว่งไปแกว่งมา
ผมนึกว่ามันจะตกจากเพดานเลยละ
จากนั้นหญิงสาวคนนึง
ที่ผมเพิ่งเจอครั้งแรกในคืนนั้น เธอถามว่า "คุณเห็นเธอไหม"
ผมถาม "เห็นใคร" "เธออยู่ตรงหน้าคุณเนี่ย" และผมขนลุกไปหมด ตัวผมเย็น
และ "เธอโกรธคุณมาก"
"เธอชี้นิ้วใส่หน้าคุณ และตะโกนใส่คุณ"
และผมก็แบบ "ว้าว"
ผมแค่นั่งดูโคมระย้าแกว่งไปแกว่งมานะ
โคมระย้าเริ่มแกว่งน้อยลง และผมถามว่า "ตอนนี้เธออยู่ตรงหน้าผมไหม"
"ไม่ เธอเพิ่งเดินผ่านฉันไป"
"เธอเข้าไปในห้องกินข้าวของเด็กๆ
ที่คุณตั้งกล้องไว้"
ผมเข้าไปแล้วเริ่มถ่ายรูป ทั่วทั้งห้องด้วยกล้องทั้งสองตัว
แล้วผมก็เอาม้วนฟิล์ม
ไปให้ตัวแทนจําหน่ายที่ผมรู้ว่าล้างฟิล์มได้เร็วมาก
เขาเดินออกมาและถามว่า "คุณเพิ่งมาจากสนามบินเหรอ"
ผมบอก "เปล่า ทําไม" เขาบอก "ฟิล์มคุณไหม้หมดเลย"
ทําไมคุณถึงกลับมาเรื่อยๆ คะ
เป็นคําถามที่ดี มีคนถามหลายคนนะ
ผมว่าคงเหมือนนั่งชิงช้าสวรรค์หรือรถไฟเหาะมั้ง
คุณตัวแข็งทื่อตอนที่รถคันนั้น ขึ้นไปบนจุดสูงสุดของรถไฟเหาะ
จากนั้นก็... "โอ้ เร็วเข้า อีกสักรอบกันเถอะ"
แต่โดยรวมแล้ว ผมก็เป็นแค่คนที่คลั่งไคล้เรื่องเหนือธรรมชาติ
ที่รักไร่เมอร์เทิลส์
ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่เมอร์เทิลส์
มีตั้งแต่การมองเห็นที่ไม่รุนแรง ไปจนถึงการรบกวนทางกาย
แต่มันพยายามจะบอกอะไรเรากันแน่
(วิญญาณกําลังขอให้เรายอมรับ)
(ประวัติศาสตร์ที่แท้จริง ของไร่เมอร์เทิลส์รึเปล่า)
ถ้าคุณเอาเมอร์เทิลส์แห่งศตวรรษที่ 21 ไว้บนเส้นเวลาแห่งประวัติศาสตร์ที่ยาวนานขึ้น
ผมคิดว่ามันเป็นส่วนนึงของเรื่องราว 200 ปี
ของการพยายามที่จะทําให้ไร่แห่งนึง มีกําไรมากที่สุดเท่าที่จะทําได้
ก่อนการปลดแอก นั่นหมายถึงการบังคับให้ทาสปลูกฝ้าย
พอธุรกิจฝ้ายล่มสลายในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
พวกหาเงินเก่งก็กลายเป็นบางแบรนด์ ของธุรกิจท่องเที่ยวเกี่ยวกับเชื้อชาติ
ที่เข้าไปพัวพันกับจินตนาการของ ชาวอเมริกันผิวขาวเรื่องอํานาจและอํานาจสูงสุด
การเปลี่ยนแปลงนั้นยังคงดําเนินต่อมาจนทุกวันนี้
แต่ในศตวรรษที่ 21
มีชาวอเมริกันจํานวนมากขึ้นเรื่อยๆ ที่ไม่สบายใจกับเรื่องนั้น
หรือเห็นปัญหาที่แท้จริงในนั้น
เราทําพื้นที่ไร่ในยุคใหม่ และเรากําลังทําให้มันทันสมัย
ให้รู้สึกว่านี่คือที่สําหรับทุกคนและทุกสาขาอาชีพ
ผมไม่ได้เพิกเฉยต่อความคิดที่ว่า มันทําให้บางคนไม่พอใจ
และคนที่ถูกมันกระตุ้นหรือทําให้ขุ่นเคือง
ผมอยากรู้ว่าเราทําอะไรได้ เพื่อให้มันดีขึ้นและพัฒนาขึ้น
เจ้าของไร่แถวนี้
ทิ้งบันทึกรายละเอียดไว้ในหลายกรณี
และเราสามารถดูได้ว่าภารกิจในแต่ละวัน
ในไร่เหล่านี้เป็นยังไง
เบนเน็ต เอช แบร์โรว์
ชาวไร่คนนึงที่อาศัยอยู่ห่างจากไร่เมอร์เทิลส์ ไม่ถึงสองกิโลเมตร
เขาเก็บบันทึกประจําวันไว้
และในบันทึกนั้น เขาบันทึกการทรมาน ที่เขาเป็นคนลงโทษด้วยตัวเอง
กับคนประมาณ 100 คน ที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเขา
การเฆี่ยน การเอาหัวทาสจุ่มใต้น้ํา...
การรวมกันที่ป่าเถื่อนและน่ากลัวอย่างแท้จริง
ของความเจ็บปวดทางร่างกาย และความอับอายในที่สาธารณะนี้
ผมคิดว่าจริงๆ แล้วจุดสนใจของที่นี่ น่าจะเปลี่ยนตรงที่...
เล่าเรื่องของโคลอี้ แล้วบอกผู้คนว่ามันไม่จริง
ไม่ใช่แค่เมอร์เทิลส์ที่หลีกเลี่ยง วิธีการที่เน้นประวัติศาสตร์มากขึ้น
และเปลี่ยนไปเน้นการท่องเที่ยวแทน
ไร่อื่นๆ ก็ทําแบบเดียวกัน
และอย่างที่เห็นในโซเชียลมีเดียเต็มไปหมด หลายคนไม่เห็นด้วยกับแนวคิดนี้
และไร่แห่งนี้ได้กลายเป็นที่พักพร้อมอาหารเช้า
ที่ที่บรรพบุรุษของฉันถูกฆ่า ถูกทําร้าย ถูกข่มขืน...
มันประหลาดมากที่คนไปแต่งงานกันที่ไร่
พระเจ้าทรงรู้ว่ามีทาสกี่คนที่ถูกรุมทําร้าย ถูกทรมาน หรือถูกฝัง
จากนั้นก็แต่งงานที่นั่น และมีความสุขที่สุดในชีวิตที่นั่นกัน
ประวัติความเป็นทาสในประเทศนี้ ถูกปฏิเสธมาโดยตลอด
และตอนนี้มันถูกเยาะเย้ย ด้วยการกลายเป็นสถานที่พักผ่อนสุดหรู
(ยังหาเงินจากความเป็นทาสอยู่ และนี่ก็ปี 2022 แล้ว! ทุเรศมาก!)
(ไม่ นั่นเป็นการทํากับ สถานที่นั้นได้แย่มาก ทําไม)
(พวกเขาควรบริจาคมัน ให้พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์คนดํา)
(และเปลี่ยนเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดเล็ก)
ผมอยากให้เราทุ่มเท พลังงานของเราในการฟื้นฟูเรื่องราว
และมุมมองของคนที่เป็นทาส
คนที่พยายามเอาตัวรอดและอดทน
ภายใต้สถานการณ์ ที่ยากลําบากและการกดขี่อย่างหนัก
พยายามสร้างครอบครัว และชุมชน และถ่ายทอดวัฒนธรรม
ผมว่าเรื่องพวกนั้นมีพลังมากกว่า
และมีความหมายและน่าสนใจกว่า
เรื่องเล่าที่ยกย่องผู้หญิงใส่กระโปรงสุ่ม
กินแซนด์วิชแตงกวาบนระเบียง
น่าเสียดายที่เรื่องราวส่วนใหญ่ ของคนเหล่านั้นที่ถูกกดขี่ในเมอร์เทิลส์
สูญหายไป
เพราะในสมัยนั้น
ประวัติชีวิตของพวกเขา ไม่ได้ถูกเก็บไว้อย่างสม่ําเสมอ
มีเรื่องต้องวิเคราะห์เยอะมาก มันเป็นอะไรที่...
สิ่งที่อยู่เบื้องหลังและส่ิงที่กล้องไม่ได้ถ่าย มันสําคัญกับเรามาก
เราอยากทําให้แน่ใจว่านําเสนอได้ถูกต้อง
และมันท้าทายและอึดอัด
ไม่ว่าประวัติศาสตร์ของเมอร์เทิลส์
และการใช้ที่ดินในปัจจุบันจะซับซ้อนแค่ไหน
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน
มีผีหลายชนิดอาศัยอยู่ที่นี่
เชื่อกันว่าทุกครั้งที่มีคนตายในไร่
กระจกทุกบานจะถูกคลุมด้วยผ้าดํา
ในช่วงที่ผู้พิพากษาวูดรัฟฟ์ สูญเสียบางส่วนของครอบครัวไป
มันน่าจะมีความสับสนอย่างมาก
จนเชื่อกันว่ากระจกบานนี้ เคยแขวนอยู่ในห้องกินข้าวหลัก
และมันไม่ได้ถูกคลุมไว้
คุณจะเห็นที่ด้านนี้ของกระจก มันดูเหมือนรอยมือหรือรอยอุ้งเท้า
เชื่อกันว่าวิญญาณ จากจิตวิญญาณของคนเหล่านั้นยังอยู่ข้างใน
หลายคนถ่ายรูปกระจกบานนี้ไป
ใบหน้าของเด็กสองคนจะปรากฏ อยู่ในส่วนนั้นของรูปถ่าย
มันตอบสนองแรงมากตรงกระจก ดูสิ ตรงรอยเปื้อนพอดีเลย
เรื่องกระจก ฉันไม่เชื่อหรอก มันมีอายุ 200 ปีแล้ว
มันไม่ใช่ของดั้งเดิมของบ้าน
ถ้าดูสิ่งที่น่าจะเป็นใบหน้า และสิ่งที่อ้างว่าเป็นรอยมือหรือรอยกรงเล็บ
มันดูเหมือนความบกพร่องในกระจกมากกว่า
รอยมือดูเหมือนจะอยู่ตรงนั้น
และมันอาจเป็นรอยมือของคนทํากระจกก็ได้
ผมเห็นบางอย่างในกระจกนั่น
ตอนนั้นประมาณตีหนึ่งหรือตีสอง ผมกับน้องเขยผมยังไม่นอน
ผมมองเข้าไปในนั้น และผมคิดว่าผมเห็นแสงไฟในกระจก
และผมคิดว่ามันคือไฟรถข้างนอก
แล้วเราก็ลุกขึ้นดูมัน
ในกระจกมีแสงไฟกลมๆ สามลูก
มันกระเด้งไปมาอยู่ข้างในเหมือนพินบอล
แล้วผมก็มองไปที่น้องเขยผม และเขาเหมือนอยู่ในรัศมี
เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว
และมันสว่างไสว เหมือนเขาอยู่ในไนต์คลับที่มีแบล็กไลท์
เราขนลุกกันทั้งคู่ และมัน...
เรารู้สึกได้ถึงพลังงานเยอะมาก แล้วมันก็ฟิ้ว หายไป
แล้วไฟก็ดับ
มีหลายคนที่เห็นอะไรๆ ในกระจก
ไม่ว่าจะเห็นเองกับตา หรือในรูปถ่ายที่พวกเขาถ่าย
และเป็นที่ที่ถูกถ่ายรูปมากที่สุดในไร่
(คุณเชื่อหรือยัง ดูข้างหลังผู้หญิงที่กําลังถ่ายรูปสิ)
(ผีไร่เมอร์เทิลส์ ทัวร์และรูปถ่าย ส่วนที่สองของสอง)
หลายคนมาที่นี่และถ่ายรูป
แล้วหลังจากนั้นจะพบว่ามีรูปของผี
มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือไม่ก็เห็นโคลอี้
แต่ปกติจะเห็นหลังจากถ่ายรูปแล้ว
ฉันเลยตรวจสอบจํานวนรูปพวกนี้
และจําผีพวกนี้บางตัวได้
บางครั้งมันก็มาจากแอปผี
มีการใช้แอปพวกนี้ในรูปถ่าย ของสถานที่ดังๆ อื่นๆ เยอะเหมือนกัน
(ใส่ผีเข้าไป เริ่ม)
มีแอปผีอยู่เป็นสิบๆ แอป
และคุณสร้างผีพวกนี้เองได้ง่ายๆ
คุณถ่ายรูปอะไรสักอย่าง
ไม่มีอะไรในนั้น แล้วคุณก็ใส่รูปเด็กผู้หญิงน่ากลัวเข้าไป
คุณก็ได้ผีแล้ว
ถ้าเราดูรูปผีในตํานาน คุณภาพจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
มันเลยเบลอมาก ยากที่จะเห็นรายละเอียด
และมีคําอธิบายธรรมดาๆ มากมาย ว่ารูปถ่ายนั้นคืออะไร
มันอาจเป็นรูปถ่ายของเงา
มันอาจเป็นเครื่องมือหรืออุปกรณ์
หรือของอื่นๆ ที่เก็บไว้ที่นั่นในตอนนั้น
ฉันว่ามันเข้ากับความเชื่อ ของหลายคนที่ว่านี่คือโคลอี้
นี่คือสิ่งที่คนอยากเห็นในรูปนั้น
แต่ไม่ใช่ทุกรูปที่ถ่ายที่เมอร์เทิลส์
จะมีคําอธิบายที่มีเหตุผล
มีครั้งหนึ่งที่ฝนเทลงมา
ฝนตกหนักมาก และมันมีหมอกที่เย็นมาก
บนสระน้ําข้างนอกนั่น
ผมบอกว่า "ผมจะออกไปถ่ายรูป"
ผมเลยตั้งขาตั้งกล้อง ผมใช้ฟิล์มความไวแสง 1600
แล้วผมก็เอาฟิล์มไปล้าง
และผมน่าจะถ่ายรูปไปมากกว่านั้น
มีไฟสีแดงดวงเล็กๆ อยู่ในศาลา
แล้วมันก็ใหญ่ขึ้น และดูเหมือนผู้หญิงใส่หมวก
นั่นคือการตีความของผม
มันอาจเป็นอะไรได้หลายอย่าง แต่คุณเห็นอะไรบางอย่างแน่ๆ
ผมน่าจะถ่ายไปมากกว่านั้น
เพราะมันดูเหมือนอะไรบางอย่าง ที่กําลังพัฒนาเป็นอะไรบางอย่างขึ้นอีกหน่อย
ฉันจะบอกว่ามาที่ไร่เมอร์เทิลส์เถอะค่ะ
มาสนุกกับนิทานพื้นบ้าน สนุกกับเรื่องราว
สนุกกับประสบการณ์นั้นในแง่ของความบันเทิง
แต่มันสําคัญมาก ที่จะต้องให้เกียรติประวัติศาสตร์ด้วย
ประวัติศาสตร์สําคัญอย่างมาก
และเราไม่อยากลบมันด้วยเรื่องแต่ง
ผมบอกทุกคนว่า
"เข้ามาด้วยใจที่เปิดกว้าง ใส่ใจทุกอย่าง"
"เคารพบ้านมากกว่าสิ่งอื่นใด"
"เคารพประวัติศาสตร์"
ผมหวังว่าผู้คนจะยังคงตื่นเต้นกับ ด้านที่เหนือธรรมชาติของบ้านต่อไป
และเล่นกับผีและนิทานพื้นบ้านอย่างที่มันเป็น
แต่ผมก็หวังว่าจะเปลี่ยนบ้านไปในทิศทาง
ที่เป็นสถานที่ที่มีเหตุผลให้แวะมา มากขึ้นเรื่อยๆ ด้วย
และสุดท้ายก็ยังคงเป็นสถานที่ชุมนุม เป็นสถานที่
เพื่อสร้างความบันเทิง และต้อนรับผู้คนจากทุกสาขาอาชีพ
ฉันรู้จักมอร์แกนตั้งแต่เขาอายุ 18 เดือน
ตอนนี้เขาดูแลเมอร์เทิลส์และทําหน้าที่ได้ดีมาก
เขาจะบอกคุณ ถ้าเขายังไม่ได้บอกคุณ
ว่าไม่ใช่เขาที่ดูแลเมอร์เทิลส์ แต่เมอร์เทิลส์ดูแลเขา
หลายคนถามฉัน ก่อนฉันจะมาอยู่ที่เมอร์เทิลส์ ว่าฉันเชื่อเรื่องผีไหม
เชื่อค่ะ ฉันเชื่อเรื่องผีมาตลอด
แต่มันมีบางอย่างเกี่ยวกับการอยู่ที่นี่ และการเชื่อเรื่องผี
จากนั้นฉันก็แค่เปิดใจให้กับสิ่งที่อยู่ที่นี่
มีหลายเรื่องที่เราไม่รู้
มีเพลงเก่าๆ เกี่ยวกับผีที่ร้องว่า
"แล้วฉันจะเข้าใจมันมากขึ้นในที่สุด"
มีเรื่องมากมายที่คุณยังไม่รู้ แต่ฉันพร้อมจะรู้รึยัง
รู้ไหม ฉันรอได้
แต่เวลาฉันถ่ายรูปพวกนั้น
และมันมีบางอย่างที่ฉันไม่อาจเห็นด้วยตาเปล่าได้
มันทําให้สงสัยว่าจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ใครจับตาดูคุณอยู่
ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของเมอร์เทิลส์ อาจไม่ชัดเจนตลอดไป
แต่มีสิงหนึ่งที่แน่นอน
เราคือผู้มาเยือน
พวกเขาไม่ใช่
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล