Bu çevrede herkes
plantasyonları ve bu plantasyonların orada daha önce yaşayanlar tarafından
ziyaret edildiğini bilir.
Ama ben hayaletlerin gerçek olduğu fikrine hiç ısınamadım.
Buraya bir arkadaşı ziyarete geldik. Yemek planı yaptık.
Yemekten sonra eşim tura katılmak istedi.
Bu odaya girdik, fotoğraf çekmeye başladım.
Flaşsız çekiyordum. Bir şey görmeyi beklemiyordum.
Bu tarafın fotoğraflarını çekmeye başladım.
Yatağın etrafından dolanmam gerekti.
Fotoğraf çekip kapıdan çıkıyorduk. En son ben kalmıştım.
Hafta içi bir gün işten sonra yemeğimi yemişim,
koltukta oturuyorum, Myrtles'a gittiğimizi hatırladım.
Fotoğraflara göz gezdirdim, hepsi çok korkunçtu.
Kahverengi, bulanık ve lekeli.
Sonra bir tanesini açıp baktım ve şoke oldum.
Gördüğünüz gibi bu
şu camın fotoğrafı.
Görüntüdeki silüet çok küçük,
orada bir insan duruyor olsa camın yanında daha büyük kalırdı.
Yani boyutu çok saçma.
CEVAP YOK, SORU İŞARETİ ÇOK
ESRARENGİZ OLAYLAR
Myrtles Plantasyonu'nun karanlık ve karmaşık bir geçmişi var.
Kırk küsur yıldır ziyaretçiler
burada yaşandığı söylenen paranormal olaylara tanık olmak için
plantasyona akın ediyor.
OLASILIKLAR DEFTERİ
MYRTLES PLANTASYONU'NA MUSALLAT OLAN NE?
Myrtles'a hoş geldiniz. Ben Hester Eby. Size etrafı gezdireyim.
Burası en sevdiğim odalardan biri, ana yemek odası.
Myrtles Plantasyonu denince akla perili ev geliyor.
Ama aslında bundan çok daha fazlası. Ben de yıllar içinde öğrendim.
Myrtles hep Amerika'nın en tekinsiz evlerinden biri oldu.
PLANTASYONDA SAKLI DEHŞET
ÜLKENİN EN TEKİNSİZ EVİ Mİ?
El feneri kendi kendine açıldı.
Biz uyurken garip sesler yoğunlaşıyor.
ISLIK SESİ!
Kulağıma birinin fısıldadığını hissettim resmen.
Evin bulunduğu yer St. Francisville, Louisiana.
Baton Rouge'un 40 kilometre kuzeyi.
Küçük, eski ama hoş, oda kahvaltı konseptinde bir yer.
Güçlü bir çekiciliği var. Kendine özgü bir yer.
Burası Fransız yatak odası.
Bu odadaki tüm parçalar orijinaldir.
Oyuncak bebeklerimiz sadece birer süs ama birçoklarının onlarla bir anısı var.
Özellikle de Fannie Williams Odası'ndaki bebeklerle.
Bir sürü insan paranoya...
Bebeklerin yön değiştirdiğini söylüyorlar.
İnsanların bana "Orada biri var.
Belki görmüyorsun ama orada" dediği oldu ve onlara inanıyorum.
Bazıları da "Bunlara gerçekten inanıyor musun?" diyor,
ben de "İnanıyorum" diyorum.
Myrtles'la serüvenim seneler önce iş aramamla başladı.
Telefon rehberine bakıyordum, rehberi yere düşürdüm,
M harfinde Myrtles Plantasyonu'nun olduğu sayfa açıldı.
1796'da bir ev inşa edilmiş.
General David Bradford inşa etmiş.
Bradford, Viski İsyanı'na önderlik etmiş,
sonra can havliyle Louisiana'ya gelmiş.
General Bradford aşağı yukarı böyle görünüyormuş.
Her baba gibi o da kızını evlendirmek istiyormuş.
Kızı için uygun kişinin Yargıç Clark Woodruff olduğunu düşünmüş.
Generalin kızı Sarah'yla evlenen yargıç evi devralmış.
Buranın adını Laurel Hill'ken Myrtles yapmış.
Crepe myrtle'ı, yani oya ağacını, çok severmiş.
Myrtles Plantasyonu'nun sahibiyim.
Sırf burada büyüdüğüm için galiba. Şanslı doğmuşum.
Ailem burayı 92'de, ben sekiz aylıkken satın aldı.
Buraya taşınma ve burayı yuvaları yapma fikrini
cazip bulmuşlardı.
Kırsalda oda kahvaltı olarak işlettikleri sakin bir konakta bebek büyütmek
tatlı olur demişler, ne bilsinler?
Ailem 92'de Myrtles'ı aldığında
buranın perilerin en uğrak yerlerinden olduğunu biliyordu.
Buna inanıyorlar mıydı bilmiyorum.
Birkaç kez başıma geldi.
Göz ucuyla gördüğüm şeyler oldu genelde.
Çok belirgin şeyler, "Tamam işte, gördüm" dediğim,
tarif edebildiğim şeyler.
Sonra bir anda yok oluyorlardı.
Bazıları bir şeyler hissediyor.
Fazla bir şey görmelerine gerek yok çünkü hissediyorlar.
Bazen bana da yeterince hızlı dönsem
yanımda birini görecekmişim gibi geliyor ama o kadar hızlı olamıyorum.
Veya göz ucuyla baksam görecekmişim gibi. Bazen de bir koku oluyor.
Bazen sadece bir his. "Sallanan koltuk sallandı" diyorsunuz.
"Gördün mü?"
"Evet, gördüm ama nasıl oldu açıklayamam."
Bu fotoğrafı 1992'nin sonlarında annem çekmişti.
Sigorta için mülkün fotoğraflarını çekiyordu.
Gelecek yıl için sigortayı yenileyeceklerdi.
Kareye kimsenin girmemesi gerekiyordu,
o yüzden kimsenin olmadığı bir gün seçmişti.
Fotoğrafları çekti, gönderdi,
onu arayıp çektiği fotoğrafta birinin olduğunu söylediler.
Ailem mülkü satın alırken
bu paranormal olay muhabbetine kuşkulu yaklaşıyordu.
Bu olay onlar için dönüm noktası oldu.
Paranormal olaylar araştırmacısıyım.
Bir ekibim var.
Geceleri gaipten gelen seslerle uyanan ailelerin evlerini araştırıyoruz.
Onuncu evlilik yıl dönümümüzde eşimle bir gece burada kalalım dedik.
Önümüzdeki pencereler bir anda
şiddetle titremeye başladı.
Etrafta buna sebep olabilecek bir alet yoktu.
Kalkıp pencereye dokunmak istedim. Tam dokunacakken durdu.
Fotoğraf çekmek için dışarı çıktım.
O zaman görmemiştim ama filmi tab edince
camdan sarkan küçük bir kız göründü.
Saç çizgisi, balon kollu giysisi seçiliyor.
Burada olanlar genelde belli belirsiz, işitilebilir şeyler.
Mesela bardağınızı masaya koyarsınız,
siz başka şeyle ilgilenirken o 15 santim öteye gitmiştir.
Veya küpelerinizi çıkarır koyarsınız, sonra bir bakmışsınız biri kayıp.
Buradaki ruhlardan biri OKB'den muzdarip.
Yerini değiştirdiklerinizi geri koyar.
Eşim bu olaylara hep kuşkuyla yaklaşıyor ama burası hariç.
Diğer hayalet araştırmalarımda olaya hep "Öyle bir şey olmadı" diye yaklaşır.
Bana ihtimaller sayar. Ben olaya kendimi kaptırmışımdır.
"Ya şöyle olmuşsa? Belki şu ya da bu yüzdendir."
Ama konu bu ev oldu mu o da her şeyin farkında.
Myrtles konusunda aklında tek bir şüphe olduğunu sanmıyorum.
Çünkü yaşadık ve gördük.
Bir keresinde bir grubun eve girmesini bekliyorduk.
Annesiyle beraber küçük bir kız vardı.
Ona selam verdim.
Bana "Niye kir içindesin?" diye sordu.
Başımı eğip üstüme başıma baktım.
Epey düzgün görünüyordum.
"Aç mısın?" dedi.
Gayet ciddiydi.
Eve girme vakitleri geldiğinde onları kapıya kadar geçiriyordum ki
arkasını dönüp o konuşmayı yaptığımız yere baktı.
Annesiyle şunu anladık, benimle konuşmuyordu.
Başkasıyla konuşuyordu.
Benim arkamdaki birine bakıyordu.
Bu kişi her kimse belki de üstü başı kirliydi,
belki aç görünüyordu.
Yetişkinlerin aksine çocukların zihni bunlara daha açık.
Biz her şeyi sorgulamayı öğreniyoruz. Çocuklar bunu yapmıyor.
Kimi gördü bilmiyorum.
Chloe'yi gördü, diyemem.
Hizmetçilerden birini de görmüş olabilir, bilemem.
Ama benimle konuşmadığını biliyorum.
Turdaki küçük kız yalnız değil.
Başka konuklar da
Chloe olduğunu düşündükleri o hayaleti görmüşler.
1800'lerin başında bu evde yaşayan
genç bir köle kız varmış.
Adı Chloe'ymiş.
Anlatılanlara bakılırsa Yargıç Woodruff bir hizmetçi almış.
Siyahi bir kadın.
Sol kulağı yok.
Orayı örtmek için yeşil bir türban takarmış.
İddiaya göre onu kölesi yapmakla kalmamış,
onu istismar da ediyormuş.
Chloe sesini çıkarmaması gerektiğini,
yoksa tarlada çalışması gerekeceğini biliyormuş.
Plantasyondaki en zorlu ve en kötü iş tarla işiydi.
Aile içi meselelerini görüştükleri sırada kendilerini dinlerken yakalamışlar onu.
Söylentiye göre ceza olarak bir kulağını kesmişler.
Sonrasında uzun uzun düşünüp
kendini aileye kanıtlamak için ne yapabileceğini planlamış.
Yargıcın en büyük kızı için doğum günü pastası yapmaya karar vermiş.
Sevilen ama zehirli olan zakkum çiçeğinin özüyle bir pasta yapmış.
Kimilerine göre amacı aileyi hasta edip sonra iyileştirerek
vazgeçilmez olduğunu kanıtlamaktı.
Kimileriyse bunu intikam için yaptığına inanıyor.
Pastaya zehri aileyi öldürmek için kattığını düşünüyorlar.
Söylenenlere göre Sarah o sıra üçüncü çocuğuna hamileymiş.
Sarah da çocuklar da pastadan yemiş
ve zehir onları hasta etmemiş, öldürmüş.
Chloe olayı itiraf ettikten sonra asılmış.
Cesedi gölde ağırlıkla batırırlarsa
ruh da yukarı çıkamaz ve kimseye zarar veremez demişler.
İşler yolunda gitmemiş belli ki.
Ruhu kesinlikle burada.
Bazıları gayet sakin bir gece geçirirken bazıları için durum öyle değil.
Onu gördüklerini söylüyorlar.
Chloe'nin hikâyesi Myrtles'daki en meşhur hikâyelerden biri
ama Myrtles'ın kayıtlara geçen geçmişinde
bununla ilgili birçok cevapsız soru bulunuyor.
CHLOE DİYE BİRİ GERÇEKTEN VAR MIYDI?
Amerika'daki perili olduğu söylenen meşhur yerlerle ilgili bir kitap yazarken
tabii ki Myrtles Plantasyonu'na da gelmem gerekiyordu.
Şüpheciyim ama eleştirel yaklaşmıyorum.
Açık fikirli olmaya çalışıyorum.
Buraya ilk geldiğimde bir gündüz turu yaptım,
bir de gece turu.
Her turda yeni hayaletlerle ilgili yeni hikâyeler duyuyorum.
Hikâyelere hep bir yenisi ekleniyor. Sürekli bir gelişim var.
Myrtles'la bağlantılı en ünlü hayalet hikâyesi
güvenilirliği şaibeli olan bir hikâye maalesef.
Chloe'nin hikâyesi.
Birçok kez kafasına yeşil şal veya türban bağlamış bir kadın olarak görülmüş.
1950'lerde Marjorie Munson bu plantasyonu devraldıktan sonra
hayalet hikâyeleri duymaya başlıyor.
Evde başına yeşil bir türban ya da şal dolamış bir kadının dolaştığına dair
bir hikâye duyuyor.
Bir hayaletin eve musallat olduğu hikâyesi buraya yapışıp kalıyor.
Yeşil türbanlı kadın, burayı evi bellemiş ruh yani.
Chloe'nin hikâyesi yoktan var edildiğinde
yeşil türbanlı hayaletin hikâyesinden yola çıkılmış.
Bazı betimlemelerde tutarsızlık var belki
ama iyi bir hikâyeye çıkan her yol mübahtır.
Burada durum bu.
Başlangıçta yeşil elbiseli, yaşlı, küçük bir Fransız kadındı.
Zamanla yeşil başlıklı,
genç, Fransız kökenli Kanadalı bir bakıcıya dönüştü.
Bazen beyaz olduğu söyleniyor, bazense siyahi.
Bazı hikâyelerde genç ve güzel oluyor,
bazı hikâyelerdeyse iri, yaşlı bir kadın.
Bu hikâyeyle ilgili birçok sorun var.
Bunlardan en önemlisi de Woodruff ailesinin
Chloe adında bir köleleri olduğuna dair kayıt bulunmaması.
Başka kölelerine dair kayıtlar var,
hepsi adlarıyla kaydedilmiş ama Chloe yok.
Bence bir sürü farklı Chloe var
çünkü Chloe'nin zamanımıza uyması gerekiyor.
Daha eskiye bakarsak
Fransız kökenli Kanadalıların tarihiyle ilgili bağlar görüyoruz.
1920'lerde ve 1940'larda mantıklı bir hayalet hikâyesi olurdu.
Oysa günümüz toplumunda aklımıza gelen en kötü şey ne?
Irkçılık. Köleleştirme.
Bence hayalet hep hayal gücümüzün bulunduğumuz zamanla bağlantılı bir ürünü.
Myrtles'a geldiğimde beni burayla ilgili en rahatsız eden şey buydu sanırım.
Gerçek tarihin peşindeydim
ama anlatılan, hâlâ da anlatılmakta olan tarihin
imkânsız olduğunu fark ettim.
Bence Myrtles hikâyeleri kesinlikle
nesilden nesle aktarılan halk hikâyeleri.
Ben bu hikâyelerle büyüdüm.
Hikâyedeki bazı kısımların yanlış olduğu kanıtlanmış olsa da
bu kısımlar hikâyeyle öyle iç içe geçmiş ki
hikâye de aynı şekilde anlatılmaya devam ediyor.
Burası insanları en iyi şekilde ağırlamaya çalışarak ayakta kaldı.
Herkes farklı bir şeye inanabilir.
"Öyle mi oldu, emin misiniz?" gibi sorulara açığız.
Derdimiz kimseye bir şey kanıtlamak değil.
Ben hikâye anlatmayı seviyorum.
Tur rehberleri olarak hikâye anlatmayı seviyoruz, o kadar.
Konukları eğlendirmeyi severiz.
Bence folkloru anlatmakta bir sakınca yok.
O da bu evin bir parçası.
Bu hikâyeler evle bütünleşmiş.
Yüz yılı aşkın süredir anlatılıyorlar.
İnsanların deneyimlerini ve hikâyelerini göz ardı edemeyiz.
Chloe'nin hikâyesine bakıp "Ne korkunç bir hikâye" diyebiliriz.
Ama biri de çıkıp "Kapsayıcı bence.
Hikâyenin yıldızı Afroamerikalı bir kadın" diyebilir.
Oysa hikâyedeki kötü karakter o. Aslında gerçek değil, bir kötülük yapmadı.
Chloe burada ölenlerden sadece biri. Hikâyelerden sadece biri.
Böyle biri gerçekten vardı ya da yoktu, fark etmiyor.
Burada başka cinayetler, ölümler ve farklı aile trajedileri yaşandı.
Myrtles'da anlatılan folklor ve hayalet hikâyeleri
tamamıyla gerçek olmasa da kesin olan bir şey var.
Sayısız konuk açıklayamadıkları deneyimler yaşadıklarını bildirdi.
CHLOE GERÇEK DEĞİLDİYSE MYRTLES PLANTASYONU'NA MUSALLAT OLAN KİM?
Bence Myrtles'da bir perili evde olması gereken her şey var.
Ardında bir tarih yatıyor.
Gerçekleri keşfetmek için kayıtları inceledim.
David Bradford 1700'lerde buraya geldiğinde
ailesini de getirdi, burada bir plantasyon kurdu.
Avukatlık yapmıştı
ve hukuk okumak isteyenler için bölgede bir kurs açmaya karar verdi.
Öğrencilerinden biri Clark Woodruff'tu.
Buraya avukatlığı öğrenmeye gelmişti.
Yargıç Bradford'ın kızı Sarah Matilda'ya âşık oldu.
Evlendiler ve üç çocukları oldu.
Bradford öldükten sonra ev onlara kaldı.
1823'te Sarah öldü.
Ama zehirli doğum günü pastasından değil.
Kayıtlara bakıp Sarah'nın sarıhummadan öldüğünü bulmak zor olmadı.
Epey trajik.
Clark Woodruff çocuklarıyla bu evde oturmaya devam etti.
Ertesi yaz çocuklarından ikisi öldü. Onları öldüren de sarıhummaydı.
Kimse zehirli doğum günü pastası yiyip ölmedi.
Güya Sarah ölürken üçüncü çocuğa hamileydi.
O zaman Octavia olmazdı.
Ama Octavia gerçekten vardı.
Woodruff en büyük kızını yatılı okula gönderdi
ve burayı birkaç sene sonra Stirling ailesine sattı.
Onlar da burada az trajedi yaşamadı.
Dokuz çocuklarından dördü yetişkinliği görebildi.
Kalanlar bu evde doğal sebeplerden öldü.
Sonrasında ev defalarca tekrar satıldı.
Birçok başka trajedi yaşandı.
Myrtles'ın gerçek tarihi bir sürü trajedi ve travmayla dolu.
Evin içinde çok sayıda ölüm oldu.
KORKUNÇ CİNAYETLER
KUMARDA ÖLDÜRÜLDÜ CİNAYET ÇÖZÜLEMEDİ
Stirling'lerin damadı öldürüldü.
Bu cinayet hiç çözülemedi.
Biri sahipsiz bir sığırı kovalarken suda boğuldu.
Liste böyle uzayıp gidiyor.
Yani hayaletlerin, yarım kalmış hesapları yüzünden
yeryüzünde kaldıklarına inanıyorsak burası ideal yer diyebiliriz.
Bu evde bir şey var. Ne bilmiyorum.
Tasayla, öfkeyle, acıyla ve onca başka şeyle dolu bir geçmişi var.
Bu geçmiş bu evin dokusuna kazınmış olabilir, bir teori bu.
Birbirini tanımayan, birbiriyle hiçbir bağı olmayan
ama bu evde çok benzer şeyler gördüklerini ve yaşadıklarını söyleyenleri düşününce
evin perili olabileceğini düşünüyorum.
Şu an arka verandadayız.
İnsanların gelip bu verandada oturup dinlendiği,
burada üniformalı garsonları görmenin ne hoş olduğunu söyledikleri oldu.
Bizde üniforma yok.
Buradan kimin gelip geçtiğini görüyorlar bilmiyoruz.
Buradaki hayaletler ve ruhlar belki de karşıdaki insanla bağ kuruyor.
Mesela bir kız var, çocukların yakınında olmayı seviyor.
Oğlum hatırlamadı ama onu çocukken buraya getirdiğimizde
şu diyalog yaşandı: "Neredeydin?" "Şu sarışın kızla oynuyordum."
Evde hiç çocuk yoktu.
Bu evden bir sürü çocuk gelip geçti.
Stirling ailesi bazı çocuklarını küçük yaşta kaybetti.
Yani bu çocukların hayaletleri de burada kalmış olabilir.
Aynada çocuk yansıması görüldüğüne dair hikâyeler var.
Çocukların gülüşme ve oynama seslerini duyduklarını söyleyen çok.
Kimisi verandada dönem kıyafeti giymiş çocuklar görüyor.
Herkes bunu yaşayıp görmeli.
Bazen insanlar karanlık deneyimler yaşıyor.
Bunun fitilini ne ateşledi bilmiyorum
ama bildiğim şu ki bu hayaletler bize kendilerini gösteriyor.
Bir keresinde çıkış yapacakken bir şey unuttuk mu kontrol etmek için
odaya geri çıkmıştık, odanın ortasında büyük bir bilye gördük.
Daha önce orada olsa gece görürdük. "Bu neymiş?" dedim.
Elime aldım, "Nereden çıktı bu?" dedim.
Şu şifonyerin altından bir bilye daha yuvarlanarak geldi.
Genelde yanımda kayıt cihazıyla dolaşırım.
Eşimle eşyalarımızı topluyorduk.
Yanımdaki kadın, ki aslında orada öyle bir kadın yoktu,
"Pisliksin" dedi.
Tekrar dinledim,
"Eyvah, birini kızdırmışım galiba" dedim.
Pisliksin.
Sorular soruyoruz.
"Burada mısın?" gibi şeyler.
Şanslıysak akla yatkın bir cevap alıyoruz.
Bana mı ağlıyorsun?
Duydun mu?
Üst katta gördüğünüz gibi dört oda var.
Hepsine bu evle bağlantılı bazı kişilerin isimleri verilmiş.
Bu odada, John Leake Odası'nda, ayağım yataktan sarkar vaziyetteyken
biri bileğimden çekip parmaklarımla oynamaya başladı.
JOHH W. LEAKE ODASI
Bir keresinde alt katta oturuyorduk, saat gece birdi,
avize birdenbire ileri geri sallanmaya başladı.
Tavandan düşecek sandım.
Sonra o gece tanıştığım kadın "Onu görüyor musunuz?" diye sordu.
"Kimi?" dedim, "Tam karşınızda" dedi. Tüylerim diken diken oldu. Ürperdim.
"Size çok kızmış" dedi.
"Suratınıza doğru parmak sallıyor ve size bağırıyor."
Şaşırdım kaldım.
Bir yandan avize iyice sapıtmış, onu izliyorum.
Biraz durulunca sordum, "Şu an karşımda mı?"
"Hayır, şimdi yanımdan geçti.
Fotoğraf makinenizi kurduğunuz çocuk yemek odasına girdi" dedi.
İçeri girdim, iki makineyle birden her yandan fotoğraf çektim.
Filmi kaptığım gibi
tab işlemini hızlıca halletmede başarılı bir dükkâna götürdüm.
Adam bana "Havalimanından mı geldin?" dedi.
"Hayır. Niye ki?" dedim. "Filmin yanmış" dedi.
- Niye buraya hâlâ geliyorsunuz? - İyi soru. Bunu çok soran oldu.
Dönme dolaba ya da hız trenine binmek gibi bu da herhâlde.
Hani hız treninde yukarı çıkarken dehşete düşersiniz
ama inişte "Bitti mi? Hadi bir daha" olursunuz ya.
İşin özü, paranormal olaylara ilgi duyan
ve Myrtles'ı seven biriyim işte.
Myrtles'daki paranormal olaylar
zararsız karşılaşmalar da olabilir duyularla algılanan müdahaleler de.
Peki bize ne anlatmak istiyorlar?
RUHLAR MYRTLES PLANTASYONU'NUN GERÇEK TARİHİNİ Mİ TANIMAMIZI İSTİYOR?
Günümüz Myrtles'ına geniş bir zaman çizelgesinde bakarsak
kâr odaklı bir plantasyonun 200 yıllık tarihinin bir parçası olduğunu görürüz.
Yani kölelerin özgürleştirilmesinden önce
burada köleler pamuk üretimine zorlanıyordu.
Yirminci yüzyılın başlarında pamuk endüstrisi çökünce
beyaz Amerikalıların güç ve üstünlük fantezilerine hitap eden
ırkçı bir turizm biçimi para kapısı olarak görülmeye başladı.
Bu dinamik bugün de devam ediyor.
Ama 21'inci yüzyılda
çok daha fazla Amerikalı bundan rahatsız oluyor
veya bunu sorunlu buluyor.
Modern zamanlarda bir plantasyon mülkü işletiyoruz
ve burayı her kesimden insana hitap edecek şekilde modernize ediyoruz.
Bunun bazılarını gücendirebileceği fikrine kayıtsız kalıyor değilim.
Bu işi tetikleyici veya gücendirici bulanlara kulak verip
durumu nasıl düzeltebiliriz öğrenmek isterim.
Buralardaki plantasyon sahipleri genellikle çok detaylı kayıtlar bırakmış.
Plantasyonlardaki günlük işleyiş hakkında fikir edinebiliyoruz.
Bennet H. Barrow,
Myrtles'dan bir buçuk kilometre uzakta oturan bir plantasyon sahibi,
günlük tutuyormuş.
Malı olarak alıkoyduğu yaklaşık 100 kişiye nasıl işkence ettiğini
bu günlükte bizzat kayıt altına almış.
Kırbaçlamalar, kölelerin kafalarını suya batırmalar...
Acı çektirmeyle alenen aşağılamanın barbarca, korkunç bir karışımı.
Bence buranın odağı değişmeli.
Chloe'nin hikâyesini anlatıp gerçek olmadığını söyleyin.
Tarihsel açıdan daha duyarlı bir yaklaşımı pas geçip turizme yönelen
sadece Myrtles değil.
Bir sürü başka plantasyon da aynı yolu seçti.
Sosyal medyada da görülebileceği gibi birçok insan bu fikre karşı.
Bu plantasyon bir oda kahvaltıya dönüştürüldü.
Atalarımın öldürüldüğü, dövüldüğü, tecavüze uğradığı bir yer burası.
İnsanların plantasyonlarda evlenmesi cidden garip.
Kim bilir orada kaç köle asıldı, işkenceye uğradı ya da gömüldü.
Siz orada evlenip hayatınızın en mutlu gününü yaşıyorsunuz.
Bu ülkedeki kölelik geçmişi inkâr ediliyor.
Bu da yetmezmiş gibi şimdi bir de buraları lüks tatil mekânına çeviriyorlar.
YIL OLMUŞ 2022, HÂLÂ KÖLELİKTEN PARA KAZANIYORLAR! REZALET!!!
HAYIR. ORAYI BÖYLE DEĞERLENDİRMEK FECİ BİR FİKİR. NİYE?
SİYAH TARİH MÜZESİ'NE BAĞIŞLANIP MİNİ MÜZELERE DÖNÜŞTÜRÜLMELİLER
Enerjimizi köleleştirilen insanların hikâye ve perspektiflerini
yeniden kazanmaya harcayalım.
Binbir güçlük ve baskıya dayanıp
sağ kalmaya çalışmış insanlardan bahsediyoruz.
Aile kurup topluluk inşa ederek kültürlerini aktarmaya çalıştılar.
Bence onların hikâyeleri
tarlatanlı eteğiyle verandada salatalıklı sandviç yiyen kadınları
övgüyle anan hikâyelerden çok daha güçlü, anlamlı ve ilgi çekici.
Ne yazık ki Myrtles'da köleleştirilen insanların hikâyeleri çoğunlukla kaybolmuş
çünkü o zamanlar yaşamlarına dair devamlı kayıt tutulmamış.
Çözümlenmesi gereken çok şey var.
Kendi içimizde de çok önemli addettiğimiz bir şey bu.
Detayları doğru anlamak ve aktarmak istiyoruz.
Zor ve nahoş bir süreç.
Myrtles'ın tarihi ve mülkün günümüzdeki kullanım alanı
ne kadar karışık olursa olsun şu çok açık:
Burada bir sürü farklı hayalet barınıyor.
Plantasyonda biri öldüğünde
tüm aynaların siyah bir kumaşla örtülmesi gerektiğine inanılıyormuş.
Yargıç Woodruff ailesinin bir kısmını kaybettiğinde
ev ahalisinin kafası o kadar karışıkmış ki
bu ayna ana yemek odasında asılıymış ve örtülmeden kalmış.
Tahminler bu yönde.
Aynanın şu tarafında el veya pati izine benzer izler görülüyor.
O insanların ruhlarının hâlâ burada yaşadığına inanılıyor.
İnsanlar bu aynanın fotoğrafını çekiyor.
Fotoğraflarında o kısımda iki çocuk suratı beliriyor.
Aynaya tutunca coşuyor. Lekelerin olduğu yere tutunca.
Ayna olayına inanmıyorum. O ayna 200 yıllık.
Sonradan konulmuş.
Sözde suratlara, el ve pençe izlerine gelince,
bunlar daha ziyade aynadaki kusurlara benziyor.
El izleri gerçekten de var.
Bu izler aynayı yapan kişiye ait olabilir.
O aynada bir şeyler gördüm.
Gece bir iki sularıydı. Kayınbiraderimle ben daha yatmamıştık.
Aynaya bakarken bir ışık gördüm gibi oldu.
Dışarıdaki arabaların ışıklarıdır dedim. Kalkıp baktık.
Aynada üç tane ışık topu vardı.
Tilt oyunundaki gibi oraya buraya zıplıyorlardı.
Dönüp kayınbiraderime baktım. Bedeninden ışık yayılıyordu sanki.
Giydiği beyaz gömlek
gece kulübünde ultraviyole ışık altında aydınlanmış gibiydi.
Saçlarımız diken diken olmuştu.
Çok yoğun bir enerji hissediyorduk, sonra bir anda uçtu gitti.
Işık da kayboldu.
O aynada bir şeyler gören çok insan var.
Ya gözleriyle görüyorlar ya çektikleri fotoğrafa yansıyor.
Burada en çok fotoğraflanan şey o ayna.
ŞİMDİ İNANDINIZ MI? KADININ ARKASINA BAKIN
MYRTLES PLANTASYONU HAYALETİ TUR FOTOLARI 2/2
Bir sürü insan buraya gelip fotoğraf çekiyor,
sonra fotoğraflarda hayalet olduğunu fark ediyor.
Küçük kızlar ya da Chloe'yi görüyorlar.
Genelde fotoğrafı çektikten sonra oluyor bunlar.
Bu fotoğraflardan bazılarını inceledim
ve hayaletlerin bir kısmını tanıdım.
Hayalet uygulamalarıyla oraya konmuşlar.
Bunlar bir sürü başka meşhur yerin fotoğraflarında da kullanılıyor.
HAYALET EKLE BAŞLA
Onlarca hayalet uygulaması var.
Kolayca hayalet yaratabiliyorsunuz.
Bir fotoğraf çekersiniz.
Kare boştur. Oraya küçük, ürkütücü bir kız iliştirirsiniz.
Hayaletiniz hazır.
Meşhur hayalet fotoğrafına bakalım. Görüntü pek kaliteli değil.
Epey bulanık. Detay seçmek zor.
Fotoğraftakinin ne olduğuna dair bir sürü doğal açıklama yapılabilir.
Bir gölge olabilir.
O sırada orada muhafaza edilen alet edevat falan olabilir.
Birçok kişi bunun Chloe olduğuna inanıyor ve görüntü bununla örtüşüyor.
İnsanların o fotoğrafta görmek istediği şey bu.
Ama Myrtles'da çekilen her fotoğrafın
mantıklı bir açıklaması yok.
Bir keresinde feci yağmur yağıyordu.
Gölün üzerinde buğulu bir sis tabakası vardı, müthişti.
"Gidip fotoğraf çekeceğim" dedim.
Tripodu kurdum, 1600 ISO'luk filmi kullandım.
Filmi tab ettim.
Keşke daha çok fotoğraf çekseydim.
Çardakta kırmızı bir ışık vardı.
Gittikçe büyüdü ve şapkalı bir kadını andırmaya başladı.
Ben öyle yorumladım.
Başka şey de olabilir ama bir şey var orada.
Keşke daha çok çekseydim
çünkü başta görünenden fazlası çıkacak gibiydi.
Myrtles Plantasyonu'na kesinlikle gelinmesini öneririm.
Gelin ve folklorun, hikâyelerin keyfini çıkarın.
Eğlencesine gelin ve bu deneyimin tadını çıkarın.
Ama tarihe saygı göstermek de çok önemli.
Tarih çok önemli
ve bu tarihin üzerini kurmacayla karalamak hoş olmaz.
Hep şunu söylüyorum,
"Açık fikirlilikle gelin ve her şeye dikkat kesilin.
En önemlisi de, eve saygı gösterin. Tarihe saygı gösterin."
Umarım insanlar mülkün paranormal boyutundan heyecan duymayı,
ruhların, folklorun falan tadını çıkarmayı sürdürür.
Ama burayı farklı farklı sebeplerle ziyaret edebilecek bir yere dönüştürmeyi
ve sonuç olarak her kesimden insanı ağırlamaya
devam edebileceğimizi umuyorum.
Morgan'ı 18 aylıktan beri tanırım.
Şimdi Myrtles'ı işletiyor ve çok iyi iş çıkarıyor.
Daha söylemediyse de söyleyecektir,
o Myrtles'ı değil, Myrtles onu yönetiyor.
İnsanlar Myrtles'a gelmeden önce de hayaletlere inanıp inanmadığımı soruyor.
Hayaletlere hep inanmışımdır.
Ama hayaletlere inanmak, buraya gelmek
ve burada olup biteni yaşamaya hazır olmak başka bir şey.
Bilmediğimiz çok şey var.
Eski ilahilerden birinde
"Zamanla daha iyi anlayacağım" sözü geçer.
Bilmediğimiz çok şey var ama öğrenmeye hazır mıyım?
Bekleyebilirim.
Ama insan o fotoğrafları çekip çıplak gözle görmediği bir şey fark edince
gerçekte neler döndüğünü merak ediyor.
Seni kim izliyor?
Myrtles'ın gerçek tarihi belki de belirsizliğini daima koruyacak
ama kesin olan bir şey var.
Burada konuk olan bizleriz.
Onlar değil.
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk