มีเรื่องราวมากมายในโลกที่เราอาศัยอยู่ ที่ควรจะถูกเปิดเผยจริงๆ
เรามีเรื่องใหญ่ๆ อย่างรอสเวลล์ และแอเรีย 51 ผมรู้เรื่องพวกนั้น
แต่คุณรู้เรื่องก้อนเมือก ที่ตกลงมาที่รัฐวอชิงตันไหม
รายการที่ผมทําคือวิทยุกราวด์ซีโร่
คุยเรื่องเหนือธรรมชาติ การเมืองซ่อนเร้น
และทุกเรื่องที่แปลกและประหลาด
และผมพบเรื่องนี้ในช่วงปี 1990 เกี่ยวกับโอกวิลล์ วอชิงตัน
ก้อนเมือกพวกนี้ตกลงมาจากฟ้า และผมก็เป็นแฟนหนังเกรดบี
มันเลยทําให้ผมนึกถึงหนังเรื่องเหนอะเคี้ยวโลก
(เหนอะเคี้ยวโลก ปี 1958)
ตอนผมดูเหนอะเคี้ยวโลก ผมคิดว่ามันเป็นไอเดียที่ตลกดี
"การโจมตีของเยลลี่นักฆ่า"
แล้วหลังจากได้อ่านเรื่องที่เกิดขึ้นในโอกวิลล์
ผมนี่งงเป็นไก่ตาแตกเลย
มันเป็นเรื่องที่คนที่นั่นจําได้แน่นอน เหมือนที่ภูเขาไฟเซนต์เฮเลนส์ปะทุ
ฝนกําลังตก แล้วคนก็เห็น ก้อนกลมๆ เล็กๆ เหนียวๆ ประหลาดพวกนี้
เราเอากิ่งไม้ไปเขี่ยและพยายามหยิบมันขึ้นมา
และพ่อแม่ฉันบอกเราว่าอย่าไปแตะต้องมัน
มันรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงๆ และประหลาด และแปลก
และมันทําให้ฉันสงสัย
ว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นมากกว่านี้ โดยที่เราไม่รู้รึเปล่า
สิ่งที่แปลกที่สุดก็คือ
มันไม่ได้มีก้อนเมือกร่วงลงมา จากท้องฟ้าแค่ครั้งเดียว
ผมคิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นตอนฝนตกหลายครั้ง
มีก้อนเมือกเล็กๆ พวกนี้อยู่เป็นร้อยก้อนได้ ไม่น้อยไปกว่านี้แน่
มันเป็นเรื่องลึกลับค่ะ
และมันประหลาด ยังประหลาดอยู่
มันเป็นหนึ่งในเรื่องราวเหล่านั้นที่ต้องตรวจสอบ
และการที่ผมเล่าเรื่อง
มันก็ยังสื่อสารได้ไม่ดีพอ จนกว่าคุณจะเจอคนที่ได้รับผลกระทบจากมันจริงๆ
จนกว่าคุณจะเจาะลึกลงไปที่ต้นตอของมัน
ตรงนี้แหละที่คุณจะเจอความจริง
(ไฟล์แปลกๆ นําไปสู่คําถามมากกว่าคําตอบ)
(ไฟล์พิศวง)
วันที่ 7 สิงหาคม ปี 1994
ก้อนคล้ายวุ้นก้อนเล็กๆ ตกลงมา บนเมืองเล็กๆ ของโอกวิลล์ วอชิงตัน
มันเป็นเหตุการณ์ที่จะเปลี่ยนแปลง ผู้ที่พบเจอมันไปตลอดกาล
และทําให้ทุกคนที่พยายามอธิบายมันสับสน
(บัญชีแยกประเภทความเป็นไปได้)
(อะไรตกใส่โอกวิลล์)
ฉันอยู่ที่โอกวิลล์ตั้งแต่ปี 1993 ถึง 2001
- ขอบคุณมากค่ะ โชคดีนะคะ - ด้วยความยินดี
ฉันย้ายมาจากฟีนิกซ์ แอริโซนา
เสน่ห์ของการใช้ชีวิตในชนบท
และการที่สามารถเดินไปที่แม่น้ํา และการตกปลาทําให้ฉันสนใจมาก
และฉันอยากใช้เวลากับแม่ของฉัน
ที่มีไร่ที่สวยงามมากๆ อยู่ที่นั่นด้วย
ทีมงานคนแรกลงมาและเริ่มตัดหญ้าแล้ว
เราเลี้ยงไก่ เราเลี้ยงแพะ
แม่อบพายพีชสดใหม่หกถาด
แม่ฉันทําอาหารกระป๋อง และสวนของแม่ก็วิเศษมาก
แม่สนุกกับชีวิตในไร่มาก
สงสัยฝนจะตกอีก
ใช่
สังเกตเห็นว่าเมฆพวกนั้นเริ่มมืดลง และหนักขึ้นระหว่างที่เคลื่อนตัวเข้ามา
แม่ฉันชอบดินฟ้าอากาศมาก
แม่ชอบดินฟ้าอากาศมากจริงๆ
และวันหนึ่งในปี 1994 ก็เกิดพายุรุนแรงมาก
และฉันจําได้ว่าฝนตกกระทบหน้าต่างบางบาน
และดูเหมือนฝนจะตกหนัก
หลังจากนั้นไม่นาน ฝนก็หยุด
แล้วแม่ฉันก็เอาหมาตัวเล็กๆ ของแม่ ออกไปข้างนอก
แล้วตอนที่แม่กลับเข้ามา แม่พูดว่า
"มีบางอย่างแปลกๆ อยู่บนกล่องไม้เต็มไปหมดเลย
มันเหมือนลูกเห็บ แต่แม่จับมันแล้ว มันนิ่ม"
และเราเห็นว่ามันเป็นก้อนวุ้นโปร่งใสเต็มไปหมด
ตอนนั้นฉันทํางานอยู่ที่ แผนกความปลอดภัยและอาชีวอนามัย
และฉันรู้สึกว่าการทํางานด้านนั้น
ทําให้ฉันสนใจสารนี้มากขึ้น และอยากรู้ว่ามันคืออะไร
และฉันคิดว่าเป็นเรื่องสําคัญมาก ที่ต้องเก็บบันทึกบางอย่างไว้
ฉันเลยบันทึกไว้
"เวลาสี่โมงครึ่งของวันที่ 7 สิงหาคม ปี 1994
ฉันกับพี่ชายเก็บตัวอย่างสารเหนียวมา"
พี่ชายฉันเป็นหน่วยกู้ชีพ และเราทั้งคู่เป็นคนเน้นความปลอดภัยมาก
เราเลยใส่ถุงมือก่อนจะจับมัน
"ระหว่างห้าโมงเย็นถึงหกโมงครึ่ง ฉันทําการทดสอบ"
"มันลอยในน้ํา"
"พยายามละลายมันในแอลกอฮอล์
มันไม่แตกตัว ติดไฟได้ ไม่ไหม้"
ไม่เคยมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นในชีวิตฉันมาก่อน
ฉันเลยโทรศัพท์
และฉันกังวลเพราะมันตกลงไปบนอาหาร
ฉันเลยติดต่อไปหากระทรวงเกษตร
และพวกเขาดูไม่กังวลเรื่องนี้เลย
ฉันโทรไปที่แผนกนิเวศวิทยา ฉันโทรหากรมอุตุนิยมวิทยา
ไม่มีใครบอกฉันได้ว่ามันคือสารอะไร
ผมเคยทํางานให้สมาชิกสภาคองเกรส ซึ่งเป็นตัวแทนของเมืองโอกวิลล์
เช่นเดียวกับสมาชิกสภาคองเกรสทุกคน
ที่เจอโทรศัพท์โทรเข้ามาอย่างดุเดือด จากทุกชุมชนในเขตนั้น
ในกรณีนี้ มีโทรศัพท์แปลกๆ เข้ามาสายนึง
เกี่ยวกับก้อนเมือกที่ตกลงมาจากท้องฟ้า
ตอนแรกผมนึกว่าโทรมาแกล้ง
คุณคงคิดว่า "โอเค คนเรามันบ้า" แต่นี่ไม่ใช่แค่คนเดียว
หลายครั้งที่ผู้คนคาดหวัง ว่าเจ้าหน้าที่ที่มาจากการเลือกตั้งจะมีคําตอบให้
หน้าที่ของเจ้าหน้าที่ที่มาจากการเลือกตั้ง จริงๆ แล้วคือการหาคําตอบ
หาผู้เชี่ยวชาญมาทําการค้นคว้า
ตอนนั้น ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
ผมพูดได้แค่ว่า "เรากําลังพยายามค้นหาความจริงอยู่"
วันต่อมา ฉันสังเกตเห็นว่าแม่ฉันหายตัวไป
ฉันไปตามหาแม่ และปรากฏว่า
แม่อยู่ในห้องน้ํา นอนอยู่บนพื้น
แม่แทบไม่รู้สึกตัวเลย
และตัวซีดมาก เหงื่อออกเยอะมาก ตัวเย็น
และฉันถามแม่ว่าเป็นอะไร
แล้วแม่ก็บอกว่าทุกอย่างมันเริ่มหมุนติ้ว
และแม่รู้สึกคลื่นไส้มาก
ฉันกับพี่ชายโทรไป 911
และระหว่างที่เราออกไปโรงพยาบาลกัน ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า
แม่เป็นคนเดียวในพวกเราสามคนที่สัมผัสสารนั่น
และฉันตัดสินใจ เอาตัวอย่างก้อนเมือกไปโรงพยาบาลด้วย
(แม่เข้าห้องฉุกเฉิน ดูแลโดยหมอเดวิด ลิตเติ้ล)
ผมได้ยินเรื่องสสารที่ตกลงมาจากท้องฟ้าครั้งแรก
ในช่วงเวลาเดียวกับที่
ผมเจอสมาชิกคนนึงในชุมชน ที่เอาตัวอย่างเข้ามาให้
ตัวอย่างอยู่ในภาชนะโปร่งแสง และดูเหมือนจะมีหญ้าอยู่ด้วย
ในตอนนั้น
เจ้าหน้าที่เทคนิคในแล็บเราเอาสสารบางส่วน ไปวางใต้กล้องจุลทรรศน์
และรายงานว่าเธอเห็นสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น
เธอพูดว่า "เซลล์มนุษย์"
โดยเฉพาะเซลล์เม็ดเลือดขาวในสสารนี้
แต่ความคาดหวังว่าเราจะสามารถ บอกองค์ประกอบหรือต้นกําเนิดได้
อันนั้นมันเกินขอบเขต ที่คลินิกของโรงพยาบาลส่วนใหญ่ทําได้
ความจริงที่ว่าสารนี้ มีเซลล์เม็ดเลือดขาวของมนุษย์อยู่
เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ
มันกระตุ้นให้ฉันส่งมันไปทําการทดสอบต่อไป
ซันนี่ส่งตัวอย่าง ไปให้กระทรวงสาธารณสุขรัฐวอชิงตัน
แล้วส่งตัวอย่างอีกชิ้น ไปให้แผนกนิเวศวิทยาด้วยตัวเอง
เธอคิดว่าถ้าจะมีใครให้คําตอบเธอได้
ก็น่าจะเป็นหนึ่งในหน่วยงานเหล่านี้
แต่เมื่อมันพ้นมือเธอแล้ว
เธอก็ทําได้แค่รอ และเฝ้าดูอาการของแม่เธอ
แม่ฉันเข้าโรงพยาบาลประมาณสี่วัน
หมอวินิจฉัยว่าที่แม่ต้องอยู่โรงพยาบาลเพราะ... "ไวรัสบางชนิด"
จนถึงวันนี้ ฉันค่อนข้างมั่นใจว่า
แม่ฉันป่วยเพราะสารนั่น
และไม่ใช่แม่ของซันนี่คนเดียวที่ป่วย
ในสัปดาห์เดียวกันนั้น
ชาวเมืองโอกวิลล์หลายคนล้มป่วย
หลายคนมีอาการคล้ายคลึงกัน
(ชาวบ้านร้องเรียน เรื่องอาการคล้ายไข้หวัดใหญ่)
(คุยกับชาวบ้านประมาณ 30 คน)
สี่วันหลังจากหมดสติครั้งแรก
ระหว่างที่แม่ฉันยังอยู่ในโรงพยาบาล
ฉันกับพี่ชายเจอลูกแมวของเราบนดาดฟ้า
และมันตายแล้ว
และเราได้ข่าวว่ามีสัตว์อื่นๆ ที่ตาย
(เราเจอกบ "สีชมพู" ตาย)
(ท่ามกลางสารเหนียว)
และนั่นเป็นเหตุผลนึงที่ทําให้ฉันกังวลมาก อยากจะระบุสารนั่นให้ได้
หลังจากนั้นไม่นาน
ก็เริ่มมีรายงานจากหน่วยงานเหล่านี้ ส่งกลับมาหาฉัน
แผนกนิเวศวิทยาพบว่า
เป็นเซลล์ที่บ่งชี้ว่ามาจากสิ่งมีชีวิต
แต่มันไม่ใช่เซลล์เม็ดเลือดขาวของมนุษย์
ฉันแปลกใจมากที่พวกเขาคาดเดาว่า มันคือแมงกะพรุน
ข่าวแพร่ออกไปอย่างรวดเร็วว่าก้อนเมือก อาจเป็นแมงกะพรุนบดที่ตกลงมาจากท้องฟ้า
แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง มันขึ้นไปบนท้องฟ้าได้ยังไงตั้งแต่แรก
(ก้อนเมือกคือแมงกะพรุนงั้นหรือ)
ในฐานะผู้อํานวยการฝ่ายการสื่อสาร
พอทุกสื่อโทรมาหาผม เราก็ต้องคิดหาคําตอบ
ก็เลยค้นหากันอย่างบ้าคลั่ง
"เรารู้อะไรบ้าง ได้ยินอะไรมาบ้าง"
"ชุมชนชาวประมงเห็นอะไรในทะเลบ้างไหม"
ย้อนกลับไปเมื่อปี 1994 ฉันกับสามีไปตั้งแคมป์ที่ชายหาดในคาลาล็อก
และวันนึง เรากําลังเดินไปตามชายฝั่ง
และเราสังเกตเห็นว่ามีปูตายหลายร้อยตัว
และที่อยู่ใกล้ๆ พวกมันก็คือ ก้อนเมือกก้อนเล็กๆ พวกนี้
หลังจากนั้นหนึ่งหรือสองวัน สามีฉันก็อ่านเจอ บทความเกี่ยวกับก้อนเมือกในโอกวิลล์
สงสัยว่ามันเกี่ยวอะไรกันรึเปล่า
ปูตายบนชายหาดไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่เวลามีปูตายหลายร้อยตัวบนชายหาด
และมีสารชีวภาพที่เหนียวเหนอะหนะ ตกลงมาจากฟากฟ้า
และเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง
คุณก็อดไม่ได้ที่จะเอามาเชื่อมโยงกัน
เราจําได้ว่าก่อนหน้านั้นวันนึงเกิดเหตุระเบิดขึ้น
ซึ่งเราคิดว่าอาจมีการทํากิจกรรมเกี่ยวกับระเบิด เช่นการทดสอบ
วอชิงตันมีฐานทัพหลายแห่ง
และผู้คนก็กังวลมาก
เรื่องที่กองทัพใช้มหาสมุทรเป็นเป้าซ้อมรบ
ตอนนั้นการประมงแซลมอนฝั่งตะวันตก โดนระเบิดหนักมาก
และผมคิดว่าเราตกใจ
ว่าอาจเป็นเรื่องของ ระดับของความเฉยเมยของกองทัพ
แต่ยิ่งไปกว่านั้น
ทุกอย่างดูจะมีเหตุผลว่าบางทีอาจเป็น เพราะการระเบิดของอะไรบางอย่าง
และวัตถุทางชีวภาพทุกรูปแบบ ได้รับการกระแทกและถูกส่งขึ้นไปบนที่สูง
(ก้อนเมือกปรากฏในช่วงที่กองทัพอากาศ)
(ทิ้งระเบิดในมหาสมุทรแปซิฟิก นอกชายฝั่งวอชิงตัน)
เป็นไปได้ว่าบางสิ่งที่ขนาดเท่าแมงกะพรุน
อาจถูกดึงขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ
และจากนั้นอาจจะสะสมกันใหม่ หลังจากพายุผ่านบริเวณนั้น
ในแง่หนึ่งโอกวิลล์อยู่ในแผ่นดิน แต่มันก็ยังเป็นชายฝั่งอยู่
เราอยู่ในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
และถ้าใครจะเชื่อมโยงอะไร กับแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ
สิ่งนึงก็คือฝน
และสิ่งที่เราเจอในพื้นที่แบบนี้ คือพายุรุนแรงที่พัดมาจากมหาสมุทร
นําเอากระแสอากาศที่รุนแรงอย่างมากเข้ามา
และมันสามารถดึงเอาสิ่งมีชีวิตขึ้นมาจากทะเลได้
นํามันขึ้นไปในอากาศได้
(ฝนตกเป็นปลาบนชายฝั่งแปซิฟิก)
เคยมีรายงานหลายครั้งว่าสัตว์ตกลงมา
บนแผ่นดินลึกสิบกิโลเมตร ถึง 80-130 กิโลเมตรเพราะพายุฝนฟ้าคะนอง
(ฝนกบ)
สิ่งเหล่านั้นทําให้มันเป็นเรื่องง่ายมาก
คือถ้าเรามีสภาพอากาศที่เหมาะสม
ที่จะทําให้สิ่งเหล่านี้ขึ้นไปบนอากาศ
และเก็บมันไว้บนนั้น จนกว่าพวกมันจะตกลงสู่พื้นโลก
เหมือนตัวอย่างของก้อนเมือกที่เกิดขึ้นที่โอกวิลล์
หลังจากก้อนเมือกตกลงมาครั้งแรก ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
นักข่าวบางคนแวะมาที่ไร่และอยากขอสัมภาษณ์
และระหว่างที่พวกเขาอยู่ที่นั่น
มันก็ตกลงมาจากท้องฟ้าอีก
ฉันทึ่งมาก
มันตกลงมาไม่นานเท่าไหร่
แต่มันเหมือนกับครั้งแรกที่ตกลงมาเป๊ะ
ฉันเลยรู้สึกว่าทฤษฎีแมงกะพรุนไม่ถูกต้อง
เพราะสารเหนียวคล้ายวุ้น ไม่ได้ตกลงมาแค่ครั้งเดียว
มันตกลงมาหกครั้งในช่วงเวลาสามสัปดาห์
แสดงว่าแมงกะพรุนต้องอยู่บนฟ้า
สักระยะนึงเลยทีเดียวก่อนจะตกลงมา
มันดูไม่น่าจะเป็นไปได้
มันเกิดขึ้นหลายครั้ง
ดูเหมือนพายุหกลูกจะนําก้อนเมือกนั่นมาก
และยังคงไม่มีคําตอบ เชอร์ล็อก โฮล์มส์พูดว่าอะไรแล้วนะ
ประมาณว่า
"เมื่อสิ่งที่ธรรมดาอธิบายไม่ได้ คุณก็ต้องยอมรับสิ่งที่ไม่ธรรมดา"
การทดสอบที่สําคัญที่สุดที่เกิดขึ้น
ตอนที่ฉันส่งตัวอย่างให้ไมค์ แมคโดเวลล์ ที่กระทรวงสาธารณสุข
ผลลัพธ์ที่พวกเขาได้มา เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงเลยทีเดียว
นี่พ่อผม
ฉันคิดว่านี่อาจจะเป็นปีสุดท้ายที่พ่อมีชีวิตอยู่
งั้นก็น่าจะเป็นปี 2019
พ่อนั่งอยู่บนดาดฟ้าที่พ่อสร้างขึ้นเองด้วยมือเปล่า
ตอนเด็กๆ เราไปที่ กระทรวงสาธารณสุขสองสามครั้ง
เราเห็นการทดสอบและสิ่งที่พ่อทํา
นานๆ ครั้ง
จะมีรถทหารมารับพ่อ ในช่วงที่มีโรคระบาดแอนแทรกซ์ในปี 2000
พ่อเป็นหนึ่งในคนที่พวกเขาจะโทรหา
สิ่งที่ผมจําได้เกี่ยวกับก้อนเมือก คือตอนที่คนเริ่มป่วย
และมีแมวและวัวควายตายเพราะมันเยอะมาก
แล้วพอรายการอันโซล์ฟด์มิสเทอรีส์ออกอากาศ
ทุกคนก็โทรมา พูดว่า "พวก ฉันเห็นพ่อนายออกทีวี"
สารเหนียวถูกส่งต่อไปยัง กระทรวงสาธารณสุขรัฐวอชิงตัน
เพื่อทําการวิเคราะห์ต่อไป
มันเหมือนกันมาก
ไม่มีโครงสร้างที่เรามองเห็นได้อย่างชัดเจน หรือด้วยกล้องจุลทรรศน์
ผมวางมันไว้กับอาหารเลี้ยงจุลินทรีย์หลายแบบ
และพยายามแยกแบคทีเรีย
ไมค์ แมคโดเวลล์ น่าจะค้นคว้าเรื่องก้อนเมือกมากที่สุด
ฉันได้ยินมาว่าตัวอย่างที่ฉันส่งไป ถูกเก็บไว้ในห้องควบคุมขนาดกลาง
และฉันเดาว่านั่นเป็นเพราะ
กระทรวงสาธารณสุข คิดว่ามันเป็นอันตรายทางชีวภาพประเภทหนึ่ง
และนี่คือรายงานจากห้องแล็บ
และตรงนี้ก็บอกไว้ชัดเจน...
เมื่อเพาะเลี้ยงสสารที่ระบุไม่ได้ ก็ได้จุลินทรีย์ดังต่อไปนี้
ฉันเข้าใจว่าแบคทีเรียนั้นอาศัยอยู่ในลําไส้
และนั่นเป็นการส่งสัญญาณอันตรายจริงๆ
งานวิจัยของไมค์ แมคโดเวลล์
บีบให้ชุมชนวิทยาศาสตร์ คิดเรื่องต้นกําเนิดของก้อนเมือกอีกครั้ง
ทําให้บางคนต้องเฝ้าดูท้องฟ้าเพื่อหาคําตอบ
มีทฤษฎีนึงเกี่ยวกับก้อนเมือกโอกวิลล์
ว่าเป็นของเสียของมนุษย์ที่ถูกทิ้งจากเครื่องบิน
ทุกวันนี้ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นบ่อยเท่านั้นไหม
แต่สมัยนั้น ผมได้ยินเรื่องราว
ของ "น้ําแข็งสีฟ้า" ตกทะลุหลังคาบ้านคน
น้ําแข็งสีฟ้าเป็นศัพท์สแลง
พูดถึงของเสียจากห้องน้ําบนเครื่องบิน
มันเป็นสีฟ้า
และมันยังมีสารป้องกันการแข็งตัวผสมอยู่ด้วย
ซึ่งอาจเป็นพิษรุนแรง
ตอนที่ฉันติดต่อเอฟเอเอ
พวกเขาบอกว่าไม่คิดว่าจะเป็นไปได้
เอฟเอเอบอกหลายครั้งว่าพวกเขาไม่ทิ้งของเสีย ของมนุษย์ลงมาจากเครื่องบิน
บนพื้นที่อยู่อาศัย
ปกติพวกเขาทําความสะอาดเครื่องบินที่สนามบิน
แต่แน่นอนว่าความผิดพลาดเกิดขึ้นได้ บางอย่างอาจร่วงลงมาได้ แต่มันเป็นสีฟ้า
ของนั่นเป็นสีฟ้า
แต่ก้อนเมือกพวกนี้ไม่ใช่สีฟ้า มันใสและเหมือนวุ้น
ผมไม่เข้าใจว่านั่นจะเป็น ของเสียมนุษย์ที่ตกลงมาจากเครื่องบินได้ยังไง
เรื่องนี้มีสองสามอย่างที่น่าสนใจ
ใช่ มีแบคทีเรียพวกนี้อยู่ในตัวอย่างทั้งหมด
และเป็นส่วนปกติของทางเดินอาหารของมนุษย์
ที่จริงคือของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมส่วนใหญ่เลยละ แต่มันก็สามารถพบเจอในสิ่งแวดล้อมได้
เพราะ... แน่นอนว่าสัตว์ไม่มีส้วมชักโครก
ก็เลยจะมีแบคทีเรียที่ปะปนอยู่ในดิน
ปะปนอยู่น้ํา และมันอาจฟุ้งกระจายได้
มันเป็นเรื่องธรรมชาติ
ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในโอกวิลล์คืออะไรก็ตาม มันทําให้ผมสงสัยมากขึ้น
และมันทําให้ผมรู้สึกว่ามันมีสิ่งชั่วร้ายอยู่
ที่ไม่ถูกพูดถึง ที่สื่อละเลย
ผมคิดว่ามีสิ่งชั่วร้ายกว่านั้นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
หลายเดือนก่อนที่ก้อนเมือกจะตกลงมา
ค่อนข้างบ่อย อย่างน้อยอาทิตย์ละครั้งหรือสองครั้ง
ที่มีเฮลิคอปเตอร์สีดําลําใหญ่บินผ่านมา
(โฮมวิดีโอ ถ่ายโดยด็อตตี้ เฮิร์น แม่ของซันนี่)
นั่นเฮลิคอปเตอร์สีดําบินอยู่บนฟ้า
ขอถ่ายไว้หน่อยนะ
พวกเขาบอกว่าไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก แต่มันมี
จากนั้น ฉันคิดว่าเป็นปี 1997 ตอนที่ฉันทํางานอยู่ที่จุดขายน้ําอัดลม
มีชายกลุ่มหนึ่งเข้ามา...
คนแปลกหน้า ไม่ได้มาจากย่านโอกวิลล์
และสั่งมิลค์เชค
แล้วคนที่เป็นหัวหน้าก็เริ่มถามฉัน
"นี่คือเมืองที่มีก้อนเมือกตกลงมาใช่ไหม"
ฉันตอบว่า "ใช่"
"แล้วจริงไหมที่ว่ามีคนเห็นเครื่องบินสีดํา"
และฉันรู้สึกอึดอัดมาก
และสุดท้ายพวกเขาก็กลับไป
และฉันวิ่งไปที่หน้าต่าง เพื่อจดทะเบียนรถของพวกเขา
แล้วลูกค้าคนนึงก็พูดกับฉันว่า "ฉันจดไว้แล้ว"
และเธอพูดว่า "ฉันไม่รู้ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร
แต่พวกเขาทําให้ฉันขนลุกซู่เลย"
ทะเบียนรถกลับมา มันเป็นของฟอร์ตฮูด รัฐเทกซัส
(ขอต้อนรับสู่กองพลที่สามและฟอร์ตฮูด "สถานที่อันยิ่งใหญ่")
ฉันใช้เวลาหลายปี ค้นคว้าว่าเกิดอะไรขึ้นที่โอกวิลล์
และฉันพบว่าไมค์ แมคโดเวลล์ เรียกมันว่าสารระหว่างเซลล์
เขาบอกว่ามันเป็นสสารที่เหมือนซองจดหมาย
ที่บางอย่างสามารถสอดเข้าไปในนั้นได้ เช่นเชื้อโรคหรือไวรัส
พ่อคิดว่าเป็นระบบส่งสินค้า เหมือนระบบขนส่ง พ่อพูดแบบนั้นจริงๆ
พ่อบอกว่า "พ่อไม่มีหลักฐานหรอก
แต่มันดูเหมือนเอาไว้ส่งอะไรบางอย่างจริงๆ"
จากสิ่งที่ฉันรู้ตอนนี้ ซึ่งตอนนั้นฉันไม่รู้
ฉันคิดว่ามันเป็นการฝึกซ้อมของทหาร
ฉันคิดจริงๆ
มันเกิดขึ้นตลอดในอดีต
ที่พวกเขาทําการทดลองชนิดต่างๆ กับผู้คนโดยไม่ได้รับอนุญาต
เราจะโทษกองทัพสหรัฐฯ เรื่องก้อนเมือกได้ไหม
แล้วถ้าได้ เพราะอะไร
พวกเขาจะได้อะไรจากการแพร่เชื้อ ให้ประชาชนของตัวเอง
(ก้อนเมือกเป็นผลจาก การทดสอบทางทหารรึเปล่า)
ถึงเวลาที่ทุกคนในกองทัพเรือ
ต้องเผชิญหน้ากับภัยสงครามชีวภาพ หรือ "บีดับเบิลยู" แล้ว
ในปี 1943 สหรัฐฯ กังวล
เกี่ยวกับศักยภาพในการโจมตี ด้วยอาวุธชีวภาพจากเยอรมนีหรือญี่ปุ่น
เพราะพวกเขากลัวว่า
ประเทศพวกนั้นกําลังพัฒนา โปรแกรมอาวุธเป็นของตัวเอง
สงครามชีวภาพอาจใช้ค้นหาบุคคล
ในพื้นที่ที่มีที่กําบังได้
สหรัฐฯ จึงทําการทดสอบกลางแจ้งหลายครั้ง
บางส่วนก็ทําในฐานทัพทหาร
บางส่วนก็ทํากับประชากรพลเรือน
ซานฟรานซิสโก ซานดิเอโก
โฮโนลูลู ปานามาซิตี้ ฟลอริดา นอร์โฟล์ก เวอร์จิเนีย...
มีการทําการทดลองมากกว่า 200 ครั้ง
พวกเขาศึกษา การส่งผลกระทบต่อมนุษย์ตั้งแต่ยุค 50
และทําเพื่อความปลอดภัยของประเทศ
พวกเขาทําในซานฟรานซิสโกเพื่อหาคําตอบ
ว่าบริเวณอ่าวเป็นที่ที่เหมาะ แก่การโจมตีทางชีวภาพรึเปล่า
(ดําเนินการในซานฟรานซิสโก ปลายปี 1954 และต้นปี 1955)
ปฏิบัติการซีสเปรย์มีอุปกรณ์พ่นสเปรย์ บนเรือนอกชายฝั่งซานฟรานซิสโก
พวกเขาปล่อยสิ่งมีชีวิตจําลอง ซึ่งถือว่าไม่ก่อโรคออกมา
แต่มันก็ถูกมองว่า คล้ายกับสารอย่างแอนแทรกซ์มาก
เพื่อเอาไว้เปรียบเทียบสิ่งที่จะเกิดขึ้น กับสิ่งที่เหมือนแอนแทรกซ์
และสิ่งที่พวกเขาพบคือ ภายใต้สภาพอากาศที่เหมาะสม
ประชากรส่วนใหญ่ในซานฟรานซิสโก
จะได้สัมผัสสิ่งมีชีวิตเหล่านี้
ถ้ามันเป็นการโจมตีด้วยอาวุธชีวภาพ
ในช่วงที่มีการทําปฏิบัติการซีสเปรย์
มีรายงานว่า
มีคนประมาณ 11 คน ติดเชื้อเซอราเทีย มาร์เซสเซนส์
ในตอนนั้น
เชื่อกันว่าแบคทีเรียเซอราเทีย มาร์เซสเซนส์ ไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์
สารเมือกสีชมพูนี้ถูกพบในสภาพแวดล้อมที่ชื้น
แต่ตอนนี้เป็นที่รู้กันว่า มันทําให้เกิดการติดเชื้อบางอย่างได้
และในบางกรณีก็คือโรคปอดบวม
ที่จริง มีคนตายไปหนึ่งคน
แต่มีการคาดเดากันมากมาย ว่ามันมีอะไรเกี่ยวข้องกับ
การทดสอบกลางแจ้งที่แท้จริงรึเปล่า
พวกเขาไม่สนผลกระทบที่ประชาชนต้องเสี่ยง อันตรายกับมันถ้ามันจะทําให้พวกเขาได้ข้อมูล
ย้อนกลับไปที่โอกวิลล์ พวกเขาทดลองกับคนในโอกวิลล์รึเปล่า
ผมคิดว่า... ก็เป็นไปได้
ผมตัดสินใจแล้วว่าสหรัฐอเมริกา
จะเลิกใช้อาวุธชีวภาพอันตรายร้ายแรงทุกรูปแบบ
ที่ทําให้เสียชีวิตหรือทําให้ทุพพลภาพได้
ประธานาธิบดีนิกสัน
ปิดโครงการสงครามชีวภาพเชิงรุก ของกองทัพในปี 1969
มีแรงกดดันจากนานาชาติเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ให้ออกสนธิสัญญาใหม่เพื่อสั่งห้ามการใช้ สารเคมีและสารชีวภาพในสงคราม
ดังนั้นในกรณีของโอกวิลล์
ถ้าเราทําการทดสอบอาวุธชีวภาพ ที่มีศักยภาพแบบนั้นจริงๆ
นั่นก็จะเป็นการละเมิดสนธิสัญญานานาชาติ
ข้อสอง ถ้ามีใครใช้อาวุธชีวภาพจริงๆ การโจมตีจะเงียบ
ดังนั้น สิ่งมีชีวิตจึงมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าด้วยซ้ํา
คุณไม่ได้กลิ่นมัน คุณไม่รู้ว่ามันอยู่รอบตัวคุณ
ผมเลยคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้
ที่อะไรแบบนั้นจะเป็นฝีมือรัฐบาล
เรารอให้หมอมาตรวจ
แล้วผมก็ถามพ่อผม
"พ่อจําเรื่องที่พ่อออกรายการ อันโซล์ฟด์มิสเทอรีส์ได้ไหม
พ่อไม่เคยบอกคําตอบเราเลยนะ พ่อเจออะไรในก้อนเมือกพวกนั้น"
และพ่อบอกว่า "พ่อไม่เคยได้ค้นคว้าจนจบ และพ่อหงุดหงิดมาก
ก่อนที่พ่อจะค้นคว้าจบ มีคนมาเอามันไป"
ตามที่ไมค์บอก เขาไปทํางาน และเขากําลังจะไปเอาตัวอย่าง
แต่มันหายไป
เขากระวนกระวายใจมาก
เพราะเขาทํางานที่นั่นมาหลายสิบปี และไม่เคยทําตัวอย่างหายเลย
แล้วพอเขาไปหาหัวหน้าของเขา และบอกว่าตัวอย่างหายไป
หัวหน้าก็แนะนําเขาว่าอย่าถามอะไรเด็ดขาด
พ่อพูดว่า "คนใส่สูทเข้ามา" ผมถาม "คนใส่สูทเหรอ" พ่อบอก "ใช่"
พ่อไม่รู้ว่าเป็นรัฐบาลรึเปล่า แต่พ่อบอกว่า "สูทสีดํา"
นั่นคือสิ่งที่ผู้หญิงที่แผนกต้อนรับบอกพ่อ ว่าผู้ชายใส่สูทสีดํามาเอาตัวอย่างไป
ผมจําได้ว่ามีครั้งนึงพูดถึงเรื่องนี้
ในห้องนั่งเล่นที่บ้านลุงผมหรืออะไรสักอย่าง
แล้วพ่อก็เริ่มเสียใจ ว่าพ่อไม่เคยได้ค้นคว้ามันจนจบ
เพราะมันจะเป็นการค้นพบครั้งใหญ่ ในอาชีพของพ่อ
ดูเหมือนบันทึกจะหายไป ดูเหมือนตัวอย่างจะหายไป
น่าเสียดาย ที่คนที่ดูแลเรื่องนี้ส่วนใหญ่ตายไปแล้ว
และตอนนี้ส่วนใหญ่ เราเลยได้แต่ดูประวัติที่เล่าแบบปากเปล่า
สุดท้ายตัวอย่างก็ถูกใช้ไปในการทดสอบ จนหมดไป
เราคงไม่มีวันระบุสสารนั้นได้
ในปี 1994 ก้อนเมือกตกลงมา
และตั้งแต่นั้นมา ต้นกําเนิดของมันก็เป็นที่ถกเถียงกัน
แต่หลังจากมีทฤษฎี และการคาดเดาทั้งหลายออกมา
มีความจริงเดียวเท่านั้นที่ปรากฏ
ปริศนาบางอย่างถูกกําหนดมาให้คงอยู่
ผมลองตรวจสอบเรื่องนี้อีกครั้ง
และพบอีกสองสามกรณีที่คนพูดอะไรคล้ายๆ กัน
แต่มีรายละเอียดเล็กน้อยมากๆ ส่วนใหญ่เพราะผมคิดว่าไม่ได้มีใครป่วย
ก็เลย... ไม่มีใครสนใจ
สิ่งที่เกิดขึ้นในโอกวิลล์เป็นเรื่องแปลก และเราเรียกมันว่าทฤษฎีเนยแข็ง
ในที่สุดก็มีสิ่งต่างๆ มารวมกันมากพอแล้ว
มีรูที่เรียงกันเป็นแถวมากพอ
และเรามีกระสุนวิเศษที่จะลอดผ่านเข้าไปได้
เพื่อให้เราเห็น ตัวอย่างหนึ่งของเรื่องราวประหลาด
สิ่งหนึ่งที่สําคัญที่สุดสําหรับฉัน
คือการทําให้คนรับรู้เรื่องนี้
ฉันใช้เวลาเยอะมากในการค้นคว้า พยายามหาคําตอบ
เพราะในความเป็นจริงของฉัน ก้อนเมือกไม่ได้ตกลงมาจากท้องฟ้า
ผมคิดว่าสิ่งที่ซันนี่ทําเป็นเรื่องสําคัญ เพราะเธอทําให้การสืบสวนยังคงอยู่
ผมอยากให้คนสนับสนุนเธอมากกว่านี้
เพราะยิ่งเราพูดถึงมันมากเท่าไหร่
เราก็จะได้ค้นพบความจริงมากขึ้นเท่านั้น
คุณอยากยอมรับ ว่ามันมีคําอธิบายที่มีเหตุผลให้กับเรื่องนี้
แต่แม้แต่คําอธิบาย ตามหลักวิทยาศาสตร์ที่มีเหตุผลมากที่สุด
ก็ยังยากที่จะเชื่อเลย
ผมมองว่าน้ําแข็งสีฟ้าคือต้นเหตุของคําให้การนี้
ต้องเป็นฝีมือมนุษย์แน่ๆ
ผมคิดแบบนั้น แต่มันแบบว่า "เพื่ออะไร จุดประสงค์คืออะไร"
ดูสิว่าตอนนี้เราเป็นยังไงกับโควิด
เรารู้หมดว่าการต้องอยู่ ใต้เชื้อโรคที่น่ากลัวมันเป็นยังไง
คุณไม่อยากออกไปจากบ้านด้วยซ้ํา
คุณไม่อยากทําอะไรเลยเพราะคุณกลัวมาก
คนพวกนี้ก็กลัวที่จะออกจากบ้าน
เพราะมีสารเหนียวเหมือนวุ้น ที่ทําให้พวกเขาป่วยเต็มไปหมด
คุณรับมือกับเรื่องนั้นยังไง
บางคนก็แค่ไม่เชื่อ
เพราะพวกเขาไม่เคยเจอเอง
ซึ่งก็ไม่เป็นไร
ฉันรู้ว่าฉันอยู่ตรงนั้น และฉันเจอมัน
แม่ฉันเจอมัน
แค่นั้นก็ดีพอสําหรับฉันแล้ว
สิ่งที่คุณกําลังดูอยู่นี้ คือพระอาทิตย์ตกแสนงดงาม
แล้วเจอกันนะ ตอนนี้ไปก่อนละ
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล