เรื่องราวเริ่มต้นอย่างน่ารัก
มีเพื่อนห้าคน
พวกเขาเป็นเพื่อนจากศูนย์ทุพพลภาพ
และพวกเขาไปดูการแข่งขันบาสเกตบอลกัน
แล้วก็ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
ตอนนั้นฉันเป็นนักข่าวหน้าใหม่ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็รู้ว่ามันไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
(ปี 1978)
ตํารวจเทศมณฑลยูบาบอกว่า
นี่คือหนึ่งในคดีคนหาย ที่ประหลาดที่สุดที่พวกเขาเคยเจอ
ครอบครัวต่างพากันตื่นตระหนก เพราะเรามีชายหนุ่มห้าคนหายตัวไป
พบรถอยู่ห่างออกไปนอกทิศทาง 110 กิโลเมตร
มีคนบังคับให้เด็กๆ พวกนั้นทําแบบนี้
พวกเขามาที่นี่กันเอง หรือว่ามีใครจงใจพามาที่นี่
นั่นคือคําถามที่สําคัญที่สุด
ทําไมคุณถึงเดินเข้าไปในความหนาวเหน็บ
โดยที่ไม่รู้เลยว่าคุณกําลังจะไปไหน
ไม่มีใครเห็นบ้านเคลื่อนที่หลังนี้ได้ยังไง
ตํารวจเทศมณฑลไม่ได้จริงจังกับมัน
คุณจะค้นหาอีกนานแค่ไหน
จนกว่าจะเจอพวกเขาที่เหลือ หรือจนกว่าจะไม่มีหวัง
ต้องมีคนรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
(ไฟล์แปลกๆ นําไปสู่คําถามมากกว่าคําตอบ)
(ไฟล์พิศวง)
เย็นวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ปี 1978
ชายห้าคนหายตัวไป หลังออกจาก การแข่งขันบาสเกตบอลที่ชิโค แคลิฟอร์เนีย
พบรถของพวกเขาถูกทิ้งไว้ ห่างจากบ้านของพวกเขา 110 กิโลเมตร
เป็นเวลาเกือบ 50 ปีแล้ว
ที่คดีของห้าหนุ่มยูบาเคาน์ตี้ ทําให้เจ้าหน้าที่สืบสวนงุนงง
ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลย
ทําไมพวกเขาถึงขับรถไปนอกทิศทางไกลขนาดนั้น
ทําไมพวกเขาถึงทิ้งรถ แล้วเดินกลางค่ําคืนที่หิมะตก
พวกเขาหลงทางเหรอ
หรือเกิดเรื่องเลวร้ายกว่านั้นขึ้น
(บัญชีแยกประเภทความเป็นไปได้)
(เกิดอะไรขึ้นกับห้าหนุ่มยูบาเคาน์ตี้)
(แมรี่ส์วิลล์ - ยูบาเคาน์ตี้)
ยูบาเคาน์ตี้... ผมว่าเป็นสถานที่ที่สวยงามมาก
เราจะไปล่าสัตว์และตกปลากัน
เราไม่สามารถขับรถไปตามทาง โดยไม่มีคนโบกมือทักทายได้เพราะเรารู้จักทุกคน
ผมไม่รู้เลยว่าตอนนั้นอัตราการเกิดอาชญากรรม สูงแค่ไหน จนกระทั่ง... เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น
(แซคราเมนโต ชิโค)
(ชิโค - ทะเลสาบโอโรวิลล์ - โอโรวิลล์)
(แมรี่ส์วิลล์)
นี่คือรูปที่ฉันชอบ ฉันชอบรูปนี้
- นั่นแจ็คกี้ใช่ไหม - ใช่
ตอนที่เขาอายุหกหรือเจ็ดขวบ
- ดูผมเขาสิ - ใช่ เขาน่ารักมาก
ตาคุณกับพี่ชายคุณเหมือนกันเลยนะ
นี่แม่ผม
นี่ผม และนี่แจ็คกี้
ดูเหมือนวันคริสต์มาสนะ
ไม่มีวันที่ อ๊ะ มีนี่ ดูสิ นั่นคริสต์มาสสุดท้ายของเขา
ตอนนั้นคือปี 1978
พี่ชายผม แจ็คกี้, บิล สเตอร์ลิง
แจ็ค มาดรูกา, แกรี่ มาไทอัส และเท็ด เวียเฮอร์
พวกเขาเจอกันครั้งแรกตอนไปโครงการเกตเวย์
- โครงการเกตเวย์ช่วยผู้ป่วยออทิสติก หรือ... - คนพิการ
คนพิการให้หัดเล่นกีฬา และเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับคนอื่นๆ
บาสเกตบอลเป็นเรื่องใหญ่ของพวกเขา
พวกเขามีชีวิตอยู่เพื่อทีมเกตเวย์ เกเตอร์ส
แจ็คกี้ พี่ชายผมอายุ 24 ปี แต่เขามีความคิดเหมือนเด็กอายุ 16
ตอนเด็กๆ เขาจะเชื่องช้ากว่าพวกเราส่วนใหญ่
แต่ไม่มีใครปฏิบัติกับเขาช้าลง
แต่เขาเขียนชื่อตัวเองได้
เขาใช้โทรศัพท์เป็น
- เขามีแฟนด้วย - เขามีแฟน คุยโทรศัพท์กับเธอหลายชั่วโมง
แจ็คกี้ไม่ได้มองว่าคนไม่ดี
เขาจะยิ้มเสมอ มีความสุขเสมอ
แจ็คกี้พี่ชายผมกับเท็ด เวียเฮอร์
คุณคงคิดว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน พวกเขาอยู่ด้วยกันเยอะมาก
ถ้าคุณเห็นแจ็คกี้ เท็ดก็จะอยู่ไม่ไกล
เท็ดชอบกินมักกะโรนีกับชีสมาก
นั่นคือสิ่งที่ภรรยาผมทําให้เขาในวันคริสต์มาส
ถ้าเขาได้กินมักกะโรนีกับชีส เขาจะมีความสุขลั้นลามาก
ใช่ เขาน่ารักมาก
แต่มัน... แค่ความคิดของเขา และวิธีที่เขาแสดงออก...
เขาแค่ปะติดปะต่อทุกอย่างเข้าด้วยกันไม่ได้
อาเท็ด ผมไม่เคยคิดว่า เขามีความพิเศษอะไรเลย
แน่นอนว่าสมัยนั้นคนเราใช้อีกคํา คําว่าปญอ.
เขาเป็นอาที่สนุกสนาน
โก๊ะกัง ขนดก ล่ําสัน
ผมหยิก
เขาเป็นภารโรงอยู่ที่โรงเรียนมัธยมต้น
แต่เขาเป็นของเรา
และเราปกป้องคนของเรา
และเรารักเขา และเรารู้ว่าเขารักเรา
แจ็ค มาดรูกาไม่ใช่คนชอบเข้าสังคม เหมือนอาเท็ดของผม
แต่พวกเขาเป็นเพื่อนกัน
ลุงแจ็ค เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยเข้าสังคม
เขาจะประหม่า และคนคิดจะว่าเขาเป็นอะไร
เขาแค่เป็นคนเก็บตัวมาก แต่เขาไม่ใช่คนเชื่องช้าเลย
เขาไปเวียดนาม
แต่เขาเรียนเก่งมาก
สมัครเข้ามหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง
เขาเป็นเหมือนพี่ชายมากกว่าลุง
เราเรียกเขาว่า "ด็อก"
เขาชอบพาฉันกับเพื่อนไปโน่นมานี่ตลอดเวลา
เวลาเราโดดเรียน เราจะโทรหาเขา "ช่วยมารับหน่อย"
เราสนิทกันมาก
ด็อกกับบิล สเตอร์ลิง พวกเขาเป็นเพื่อนซี้กัน
บิล สเตอร์ลิง
ผมจําได้ว่าเขาบอกเคล็ดลับ ในการโยนโบว์ลิ่งให้ผม
เขาเป็นคนน่ารักและเป็นมิตรมาก และอยากช่วยเหลือคนอื่น
เขาอยากอยู่เคียงข้างคน
และแกรี่ มาไทอัส เขาเข้ากลุ่มช้ากว่าคนอื่นๆ นิดหน่อย
แต่ทั้งห้าคนกลายเป็นทีมที่ยอดเยี่ยม
แกรี่ เป็นน้องชายคนเล็กที่ผมชื่นชมนะ
เขาเป็นนักกีฬา เขาเป็นนักดนตรี
เขาเป็นทุกอย่างที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผม
เขาปกป้องผมอยู่สองสามครั้ง
ผมกําลังจะโดนซ้อม แล้วเขาก็เข้ามา
เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ
เขาจะสนับสนุนครอบครัว อย่างไม่ต้องสงสัย
ตอนที่แกรี่ไปเป็นทหาร เขาได้ออกมาเพราะเหตุผลทางการแพทย์
พวกเขาเชื่อว่าเขาเป็นโรคจิตเภท
เขาไปหาจิตแพทย์คนใหม่ และพวกเขาเปลี่ยนยาเขา
และพวกเขาทําให้เขาอาการดีมาก
จนเขาเริ่มทํางานให้พ่อเลี้ยงของเราได้
แกรี่เป็นคนที่ใส่ใจมาก
หนุ่มๆ ทั้งห้าคน เป็นเพื่อนกันมาแปดหรือเก้าปี
พวกเขาจะเดินไปทุกที่
จนกระทั่งแจ็ค มาดรูกาซื้อรถมา รถเมอร์คิวรี มอนเทโก ปี 1969
นั่นคือความภาคภูมิใจและความสุข ของแจ็ค มาดรูกา รถคันนั้น
พวกเขาจะนั่งเบียดกันบนรถ หัวเราะกัน เปิดหน้าต่าง
โบกมือให้คน
(วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1978)
ทีมโปรดของพวกเขาคือยูซีเดวิส และยูซีเดวิสมาแข่งกับชิโค
พวกเขาเลยนัดกันว่าจะไปดูเกมนี้
และมันไม่ไกล ขับรถแค่ชั่วโมงเดียว
และบางครอบครัวไม่อยากให้พวกเขา ไปดูเกมนั้นในคืนนั้น
เพราะวันรุ่งขึ้นพวกเขาเองก็ต้องแข่งนัดสําคัญ
คุณพูดไม่ได้หรอกว่าพวกเขาตื่นเต้น กับการแข่งของตัวเองในวันรุ่งขึ้นมากแค่ไหน
พวกเขาชนะการแข่งขันอื่นๆ มาหมดแล้ว...
- ใช่ - จนมาแข่งทัวร์นาเมนต์นี้ได้
มันเป็นการแข่งชิงแชมป์ สําหรับทีมเกตเวย์ เกเตอร์ส
ผมจําได้ว่าแจ็ค มาดรูกา จอดรถเมอร์คิวรี มอนเทโกของเขาหน้าบ้าน
พ่อผมบอกพี่ชายผมระหว่างที่เขาเดินออกไป
"ห้ามดื่มเหล้า ห้ามสูบบุหรี่ และห้ามยุ่งกับสาวๆ นะ"
แล้วพี่ผมก็มองพ่อผมและพูดว่า "ไม่เอาน่า พ่อ"
เขาหันกลับไปแล้วเดินออกจากบ้านไป
พวกเขามีความสุขและตะโกนโหวกเหวก เกี่ยวกับทีมโปรดของพวกเขา
แล้วก็ออกเดินทางไปชิโค
วันรุ่งขึ้น แม่ผมบอกผมว่า
"พี่ชายลูกไม่อยู่บ้าน"
ผมถามว่า "หมายความว่าไง ไม่อยู่บ้าน"
ผมเป็นเด็กอายุ 11 ขวบ และผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันเสาร์
และแม่ผมบอกว่า
"ลุกขึ้น เราต้องไปบ้านย่ากัน
อาเท็ดยังไม่กลับบ้านเลย และย่าเป็นห่วงมาก"
เพราะความต้องการพิเศษของพวกเขา
จึงเกิดความตกใจกลัวอย่างรวดเร็ว
บางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ
ครอบครัวเริ่มโทรหากัน "นี่ เห็นบิลไหม"
"เห็นแจ็คไหม" "เท็ดไม่ได้กลับบ้าน"
ตอนนี้ครอบครัวต่างพากันตื่นตระหนก เพราะเรามีชายหนุ่มห้าคนหายตัวไป
แจ็คกี้ พี่ชายผม ไม่เคยค้างคืนที่ไหนมาก่อนเลย
เขาอยู่บ้านทุกคืน
เขาอยากอยู่บ้าน ที่ที่เขามีเขตสบายใจและปลอดภัยของเขา
พวกเขาน่าจะกลับบ้าน
จากการแข่งบาสนัดนัดนั้น พวกเขาน่าจะกลับบ้านกัน
ตอนที่พวกเขาโทรไปที่ สํานักงานตํารวจเทศมณฑลยูบา
ตํารวจบอกว่าทําอะไรไม่ได้ เพราะทุกคนอายุ 18 แล้ว
คุณต้องรอตามกรอบเวลา 24 หรือ 48 ชั่วโมง
ก่อนจะแจ้งความว่าพวกเขาหายตัวไปได้
และคนในครอบครัวก็บอกว่า
"แต่เดี๋ยวนะ ทุกคนมีความบกพร่องทางสติปัญญานะ"
พวกเขาไม่ทําอะไรเลย
ไร้สาระ
ไร้สาระมาก
ในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ครอบครัวทําทุกอย่างที่ทําได้
พวกเขาโทรหาชาวบ้านอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาขับรถบนทางหลวง ไม่มีวี่แววของหนุ่มๆ เลย
และตอนสองทุ่ม พวกเขาโทรกลับไปที่ สนง.ตํารวจเทศมณฑลยูบา
และบอกว่า "ฟังนะ เราต้องการให้ช่วยหาคนพวกนี้"
การสืบสวนเบื้องต้นพยายามย้อนรอย สถานที่ที่พวกเขารู้ว่าหนุ่มๆ ไป
หนุ่มๆ ควรจะไปที่ชิโคสเตทเพื่อดูการแข่งบาส
และบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์ในชิโค ก็ไปดูการแข่งในคืนนั้นด้วย
เขาเห็นพวกเขา เขาจําพวกเขาได้แม่นมาก
ตํารวจเลยยืนยันได้ว่าพวกเขาไปที่นั่น
สองสามวันแรกมันเงียบมาก
(วันที่ 25 กุมภาพันธ์ ปี 1978)
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ไม่มีข้อมูล
แล้วพอวันที่ 28 กุมภาพันธ์ กรมป่าไม้ก็บอกว่า
"เราเจอรถในป่าสงวนแห่งชาติพลูมัส
ออกนอกทิศทางขึ้นไปบนภูเขาถึง 110 กิโลเมตร
มันคือรถเมอร์คิวรี มอนเทโกสองประตู ปี 1969 และตรงกับรถของคนที่หายไป
ป่าสงวนแห่งชาติพลูมัสเป็นพื้นที่ที่ขรุขระมาก
ที่นั่นมีแต่ภูเขา
ที่ที่พวกเขาหายตัวไป อยู่เหนือระดับน้ําทะเลประมาณ 1,200 เมตร
บนนั้นมีหิมะกองใหญ่
บางจุดก็หนาสามถึงหกเมตร
มีจุดลาดชันในบางพื้นที่
ที่คุณอาจสะดุดล้มและตกลงไปหลายพันเมตรได้
ไม่มีใครขึ้นไปทางนั้นหรอกครับ นั่นไม่ใช่ที่ที่คนไปกัน
ตอนผมเดินเข้าไปในบ้าน
แม่ผมกําลังนั่งร้องไห้อยู่บนพื้นห้องครัว
บอกว่าพวกเขาเจอรถแล้ว แต่ไม่เจอใครเลย
เป็นที่รู้กันว่าหนุ่มๆ ทําตามตารางอย่างเข้มงวด
ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าพวกเขาจะทําอะไรเอง
อย่างการขับรถขึ้นเขากลางดึก
อะไรกันนะที่พาพวกเขาไปที่นั่นได้
(คนหาย - หนุ่มๆ เต็มใจ ขับไปที่พลูมัสเองรึเปลา)
นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาสําหรับพวกหนุ่มๆ พวกเขาไม่ควรอยู่ที่นั่น
ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาต้องเข้าไปหาหิมะ
ตอนออกจากบ้าน พวกเขาใส่เสื้อผ้าบางๆ เพื่อไปดูแข่งบาสในโรงยิม
ส่วนใหญ่แล้วสภาพรถไม่ได้มีอะไรโดดเด่น
ไม่มีความเสียหาย ไม่มีอะไรบ่งชี้ว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
กุญแจรถหายไป
สิ่งที่อยู่ในรถก็คือกล่องนม กระดาษห่อลูกกวาด
สิ่งที่คุณน่าจะเชื่อมโยงกับการปาร์ตี้ของเด็กๆ
มากกว่าจะเชื่อมโยงกับผู้ใหญ่ ที่เดินทางกลับจากการแข่งบาส
เจ้าหน้าที่สืบสวนคนนึง ติดต่อไปหาผู้จัดจําหน่ายนม
และพบว่าใครเป็นคนขายในท้องถิ่นนี้
พวกเขาเริ่มที่ชิโคสเตท แล้วไปตามร้านพวกนั้นทีละร้าน
ดูว่ามีใครจําได้ว่าคืนนั้นเห็นหนุ่มๆ ในนั้นบ้าง
พวกเขาเจอตลาดเบห์รในชิโค
และได้คุยกับผู้หญิงที่ทํางานในคืนวันที่ 24
และเธอจําพวกเขาได้
พวกเขาอยู่ที่ตลาดเบห์รตอนใกล้ปิดทําการ
ซึ่งเท่ากับว่าพวกเขาอยู่ที่นั่นประมาณสี่ทุ่ม
จากนั้น พวกเขาก็หายตัวไป ระหว่างชิโคกับแมรี่ส์วิลล์
เป็นไปได้ว่าช่วงเวลาระหว่างสี่ทุ่มถึงห้าทุ่ม
พวกเขาออกจากทางหลวง เข้าไปในเมืองที่ชื่อโอโรวิลล์
จากตรงนั้น พวกเขาขับรถเข้าไป ในป่าสงวนแห่งชาติพลูมัส
และอาจจะประมาณห้าทุ่ม หรืออาจจะห้าทุ่มครึ่ง
พวกเขาขับรถไปตามรอยยางรถ ที่ปกคลุมด้วยหิมะในที่ที่ไกลปืนเที่ยง
และรถของพวกเขาก็ติดอยู่ในหิมะ หนาประมาณห้าถึงหกนิ้ว
และในตอนนั้น
คนพวกนี้ใส่รองเท้าเทนนิส ยีนส์สีน้ําเงิน และแจ็กเก็ตบางๆ
วิ่งเข้าไปในความมืด หิมะตก อุณหภูมิหนาวเหน็บอย่างไม่มีเหตุผล
(หนึ่งในห้า...)
ตอนที่ฉันเริ่มเขียนบทความ
ฉันได้คุยกับพวกเจ้าหน้าที่สืบสวน
และนั่งลงและใช้เวลากับครอบครัวจริงๆ
คําถามที่ฉันจําได้ว่างงที่สุดคือ...
คุณเลี้ยวรถไปทางอื่นทําไม คุณจอดรถตรงนั้นทําไม
คุณลงจากรถทําไม
ทําไมคุณถึงเดิน โดยที่ไม่รู้เลยว่าคุณกําลังจะไปไหน
ประเด็นคือพวกเขามีแข่งในวันรุ่งขึ้น
(8 นาที 00 วินาที ทีมเหย้า 14 - ทีมเยือน 16)
บางคนก็เอาเครื่องแบบวางไว้บนเตียงแล้ว
พวกเขาจะไม่ตั้งใจทําอะไร เพื่อให้พลาดวันนั้นหรอก
ลุงด็อก เขารู้จักทางไปชิโคดี เขาขับรถเส้นทางนี้มาหลายร้อยครั้งแล้ว
รถที่พบเปิดหน้าต่างฝั่งคนขับทิ้งไว้
เขารักรถเหมือนลูก
และการจะทิ้งรถไว้ตรงนั้น โดยที่เปิดหน้าต่างทิ้งไว้ ไม่มีทาง
ไม่มีเหตุผลที่คนพวกนั้นจะลงจากรถเลยด้วย
ถ้าไม่ได้ถูกบังคับหรือกลัว
สําหรับบางคน พวกเขาไม่รู้ว่ากําลังทําอะไรอยู่
พวกเขาไม่ได้ทําพลาด
นี่คือสะพานบิดเวลล์บาร์
มันข้ามทะเลสาบโอโรวิลล์ และพาคุณเข้าไปในป่าสงวนแห่งชาติพลูมัส
นี่เป็นจุดสังเกตที่เด่นชัด
แต่ถ้าพวกหนุ่มๆ เห็นสะพานนี้
พวกเขาจะรู้ว่าพวกเขาอยู่ห่างไกลจากบ้าน
และกําลังไปผิดทาง
(สะพานบิดเวลล์บาร์)
(แมรี่ส์วิลล์)
และถ้าพวกเขาเห็นป้ายของพลูมัส พวกเขาต้องรู้ว่าพลาดแล้ว
อย่างที่เห็น มีการปิดถนน
ขึ้นไปทางเหนือของถนน 12 กม.
นั่นคือจุดที่เมอร์คิวรี มอนเทโกถูกทิ้งไว้
มันเป็นถนนสู่ป่าลึก ไม่ได้พาไปที่ไหน
แผนที่คงไม่พาพวกเขามาทางนี้
ไม่มีเหตุผลอะไรที่พวกเขาจะมาที่นี่ เพียงเพื่อจะขับรถเล่น
มีบางอย่างที่พาพวกเขามาทางนี้
พวกเขาไม่มีทางหลงทางหรอก
คืนนี้ มีบางอย่างผิดปกติจริงๆ
(ค้นหาชายในพื้นที่ห้าคน)
หน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย เริ่มตรวจค้นพื้นที่อย่างละเอียด
รอบๆ บริเวณที่พบรถทันที
หน่วยงานมากันหลายหน่วยงาน อย่างน้อยก็สี่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
มีคนมากกว่า 200 คนที่เข้าร่วมการค้นหา
มีตั้งแต่ขี่ม้า เดินเท้า
และใช้ยานพาหนะที่พอจะเข้าไปในหิมะได้ และเครื่องบิน
มันครอบคลุมมาก
แจ็ค พ่อผม ไปที่ที่รถจอดอยู่
และเริ่มค้นหา
เขาไปที่นั่นทุกวัน
เราค้นหาพื้นที่พวกนั้น เรารู้จักพื้นที่บนนั้น
แจ็ค ซีเนียร์ ลงจากรถและเดินไปไกล หลายกิโลเมตรบนริมทางของภูเขาลูกนั้น
แจ็คบอกฉันว่าเขาตะโกนเสียงดัง
"พ่อจะหาลูกให้เจอนะ พ่อจะไม่หยุดจนกว่าจะเจอ"
ทุกครอบครัวออกไปค้นหาในป่า
มันทรมานใจมาก
เราตื่นขึ้นมาทุกวัน โดยไม่รู้อะไรเลย
นั่นเป็นส่วนที่แย่ที่สุด การไม่รู้
สภาพอากาศในตอนนั้น หิมะตกหนักและอันตรายมาก
ทีมค้นหาและกู้ภัยจะเริ่มค้นหา แล้วก็ต้องหยุด
(หิมะทําให้ต้องหยุดค้นหาคนหาย)
เดือนมีนาคมเป็นช่วงที่พวกเขาค้นหามากที่สุด
เมษายน พฤษภาคม ทุกอย่างเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
แล้วพอเดือนมิถุนายน พวกเขาก็ไม่ได้ค้นหาจริงจังแล้ว
(ไม่มีเบาะแสใหม่ในการค้นหาชายทั้งห้า)
เรามีความหวังทุกวัน
ทุกวันเราจะตื่นขึ้นมา
"เอาละ พวกเขาจะหาทุกคนเจอ
เขาจะไม่เป็นไร"
ความเงียบมัน... เกินทนได้จริงๆ
ขอโทษนะครับ
(วันที่ 4 มิถุนายน ปี 1978)
(สามเดือนครึ่งหลังจากการหายตัวไป)
มีคนขี่มอเตอร์ไซค์ ขี่ผ่านจุดตั้งแคมป์ของกรมป่าไม้
ได้กลิ่นอะไรเหม็นๆ
มีบ้านเคลื่อนที่หลังนึงของแคมป์ ที่ถูกทุบหน้าต่างเข้าไป
ในบ้านหลังนั้น พวกเขาเจอ ร่างที่ผอมแห้งของเท็ด เวียเฮอร์
ศพของเท็ด เวียเฮอร์นอนหงายหลังอยู่
มือของเขากอดอกอยู่
แบบที่คุณจะนึกภาพคนที่เตรียมศพไว้สําหรับทํามัมมี่
เขาถูกห่อด้วยผ้าปูที่นอนหลายผืนอย่างแน่นหนา
ราวกับคุณกําลังห่อตัวเด็กไว้
ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะทํากับตัวเองได้
เท็ดทรมานจากการถูกน้ําแข็งกัดอย่างสยดสยอง
เขาสูงประมาณ 180 ซม. หนัก 99 กก. ตอนที่หายตัวไป
และน้ําหนักน่าจะเหลือแค่ 55 กก.ตอนที่พบเขา
เขาโกนหนวดเกลี้ยงเกลาตอนหายตัวไป
แต่ศพมีหนวดเคราเฟิ้ม
เพราะหนวดเคราที่ยาวขึ้น
เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพที่มองดูเขาจึงระบุได้
ว่าเขามีชีวิตอยู่ประมาณแปดถึง 13 สัปดาห์
ฉันกระวนกระวายใจเลย
การตายอย่างช้าๆ จากการอดอาหาร
และภาวะตัวเย็นเกิน เป็นเวลาอย่างน้อยแปดสัปดาห์
บ้านเคลื่อนที่ที่เท็ดเสียชีวิต อยู่ห่างจากรถมอนเทโกที่ถูกทิ้งไว้ 30 กิโลเมตร
เกิดคําถามตื่นตระหนกขึ้น
ตํารวจพลาดที่พักนี้ไปได้ยังไง
และมันจะสายเกินไป ที่จะพบคนอื่นๆ ยังมีชีวิตอยู่ไหม
ป้าโดโรธีของผม... พาผมไป... ที่ที่พวกเขาเจอรถ
ประมาณเดือนมีนาคม
ผมอดคิดไม่ได้ว่าตอนเราขึ้นไปบนนั้น
เขายังมีชีวิตอยู่ในตอนนั้น
ผมรู้สึกได้ว่า...
ว่าผมอยู่ใกล้เขาขนาดนั้น
เขาต้องทรมานมากแน่ๆ
เขายังมีชีวิตอยู่
และพวกเขาไม่ได้พยายามตามหาเขามากพอ
(วันที่ 6 มิถุนายน ปี 1978)
(สองวันหลังจากพบศพเท็ด)
ห่างจากบ้านเคลื่อนที่ลงไปทางใต้ ประมาณ 11 กิโลเมตร
พวกเขาพบซากศพที่เน่าเปื่อยอย่างมาก ของแจ็ค มาดรูกา
ข้ามถนนไป พวกเขาพบซากศพของบิล สเตอร์ลิง
และมันกระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่เพราะสัตว์
(บางส่วนของศพหลุดออกจากร่างกาย และบางส่วนใส่เสื้อผ้าอยู่)
(ซึ่งมีเนื้อเยื่ออ่อนอยู่เล็กน้อย)
กุญแจรถอยู่ในกระเป๋ากางเกงด็อก ตอนที่พบศพเขา
ดังนั้นเขาเป็นคนขับรถแน่นอน
ย่าอยากเห็นศพด็อก
และพ่อเราบอกย่าว่า "แม่ ไม่มีอะไรเหลือแล้วนอกจากกระดูก"
แล้วย่าก็ล้มหมดสติไป
ย่าอยากเห็นลูกชายย่า เพื่อบอกลาเขา
(วันที่ 6 มิถุนายน ปี 1978)
ฉันได้ยินคนพูดว่าเราเจอเขาแล้ว
เราเจอบางอย่างแล้ว แล้วฉันก็หันหลังเดินกลับไป
และนั่นคือตอนที่ฉันเห็นคุณฮิวเอ็ตต์ ซีเนียร์ เข่าทรุดลงไปและร้องไห้
และเขาพูดว่า "พ่อขอโทษนะลูก พ่อสัญญาว่าจะหาลูกให้เจอแท้ๆ"
เขา...
- เขารู้ทันที - รู้ทันที
ว่านั่นคือพี่ชายผม
จากเสื้อผ้าที่เขาใส่
และ...
พวกเขาเก็บกระดูกขึ้นมา
และกระดูกสันหลังของพี่ชายผมร่วงลงมาจาก...
เสื้อที่เขาใส่อยู่
และกระเป๋าสตางค์ ก็ยังอยู่ในกางเกงยีนส์ของเขาเลย
เป็นวันที่ยากมาก
เป็นวันที่ยากมากครับ
ทุกวันนี้ก็ยังยากอยู่
เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเลย
พ่อผมทนอยู่ได้ยังไงก็ไม่รู้
ตอนที่พวกเขาค้นหาที่นี่สําเร็จ... ผมไม่ได้ต้องการให้พวกเขาช่วย
ผมจะหาลูกผมให้เจอ และผมเชื่อว่าผมได้พิสูจน์แล้วว่าผมทําได้
และผมจะไม่หยุด จนกว่าจะช่วยหาคนที่เหลือจนเจอด้วย
ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย
ผมมีเรื่องจะพูดแค่นั้นแหละ
รายงานของนักพยาธิวิทยาระบุว่าการเสียชีวิต เกิดจากการเผชิญสภาพแวดล้อมรุนแรง
พวกเขาพ่ายแพ้ต่อสภาพอากาศ
แต่ซากศพของพวกเขามีอยู่ไม่มากพอ
ที่จะทําให้เรารู้ทุกอย่างอย่างแม่นยําได้จริงๆ
เหลือซากศพไม่มากพอ
มีการบาดเจ็บจากอาวุธไม่มีคมรึเปล่า มีบาดแผลประเภทอื่นรึเปล่า
เราอาจจะไม่มีทางรู้เลย
(ยังไม่พบอีกหนึ่งคน หลังจากพบแจ็ค ฮิวเอ็ตต์แล้ว)
ยังไม่พบแกรี่ มาไทอัสในสถานที่นั้น
พวกเขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
มันยากมากค่ะ
แต่มันทําให้ฉันมีความหวัง ฉันคิดว่า
"เจอคนอื่นแล้ว เราจะต้องเจอแกรี่"
แต่หลังจากพบศพของแจ็คกี้ ฮิวเอ็ตต์
ก็ดูเหมือนว่าตํารวจเทศมณฑล จะไม่อยากตามหาแล้ว
เหมือนกับว่า "พอแล้ว"
(ยกเลิกการการค้น)
ในวันที่ 19 มิถุนายน ทีมค้นหาบนนั้น ตัดสินใจยกเลิกการค้นหา
ตํารวจเทศมณฑลบอกว่า "เราทําทุกอย่างเพื่อตามหาเขาแล้ว"
แต่ไม่มีอะไรเลยที่พวกเขาทําได้เพื่อให้เจอ
ศพของแกรี่ มาไทอัส
ฉันอยู่ที่นั่นต่ออีกสองสัปดาห์ หลังจากพวกเขาไปกันแล้ว
สามีฉันกับฉันและพี่เขยฉัน
ฉันไม่อยากพูดเลย แต่... ฉันว่ามันดูเหมือน พวกเขาไม่ได้ค้นหาละเอียดเท่าไหร่
ครอบครัวทํามากกว่าผู้บังคับใช้กฎหมายซะอีก
มีรายงานว่าเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้สหรัฐฯ อ้างว่า
"เราบอกผู้รักษากฎหมาย เรื่องบ้านเคลื่อนที่พวกนั้นแล้ว
แต่พวกเขาไม่เคยค้นบ้านดูเลย"
(กรมป่าไม้บอกว่าเคยบอกเรื่องบ้านพักแล้ว)
เราเป็นนักล่าสัตว์และชาวประมงมาตลอดชีวิต
พ่อผมบอกได้เลยว่า รอยเท้าแบบไหนที่เปียกน้ํามา
และเขาเห็นรอยเท้าสี่รอยที่เดินไปจากรถคันนั้น
ขึ้นเขาไป ทางเหนือ
ไม่ใช่เดินลงอย่างที่ตํารวจเทศมณฑลคิด
แจ็ค ซีเนียร์รู้ว่ามีบ้านเคลื่อนที่อยู่ตรงนั้น
พวกเขาบอกให้ตํารวจไปที่นั้น
แจ็คขอให้พวกเขาไปที่บ้านเคลื่อนที่พวกนั้น
เขาขอตํารวจ
และฉันจําได้ว่าแจ็คพูดว่า เขาเชื่อว่ามีคนนึงบอกเขาว่า
"โอ๊ย พวกเขาไปได้ไม่ไกลขนาดนั้นหรอก"
จะไปไม่ได้ได้ยังไง
ระยะทางระหว่างบ้านเคลื่อนที่กับรถของมาดรูกา
น่าจะเกือบ 30 กิโลเมตร
ผมว่าไม่มีใครคิดหรอกว่า
หนุ่มๆ พวกนั้นจะไปได้ไกลขนาดนั้น ในสภาพอากาศแบบนั้น
ผมเลยไม่ตกใจที่ไม่มีใครขึ้นไปที่แคมป์ไฟนั่น
ซึ่งในตอนนั้นน่าจะมีหิมะปกคลุมอยู่เมตรครึ่งได้
พวกเขารู้ว่ากระท่อมหลังนี้อยู่บนนั้น แต่ไม่ค้นมัน
ดังนั้นเรามั่นใจไม่ได้หรอกว่าจะไม่มีใครรอด
ความสามารถของหนุ่มๆ ยังคงเป็นประเด็นโต้แย้งต่อไป
และสําหรับหลายๆ คน มันส่งผลแง่ลบต่อการสืบคดีนี้
(การเลือกปฏิบัติขัดขวางการสืบสวนรึเปล่า)
มันทําให้เราโกรธ
แค่คําที่ใช้ก็ทําให้ผมโมโหแล้ว
"สงสัยว่ามีการฆาตกรรมในการหายตัวไป ของชาวแคลิฟอร์เนียปัญญาอ่อนห้าคน"
- แล้วคุณคิดว่านั่นเป็น... - ทําไมถึงพูดว่า "ปัญญาอ่อน"
- สมัยนั้นพวกเขาใช้คํานี้กัน - มันเหมือนกับ...
มันไม่ถูกต้องน่ะ
ก็แค่เชื่องช้ากว่านิดหน่อย...
ถ้าพวกเขาพูดว่า
"ห้า... แชมป์นักบาสทีมเกตเวย์หายตัวไป"
พวกเขาอาจจะหาทุกคนเจอก็ได้
แทนที่จะพูด...
แบบนี้
ผมว่ามันคงแตกต่างออกไปเยอะเลย
พวกเขาคงค้นหามากกว่านั้น
(คนปัญญาอ่อนห้าคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย)
คนพวกนี้ไม่ใช่ชายอายุ 25 ถึง 35 ปี
ที่สามารถตัดสินใจและระบุตําแหน่งตัวเองได้
อย่างที่พวกเขาอาจจะทําได้
ความอัปยศของการถูกเรียกว่าปัญญาอ่อน บดบังเหตุการณ์ทั้งหมดจริงๆ
การที่คนคิดว่าหนุ่มๆ พวกนี้ โง่เกินกว่าจะหันหลังกลับมา
และเอาแต่เดินเข้าไปในป่าไปเรื่อยๆ... มันไร้สาระ
และผมคิดว่าแนวความคิดนี้ มันแพร่ออกไปสู่สายตาประชาชน
โดยเฉพาะในสายตา ของเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย
พวกเขาแบบว่า
"เราควรพยายามสุดความสามารถ
เพื่อตามหาคนปัญญาอ่อนหลงทางเหรอ"
ผมคิดว่าชายหนุ่มห้าคนที่ด้อยความสามารถ
ตื่นเต้นที่ได้ดู ทีมบาสผู้ชนะของพวกเขาเล่นได้ดีมาก
พวกเขาแวะตลาด
และเติมน้ําตาลด้วยนมช็อกโกแลตและลูกกวาด
และระหว่างทางก็เกิดตัดสินใจผิดพลาด
และเลือกใช้เส้นทางผิด และกลับมาไม่ได้อีกเลย
การตัดสินใจที่ผิดพลาด นําไปสู่การตัดสินใจที่ผิดพลาดอีกครั้ง
พวกเขาพยายามทําให้เราเชื่อว่า เป็นเพราะความโง่
และเพราะพวกเขาปัญญาอ่อน ถึงได้ขึ้นมาบนนี้กันเอง
ซึ่งไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะขึ้นมาเอง
สิ่งนึงที่ทําให้เจ้าหน้าที่สืบสวนงุนงงอย่างมากคือ
มีล็อกเกอร์เก็บอาหารอยู่นอกบ้านเคลื่อนที่
และมีอาหารกระป๋อง อาหารของทหาร ที่ถูกเอาออกมากิน
แต่มีล็อกเกอร์ที่สองที่มีอาหารกระป๋องอยู่มากพอ
ที่จะช่วยให้พวกเขามีชีวิตอยู่ได้อีกหลายเดือน ซึ่งไม่ถูกเปิดออก
มีเครื่องทําความร้อนก๊าซโปรเพนที่ไม่ถูกเปิด
ก็คือที่นั่นมีอาหารที่ยังชีพพวกเขาได้
มีเครื่องทําความร้อนที่จะช่วยให้พวกเขาอบอุ่นได้
ทําไมคุณถึงไม่กินอาหาร ทําไมคุณถึงไม่เปิดเครื่องทําความร้อน
ทําไมคุณถึงนอนอยู่บนเตียง
ถูกห่อด้วยผ้าปูที่นอนราวกับมีคนคอยดูแลคุณ
อดอยากอยู่หลายสัปดาห์
เกิดอะไรขึ้น
เท็ดคงไม่ทําอะไรที่เขาคิดว่าจะผิดกฎหมายหรอก
ถ้าเขาขโม...
ถ้าเขาคิดว่าเขาขโมยอะไร เขาจะไม่ทําเลย
(เท็ด เวียเฮอร์)
และเขาคงเปิดเครื่องทําความร้อน ไม่เป็นตั้งแต่แรก
เท็ดไม่น่าจะนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงแบบนั้นได้
มีคนอื่นอยู่กับเขา
ในบ้านเคลื่อนที่มีรองเท้าเทนนิสสีดํา
และมันคือรองเท้าที่แกรี่ มาไทอัสใส่
ไม่เคยพบรองเท้าของเวียเฮอร์เลย
ถ้าเขาไม่ได้ทํามันหายในพลูมัส แกรี่ มาไทอัสก็คงเอาไป
เท็ด เวียเฮอร์กับแกรี่ มาไทอัส น่าจะไปถึงบ้านเคลื่อนที่กันทั้งคู่
เกิดอะไรขึ้นกับคนพวกนี้
เกิดอะไรขึ้นกับแกรี่ มาไทอัส
หลักฐานบ่งชี้ว่าแกรี่น่าจะไปถึงบ้านเคลื่อนที่
และพอไม่มีวี่แววของศพเขา ความสงสัยก็เริ่มเกิดขึ้น
แกรี่เป็นเหยื่อ
เป็นแพะรับบาป
หรือเป็นอะไรที่แย่กว่านั้นมาก
(แกรี่เป็นคนทําให้พวกเขาตายรึเปล่า)
ฉันรู้ดี...
พระเจ้ายกโทษให้ลูกด้วย
ด็อกกับคนอื่นๆ กลัวมาไทอัส
แกรี่จะไปดูบาสกับพวกเขา และพวกเขาไม่อยากให้เขาไป
แต่พวกเขากลัวเกินกว่าจะพูดอะไร
ฉันมั่นใจมากจริงๆ และลุงฉันเป็นคนบอกเอง
ตอนนั้นแกรี่ มาไทอัสได้รับการรักษา อย่างประสบความสําเร็จ
มีสองปีที่สงบสุขมาก ก่อนเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้น
แต่แกรี่ มาไทอัสมีปัญหายาเสพติด
เขาเคยมีประสบการณ์แย่ๆ หลายครั้งในกองทัพ
เขาเคยมีเรื่องรุนแรงและก่อปัญหามาก
คําอธิบายเดียวที่มีเหตุผลสําหรับฉัน
ก็คือความผิดปกติทางจิตของแกรี่กลับมา
และเขาได้โน้มน้าวคนพวกนี้
ว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้อง
สิ่งที่เป็นไปได้ว่าจะเป็นแรงจูงใจของใครสักคน
ในการโน้มน้าวผู้ชายห้าคน
ให้เดินขึ้นเขาไกลขนาดนั้นผ่านป่า แล้วไปตายในกระท่อมของกรมป่าไม้
โรคจิตเภทของเขาใช้เป็นข้ออ้างได้ง่าย
แต่ไม่มีหลักฐานว่าแกรี่ เคยทําอะไรแบบนี้มาก่อน
ถ้าพวกเขาขึ้นรถ แล้วขับไปชิโคได้โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไปดูการแข่งบาสโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไปตลาดเบห์รโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แกรี่จะเป็นปัญหาได้ยังไง ผมไม่เชื่อเลย
ถ้าเขาไม่ได้กินยา เขาก็จะทําอะไรเองไม่ได้
ดังนั้นถ้าเขาไม่ได้กินยา พ่อผมคงไม่ปล่อยให้เขาไปแน่
จบข่าว
เจ้าหน้าที่รักษากฎหมาย พวกเขาทํากับน้องชายผมไม่ดีเลย
พวกนั้นตัดสินเขาแล้วทันที
คุณเป็นคนแรกในรอบ 45 ปีที่มาถามอะไรจากผม
ไม่มีตํารวจคนไหน
ไม่มีสื่อคนไหน
ไม่เคยมีใครมาถามอะไรผมเลย
ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
ส่วนนั้นแหละที่ผมหงุดหงิด
ผมอยากรู้ว่าเขาอยู่ไหน
กว่า 40 ปีหลังจากที่หนุ่มๆ หายตัวไป
มีหนึ่งคําถามสําคัญที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในคดีนี้
เกิดอะไรขึ้นกับแกรี่ มาไทอัส
(แกรี่ มาไทอัสอาจมีชีวิตอยู่หรือไม่)
ฉันมีความคิดหลายอย่าง เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับแกรี่ มาไทอัส
แม่เราเป็นเจ้าของบาร์ในบราวนส์แวลลีย์
และในช่วงหนึ่งปีหลังจากเจอศพ
ฉันเลิกงานแล้ว ดื่มเหล้า
เก้าอี้บาร์ตัวที่สามจากท้ายสุด มีผู้ชายคนนึงอยู่
เราสบตากัน และเขาคือแกรี่ มาไทอัส
และฉันเดินผ่านประตูบานสวิงที่อยู่หลังบาร์ไป
ฉันบอกแม่ว่า "นั่นแกรี่ มาไทอัสนะ ที่นั่งอยู่ท้ายบาร์"
แม่ถามว่า "แน่ใจเหรอ" ฉันบอก "แน่ใจ"
ฉันโทรหาตํารวจเทศมณฑล
แกรี่มองมาที่เรา แล้วรีบลุกขึ้นและวิ่งออกไป
เราจับเขาไม่ได้
มีคนบอกว่ามีคนเห็นเขาที่มอนต์โกเมอรีวอร์ด
ร้านอาหารเดนนี่ ลานจอดรถเซเว่นอีเลฟเว่น ฉันเลยไม่รู้ว่าต้องคิดยังไงจริงๆ
ขอพระเจ้าลงโทษฉันเลยถ้าฉันคิดผิด
มีชายคนหนึ่งขับรถผ่านเขตพลูมัสในปี 1979
เขาอ้างว่าแกรี่ มาไทอัสโบกรถอยู่
แต่ไม่มีการพูดถึงเรื่องนี้
ในแฟ้มของสํานักงานตํารวจเทศมณฑลยูบา
มีบางรายงานที่บอกว่ามีคนพบเห็นแกรี่ มาไทอัส
หรือเจอเขาหลังจากพบศพ
ทั้งในพื้นที่และนอกพื้นที่ มีรายงานจากนอกรัฐด้วย
ไม่มีอะไรที่เราพิสูจน์ได้เลย
ผมบอกคุณได้ว่าผมคิดยังไง
แต่ผมไม่คิดว่าแกรี่ มาไทอัสไปถึงบ้านเคลื่อนที่นั่น
ตอนผมอยู่ที่แมรี่ส์วิลล์ตอนเด็กๆ
มีบางครอบครัวที่เรารู้ว่า... อย่าไปยุ่งเลย
และอันธพาลประจําเมือง ก็เข้าๆ ออกๆ คุกมาตลอดชีวิต
และผมเคยเห็นเขาทําอะไรบางอย่าง
เป็นคนน่ากลัวมาก
มีข่าวลือว่า...
อันธพาลคนนี้กับคนกลุ่มนึง
มีเรื่องโกรธแค้นกับแกรี่ มาไทอัส และไปแก้แค้นกับพวกเขาทุกคน
พวกเขาเริ่มทําบางอย่างกับพี่ชายผม
แกรี่ มาไทอัสยืนหยัดสู้เพื่อเขา
และคนพวกนี้ก็เล่นงานแกรี่ มาไทอัสจนน่วม
และโยนเขาทิ้งสะพานโอโรวิลล์
แล้วพวกเขาก็บังคับให้หนุ่มๆ อีกสี่คน ขับรถไปตามถนนเส้นนั้น
และทําให้พวกเขากลัวจนไม่กล้ากลับลงมา
หนึ่งในพวกเขาอาจเอารองเท้า ของแกรี่ มาไทอัสไปที่บ้านเคลื่อนที่
ถึงได้มีรอยเท้าแค่สี่รอยเดินขึ้นไปบนเนินเขานั่น
ผมรู้สึกได้ในใจผม...
ว่าพี่ชายผมนี่แหละ ที่เป็นคนเอาผ้าปูที่นอนพวกนั้นห่อเท็ด
พี่ชายผมคงไม่มีวันทิ้งเท็ดไว้คนเดียว ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่
ต้องมีใครสักคนในบ้านเคลื่อนที่นั่น ที่คอยดูแลเท็ดแน่ๆ
และฉันเชื่อว่าเป็นแกรี่พี่ชายฉัน
และฉันคิดว่าเขากับแจ็คกี้ ออกไปพยายามหาคนมาช่วย
แต่แกรี่... ไม่ได้กินยาหลายสัปดาห์แล้ว
ฉันคิดว่าคงเขาเริ่มเสียสติหลังจากนั้นไม่นานนัก
ฉันคิดว่าเขาหลงทาง และอากาศก็ยังหนาวอยู่
ฉันเชื่อว่าเขาก็ออกมาจากที่นั่นไม่ได้ เหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ
ใครก็ตามที่เคยทําคดีแบบนี้จะอยากรู้
ไม่ว่าผมจะอ่านรายงานสักกี่ครั้ง
ผมก็จะเจอข้อแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ที่ทําให้ผมคิดไปอีกแบบ
ผมกล้าพนันว่าในระยะ 18 กิโลเมตรแรกจากรถ
มาดรูกาหรือสเตอร์ลิงเริ่มเหนื่อย ซึ่งเป็นอาการแรกของภาวะตัวเย็นเกิน
พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน
ถ้าคนนึงพ่ายแพ้ต่อสภาพอากาศ อีกคนก็น่าจะอยู่ด้วย
แล้วพวกเขาก็ตายทั้งคู่
อีกสามคนคอยดูแลกัน พวกเขาเลยเดินหน้ากันต่อไป
พบศพของแจ็คกี้ ฮิวเอ็ตต์บนเส้นทางนั้น
ผมว่าเขาไม่เคยไปถึงบ้านเคลื่อนที่
(แจ็คกี้ ฮิวเอ็ตต์ ด็อก มาดรูกา - บิล สเตอร์ลิง)
เท็ด เวียเฮอร์ แน่นอนว่าเรารู้ว่าเขาไปถึงที่นั่น
ผมคิดว่ามีโอกาสสูงมากที่แกรี่ มาไทอัสไปถึงที่นั่น
ผมคิดว่าเขาอยู่ที่นั่นจนเท็ดตาย
ดูจากวิธีที่เขาห่อผ้า
เขาคงเลือกรองเท้าคู่ที่ดีกว่าเพื่อจะรีบหนีมา
และน่าจะไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่
คุณทําได้แค่คาดเดา
คุณอาจตอบได้หนึ่งคําถาม แต่ก็จะเกิดคําถามขึ้นอีก 20 คําถาม
สิ่งเดียวที่ผมขอได้ตอนนี้คือ ช่วยหาซากศพของเขาให้เจอเถอะ
เขาต้องกลับบ้าน
ผมไม่เชื่อเรื่องการปล่อยวางไม่ค้างคาใจ
ตราบใดที่มีเก้าอี้ว่างอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น ก็คาใจเสมอแหละ
การรู้ว่าพวกเขาทุกคนเป็นยังไง มันคงน่ากลัวสําหรับพวกเขามาก
และนั่นทําให้ฉันปวดใจมาก
ไปช่วยพวกเขาที่นั่นไม่ได้น่ะ
พวกเขาคือมนุษย์ที่มีคุณค่า
ใช่ ทุกคนเลย
ผมจําไม่ได้ด้วยซ้ํา
ว่าคําสุดท้ายที่ผมพูดกับน้องชายผมคืออะไร
หวังว่าจะเป็น "ฉันรักนาย"
พวกเขาเป็นคนเปราะบาง
มันเกิดขึ้นกับคนพวกนี้ได้ยังไง
เท็ด เขาคงอยู่กับผมแน่ๆ
ถ้าเขายังอยู่
ใช่ ฉันว่าเขาอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก
ใช่ ใครมีมักกะโรนีกับชีสมากที่สุด เขาก็อยู่กับคนนั้นแหละ
เขาคงอยู่กับคนที่รู้จักเขาและรักเขา
และคอยดูแลเขา และเราเป็นแบบนั้น
เราเป็นครอบครัวที่ใกล้ชิดกันมาก
แต่เราไม่ใช่ครอบครัว แบบที่ชอบกอดกันและบอกรักกัน
ครั้งแรกที่พ่อผมบอกว่ารักผม...
คือวันที่เจอศพพี่ชายผม
แต่เรารู้ว่าเรารักกัน
เรายังอยากได้คําตอบนะ
การที่พวกเขาถูกมองว่าไร้ความสามารถ นั่นไม่ยุติธรรมเลย
มีบางอย่างพาพวกเขาขึ้นไปบนภูเขาลูกนั้น ที่ซึ่งพวกเขาพบความตาย
คุณแค่ไม่รู้ว่าพวกเขาทําอะไร และเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น
ที่ที่พวกเขาทิ้งรถไว้ข้างถนนในความมืด...
และคุณขึ้นมาบนนี้ และคุณยิ่งสับสนกว่าเดิมเกี่ยวกับคดีนี้
พวกเขาพิสูจน์ไม่ได้ว่ามีการฆาตกรรม และพวกเขาก็อธิบายไม่ได้ว่าไม่มีรึเปล่า
สิ่งที่เกิดขึ้นกับห้าหนุ่มยูบาเคาน์ตี้
ในคืนวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 1978
อาจเป็นปริศนาไปตลอดกาล
ผ่านมาแล้วเกือบ 50 ปี ความจริงก็ยังไม่ปรากฏ
นึกภาพพวกเขายืนอยู่ที่หัวถนน ดื่มน้ําอัดลม
- โบกมือให้ทุกคนออกไหม - ออกสิ โบกมือให้ทุกคน
และทุกคนก็โบกมือกลับ
มีบางคนบนโลกนี้ที่รู้
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนุ่มๆ พวกนั้นกันแน่
ขอให้มีความยุติธรรมด้วยเถอะ
(หากคุณมีข้อมูลเพิ่มเติม)
(โปรดโทรแจ้งสํานักงานตํารวจเทศมณฑลยูบา ที่เบอร์ (530) 749-7777)
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล