Ta historia zaczyna się przemiło.
Było pięciu kumpli.
Kolegów z ośrodka dla niepełnosprawnych.
Pojechali na mecz koszykówki.
Nikt nie wie, co stało się z nimi później.
Choć byłam wtedy młodą dziennikarką, wiedziałam, że nic tu się nie zgadza.
Policjanci z hrabstwa Yuba
nigdy nie badali tak dziwnej sprawy zaginięcia.
Rodziny panikują, bo pięciu młodych mężczyzn zaginęło.
Auto znaleziono 110 km w drugą stronę niż dom.
Ktoś ich do tego zmusił.
Przybyli tu sami czy ktoś celowo ich tu sprowadził?
Oto kluczowe pytanie.
Czemu zaczęli wędrować przez mroźny las,
nie mając pojęcia, dokąd idą?
Nie sprawdzili tych domków?
Szeryf nie potraktował tego poważnie.
Ile będziecie szukać?
Aż ich znajdziemy albo stracimy nadzieję.
Ktoś musi wiedzieć, gdzie oni są.
ARCHIWUM NIEWYJAŚNIONYCH SPRAW
Wieczorem 24 lutego 1978 roku
pięciu mężczyzn zaginęło po meczu koszykówki w Chico w Kalifornii.
Ich auto znaleziono 110 kilometrów od ich domów.
Już prawie od 50 lat
śledczy łamią sobie głowy nad sprawą piątki z Yuby.
Nic nie wiadomo.
Dlaczego odjechali tak daleko w złym kierunku?
Dlaczego wyszli z auta i powędrowali w śnieżną noc?
Zgubili się?
A może stało się coś gorszego?
SIATKA HIPOTEZ
CO SIĘ STAŁO Z PIĄTKĄ Z YUBY?
MARYSVILLE, HRABSTWO YUBA
Hrabstwo Yuba było dla mnie pięknym miejscem.
Chadzaliśmy na ryby i polowania.
Wszędzie się kogoś spotykało, bo znało się wszystkich.
Nie wiedziałem, czym jest wysoka przestępczość,
zanim to wszystko się zaczęło.
Lubię to zdjęcie.
- To Jackie, prawda? - Tak.
Miał tu może sześć, siedem lat.
- Ale miał włoski. - Był uroczy.
Twój brat miał twoje oczy.
To moja mama.
To ja, a to Jackie.
To chyba były Święta.
BRAT JACKIE’EGO
Tu jest data. To jego ostatnie Święta.
To było w 1978 r.
Mój brat, Jackie, Bill Sterling,
Jack Madruga, Gary Mathias i Ted Weiher.
Poznali się
dzięki programowi Gateway.
- To program dla osób z autyzmem lub... - Niepełnosprawnością.
Lub niepełnosprawnością,
dzięki któremu uczą się sportu i interakcji z innymi ludźmi.
Uwielbiali koszykówkę.
Żyli dla swojej drużyny, Gateway Gators.
Mój starszy brat, Jackie, miał 24 lata,
ale mentalność szesnastolatka.
Rozwijał się wolniej niż większość z nas,
ale traktowaliśmy go jak równego sobie.
Potrafił się podpisać,
korzystać z telefonu.
- Miał dziewczynę. - Godzinami gadali przez telefon.
Jackie nie widział w ludziach zła.
Zawsze był wesoły i się uśmiechał.
Mój brat, Jackie, i Ted Weiher
byli jak bracia, nierozłączni.
Gdzie był Jackie, tam i Ted.
Ted uwielbiał makaron z serem.
Moja żona robiła mu go na Święta.
Nic więcej nie trzeba mu było do szczęścia.
Był przeuroczy.
Ale jego mentalność i wyobrażenie o sobie...
Nie wszystko potrafił pojąć.
Nigdy nie uważałem, że z wujkiem Tedem jest coś nie tak.
Wtedy mówiło się, że jest niedorozwinięty.
Był fajnym wujkiem.
Śmieszny, włochaty, krzepki, z kręconymi włosami.
Był woźnym w gimnazjum.
Był nasz.
A swoich się chroni.
Kochaliśmy go, a on kochał nas.
Jack Madruga nie był tak towarzyski, jak wujek Ted.
Przyjaźnili się.
Wujek Jack był cichy i nieporadny w towarzystwie.
Interakcje go stresowały, więc ludzie mieli go za dziwaka.
Był po prostu bardzo wycofany, ale nie miał niepełnosprawności.
Był w Wietnamie.
Świetnie się uczył.
Sam zapisał się na studia.
Był dla mnie bardziej jak starszy brat niż wujek.
Miał ksywę „Doktor”.
BRATANICA
Wszędzie podwoził mnie i moich przyjaciół.
Dzwoniłam po niego, gdy chodziliśmy na wagary.
Byliśmy blisko.
Najlepszym kumplem Doktora był Bill Sterling.
Pamiętam, jak Bill Sterling
uczył mnie, jak toczyć kulę w kręglach.
Był miły, towarzyski, lubił pomagać innym.
Chciał być wspierający.
Gary Mathias dołączył do grupy nieco później niż reszta,
ale cała piątka była bardzo zżyta.
Gary był moim starszym bratem. Imponował mi.
Zajmował się sportem i muzyką.
Był dla mnie bardzo inspirującą osobą.
Kilka razy mnie obronił.
Dostałbym łomot, gdyby nie on.
Taki już był.
Zawsze wspierał rodzinę,
bez wahania.
Gary został zwolniony z wojska ze względów medycznych.
Podejrzewano schizofrenię.
Trafił do nowego psychiatry, który zmienił mu leki
i wyprowadził go na prostą.
Gary zaczął pracować dla naszego ojczyma.
Był bardzo troskliwy.
Cała piątka przyjaźniła się osiem czy dziewięć lat.
Wszędzie chodzili razem.
Potem Jack Madruga dostał samochód, mercury’ego montego z 1969 r.
To auto napawało go dumą i radością.
Jeździli nim w piątkę, rechotali, otwierali okna,
machali do ludzi.
24 LUTEGO 1978 R.
Ich ulubiona drużyna, US Davis, grała przeciwko Chico.
Chcieli pojechać na mecz.
Był blisko, godzinę jazdy.
Rodziny niektórych nie chciały, żeby tam jechali,
bo sami mieli ważny mecz następnego dnia.
Wizja meczu, który mieli zagrać, budziła w nich ogromne emocje.
Wygrali wszystkie mecze w eliminacjach do tego turnieju.
Gateway Gators mieli zagrać w mistrzostwach.
Pamiętam, jak Jack Madruga podjechał swoim mercurym montego.
W drzwiach tata powiedział bratu:
„Żadnego picia, palenia i dziewczyn”.
Brat spojrzał na niego i odparł: „Tato, weź”.
Odwrócił się i wyszedł.
Byli szczęśliwi, pokrzykiwali, dopingowali swoją drużynę.
I ruszyli do Chico.
Następnego dnia mama powiedziała,
że mojego brata nie ma.
Spytałem, jak to.
Miałem 11 lat.
Budzę się w sobotni poranek,
a mama mówi:
„Wstawaj, musimy jechać do babci.
Babcia się martwi, bo wujek Ted nie wrócił”.
Ze względu na ich specjalne potrzeby
wszyscy od razu się zaniepokoili.
Coś się stało.
Zaczęliśmy do siebie dzwonić. „Jest u was Bill?”
„Widzieliście Jacka?” „Ted nie wrócił na noc”.
Wszyscy spanikowali, bo cała piątka zaginęła.
Mój brat Jackie nigdy nie spał poza domem.
Zawsze wracał na noc.
Chciał spać tu, gdzie czuł się bezpiecznie.
Powinni wrócić na noc.
Po meczu pojechaliby do domów.
SZERYF
Gdy zadzwoniliśmy do biura szeryfa, powiedziano nam,
że nic nie mogą zrobić, bo chłopcy byli pełnoletni.
Trzeba odczekać nawet dwie doby,
zanim zgłosi się zaginięcie.
Ich bliscy podkreślali, że to osoby z niepełnosprawnością intelektualną.
To nic nie zmienia.
Bzdura.
Wszystko bzdura.
25 lutego rodziny zaginionych robiły, co mogły.
Dzwoniły do wszystkich znajomych.
Jeździły okolicznymi drogami. Nigdzie ani śladu chłopców.
O 20.00 ponownie zadzwonili do szeryfa
i poprosili o pomoc w poszukiwaniach.
Wstępne śledztwo próbowało ustalić, gdzie byli.
Mieli oglądać mecz na uniwersytecie w Chico.
Na meczu był też redaktor lokalnej gazety.
Widział ich tam.
Potwierdzono, że byli na meczu.
W pierwszych dniach było cicho.
25 LUTEGO 1978 R.
26 i 27 lutego nie pojawiły się żadne wieści.
28 lutego Służba Leśna powiadomiła
o aucie znalezionym w lesie Plumas.
Ponad sto kilometrów w drugą stronę, w górach.
Dwudrzwiowy mercury montego z 1969 r. pasował do opisu auta zaginionych.
Las państwowy Plumas jest położony w górach.
Zaginęli w miejscu położonym 1200 m n.p.m.
Były tam ogromne zaspy,
miejscami sięgały sześciu metrów.
Można trafić na uskoki terenu,
stracić grunt pod stopami i polecieć 300 metrów w dół.
Nikt tam nie jeździ. To pustkowie.
Gdy wszedłem do domu,
mama płakała na podłodze w kuchni,
bo znaleźli auto, ale chłopaków nie.
Mężczyźni lubili trzymać się swoich planów.
To nie było do nich podobne,
żeby spontanicznie jeździć po górach w środku nocy.
Co mogło ich tam zaprowadzić?
CZY ZAGINIENI POJECHALI DO PLUMAS Z WŁASNEJ WOLI?
To zachowanie było dla nich nietypowe. Nie powinno ich tam być.
Po co mieliby wychodzić na śnieg?
Wyszli z domów lekko ubrani, bo jechali na mecz na hali.
Na aucie nie było żadnych wskazówek.
Nie było szkód, które sugerowałyby, że coś się stało,
ani kluczyków.
W środku znaleziono kartony po mleku, papierki po cukierkach,
rzeczy, które kojarzą się bardziej z dziećmi
niż z dorosłymi facetami wracającymi z meczu koszykówki.
Jeden ze śledczych skontaktował się z dystrybutorem mleka
i namierzył jego lokalnych sprzedawców.
Zaczęli na uczelni i jeździli po wszystkich sklepach,
żeby sprawdzić, czy ktoś widział zaginionych.
W Chico natrafili na kobietę,
która pracowała w sklepie 24 lutego
i ich zapamiętała.
Przyszli tuż przed zamknięciem,
czyli około 22.00.
Potem zniknęli między Chico a Marysville.
Niewykluczone, że między 22.00 a 23.00
zjechali z autostrady do miasta Oroville.
Stamtąd wjechali do lasu państwowego Plumas.
Pewnie gdzieś między 23.00 a 23.30
jechali zasypaną śniegiem drogą na zupełnym pustkowiu,
aż w końcu ich samochód utknął w kopnym śniegu.
A wtedy chłopcy,
ubrani w tenisówki, dżinsy i lekkie kurtki,
wybiegli bez znanego nam powodu w mroźną ciemność.
Gdy zaczęłam pracę nad tekstem,
udało mi się porozmawiać ze śledczymi
i spędzić dużo czasu na rozmowach z rodzinami.
Pamiętam, że następujące pytania
nurtowały mnie najbardziej.
Dlaczego skręcili? Dlaczego zatrzymali się w lesie?
Dlaczego wysiedli?
Dlaczego zaczęli iść, skoro ewidentnie nie wiedzieli dokąd?
Rzecz w tym, że następnego dnia mieli mecz.
Niektórzy zostawili na łóżkach przygotowane stroje.
Zrobiliby wszystko, byle go nie przegapić.
Wujek Doktor znał trasę do Chico.
Jeździł nią setki razy.
Szyba kierowcy była opuszczona.
Uwielbiał to auto.
Nie zostawiłby go w głuszy z otwartym oknem.
Nie mieli powodu, żeby wysiąść z samochodu.
Ktoś ich zmusił albo zastraszył.
Niektórzy twierdzą, że nie wiedzieli, co robią.
Ale oni się nie pomylili.
Oto most Bidwell Bar.
Przebiega nad jeziorem Oroville i prowadzi do lasu państwowego Plumas.
Jest charakterystyczny.
Przejeżdżając przez niego,
musieli wiedzieć, że są daleko od domu
i jadą w złym kierunku.
Potem minęli jeszcze tablicę z nazwą lasu.
Droga jest zamknięta.
Samochód znaleziono 13 km na północ stąd.
To leśna droga, która prowadzi donikąd.
Mapa by ich tu nie zaprowadziła.
Niemożliwe, żeby wybrali się tutaj na przejażdżkę.
Na pewno coś ich tu przywiodło.
Nie mogli się zgubić.
Tej nocy wydarzyło się coś złego.
TRWAJĄ POSZUKIWANIA PIĘCIU MĘŻCZYZN
Organy ścigania rozpoczęły dokładne przeszukiwanie okolicy,
w której znaleziono samochód.
Zaangażowane były co najmniej cztery jednostki,
a w poszukiwaniach brało udział ponad 200 ludzi.
Piesi, na koniach,
pojazdy dostosowane do śniegu i helikoptery.
Pełne spektrum.
Mój tata, Jack, pojechał do miejsca, gdzie znaleziono auto
i zaczął szukać.
Jeździł tam codziennie.
Polowaliśmy w tych rejonach, znaliśmy je dobrze.
Jack senior przewędrował
wiele kilometrów po zboczu góry.
Teść powiedział sobie wtedy głośno:
„Nie spocznę, dopóki cię nie znajdę, synu”.
Wszystkie rodziny przeszukiwały las.
To było okropne.
Każdego ranka budziliśmy się w niewiedzy.
Ta niewiedza jest najgorsza.
POGODA I UKSZTAŁTOWANIE TERENU UTRUDNIAJĄ POSZUKIWANIA
Pogoda była wtedy bardzo śnieżna i zdradliwa.
Poszukiwania były wielokrotnie wstrzymywane i wznawiane.
POSZUKIWANIA WSTRZYMANE Z POWODU ŚNIEGU
POSZUKIWANIA PIĄTKI WZNOWIONE
Najwięcej działo się w marcu.
W kwietniu i maju akcja znacząco spowolniła,
a w czerwcu już w zasadzie ustała.
ŻADNYCH NOWYCH ŚLADÓW W SPRAWIE PIĄTKI
DAREMNE POSZUKIWANIA
Nie traciliśmy nadziei.
Codziennie wstawaliśmy z myślą,
że w końcu go znajdą,
nic mu nie będzie.
Ta cisza była
nie do zniesienia.
Przepraszam.
4 CZERWCA 1978 R.
3,5 MIESIĄCA PO ZAGINIĘCIU
Motocykliści przejeżdżający przez kemping Służb Leśnych
poczuli okropny zapach.
W jednym z domków z wybitą szybą
znaleźli wychudzone ciało Teda Weihera.
Zwłoki Teda były ułożone na plecach,
z rękami skrzyżowanymi na klatce piersiowej.
Przypominały ciało przygotowane do mumifikacji.
Był ciasno owinięty w kilka warstw materiału,
jak niemowlę.
Nie zrobiłby tego sam.
Ted doznał silnych odmrożeń.
Gdy zaginął, miał ponad 180 cm wzrostu i ważył 100 kg.
W chwili śmierci ważył pewnie nieco ponad 50 kg.
Przed zaginięciem był gładko ogolony, a zwłoki miały pełen zarost.
Na podstawie jego zarostu
koronerzy badający jego ciało oszacowali, że żył jeszcze
od ośmiu do trzynastu tygodni.
To był szok.
Powolna śmierć z głodu
i wyziębienia przez co najmniej osiem tygodni.
Domek, w którym zginął Ted, był 30 km od opuszczonego samochodu.
Pojawiły się nowe pytania.
Jak to możliwe, że śledczy przegapili to miejsce?
Czy pozostali mężczyźni też już byli martwi?
CZY POLICJA DAŁA CIAŁA PODCZAS POSZUKIWAŃ?
Ciocia Dorothy zabrała mnie
do miejsca, gdzie znaleziono samochód.
W marcu.
Nie mogę się pogodzić z myślą, że gdy tam byliśmy, on jeszcze żył.
Zrozumiałem...
że byłem tak blisko niego.
Musiał strasznie cierpieć.
Wciąż żył,
a oni nie zrobili dość, żeby go znaleźć.
6 CZERWCA 1978 R.
DWA DNI PO ZNALEZIENIU CIAŁA TEDA
Około 11 kilometrów na południe od kempingu
znaleziono ciało Jacka Madrugi w stanie ciężkiego rozkładu.
Po drugiej stronie drogi znaleziono szczątki Billa Sterlinga.
Zwierzęta rozrzuciły je na znacznym obszarze.
ROZCZŁONKOWANE, CZĘŚCIOWO ODZIANE CIAŁO NIEMAL BEZ TKANEK MIĘKKICH
W kieszeni Doktora znaleziono kluczyki.
Nie ma wątpliwości, że był kierowcą.
Babcia chciała zobaczyć jego ciało.
Tata powiedział jej, że zostały z niego tylko kości.
Wtedy zemdlała.
Chciała zobaczyć syna i pożegnać się z nim.
6 CZERWCA 1978 R.
Ktoś powiedział: „Znaleźliśmy coś”.
Odwróciłam się i poszłam tam.
Zobaczyłam, jak pan Huett
padł na kolana w płaczu.
Powiedział: „Wybacz, synu. Obiecałem, że cię znajdę”.
On...
Od razu wiedział,
że to mój brat.
Rozpoznał go po ubraniach.
Potem...
podnieśli kilka kości,
a kręgosłup mojego brata wypadł
z jego koszuli.
Nadal miał w spodniach swój portfel.
To był ciężki dzień.
Straszny.
Nadal taki jest.
Jakby to było wczoraj.
Nie wiem, jak mój tata to wytrzymał.
Gdy wycofali się z poszukiwań... Nie potrzebowałem ich pomocy.
Wiedziałem, że znajdę syna i udało mi się.
Będę szukać dalej, aż znajdę ich wszystkich.
Żywych lub martwych.
Tyle mam do powiedzenia.
RAPORT KORONERA HRABSTWA PLUMAS
Według raportu patologa zgon nastąpił wskutek wychłodzenia.
Pokonały ich żywioły.
Szczątek było zbyt mało,
żeby poznać dokładną przyczynę śmierci.
Być może zgon nastąpił wskutek ciosu
albo innego urazu. Może nigdy się tego nie dowiemy.
PO ODNALEZIENIU JACKA HUETTA JEDEN MĘŻCZYZNA NADAL ZAGINIONY
Gary’ego Mathiasa nie znaleziono w tym miejscu.
Nic o nim nie wiadomo.
PRAWO JAZDY
To było trudne.
Ale dało mi nadzieję,
że skoro ich znaleźliśmy, znajdziemy też Gary’ego.
Jednak po znalezieniu zwłok Jackiego Huetta
biuro szeryfa nie chciało kontynuować poszukiwań.
POSZUKIWANIA ZAKOŃCZONE
19 czerwca ekipy poszukiwawcze zakończyły starania.
Szeryf uznał, że zrobili wszystko, co mogli,
ale nie znaleźli ani śladu
zwłok Gary’ego Matthiasa.
Spędziłam tam jeszcze dwa tygodnie
razem z moim mężem i szwagrem.
Przykro mi to mówić,
ale nie uważam, żeby szukali dość dokładnie.
Rodziny zrobiły więcej niż policja.
Chodzą słuchy, że członkowie Służby Leśnej
mówili policji o tych domkach,
ale nikt ich nie przeszukał.
SŁUŻBY LEŚNE TWIERDZĄ, ŻE MÓWIŁY POLICJI O DOMKACH
Całe życie polowaliśmy i łowiliśmy.
Tata potrafił nawet rozpoznawać ślady na bagnach.
Widział ślady czterech par stóp idące od samochodu
pod górę, na północ.
Nie w dół, jak twierdził szeryf.
Jack senior wiedział o tych domkach.
Mówili im o nich.
Jack ich poprosił, żeby je sprawdzili.
Pamiętam, jak ktoś mu powiedział,
że nie doszliby tak daleko.
Niby czemu nie?
Odległość między domkami a autem Madrugi
wynosiła ponad 30 km.
Nikt nie przypuszczał,
że mogli dojść tak daleko w takiej pogodzie.
Nie dziwi mnie, że nikt nie dotarł do tego kempingu.
Był wtedy pewnie zasypany śniegiem.
Wiedzieli o tych domkach, ale ich nie przeszukali.
Nie mamy pewności, że nie dało się ich uratować.
Możliwości mężczyzn były przedmiotem sporów.
Wiele osób twierdzi, że mogły one zaważyć na śledztwie.
DYSKRYMINACJA ZABURZYŁA ŚLEDZTWO?
To budzi złość.
Samo słowo mnie wkurza.
„W sprawie zaginięcia pięciu upośledzonych podejrzewa się zbrodnię”.
- Myślisz, że to... - Dlaczego ich tak nazwali?
- Tak się wtedy mówiło. - To...
nie w porządku.
Rozwijali się wolniej...
Gdyby napisali:
„Zaginęło pięciu członków koszykarskiej drużyny Gateway”,
pewnie by ich znaleźli.
Gdyby nie napisali
tych bzdur,
wszystko byłoby inaczej.
Szukaliby uważniej.
PIĘCIU LEKKO NIEDOROZWINIĘTYCH MĘŻCZYZN ZNIKA BEZ ŚLADU
Ci młodzi mężczyźni
nie byli w stanie podejmować decyzji
i odnajdywać się w przestrzeni tak dobrze, jak inni.
Przypięcie im łatki upośledzonych
mocno wpłynęło na przebieg poszukiwań.
Stwierdzenie, że byli zbyt głupi, żeby zawrócić,
więc brnęli dalej w las, to jakiś absurd.
Jednak w ten sposób
postrzegała to opinia publiczna,
a zwłaszcza organy ścigania.
Myśleli:
„Czy warto wkładać tyle wysiłku w szukanie jakichś zaginionych idiotów?”.
Myślę, że ci mężczyźni z niepełnosprawnością intelektualną
cieszyli się ze zwycięstwa swojej ulubionej drużyny.
Zatrzymali się w sklepie,
kupili cukierki i czekoladowe mleko.
Gdzieś po drodze podjęli złą decyzję,
wybrali złą drogę i nie zawrócili.
Jeden zły wybór pociągnął za sobą kolejne.
Chcą nam wmówić, że wszystko przez głupotę,
że dotarli w to miejsce, bo byli opóźnieni.
Niemożliwe, żeby dotarli tu sami.
Jedną z rzeczy, której śledczy nie mogli pojąć,
jest to, że obok domków był magazyn żywności,
z którego wyjęto i zjedzono część zapasów konserw.
Była też druga skrytka,
w której było dość jedzenia,
żeby wyżywić ich przez miesiące,
i nie została otwarta.
Była tam kuchenka gazowa, której nie włączyli.
Mieli jedzenie, które mogli zjeść.
Mieli kuchenkę, przy której mogli się ogrzać.
Czemu nie zjedli tych konserw? Czemu się nie ogrzali?
Czemu Ted leżał w łóżku,
zawinięty, jakby ktoś go otulił,
i tygodniami umierał z głodu?
Co się stało?
Ted nie zrobiłby niczego, co byłoby niezgodne z prawem.
Gdyby miał coś...
Gdyby myślał, że coś kradnie, nie zrobiłby tego.
Nie wiedziałby, jak włączyć kuchenkę gazową.
Ted nie mógł sam się tak zawinąć.
Ktoś tam z nim był.
W domku były czarne tenisówki,
które należały do Gary’ego Mathiasa.
Nie znaleziono butów Teda.
Albo zgubił je w lesie, albo Gary Mathias je zabrał i odszedł.
Do domku prawdopodobnie dotarł Ted Weiher i Gary Mathias.
Co im się stało?
Co się stało z Garym Mathiasem?
Dowody wskazują, że Gary mógł dotrzeć do domku.
Skoro nie znaleziono jego ciała, pojawiły się podejrzenia.
Czy Gary był ofiarą?
Kozłem ofiarnym?
A może kimś znacznie gorszym?
CZY GARY BYŁ WINNY ŚMIERCI INNYCH?
Wiem jedno.
Niech Bóg mi wybaczy.
Doktor i inni bali się Mathiasa.
Nie chcieli, żeby jechał z nimi na mecz,
ale bali się mu to powiedzieć.
Wiem to na pewno od mojego wuja.
Gary Mathias brał leki, które mu pomagały.
Przeżył spokojne dwa lata
aż do tamtej nocy.
Gary Mathias miał jednak problemy z narkotykami.
W wojsku miewał różne epizody.
Zdarzały mu się wybuchy agresji.
Uważam, że jedyna sensowna wersja jest taka,
że Gary miał nawrót choroby psychicznej
i jakoś przekonał pozostałych,
żeby tam pojechać.
Kto inny i w jak sposób
nakłoniłby pięciu mężczyzn,
żeby pojechali daleko w głąb lasu
i poszli na śmierć w chatce Służb Leśnych?
Łatwo go obwinić ze względu na schizofrenię,
ale Gary nigdy wcześniej nie zrobił niczego podobnego.
Skoro udało im się bez problemu dotrzeć do Chico,
obejrzeć mecz koszykówki
i zrobić zakupy w sklepie,
w czym wina Gary’ego? Nie wierzę w to.
Gdy nie brał leków, nie mógł samodzielnie funkcjonować.
Gdyby wtedy ich nie brał, tata by go nie puścił.
Kropka.
Policja nie potraktowała mojego brata sprawiedliwie.
Od razu go zaszufladkowali.
Jesteście pierwszymi osobami od 45 lat,
które zadały mi jakieś pytanie.
Nikt z policji,
nikt z mediów,
nikt nigdy o nic mnie nie zapytał.
Nie wiem, co się z nim stało.
Bardzo mnie to gnębi.
Chcę wiedzieć, gdzie jest.
Ponad 40 lat po zaginięciu mężczyzn
jedno kluczowe pytanie pozostaje bez odpowiedzi.
Co się stało z Garym Mathiasem?
CZY GARY MATHIAS ŻYJE?
Mam mieszane uczucia co do losów Gary’ego Mathiasa.
Nasza matka miała bar w Browns Valley.
W ciągu roku po znalezieniu ciał
wychodziłam z pracy, bar był pełen.
Siedział na trzecim stołku od końca.
Spojrzeliśmy na siebie. To był Gary Mathias.
Przeszłam przez wahadłowe drzwiczki za bar
i powiedziałam mamie, że tam siedzi Gary Mathias.
Spytała: „Na pewno?”, a ja: „Na bank”.
Zadzwoniłam do szeryfa.
Gary spojrzał na nas, zerwał się i wybiegł.
Nie dogoniliśmy go.
Ludzie widywali go w supermarkecie,
w restauracji, na parkingu przed sklepem.
Nie wiem, co o tym myśleć,
ale coś tu śmierdzi.
W 1979 r. przez Plumas przejeżdżał mężczyzna, który twierdził,
że Gary Mathias łapał autostop.
Nie ma o tym wzmianki
w aktach szeryfa hrabstwa Yuba.
Były doniesienia o tym, że widywano Gary’ego Mathiasa
po znalezieniu ciał.
W okolicy i poza nią, a nawet poza stanem.
Nie byliśmy w stanie tego udowodnić.
Powiem wam, co myślę.
Nie sądzę, żeby Gary Mathias dotarł do tego domku.
Kiedy dorastałem w Marysville,
były takie rodziny, z którymi lepiej było
nie zadzierać.
Miejscowy zbir wiele razy lądował w więzieniu.
Widziałem go w akcji.
Straszny gość.
Krążyły plotki,
że ten zbir i jego gang
mieli jakiś konflikt z Garym
i zemścili się na nich wszystkich.
Zaczęło się od mojego brata.
Gary Mathias się za nim wstawił.
A oni dotkliwie pobili Gary’ego
i zrzucili go z mostu Oroville.
Potem
zmusili pozostałych, żeby jechali dalej.
Zastraszyli ich, żeby nie wracali.
Jeden z chłopców zaniósł buty Gary’ego do domku.
Dlatego były tylko cztery pary śladów.
Czuję w głębi duszy,
że to mój brat zawinął Teda w te prześcieradła.
Jackie nie zostawiłby Teda samego,
gdyby żył.
W domku ktoś musiał opiekować się Tedem.
Myślę, że to mój brat, Gary.
Sądzę, że on i Jackie poszli szukać pomocy,
ale wtedy Gary już od tygodni nie brał leków.
Minęło trochę czasu, zanim nawróciła jego choroba.
Pewnie się zgubił, a było jeszcze zimno.
Wierzę, że podobnie jak inni nigdy nie wydostał się z tego lasu.
Każdy, kto rozwiązuje taką sprawę, chce wiedzieć.
Zawsze gdy czytam raport,
inny szczegół przyciąga moją uwagę.
Założę się, że na odcinku pierwszych kilkunastu kilometrów
Madruga lub Sterling odczuli osłabienie,
co jest pierwszym objawem hipotermii.
Byli przyjaciółmi.
Gdy jeden zaczął tracić siły, drugi pewnie został przy nim.
Zginęli razem.
Pozostała trójka wspólnymi siłami ruszyła dalej.
Szczątki Jackiego Huetta znaleziono po drodze.
Raczej nie dotarł do domku.
Wiemy, że doszedł do niego Ted Weiher.
Jest duża szansa,
że Gary Mathias był z nim.
Pewnie doczekał śmierci Teda, sądząc po tym, jak Ted był zawinięty.
Gary wziął lepszą parę butów i ruszył dalej,
ale prawdopodobnie nie zaszedł daleko.
Możemy tylko spekulować.
Gdy odpowiemy na jedno pytanie, pojawia się 20 kolejnych.
Marzę tylko o tym, żeby odnaleziono jego szczątki.
Musi wrócić do domu.
Nie zamknąłem tego rozdziału.
Dopóki przy stole stoi puste krzesło, ten etap będzie otwarty.
Znając ich, wiem, że musieli być przerażeni.
Pęka mi serce na myśl,
że nie mogłam im pomóc.
Byli dobrymi ludźmi.
Każdy z nich.
Nie pamiętam, jakie były ostatnie słowa,
które powiedziałem do brata.
Oby to było: „Kocham cię”.
Byli wrażliwi i bezbronni.
Jak coś takiego mogło się im przydarzyć?
Ted pewnie mieszkałby ze mną,
gdyby wciąż żył.
Nie poradziłby sobie sam.
Mieszkałby z tym, kto robiłby najwięcej makaronu z serem.
Żyłby z kimś, kto by go znał i kochał
i opiekował się nim, jak my.
Byliśmy bardzo zżytą rodziną,
ale nie taką, która się tuli i mówi o uczuciach.
Tata pierwszy raz powiedział mi, że mnie kocha...
gdy znaleziono mojego brata.
Ale zawsze o tym wiedziałem.
Nadal pragniemy odpowiedzi.
ZAGINĘLI
Przypisywanie im nieporadności jest niesprawiedliwe.
Coś ich sprowadziło na tę górę,
gdzie zginęli.
Nie wiemy, co się wydarzyło tej nocy.
Porzucili samochód na poboczu, w ciemności.
Gdy jestem w tym miejscu, czuję, że nie mam żadnej odpowiedzi.
ZNALEZIONO DWA CIAŁA
Nie ma dowodów na zbrodnię ani wyjaśnienia, które jej nie uwzględnia.
To, co się stało z piątką z hrabstwa Yuba
w nocy 24 lutego 1978 roku,
może na zawsze pozostać tajemnicą.
Prawie 50 lat później
nadal nie odkryto prawdy.
Wyobrażasz sobie, jak stoją na rogu, popijają jakieś napoje...
I do wszystkich machają.
A wszyscy im odmachują.
Jest gdzieś ktoś,
kto wie, co się z nimi stało.
Niech prawda zwycięży.
OSOBY POSIADAJĄCE INFORMACJE NA TEMAT TEJ SPRAWY
PROSZONE SĄ O KONTAKT Z BIUREM SZERYFA HRABSTWA YUBA
POD NUMEREM (530) 749-7777
Napisy: Zofia Sław