Pewne historie należy nagłaśniać.
Wszyscy słyszeli o Roswell i Strefie 51.
A kto wie o tym, że w stanie Waszyngton padało glutem?
W moim programie radiowym
mówię o zjawiskach paranormalnych i wszystkim, co osobliwe.
Tak natrafiłem na wydarzenie z lat 90. z Oakville w stanie Waszyngton.
Z nieba spadał jakiś glut.
Uwielbiam kino klasy B, więc skojarzyłem to z filmem Blob.
BLOB – ZABÓJCA Z KOSMOSU, 1958 R.
To był zabawny film o ataku zabójczej galarety.
Gdy przeczytałem o wydarzeniach z Oakville,
byłem osłupiały.
To było zjawisko rangi erupcji Mount St. Helens.
Padał deszcz, a potem ludzie zaczęli znajdywać grudki dziwnej mazi.
Szturchałyśmy je patykami i próbowałyśmy podnieść,
a rodzice zabronili ich dotykać.
To było tak abstrakcyjne i dziwne,
że zaczęłam się zastanawiać, czy dzieje się coś, o czym nie wiemy.
Najdziwniejsze było to,
że te gluty nie spadły z nieba jednorazowo.
To się działo podczas kilku deszczy.
Tych małych grudek było setki albo i więcej.
To nierozwiązana zagadka.
Nadal mnie to dziwi.
To jedna z tajemnic, które trzeba zbadać dokładniej.
Mogę opowiadać tę historię, ale to za mało.
Trzeba poznać ludzi, którzy to widzieli
i poszperać głębiej.
Wtedy można poznać prawdę.
ARCHIWUM NIEWYJAŚNIONYCH SPRAW
Siódmego sierpnia 1994 roku
na miasteczko Oakville w Waszyngtonie spadły jakieś galaretowate grudki.
To wydarzenie na zawsze zmieniło tych, którzy go doświadczyli
i wprawia w zakłopotanie tych, którzy próbują je wyjaśnić.
SIATKA HIPOTEZ
CO SPADŁO NA OAKVILLE?
Mieszkałam w Oakville od 1993 do 2001 roku.
Dziękuję, miłego dnia.
Przeniosłam się tu z Phoenix w Arizonie.
Urok życia poza miastem
i bliskość rzeki, w której można łowić, skradły moje serce.
Chciałam też spędzać czas z mamą,
która miała tam piękną farmę.
Pojawił się pierwszy z drużyny
i już kosi pole.
Mieliśmy kurczaki i kozy.
Upiekłam sześć ciast z brzoskwiniami.
Moja mama robiła przetwory i miała wspaniały ogród.
Lubiła wiejskie życie.
Pewnie jeszcze będzie padać.
Tak.
Te chmury nadciągają i stają się coraz ciemniejsze i cięższe.
Mama uwielbiała pogodę.
Z całego serca.
Pewnego dnia w 1994 roku
przeszła potężna burza.
Pamiętam, że deszcz uderzał w okna
i wyglądał, jakby był gęsty.
NAGRANIE DOTTY HEARN, MATKI SUNNY
Gdy przestało padać,
mama wyszła na zewnątrz ze swoimi psami.
Kiedy wróciła, powiedziała,
że na drewutni jest coś dziwnego.
Wygląda jak grad, ale jest miękkie w dotyku.
Te przezroczyste, galaretowate grudy były wszędzie.
Pracowałam wtedy w wydziale bezpieczeństwa i higieny pracy.
Z uwagi na moje doświadczenie
zainteresowałam się tą substancją i chciałam wiedzieć, co to jest.
Wiedziałam, że dobrze jest prowadzić dokumentację,
więc robiłam notatki.
„Siódmego kwietnia 1994 r. o 16.30
zebraliśmy z bratem próbki mazi”.
Mój brat był ratownikiem medycznym. Oboje dbamy o bezpieczeństwo.
Przed pobraniem próbek założyliśmy rękawiczki.
PRÓBKA GLUTA
„Między 17.00 a 18.30 przeprowadziłam badania.
Glut unosi się w wodzie.
Próbowałam rozpuścić go w alkoholu,
ale jest nierozpuszczalny i niepalny”.
Nigdy wcześniej nie widziałam czegoś takiego,
więc zaczęłam dzwonić z pytaniami.
Martwiłam się, bo glut spadł na nasze uprawy.
Skontaktowałam się z Departamentem Rolnictwa.
Nikt się tym przesadnie nie przejął.
Zadzwoniłem do Departamentu Ekologii i Narodowej Służby Pogodowej.
Nikt nie wiedział, co to za substancja.
Pracowałem dla członka Kongresu, który reprezentował Oakville.
Jak to bywa u kongresmenów,
odbierałem liczne telefony od mieszkańców całej okolicy.
Pewnego dnia odbyłem dziwną rozmowę
na temat galarety spadającej z nieba.
Myślałem, że to żart.
Ludzie miewają głupie pomysły. Ale tych telefonów było potem więcej.
Od reprezentantów oczekuje się, że będą mieli odpowiedź na wszystko.
Ich zadaniem jest znalezienie tych odpowiedzi,
zatrudnienie ekspertów, którzy to zrobią.
Wtedy nikt nie ucierpiał.
Mówiłem wszystkim, że badamy sprawę.
Następnego dnia nigdzie nie było mojej mamy.
Poszłam do niej i znalazłam ją
leżącą na podłodze w łazience.
Była ledwie przytomna,
bardzo blada, miała zimne poty.
Spytałam, co się stało.
Powiedziała, że ma zawroty głowy.
Miała silne mdłości.
Zadzwoniliśmy z bratem na pogotowie.
Gdy jechaliśmy do szpitala, zdałam sobie sprawę,
że z naszej trójki tylko mama dotknęła galaretowatej substancji.
Postanowiłam zabrać próbkę gluta do szpitala.
MAMĘ PRZYJĄŁ W SZPITALU DR DAVID LITTLE
Po raz pierwszy usłyszałem o spadającym z nieba glucie
w tym samym czasie,
kiedy poznałem córkę pacjentki, która przyniosła próbkę.
W przezroczystym pojemniku oprócz substancji były źdźbła trawy.
Nasza techniczka laboratoryjna umieściła materiał pod mikroskopem
i powiedziała, że to, co widzi, przypomina ludzkie komórki.
A dokładnie białe krwinki.
Nie byliśmy jednak w stanie określić składu ani pochodzenia tej substancji.
To wykracza poza zakres możliwości przyszpitalnego laboratorium.
To, że w substancji znaleziono ludzkie białe krwinki, było zaskakujące.
Zachęciło mnie to do tego, żeby poddać ją dalszym badaniom.
Sunny wysłała próbkę do Departamentu Zdrowia Stanu Waszyngton.
Drugą dostarczyła osobiście do Departamentu Ekologii.
Uznała, że te dwie jednostki mają największą szansę na rozwiązanie zagadki.
Jednak gdy oddała im próbki,
mogła już tylko czekać i czuwać nad stanem zdrowia matki.
Mama spędziła w szpitalu jakieś cztery dni.
W wypisie wpisano jej, że złapała
„jakiegoś wirusa”.
Do dziś jestem przekonana,
że mama zachorowała przez tę substancję.
Mama Sunny nie była jedyna.
W tym samym tygodniu
zachorowało wielu mieszkańców Oakville.
Sporo z nich miało podobne objawy.
W KILKA DNI PO ZAOBSERWOWANIU MAZI OBJAWY GRYPY MIAŁO 30 MIESZKAŃCÓW
Cztery dni po pojawieniu się glutów,
gdy mama była jeszcze w szpitalu,
znaleźliśmy z bratem na tarasie małego kotka.
Był martwy.
Słyszeliśmy, że pozdychały też inne zwierzęta.
ZNALEŹLIŚMY MARTWE „RÓŻOWE” ŻABY
LEŻĄCE W MAZI
To ponownie zmotywowało mnie, żeby dowiedzieć się, co to za substancja.
Wkrótce potem
zaczęły do mnie przychodzić raporty z badań.
Departament Ekologii znalazł komórkę,
która pochodziła od żywej istoty.
TAJEMNICZA MAŹ ŻYJE!
Nie była to jednak ludzka biała krwinka.
KOMÓRKI Z MAZI NIE MIAŁY JĄDER
Zaskoczyło mnie,
że podejrzewano, że to mogły być meduzy.
MAŹ TO RZEKOMO MEDUZY
Szybko rozeszła się wieść,
że w spadającej z nieba mazi znajdowały się szczątki meduz.
Gdyby tak było, skąd one by się tam wzięły?
CZY TA MAŹ TO BYŁY MEDUZY?
Jako dyrektor komunikacji
odbierałem telefony od mediów i musiałem udzielać im odpowiedzi.
To był niezły młyn.
„Co wiemy? Co słyszeliśmy?
Czy rybacy widzieli coś w oceanie?”
W 1994 r. biwakowaliśmy z mężem
na plaży w Kalaloch.
Pewnego dnia podczas spaceru brzegiem morza
widzieliśmy setki martwych krabów.
Między nimi leżały jakieś dziwne grudki.
Później mój mąż natrafił na artykuł o mazi z Oakville.
To mogło być to samo.
Nie ma nic dziwnego w martwych krabach na plaży.
Jednak gdy są ich setki,
a z nieba pada lepki materiał biologiczny
i wszystko dzieje się w zbliżonym czasie,
trudno nie dopatrywać się połączenia.
Dzień wcześniej słychać było wybuchy bomb.
Podejrzewaliśmy, że w okolicy odbywały się jakieś próby.
W Waszyngtonie jest kilka baz wojskowych.
Mieszkańców niepokoił fakt,
że wojsko wykorzystywało ocean do ćwiczeń.
Wpłynęło to na spadek połowu łososia na Zachodnim Wybrzeżu.
Byliśmy zaskoczeni
niewrażliwością ze strony sił zbrojnych.
Mimo wszystko wydawało się logiczne,
że wskutek jakiegoś wybuchu
drobiny materiału biologicznego uniosły się w powietrze.
MAŹ POJAWIŁA SIĘ WKRÓTCE PO TYM,
JAK SIŁY POWIETRZNE ZRZUCAŁY BOMBY DO PACYFIKU
Jest jakaś szansa, że szczątki meduz
zostały wciągnięte do atmosfery
i później spadały razem z deszczem.
Oakville leży w głębi lądu, ale dość blisko wybrzeża.
Jesteśmy na Północno-Zachodnim Wybrzeżu. To bardzo deszczowy region.
Burzom, które nadciągają znad oceanu,
towarzyszą silne prądy powietrzne,
które mogą wyciągać organizmy z wody
i unosić je w powietrze.
DESZCZ RYB U WYBRZEŻY PACYFIKU
Wielokrotnie pojawiały się doniesienia o zwierzętach,
które spadały podczas burz nawet 120 km w głąb lądu.
DESZCZ ŻAB WIATR PRZENIÓSŁ JE 800 KM DO GRECJI
To bardzo proste.
Przy odpowiednich warunkach atmosferycznych
wiatr unosi rzeczy w powietrze.
Po jakimś czasie spadają one na ziemię,
tak jak maź, która spadła w Oakville.
Tydzień po pierwszych opadach
przyjechali do nas dziennikarze, żeby przeprowadzić wywiad.
Gdy rozmawialiśmy,
to się wydarzyło ponownie.
Byłam zdumiona.
Opad był krótki,
ale grudki były identyczne, jak za pierwszym razem.
Teoria o meduzach mnie nie przekonywała.
To nie był tylko jednorazowy opad galaretowatej mazi.
W ciągu trzech tygodni było ich sześć.
Meduzy musiałyby utrzymywać się w powietrzu
przez jakiś czas, zanim by spadły.
To mało prawdopodobne.
To się powtarzało.
Glut spadł podczas sześciu burz.
I nadal nic nie wiadomo.
Jak to mawiał Sherlock Holmes:
„Gdy proste wyjaśnienia nie pasują, trzeba sięgnąć po te mniej prawdopodobne”.
Najważniejsze badanie
przeprowadził Mike McDowell ze stanowego Departamentu Zdrowia.
Jego wynik wykazał coś nieoczekiwanego.
To mój tata.
Tu jest chyba w ostatnim roku życia.
To pewnie 2019 r.
Siedzi na tarasie, który zbudował własnymi rękami.
Jako dzieci byliśmy kilka razy w Departamencie Zdrowia
i widzieliśmy, co robił.
Zdarzało się, że przylatywały po niego samoloty wojskowe,
gdy w 2001 r. pojawiały się przypadki wąglika.
Dzwonili do niego po pomoc.
Pamiętam, że gdy tata badał tę maź, ludzie zaczynali chorować
i zginęło sporo kotów i bydła.
Gdy wyemitowano Nierozwiązane Zagadki,
znajomi dzwonili do nas, żeby powiedzieć, że widzieli tatę w telewizji.
Maź przekazano Departamentowi Zdrowia stanu Waszyngton
do dalszych badań.
Była jednolita.
Ani gołym okiem, ani pod mikroskopem nie dostrzegłem jej struktury.
Umieściłem ją na różnych podłożach mikrobiologicznych
i próbowałem wyizolować bakterie.
Mike McDowell przeprowadził najbardziej dogłębne badania mazi.
Podobno przesłaną przeze mnie próbkę
trzymano w pojemniku o średnim stopniu hermetyczności.
Zakładam, że to dlatego,
że Departament Zdrowia uznał ją za zagrożenie biologiczne.
Oto raport z laboratorium.
Są w nim wypisane
nazwy szczepów bakterii, które wyhodowano
z tej niezidentyfikowanej substancji.
To były bakterie, które występują w jelitach.
Bardzo mnie to zaniepokoiło.
Obserwacje McDowella
skłoniły naukowców do dalszych badań nad pochodzeniem substancji.
Niektórzy zaczęli szukać odpowiedzi w przestworzach.
CZY GLUT SPADŁ Z SAMOLOTÓW?
Krążyła hipoteza,
że galareta z Oakville to fekalia, które spadły z samolotów.
Nie wiem, czy to się jeszcze zdarza,
ale w tamtych czasach słyszałem historie
o spadającym z nieba „niebieskim lodzie”.
To potoczne określenie
na odpady z toalet w samolotach.
Mają niebieski kolor,
bo są zmieszane ze środkiem przeciw zamarzaniu,
który bywa toksyczny.
Federalna Administracja Lotnictwa powiedziała, że to mało prawdopodobne.
Wielokrotnie powtarzali, że nie zrzucają
fekaliów z samolotów nad zaludnionymi terenami.
Zwykle sprzątają samoloty na lotniskach.
Błędy się zdarzają i czasem coś spada,
ale wtedy jest to niebieski lód.
A maź była przezroczysta i galaretowata.
To nie mogły być ludzkie odchody, które spadły z samolotu.
To jest bardzo ciekawe.
Owszem, w próbkach były bakterie,
które występują w przewodzie pokarmowym człowieka
oraz większości ssaków.
Można też je znaleźć w naturze,
bo, rzecz jasna, zwierzęta nie korzystają z ubikacji.
Bakterie z ich odchodów mogą przedostać się z gleby
do wody i powietrza.
Tak działa natura.
Wydarzenia z Oakville
wzbudziły we mnie podejrzenie,
że ta sprawa ma mroczne oblicze, o którym nie wspominały media.
Myślę, że tam się działo coś złego.
Przez kilka miesięcy przed pojawieniem się mazi,
przynajmniej raz lub dwa razy w tygodniu
przelatywały nad nami wielkie, czarne helikoptery.
NAGRANIE DOTTY HEARN, MATKI SUNNY
Nadlatuje czarny helikopter.
Nagrajmy go.
Mówią, że nie latają, a tu proszę.
Później, chyba w 1997 r.,
do baru, w którym pracowałam,
przyszło kilku mężczyzn.
Nieznajomych, spoza naszych okolic.
Zamówili koktajle mleczne.
Jeden z nich zaczął mnie przesłuchiwać.
„Czy to w tym mieście padało galaretą?”
Potwierdziłam.
„Czy to prawda, że ktoś widział czarny helikopter?”
Poczułam się bardzo nieswojo.
Gdy wreszcie wyszli,
podbiegłam do okna, żeby zapisać ich numer rejestracyjny,
a jedna z klientek powiedziała: „Już go spisałam.
Nie wiem, kim byli ci faceci,
ale na ich widok włosy zjeżyły mi się na karku”.
POLICJA SPRAWDZIŁA NUMER REJESTRACYJNY
Ich samochód był zarejestrowany w Forcie Hood w Teksasie.
WITAMY W FORCIE HOOD, SIEDZIBIE III KORPUSU
Przez wiele lat próbowałam rozgryźć, czym była ta substancja.
Mike McDowell uważał, że była czymś w rodzaju matrycy.
Opisał tę substancję jako kopertę,
w której można coś umieścić,
na przykład zarazki.
Uważał, że ta substancja służyła do transportu.
Mówił, że nie ma dowodów,
ale to wyglądało, jakby miało coś przenosić.
Na podstawie tego, co wiem teraz, a czego nie wiedziałam dawniej,
myślę, że to było ćwiczenie wojskowe.
Naprawdę.
To się już wcześniej zdarzało,
że przeprowadzano eksperymenty na ludziach bez ich zgody.
Czy maź została zrzucona przez amerykańskie wojsko?
A jeśli tak, to dlaczego?
W jakim celu mieliby zarażać swoich ludzi?
CZY MAŹ BYŁA ZWIĄZANA Z PRÓBAMI WOJSKOWYMI?
Nadszedł czas, kiedy wszyscy w marynarce
muszą stawić czoła zagrożeniu wojną biologiczną.
W 1943 roku Stany Zjednoczone obawiały się
ataku bronią biologiczną ze strony Niemiec lub Japonii.
Podejrzewano, że te kraje rozwijały własne programy zbrojeniowe.
Broni biologicznej można użyć,
aby wypłoszyć przeciwnika z ukrycia.
Stany przeprowadziły wiele testów na otwartym powietrzu.
Część odbyła się w bazach wojskowych,
a część na ludności cywilnej.
San Francisco, San Diego, Honolulu,
Panama City na Florydzie, Norfolk w Virginii...
Przeprowadzono ponad 200 testów.
Od lat 50. prowadzone są badania gain-of-function
w imię bezpieczeństwa narodowego.
Sprawdzono, czy San Francisco byłoby podatne na atak bronią biologiczną.
SYMULACJA WOJNY BIOLOGICZNEJ
W SAN FRANCISCO NA PRZEŁOMIE 1954 I 1955 R.
Operację Seaspray przeprowadzono
ze statków stacjonujących u wybrzeży San Francisco.
Rozpylono z nich bakterie uznane za niechorobotwócze,
bardzo podobne do laseczek wąglika.
Celem symulacji było sprawdzenie, co by się stało przy ataku wąglikiem.
Wykazano, że przy odpowiednich warunkach pogodowych
znaczna część populacji San Francisco
byłaby narażona na kontakt z potencjalną bronią biologiczną.
Wkrótce po przeprowadzeniu operacji Seaspray
odnotowano 11 przypadków
zarażenia bakterią Serratia marcescens.
W tamtych czasach uważano, że ta bakteria jest niegroźna dla ludzi.
Tworzy różowy śluz występujący w wilgotnych miejscach.
Dziś wiemy, że może powodować różne infekcje,
w tym zapalenie płuc.
Jedna osoba zmarła.
Podejrzewano, że jej zgon mógł być skutkiem testów na otwartej przestrzeni.
Wojsko bez wahania przeprowadzi próby na ludziach, żeby uzyskać dane.
Czy mogło eksperymentować także na mieszkańcach Oakville?
Niewykluczone, że tak.
Postanowiłem, że Stany Zjednoczone
zaprzestaną prac nad tworzeniem broni biologicznej,
powodującej śmierć lub kalectwo.
Prezydent Nixon zamknął
program rozwoju broni biologicznej w 1969 roku.
Narastały międzynarodowe naciski, żeby wprowadzić nowe traktaty
zakazujące broni chemicznej i biologicznej.
USA REZYGNUJE Z BRONI BIOLOGICZNEJ
Gdyby okazało się, że w Oakville
prowadzono testy potencjalnej broni biologicznej,
byłoby to pogwałceniem traktatów międzynarodowych.
ZAKAZ UŻYWANIA NA WOJNIE GAZÓW DUSZĄCYCH I TRUJĄCYCH
Poza tym atak bronią biologiczną odbywa się po kryjomu.
Patogeny są niezauważalne gołym okiem.
Nie czuć ich. Nie wiadomo, że atakują.
Jest mało prawdopodobne,
żeby rząd przypuścił taki atak.
Czekaliśmy na lekarza, który miał zrobić badania,
kiedy spytałem tatę:
„Pamiętasz tę historię z Nierozwiązanych Zagadek?
Nigdy nam nie powiedziałeś, co znalazłeś w tej mazi”.
Odpowiedział: „Nie ukończyłem badań. Męczyło mnie to.
Ktoś zabrał mi próbki, zanim skończyłem”.
Mike mówił, że pewnego dnia przyszedł do pracy,
a próbka zniknęła.
Był poruszony,
bo pracował tam dziesiątki lat i nigdy nie zdarzyło się nic podobnego.
Gdy opowiedział o tym swojemu przełożonemu,
ten zabronił mu się tym interesować.
Tata powiedział, że zabrali ją ludzie w garniturach.
Nie wiedział, czy byli z rządu, ale mieli garnitury.
Tak mu powiedziała pani z recepcji.
Pamiętam, jak kiedyś rozmawialiśmy o tym,
gdy byliśmy u mojego wujka.
Tata dalej bardzo przeżywał to, że nie skończył badań,
bo mogły być przełomowym momentem w jego karierze.
Dokumenty i próbki ponoć gdzieś zaginęły.
Większość ludzi, którzy się nimi zajmowali, odeszło,
więc zostały nam tylko relacje przekazywane ustnie.
Wysyłaliśmy kolejne próbki do badań,
aż w końcu się skończyły.
Nigdy się nie dowiemy, czym była ta substancja.
Galareta spadła z nieba w 1994 r.
Do dziś nie wyjaśniono, skąd się wzięła.
Ze wszystkich teorii i spekulacji
wyłania się tylko jedna prawda:
niektórych zagadek nie sposób rozwiązać.
Gdy badałem to ponownie,
trafiłem na jeszcze kilka opisów podobnych zjawisk.
Były niezbyt szczegółowe, pewnie dlatego, że nikt nie zachorował,
więc nie wzbudziły szerszego zainteresowania.
Niezwykłe wydarzenia z Oakville były wypadkiem w „modelu sera szwajcarskiego”.
Złożyło się wiele czynników, dziury ułożyły się w rzędzie
i można było przejrzeć na wylot,
dostrzec pełniejszy obraz tej dziwnej sytuacji.
Najbardziej zależało mi na tym,
żeby opowiedzieć o tym światu.
Spędziłam mnóstwo czasu, próbując zbadać, co się wydarzyło,
bo w mojej rzeczywistości galareta nie spada z nieba.
Działania Sunny były bardzo ważne, bo podtrzymywały śledztwo.
Szkoda, że nie miała wsparcia,
bo im więcej o tym rozmawiamy, tym więcej możemy pojąć.
Istnieje racjonalne wyjaśnienie tego zjawiska.
Jednak nawet najbardziej racjonalne, naukowe wyjaśnienie
i tak będzie niewiarygodne.
Uważam, że ta substancja była pochodną niebieskiego lodu.
To było dzieło człowieka.
To mnie najbardziej przekonuje.
Nie wiem tylko, jaki był cel.
To tak jak z COVID-em.
Wiemy, jak to jest, gdy panuje straszna choroba,
gdy ludzie nie chcą wychodzić,
nie chcą nic robić, bo się boją.
Wtedy ludzie też bali się wyjść,
bo wszędzie była galaretowata maź, od której ktoś zachorował.
Jak sobie z tym radzić?
Niektórzy w to nie wierzyli,
bo tego nie doświadczyli.
W porządku.
Ja widziałam to na własne oczy.
Moja mama również.
To mi wystarcza.
Przed nami piękny zachód słońca.
Do zobaczenia.
Napisy: Zofia Sław