Bir sabah yataktan kalktım.
Sağ bacağıma ağırlık veremiyordum.
Dizim acıyordu.
Ekim 2012'de oluyor bu.
Eşime "Beni hastaneye götür, bacağıma baksınlar" dedim.
Radyolog "Kaza mı geçirdin?" diye sordu.
"Hayır. Dizime hiçbir şey olmadı" dedim.
"Burada yabancı bir madde var ama" dedi.
Röntgeni ışıklı panoya koydu ve bana gösterdi.
Dizimde tırnak boyutunda,
üstünden iki tel çıkan küçük, kare bir şey vardı.
"Bacağımın içinde mi bu?" dedim.
"Evet" dedi.
"Ama yara izin yok."
Röntgende o şeyi görmek,
her nasılsa derimin altında olduğunu öğrenmek bile
beni aşırı derecede kaygılandırdı.
Sonra yıllar önce başıma gelen bir olayı
kâbuslarımda görmeye başladım.
Yaşadığım şeyi tekrar yaşıyordum sanki.
Hava Kuvvetleri'ndeyken bir arkadaşla kampa gitmiştim.
Eğlenceme bakıyordum ki
düzensiz aralıklarla yanıp sönen ışıklar gördüm.
Hipermarket büyüklüğünde bir ufo tepemizde belirdi.
Tam ortasından
bembeyaz bir ışık indi ve beni uzay gemisinin içine aldı.
Avazım çıktığı kadar bağırıyordum,
sonra bilincimi kaybedip bayılmışım.
Çadırın brandasına vuran ve yanıp sönen sarı, turuncu ve beyaz ışıklara uyandım.
"Bu ne böyle?" dedim.
CEVAP YOK, SORU İŞARETİ ÇOK
ESRARENGİZ OLAYLAR
- İnanmıyorum. - O ne?
Gökyüzündeki tuhaf ışıkların ve cisimlerin videosu
yıllardır sosyal medyada paylaşılıyor.
Ama Nisan 2023'te Pentagon yetkilileri
araştırdıkları tanımlanamayan cisim ve ışık ihbarı sayısının
650'yi aştığını açıklayarak halkı şaşırttı.
Sayı son yıllara göre epey katlanmıştı.
Resmî soruşturmaya alınan bu ihbarların çoğu
askerî personelden gelmişti.
GİRİLMEZ ASKERÎ BÖLGE
Görülenlere açıklama getirilemiyor olsa da kimilerine göre hükûmet
bu tip olaylar hakkında çok daha fazlasını yıllardır biliyor.
OLASILIKLAR DEFTERİ
HÜKÛMET UFOLAR HAKKINDA BAZI SIRLAR MI SAKLIYOR?
İkinci Dünya Savaşı sırasında pilotlar Pasifik ve Avrupa sahasında
adına foo fighter dedikleri şeyleri gördüler.
Foo fighter hızla hareket eden turuncu ışık oluşumlarına verilen addı.
New Mexico'daki Los Alamos ve çevresinde bunun çok örneği vardı.
Bilim insanları, güvenlik personeli, siviller, askerî pilotlar...
Her türden insan tanımlanamayan uçan cisimler görüyordu.
Hava Kuvvetleri durumu incelemeye başladı.
Mavi Kitap Projesi'ne başlandı.
Projenin iki ana hedefi vardı:
Ufo verilerinin analiz edilmesi
ve bu cisimlerin millî güvenlik sorunu olup olmadıklarının tespit edilmesi.
Halk ve siviller de bu ihbarlarla gelince
yoğun bir hareketlilik oldu.
Uçan daireler hakkında bilgi vermek üzere buradayım.
Hava Kuvvetleri'nin bu husustaki uğraşı
ABD'ye karşı tehdit veya tehlike unsuru sayılabilecek uçar cisimlerin
tespit edilmesi yönündedir.
On iki bini aşkın ihbar kaydettiler.
Yedi yüzden fazlasına açıklama getiremediler.
Bu mesele ulusal bir krize dönüşmek üzereydi.
Başkentte görülen ufolarla ilgili dev harflerle yazılmış haberler çıktı.
Hava Kuvvetleri'ne gökte tuhaf cisimlerin görüldüğüne dair
yüzlerce ihbar yağdı.
Sonuç olarak durumu çözemediler
ve bu işi üstlerinden atmak istediler.
Hava Kuvvetleri bir araştırma yaptırdı.
Bu araştırmadan istedikleri ve aldıkları sonuç
bunun bilimle veya millî güvenlikle ilgisi olmadığıydı.
Aslında eldeki veriler bu sonuçla çelişiyordu.
Konuyu orada kapattılar.
Hava Kuvvetleri zaman zaman ufolar hakkında bilgi saklamakla suçlandı.
Yorumunuz ne olur?
Bu suçlamalar kesinlikle doğru değil.
Günümüzde de hâlâ
birbirinden farklı deneyim veya etkileşim ihbarı yapılıyor.
Bu cisimlerin yakınında bulunduğu için
yaralandığı ya da hastalandığını bildirenler var.
Bu da yaşadıkları deneyimin ya da karşılaşmanın sonucunda
gerçek anlamda etkilendiklerine dair kanıt teşkil ediyor.
1977'de astsubaydım. Astsubay üstçavuştum.
Batı Missouri'deki Whiteman Hava Üssü'ndeydim.
BATI MISSOURI
Acil tıp teknisyenliği eğitimim vardı, arkadaşım Toby'yle çalışıyordum.
Hafta sonları birlikte takılırdık.
"Hadi kamp yapmaya gidelim" dedi.
DEVIL'S DEN EYALET PARKI ARKANSAS - 11 HAZİRAN 1977
11 Haziran 1977'de üsten çıkıp arabayla güneye doğru yola koyulduk.
Toby "Buralarda bir yerde bir tepe var" dedi.
O taraflara hiç gitmemiştim. Muhteşemdi.
Tepeyi hemen bulduk.
Kampı kurduk. Sohbete dalmıştık.
Sonra...
Sesler kesildi. Durduk.
Toby'nin başı sola, batıya dönmüştü.
"Terry, şu ışıklar önceden de var mıydı?" dedi.
"Ne ışığı?" dedim.
Kuş uçmaz, kervan geçmez yer. Işık ne arar?
Hafifçe geri çekildim.
Ufukta çok parlak yıldızlardan oluşan bir üçgen vardı.
Hepsi aynı parlaklıktaydı.
Üç yıldız saat yönünde yaklaşık 120 derece döndü.
Karşımızdaki, üçgen şeklinde bir araçtı bence.
Bize doğru geldiği belliydi.
Takla attı.
Tam iki kere.
Dışı bir hipermarket büyüklüğündeydi.
Birkaç katlı gibiydi, pencereleri vardı.
Pencerelerden ışık geliyordu.
Tam ortasından
bir softbol topuyla aynı çapta bir ışık silindiri indi.
Bembeyaz bir ışıktı,
kamp ateşimizin tam ortasına indi.
Nasıl oldu bilmiyorum ama Toby de ben de kendimizi bu üçgen şeyin içinde bulduk.
Gözlerimi açtım ve şöyle düşündüm,
"Rüya mı görüyorum? Ne bu? Burası neresi?" Ama rüya olamayacak kadar gerçekti.
Rüya değildi, biliyorum.
Toby'nin çığlıklarını duydum. Sesini tanımıştım.
Ama hareket edemiyordum.
Kafamı çeviremiyordum. Parmak oynatamıyordum.
Bir tek gözlerimi hareket ettirebiliyordum.
Sıra hâlinde yedi sekiz yaratık gördüm.
Omuz kısmında turuncu bir işaret olan taba rengi bir uçuş giysisi giyiyorlardı.
İçlerinden en öndeki bir paneli kurcalıyordu.
Beni uzun bir koridordan geçirip kubbe tavanlı beyaz bir odaya götürdüler.
Alelade bir röntgen masası vardı.
Odada iki yaratık vardı, boyları iki metreyi geçkindi.
Sağlık personeli gibi bir hâlleri vardı.
Beni öldüreceklerini düşünmedim. Canımı yakabilirler dedim ama.
Yaktılar da. Sonra bilincimi kaybetmişim.
Derin uykudaydım.
Çadırın brandasına vuran ve yanıp sönen turuncu ve beyaz ışıklar uyandırdı beni.
Uyandığımda kafam pek yerinde değildi.
Toby'ye dönüp "O dışarıdaki ne öyle?" dedim.
Anlaşılır bir cevap vermedi. Çok korkmuştum.
Şafak sökmeden 45 dakika önceydi.
Üçgen şeyin gidişini izledik.
Sonra çadırda oturmaya devam ettik. Hâlâ çok korkuyorduk.
Toby "Buradan gitmemiz lazım. Arabaya koşalım" dedi.
Devil's Den'den dönerken
ikimiz de acı içindeydik ve feci derecede susamıştık.
Şafak vaktiydi,
gündüz güneşi gözlerimi yakıyordu.
Işığa karşı çok hassastım.
Eve vardığımda eşime ne diyeceğimi bilemedim.
Ne yaşadığımı anlamamıştım bile.
İkimizin de eşleri bizi üssün hastanesine götürdü
çünkü eşim "Neyin var böyle?" dediğinde
"Bilmem. Bu hâlde uyandım" demiştim.
Doktorlar ne olduğunu sorunca onlara da ne diyeceğimi bilemedim.
O zamanlar olanlara bir anlam vermek zordu.
Meğer yanık yaralanması olmuş.
Korneada güneş yanığı gibi bir şey.
O kara camlı maskelerden takmasalar
kaynakçıların da başına gelecek şey yani.
Çok acı vericiydi.
Tedavim yapıldı. Birkaç gece hastanede kaldım.
Doktorlar odada ışık açmadı.
Gözlerime bir merhem sürdüler.
Ağrı dinsin ve uyuyabileyim diye iğne yaptılar.
Üçüncü gece odama
Özel Soruşturmalar Dairesi'nden bir ajan geldi.
Yatağıma doğru yürüdü, eliyle kapıyı ittirdi,
yüzüme doğru eğildi
ve şöyle dedi:
"Evlat, siz iki sersemin orada neyle karşılaştığını
üçümüz de gayet iyi biliyoruz. Sen beni anladın."
Ne diyeceğimi bilemedim.
Ben ne yaşadığımı bilmesem de bu adam uzay gemisi gördüğümü biliyordu.
Terry hastaneden çıkınca komutanı ona
o gece Devil's Den'de olanlardan kimseye bahsetmemesini
ve Toby'yle irtibatı kesmesini emretti.
Toby'nin Japonya'ya gönderilmesi emri verildi
ve işlemleri ışık hızında yapıldı.
Birkaç hafta içinde gitti.
Toby'ye veda edersem
belki olayı kafamda bitiririm dedim.
Onunla vedalaşmak için evine uğramaya karar verdim.
Yatak odasından çıktı,
saçları darmadağındı, üstünde kirli bir tişört vardı.
Bana baktı. Gözleri kan çanağına dönmüştü.
Nefesi içki kokuyordu.
"Gerçekti, değil mi?" dedi.
"Evet kardeşim. Hepsi gerçekti. Kafayı sıyırmadın" dedim.
"Peki niye biz?" dedi.
"İnan zerre fikrim yok" dedim.
Toby'yi son görüşümdü bu.
Yıllar sonra Toby'nin öldüğünü öğrendim.
Tuhaf bir karşılaşmanın sonuçlarını
herkesten saklayan tek asker Terry değil.
Bu yönde ihbarda bulunan insanların çoğu
uyku felci gibi şeyler yaşıyordur bence.
Ama bazı örneklerde eldeki deliller insanı şüpheye düşürüyor.
Olağanüstü vakaların birinde John Burroughs,
İngiltere'de görev yapan bir Hava Kuvvetleri güvenlik subayı,
kaldığı üssün bitişiğindeki ormanda
tuhaf, tanımlanamayan bir uçan cisimle burun buruna gelmiş.
RENDLESHAM ORMANI
Kraliyet Hava Kuvvetleri Bentwaters-Woodbridge üssündeydim.
BİRLEŞİK KRALLIK - 26 ARALIK 1980
Rendlesham Ormanı Olayı
26 Aralık 1980 günü gece üçte
Woodbridge üssünün doğu çıkışının dışında gerçekleşti.
Saat üç civarı amirimle devriye geziyorduk.
Gökyüzünden ormana inen garip ışıklar gördü.
Ormana bir şey mi düşmüş araştırılsın diye
ekip yollanmasına karar verildi.
Üsten ayrıldık,
yan yoldan ormana girdik, gidebildiğimiz kadar gittik,
ilerisi kapalıydı.
Her şey çok garipti.
Ormanın içinden beyaz ışık çıkıyor gibiydi.
Beyaz ışığın içinde
mavi ışıklı, altından beyaz ışık çıkan ovalimsi, kırmızı bir top vardı.
Sonra bu şey yükselerek ağaçlara karıştı
ve kıyıya doğru hızla kayboldu.
Üstlerimiz ne olduğunu anlamamışlardı.
"Gündüz olunca yine gidip bir bakın" dediler,
biz de öyle yaptık.
Yerde bazı oyuklar gördük.
Üstümüzdeki tente de hasar görmüştü.
Bu olayı çok kafaya takmadım.
"Açıklayamadığım bir şey oldu,
hayatıma devam ediyorum" dedim.
Hayatım normale döndü.
İki yılımı doldurdum ve Woodbridge Hava Üssü'nden ayrıldım.
Hava Kuvvetleri Burroughs'un kayıtlarını gizli tuttu.
Sır dolu bir gizlilik sistemimiz var.
Farklı birimler ve organizasyonlar
çeşitli belgelere öyle yüksek gizlilik dereceleri verebilir ki
İstihbarat Komitesi başkanının bile haberi olmaz.
Yanılsamalarla ve sırlarla dolu bir ortam.
Tartışmaya pek açık değil. Bilgi akışını engelleyen bir sistem.
Askerî operasyonda ne yaşandığına göre gizlilik derecesi ataması yapılabilir.
Kimseye erişim hakkı tanınmayabilir.
O yüzden adımın nasıl sızdırıldığını hiç anlamayacağım
ama bu olayda adı geçen bazı kişilerin adları ifşa oldu.
Bunun üzerine farklı farklı insanlar bizim izimizi sürmeye başladı.
Bunlara CNN de dâhildi.
CNN bir araştırma yürütüyordu.
Bentwaters-Woodbridge'deki olaydan dört yıl sonra
CNN özel araştırmasını yayınladı.
ABD Hava Kuvvetleri'nin Doğu İngiltere'deki üssü Woodbridge'deyiz.
Woodbridge Üssü tanıkların tabiriyle
bilim kurgu romanlarına yaraşır olayın yaşandığı yerdi.
Olayın kamuoyuna duyurulması konusunda tek söyleyebileceğim,
bunun Savunma Bakanlığı yazışmaları kullanılarak yapıldığı.
Yazışmalar sızdı.
Gerçekten de bir şeyler olduğunu
artık ne Hava Kuvvetleri ne bakanlık inkâr edebilirdi. Büyük haberdi.
Bentwaters Üssü'nde uzaylı görülmüştü.
CNN bana ulaştı ama röportaj vermeyi reddettim
çünkü Bentwaters'dan ayrılmadan önce
gizlilik sözleşmesi falan imzalatmışlardı.
Diğer isimler dudak uçuklatıcı deneyimlerini
anonim kalmak kaydıyla CNN'le paylaştı.
Galiba ufo gördüm.
Bu dünya dışında bir yerlerden gelen bir çeşit uzay gemisiydi.
Askeriyede yaşanan bir şey basına giderse
bunu bir üstüne bildirmen gerekir.
Ne anlatıp ne anlatamayacağını, benimsenecek yaklaşımı onlar bilir.
Araştırmanın yayınlanacağını biliyorlardı.
Hava Kuvvetleri bu işin fazla büyüyeceğini düşünmedi belki de
ama tercih ettiklerinden daha fazla dikkat çektiği kesin.
Hükûmet halka basın aracılığıyla günlük olarak bilgi sağlıyordu.
Ama bazı bilgiler hassas verilerin gizliliği
ve gizlilik sözleşmeleri bahane edilerek bilinçli olarak basından saklandı.
Gerçeğin sadece bir kısmı paylaşılırken
olan biteni tam olarak anlamak imkânsızdı.
HÜKÛMET İHBARCILARI SUSTURMAK İÇİN KORKUTMA YOLUNA MI GİDİYOR?
Hükûmettekilerin bu konuda konuşması zor.
Gizlilik sözleşmelerinin imzalandığı
ve personelin, erişim yetkisine sahip diğer askerî personellerle bile
bilgi paylaşmayı reddettiği durumlar oldu.
İnsanlar bu olaydan konuşmak konusunda temkinli mi davranıyordu? Evet.
Ama olay ne olursa olsun, askerî ceza kanununa uyman gerek,
yoksa başın derde girer.
John ve Terry gibi askerler yıllarca
tuhaf deneyimlerini saklı tutmaya zorlandı.
Röntgenleri görmeden önce...
Röntgenler 2012'de çekildi. Olay 40 yıl önce olmuştu.
Sonunda bazı şeyleri anladığımı hissediyordum.
Kimseye bir şey söylemeyecektim.
Ama röntgenlerdeki o yabancı cisim
bu yaratıkların bana dokunduğunu doğrulamış oldu.
Devil's Den'deki Olay kitabını yazmaya karar verdim.
Yaşadıklarımı duyurmaya karar verdim.
Daha fazla insan bu konuyu konuşursa
hükûmetin tavrı değişir, gerçekleri itiraf ederler belki dedim.
2017'de kitabımı yazmaya başladığımda
1977'deki tıbbi kayıtlarımın bir kopyasını almak istedim.
Yazılı talepte bulundum ama...
Altı yıl orada görev yapmıştım.
Bana verdikleri kayıtlar bu kadarcık bir şeydi.
Çok daha kalın olmalıydı.
Devasa boşluklar vardı.
Bunu tek başıma halledemeyeceğimi anlayınca
uzaylı implantlarını araştırdım ve Derrel Sims'i buldum.
Teksas eyaletinde özel dedektifim.
Eski askerî polisim. CIA'de görev yaptım.
Şu sıra uzaylılarla etkileşime dair fiziki ve tıbbi kanıtlar arıyor
ve implantlarla ilgili araştırmalar yapıyorum.
Bilmediğimiz şey çok.
Alıkonulan insanların derilerinin altında tespit edilen yabancı maddelere
implant deniyor.
Gizemlerini büyük ölçüde korusalar da
bazı uzmanlar implantların insan vücudunu incelemede kullanıldığına inanıyor.
Bence bazı implantlar vücut işlevlerini gözlemek üzere tasarlanmış
ama implant yerleştirilen tek tük insanın bundan haberi yok.
Cismi şans eseri buluyorlar.
Bunun bacağıma yerleştirilmesinden kim sorumlu?
Bir yanım E.T. diyecek oluyor, öbür yanım hükûmet.
İkisi de olabilir bence.
Bunun bir tür takip cihazı olduğunu düşündüm.
Olay bütünüyle huzursuz edici.
Terry Lovelace ile tanıştım. Aramızda ilginç bir sohbet geçti.
Onu Houston, Teksas'a davet ettim. O zamandan beri arkadaşız.
Merhaba Terry.
- Nasılsın? - İyi ki geldin. Gel sarılalım.
- Bir süredir görüşmüyorduk. - Evet. Epey oldu.
Sana bazı filmler getirdim, bunları görmedin bence.
Bacağımın Kasım 2017'de çekilen röntgenleri bunlar.
İmplantı gösteren röntgenler.
Kafamı kurcalayan şey şu, bu insan yapımı olsa
kolayca fark edilirdi, belli olurdu.
Bu şey vücuduma yerleştirildiyse
nasıl hiçbir yerimde yara izi olmuyor onu anlamıyorum ben.
Ben de şaştım.
Bir cerrahla görüştüm. Ona röntgenlerimin kopyalarını gönderdim.
Telefonda konuştuk. "Bunu operasyonla alalım" dedim.
Aralıkta gidecektim. Kasım ayı içinde o implant kayboldu.
16 Kasım sabahıydı sanırım,
öyle hatırlıyorum.
Uyandığımda iki bacağımın da üst tarafı çok ağrıyordu.
İkisinde de sivri bir şey saplanmış gibi yara vardı.
Gelip mallarını aldılar herhâlde dedim.
Derinin altında bir şey olduğunu biliyorsun,
sonra bir bakmışsın gitmiş. Çok sinir bozucu.
Röntgen çektireceğin zaman ne gibi sorunlar yaşadın?
Yine gaziler hastanesine gitmek istemedim.
O kadarını biliyordum.
O konuda hemfikiriz bence.
Gaziler hastanesine güvenmediğimden
röntgen için bir kiropraktöre gitmeye karar verdim.
Hükûmet tıbbi kayıtları askerî personelden sahiden de saklıyor.
Terry iyi bir örnek.
Diğerlerini bizzat tanımıyorum
ama tıbbi kayıtlara ulaşmaya
ve Gazi İşleri'nden yardım almaya çalışmak kolay değil.
İlk kez, hastalandığım zaman sorun yaşamıştım.
Hava Kuvvetleri'ne girerken sağlıklıydım. Kalpte üfürümünüz varsa giremezdiniz.
Elenme sebeplerinden biriydi.
88'de aktif görevden ayrılırken
çıkışta aldığım muayene raporunda kalbimde hasar olduğu yazıyordu.
Bir süre sonra gözlerimde sorun yaşamaya başladım.
Doktor muayene etti ve "Radyasyona mı maruz kaldın?" dedi.
Yüzüne bakıp "Bildiğim kadarıyla hayır" dedim.
"Gözlerin radyasyondan hasar görmüş ama" dedi.
Olayın hemen sonrasında kendimi kötü hissettiğim zamanlar olmuştu
ama bunu olayla ilişkilendirecek seviyede bir şikâyetim olmamıştı.
Ama biraz araştırdıktan sonra
sebebin Rendlesham'da karşılaştığımız şey olduğunu anladım.
Bilgi Edinme Özgürlüğü Kanunu kapsamında
tıbbi kayıtlarını talep eden Burroughs geri çevrildi.
Kendisi gazilere tanınan haklardan da yararlanamıyordu.
Kayıtlarınız gizliyse
iddialarınızı destekleyecek diğer kayıtlar da tanınmaz.
Hava Kuvvetleri 79'dan 82'ye kadar görevde olduğum gerçeğini
tanımamaya karar verdi.
Adım Cheryl Bennett.
Senatör John McCain'in asistanıydım.
Gazi İşleri Bakanlığı'yla sorun yaşayan seçmenlerle ilgileniyordum.
Ağustos 2013'te ABD Hava Kuvvetleri'nden John Burroughs'la tanıştım.
DD-214 belgesine ve tıbbi kayıtlarına ulaşmak için yardım istedi.
Terhis edilen herkesin DD-214'ü olur.
Görevini başarıyla yerine getirip terhis edilen askerlere
bir DD-214 belgesi düzenlenir.
Askerlik bu belgeyle doğrulanır, tanınan haklara bu sayede erişilir.
John'a bu belge verilmemiş.
Tıbbi yardıma ihtiyacı olduğuna karar verdiğinde
sorunlar baş göstermiş.
"Sen askerlik yapmamışsın ki."
Bir noktada kendini sorgular olmuş, "Deli miyim ben? Kafayı mı yedim?
Olanlar gerçek miydi, değil miydi?"
Adalet Bakanlığı devreye girdi.
Gizli kayıtlara erişim yetkisi olan birini getirmişler,
o bile kayıtlarıma erişememiş.
Olayın gerçekleştiğini söylediğim sırada
sahiden görevde olduğum dışında bir şey doğrulayamadılar.
Kayıtlarım hâlâ gizliydi.
Kayıtlarınız gizli kategorisindeyse
şansınıza küsün çünkü bu kayıtları sizinle paylaşmazlar.
Hatta Adalet Bakanlığı teğmenlerinden biri mektubuma cevap olarak
"Beni ilgilendirmiyor" yazdı.
"John McCain'in adını vermen bir işe yaramaz.
İstediğini alamazsın."
Çok sinirlendim.
Kongre, CIA, FBI,
Adalet Bakanlığı, Savunma Bakanlığı,
irtibat kurduğum üst düzey yetkililerin hepsi
John'un kayıtlarını örtbas ediyordu.
Bazı asker ve yetkililere göre ise
asıl mesele hükûmet manipülasyonu değil.
Onlar asıl sorunun istihbarat eksikliği olduğuna inanıyor.
HÜKÛMET DE Mİ YETERLİ BİLGİYE SAHİP DEĞİL?
Makine ve uzay mühendisliği okudum.
Sonra donanmaya katıldım
ve Virginia Beach'in doğu kıyısında birkaç yıl F-18 Super Hornet uçurdum.
2014'te uçuş yaparken radarımıza birtakım cisimler takıldı.
Radar sensörleri aktifti,
tüm sensörler kaskımıza aktarılırdı.
Kokpitten görünen gökyüzüne bakmak artırılmış gerçeklik gibi gelirdi.
Gökte sadece F-18'ler olması gerekirdi. Ekstra bir şey varsa dikkatimizi çekerdi.
Ticari hava trafiğinde normaldi gerçi.
Ama bu cisimlerin farkı hava aracı gibi hareket etmemeleriydi.
Bir sabit duruyor bir çok hızlı veya çok yavaş gidiyorlardı.
Bütün gün oradalardı. Neydi ki bunlar?
SINIFLANDIRMA TABLOSU
Son yıllarda "tanımlanamayan uçan cisim" anlamına gelen "ufo" teriminin yerini
"tanımlanamayan hava fenomenleri", yani "uap" aldı.
Kültürümüzde ufo konsepti nicedir beynimize yerleşik.
"Ufo" dediğiniz anda
insanların aklına "uzaklardan gelen uzaylılar" geliyor.
Yani bu terime yüklenen çok çağrışım var.
Bu çağrışımlardan sıyrılıp
daha nötr, daha objektif bir şey bulmalıydık.
"Tanımlanamayan hava fenomeni", yani bunlar cisim bile olmayabilir.
Plazma olabilir. Atmosfer olayı olabilir.
Bu cisimleri gözlemledikçe çıkarabildiğimiz tek doğal sonuç
bunun bilmediğimiz çok gizli bir operasyon olduğuydu.
Yabancı bir düşman mı? Rusya ya da Çin mi?
Yasak bölge olan askerî hava sahasında
yaptırımsız faaliyet gösterebilecekleri bir buluş mu geliştirdiler?
Bunlar Rusya ya da Çin'in hava araçları olsa
kıyamet kopardı.
Ulusal Hava Muhafızları getirilirdi. Olay olurdu.
Ryan çok geçmeden
son zamanların en çok tartışılan uap'ına tanık olacaktı.
Ocak 2015'te taburumla yalpa çemberi videosunu çektiğimizde
Jacksonville, Florida açıklarındaydık.
İşte burada.
Bunu kaydeden hava aracı okyanustan 25.000 fit yüksekteydi.
Bu cisim de aynı yükseklikte sayılır.
Görüntü gayet temiz.
Sonra cismin döndüğünü görüyoruz.
Yalpa çemberi gibi dönüyor.
Yalpa çemberi bir cihazın eksen etrafında dönmesini sağlayan mekanizmadır.
2017'de bu videoyla yayınlanan bir New York Times haberi gördüm.
"O video çekilirken oradaydım yahu" oldum.
Arkadaşlarımı seslerinden tanıdım.
- Ama tabii... - Şuna bak!
Dönüyor.
Yalpa çemberi videosu sosyal medya platformlarında
uap hakkında dönen tartışmaları yeniden alevlendirdi.
Pentagon'dan resmen ayrıldıktan sonra
askerî hava sahasına giriş yasağının
düzenli olarak ihlal edildiğini fark ettim.
Bu birkaç yıldır oluyormuş
ve kimse kılını kıpırdatmamış.
Nasıl uçuyor baksana!
Gördüğümüz nesneler düşman uçağına falan benzemiyor, öyle hareket etmiyorlardı,
o yüzden belli ki göz ardı edilmişlerdi. Yoksa kayıtsız kalınmazdı.
O hâlde uap konusunda gayriresmî bir "Sorma, söyleme" politikası mı vardı,
yoksa belli bir protokol mü yoktu?
Millî güvenlik camiasında bu sorunun belli kısımlarına değinen
bir sürü farklı yapı vardı
ama hiçbirinin bunu bildirecek bir muhatabı yoktu.
İşte o zaman bu meseleye iyice müdahil oldum,
kamuoyuna da yansıdı.
Ödenek Komisyonu hâlâ
"Ufo falan işte. Saçma sapan şeyler" kafasındaydı.
Bu alandaki bir şeye destek vermek istemiyorlardı,
bilgi sahibi de değillerdi.
Ben de istihbarat camiasından bu konuyla ilgili
kamuya açık bir rapor talep edilmesini önerdim.
Rapor Haziran 2021'de çıktı.
Ön rapora göre uap anlatımları
genellikle beş ana başlığa ayrılıyordu:
Havadaki parazit etmenler, doğal atmosferik olaylar,
rakip ülke teknolojileri, gizli kategorisindeki gelişim programları
ve diğerleri, yani açıklanamayan olaylar.
Ön raporun Kongre'de sunulması özel bir andı
çünkü askeriye olarak ilk kez belirsiz etmenlerin varlığını
kamuoyu nezdinde tanıdık.
Karşınızda Ryan Graves var. Hem pilot hem de uzay mühendisi.
Bu adam size böyle bir şey gördüğünü,
hatta düzenli olarak gördüğünü söylüyorsa boş konuşmuyordur.
17 MAYIS 2022
Tanımlanamayan hava fenomenleri potansiyel millî güvenlik tehtididir.
Uap'lara vurulan damga
iyi bir istihbarat analizi yapılmasına yıllarca engel oldu.
Pilotlar ihbar etmekten kaçındı, edince alay konusu oldular.
Bu gelişmeyle rütbece küçük pilot ve askerlerin ifadeleri de
doğrulanmış oldu.
Ayrıca damgalama pratiğinin boyutları gözler önüne serildi.
Bu bilgileri askerlerden karar vericilere ulaştırmak için her yolu denedik.
Bu raporlar da o sürecin bir parçası.
O yüzden artık Pentagon'a bağlı Tüm Alanlarda Anomali Çözüm Ofisi var.
Bu ofisin görevi tüm devlet kurumlarından bilgi alıp bu bilgileri analiz etmek,
2. Dünya Savaşı'ndan itibaren olan istihbarat kayıtlarını incelemek,
insanların gördüklerini ve bildiklerini rahatça anlatacakları bir sistem kurmak.
Hangi gizlilik sözleşmesini imzalamış olurlarsa olsunlar.
Soğuk Savaş'ı daha iyi sır sakladığımız için kazanmadık.
İstihbaratı taşımada ve paylaşmada daha iyi olduğumuz için kazandık.
Bence basına malzeme vermekten,
uzaylıların varlığına işaret eden bir kanıt olduğu düşünülecek
her türlü malzemeyi vermekten kaçıyorlar.
Ancak ABD hava sahasında görülen tuhaf olayları önemsizleştirme çabası
Şubat 2023'te imkânsız hâle geldi.
Şubat 2023'te ABD birkaç cisim vurdu.
Kıta ABD'sinde toplam dört cisim düşürüldü.
ABD'nin önde gelen tüm haber ajansları bu olayı servis etti.
Yayından önce Pentagon'dan, ABD'nin kuzeyinde uçan
şüpheli bir Çin casus balonunu izledikleri bilgisini aldık.
ABD arka arkaya üç gündür tanımlanamayan uçan cisimleri vuruyor.
Bugün düşürülen cisimle beraber dokuz günde toplam dört cisim düşürüldü.
Cisimler Alaska, Kanada'nın Yukon Toprağı ve Huron Gölü üzerinde görüldü.
Tabii bir de geçtiğimiz hafta
Güney Carolina açıklarında düşürülen Çin casus balonu var.
ABD hâlâ üç gündür vurdukları üç cisme
"cisim"den başka ad koyamıyor.
Birçok açıdan benzeri görülmemiş bir olay bu.
Bize net bir şekilde
civarda bir Çin casus balonunun gezindiği bildirildi.
Hemen ardından düşürdüğümüz üç cisim
tanımlanamayan ve kaynağı belli olmayan cisimler olarak kaldı.
Bu olaylarla ilgili cevapsız kalmış sorular
ve Terry, John ve Ryan gibi askerlerin deneyimleri malum.
Ya gökyüzünde gerçekte ne olduğunu bilme yetisine bile sahip değilsek?
GERÇEĞİ HİÇ ÖĞRENEBİLECEK MİYİZ?
Elimizde yeterli veri yok.
Olayları ancak enerjimizi ve dikkatimizi bunlara vererek anlayabiliriz.
Kongre uap konusunun çok yönlü olduğunu,
dikkatle ve veri odaklı yaklaşılması gerektiğini kabul ediyor.
Bugün uap'ların varlığını tartışmakla kalmıyor,
cumhuriyetimizi tanımlayan ilkeleri de anıyoruz.
Şeffaflık ve hesap verebilirlikle yol alıyoruz.
Tartışmanın kamu sektörüne de sıçradığını görüyoruz.
Bu sayede daha fazla insan bu konuyu rahatlıkla konuşacaktır.
Bilinmeyen kaynaklar tarafından geliştirilen teknolojileri,
insan dışı zekâyı ve açıklanamayan fenomenleri bilmek
Amerika halkının hakkıdır.
Bildirilen bunca vaka, ihbarcılar,
tanımlanamayan fenomenlere dair öyküler ciddi sorular doğurmalı.
Düşürülenin bir araç olduğuna inandığınızı söylemiştiniz,
aracı kullanan pilotların cesedine ulaşıldı mı?
NewsNation'daki röportajımda belirtmiştim,
bazı biyolojik kalıntılar bulundu, evet.
Bunlar insana mı ait, insan dışı bir varlığa mı?
İnsan dışı varlığa.
Birçoklarına göre bu iddialar dünya dışı yaşamın varlığını doğruluyor.
Haberler sosyal medyada hızla yayılıyor
ve birçok insan şaşkınlığını dile getiriyor.
Bu sabahki o acayip ufo-uap oturumunu izleyen var mı? O neydi öyle?
Biz ufo meraklıları için çok büyük bir gelişme.
Sonra hükûmet uzaylı lafını ortaya atıyor. Sürpriz!
Uzaylılara "Beni kaçırın" diyen ilk insan olmak istiyorum.
Gökyüzünde bir şeyler uçuyor ama neler döndüğünü bilmiyorlar.
Ülkemizin üzerinde uçan şeyin ne olduğunu bilmemeyi göze alamayız.
Şu an çok daha iyi bir noktadayız
ama hâlâ katedilmesi gereken çok yol var.
Bilmeyip de yeni öğrendiğiniz ne var? Hiçbir şey.
Gelecek ay ne öğreneceksiniz?
Hiçbir şey. Altı ay sonra ne öğreneceksiniz? Hiçbir şey.
Az oradan, az buradan üç beş bilgi sızar.
Sizin için yeterliyse ne âlâ.
Kongre araştırması sunarsanız elinize ne mi geçer?
Yalandan bir hikâye daha.
Açıklama getiremedikleri şeyler olduğunu kabul ettiler ve araştırıyorlar
ama bunların ne olduğu paylaşılmayacak.
Rendlesham Ormanı'nda görev sırasında yaralandım.
Savunma Bakanlığı ve Gazi İşleri Bakanlığı
bunu sonunda kabul etti.
Ama başıma gelenin ne olduğunu, beni neyin yaraladığını
Cheryl'e de bana da bir başkasına da hiç söylemediler.
Bir mektup geldi, tıbbi kayıtlarını hiç alamayacağı yazıyor.
John'a da yollamışlar. "Haklarını verir, ihtiyaçlarını karşılarız
ama tıbbi kayıtlarını hiçbir zaman alamazsın."
Bunu kim yapar? Neden?
Niye böyle yapıyorlar? Cevap yok.
Bilmediğimiz bir fenomen olmalı.
Bence bir tür uzaylı teknolojisine sahibiz
ve bunu gözlerden uzakta, kilit altında tutuyorlar.
Bize söyleyememelerinin aklıma gelen tek bir sebebi var,
bu bir millî savunma meselesi.
Belki de öyledir. Bilmiyorum ama öğrenmek isterim.
Gökteki açıklanamayan ışık ve cisimlerin kaynağını belki de hiç bilemeyeceğiz
ama kesin olan bir şey var:
Yanıtlar bir gün ortaya çıkarsa
tarihin akışı kökten değişebilir.
Bu konu hakkında yanıt bulmamış hâlâ birçok soru var.
Karşılaştığımız cisimler
insanları incelemek için ta uzaklardan gönderilmiş olabilir mi?
Durumun bu olduğu ortaya çıkarsa şaşırmamamız gerek bence.
Bunun etkileri çok derin olacaktır.
Birçok insanı da huzursuz edebilir.
Ama sonuç nereye çıkarsa çıksın, biz verilere sadık kalmak zorundayız.
Yapmamız gereken bu.
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk