Noong 2016,
nasa Botanical Beach kami.
Pumunta kami do'n para maglakad-lakad, maningin ng mga inanod.
Di mo alam ang makikita mo pag naglalakad sa tabing-dagat.
Ang unang ginagawa ko,
pupunta ako sa mga troso at do'n ako maghahanap ng artifacts.
Sandali pa lang kaming naglalakad,
may napansin kaming sapatos.
May nakita akong stick, pinulot ko 'yong sapatos at tiningnan ko.
Napansin ko na may mga labi ng tao sa loob.
Puwede kang makakita ng sapatos, gloves o jacket sa tabing-dagat.
Pero di mo maiisip na makakakita ka ng paa ng tao do'n.
Kaya naghanap ako ng lalagyan,
nilagay ko do'n,
sinakay ko sa sasakyan,
tapos pumunta ako sa pub para makatawag.
Tumawag kami sa pulis.
Tinanong nila kung nasaan kami.
- Saan nakita. - Saan nakita, tapos mag-antay daw kami.
Nag-antay kami, tapos kinuha nila 'yong sapatos,
tapos tinanong ako.
Dalawang linggo ang lumipas,
nagbigay sila ng update na may nakita silang isa pang sapatos.
Pang-11 na yata 'yong sa amin.
Tapos wala na ulit kaming balita hanggang sa makita ulit 'yong kasunod.
Narinig na namin sa balita 'yong mga paa, mga sapatos, na inaanod.
PUTOL NA PAA, INAANOD SA WEST COAST
Mas lumalim pa ang matagal nang nakapagtatakang misteryo
sa pagkakatuklas ng isa pang paa ng tao na inanod sa Pacific Coast ng Canada.
Ayon sa pulisya, walang foul play sa karamihan ng mga kaso.
Walang dapat ipag-alala.
Parang di ko gusto ang theory na 'yon.
MAS DUMAMI ANG MGA TANONG
Dumadaloy ang Salish Sea
sa kanlurang baybayin ng Washington State at British Columbia.
Sikat na destinasyon ito para sa mga turista at beachcombers.
Sila 'yong mga naghahanap sa tabing-dagat ng driftwood, kabibe,
at mga nawawalang yaman.
Pero noong 2007,
mas higit pa diyan ang natagpuan ng mga beachcomber.
Nag-ulat ang isang news agency ng mga karumal-dumal na natuklasan
na ikinagulat ng mga eksperto
at kinuwestiyon kung ano ang sanhi ng kakaibang pangyayari.
MGA POSIBLENG NANGYARI
BAKIT MARAMING PAA ANG NATATAGPUAN SA TABING-DAGAT NG SALISH SEA?
Ladies and gentlemen, ang Salish Sea,
ang lugar ng misteryo ng mga putol na paa.
Makikita n'yo ang Gulf Islands sa malayo.
At 'yong Fraser River,
umaagos 'yon hanggang sa loob ng British Columbia.
Makikita rin doon ang Vancouver Island.
Tapos sa bandang ibaba,
makikita n'yo ang San Juan Islands sa Washington State.
Inanod din sa isla na 'yon ang mga paa.
Tapos sa bandang ibaba pa,
ito ang Puget Sound, sa Seattle 'to,
at 'yan ang parteng America ng misteryo.
Canadian criminal trial lawyer ako.
Pero... Tapos sumulat ako ng libro,
bumenta 'yong sinulat ko
kaya nakapag-retire na ako sa pagiging lawyer.
No'ng inanod 'yong mga paa sa pampang,
parang katulad ito ng libro kong Death's Door.
Sa Death's Door,
natagpuan 'yong mga putol na katawan
sa pampang ng Gulf Islands sa Salish Sea.
Mas nakakapagtaka ba ang kathang-isip o ang katotohan?
Inanod 'yong unang paa noong August 20, 2007.
Kanang paa ng lalaki, size 12 rubber shoes.
Pagkalipas ng anim na araw, inanod 'yong pangalawa,
kanang paa ng lalaki, size 12 rubber shoes.
Inanod 'yong pangatlo noong February 8, 2008,
kanang paa ng lalaki, size 11.
'Yong pang-apat naman noong May 22, 2008,
kaliwang paa ng babaeng naka-rubber shoes.
Tapos noong June 16, 2008,
kaliwang paa ng lalaking naka-rubber shoes.
Limang paa sa loob ng isang taon
kaya kumalat ang balita hanggang sa labas ng bansa.
Sa paglipas ng mga taon, 21 paa na ang inanod,
15 sa Canada, anim sa United States.
Tapos wala nang sumunod mula 2019.
Sa Salish Sea,
tatangayin ng hangin papunta sa tabing-dagat 'yong mga lumulutang.
Professor ako ng School of Oceanography
sa University of Washington sa Seattle.
Nakakagulat na napakaraming paa na naka-sneakers
ang natatagpuan sa mga tabing-dagat dito
nang nakaraang dekada o higit pa.
Hindi ba ito nangyayari dati?
Ewan ko.
Siyempre nagbago na rin 'yong design ng mga sneakers sa mga nagdaang dekada.
Mas malaki ang sneakers ngayon,
mas makapal ang foam at mas lumulutang.
Nababalot 'yong paa sa rubber shoes kaya hindi ito lumulubog sa ilalim.
Bagama't lumalabas sa ebidensiya kung paano inanod ang mga labi,
hindi nito maipaliwanag kung bakit nasa dagat ang mga paa.
Ginawan ng mga forensic analyst ng DNA test ang lahat ng paa.
Malalaman sa DNA testing kung sino ang mga biktima,
pero di maitatanggi ang katotohanan
na dito lang nangyayari ito sa ganitong panahon.
Napukaw ng di maipaliwanang na misteryo ang atensiyon ng media.
Sinusubayabyan nila 'to
at nag-aabang kung may makukuha silang magagamit nila.
Lahat ng tao, nag-iisip na,
"Bakit inaanod 'yong mga paa sa tabing-dagat sa ganitong panahon,
sa maliit na lugar, sa napakabilis na panahon?
BA'T DOON LANG?
Sa Internet, ibinabahagi ng mga tao ang kanilang mga teorya,
mula sa supernatural hanggang sa mas konkretong panganib.
PINATAY SA DRUGS, SEX TRADE
Maraming puwedeng nangyari.
Madalas akong mangisda dito,
at alam kong walang gaanong malalaking pating dito para magawa 'yon.
At wala pa akong nabalitaang inatake ng pating, pero posible.
BILANG NG PAG-ATAKE NG PATING, MAS DADAMI
Noong 2015, 59 na pag-atake ng pating ang naiulat sa United States,
ang pinakamataas na naitalang taon.
Pero bihira ang pag-atake ng pating malapit sa Canada.
At sa kabila ng mga balita noong 2023 tungkol sa mga lumubog na bangka,
mga hayop lang sa dagat
ang inaatake ng mga orca sa Salish Sea.
Pero may iba pa kayang maninilang nagtatago sa ilalim?
MAY HALIMAW KAYANG KONEKTADO SA MGA PUTOL NA PAA?
Fifty years na akong nagpupunta sa tabing-dagat na 'to.
December 'yon kaya medyo maulap.
Napansin ko na mas tahimik kesa sa karaniwan.
Mga isang oras at kalahati na akong naglalakad
kaya umupo ako para magpahinga kasama 'yong tatlong aso ko.
May binato ako sa tubig para kunin ng malaking aso ko,
mahilig kasi siya sa gano'n,
pero ayaw niyang kunin.
Pumunta pa sila sa likod ko.
Tapos may nakita ako na parang ulong lumalabas.
Naniniwala pa rin ako na...
Parang ulo ng malaking sea lion.
Pero makitid 'yong katawan no'n para maging sea lion o seal.
Parang ahas 'yong katawan niya.
Kaya makikita mo 'yong umbok, tapos tubig, tapos isa pang umbok,
tapos tubig, tapos umbok pa ulit.
Biglang gumalaw 'yon,
pabaling-baling 'yong ulo niya,
tapos parang tumingin pa sa direksiyon ko.
Bigla akong kinilabutan. Sabi ko, "Ano 'to?"
May mga ganitong insidente sa alamat
na daang taon nang naging palaisipan sa mga mandaragat at mga residente.
Ayon sa mga katutubo,
minsang nabuhay ang mga sea serpent sa Salish Sea,
at mas malakas at mabilis ang mga ito kumpara sa mga orca.
May ilang naniniwalang nabubuhay pa rin ang mga ito ngayon,
at may naitalang 235 na insidente na diumano'y may nakakita dito
sa pagitan ng 1880 at 2010.
Ako si John Kirk.
Ako ang chairman ng British Columbia Scientific Cryptozoology Club.
Retiradong miyembro din ako ng Royal Canadian Mounted Police
at 19 years ako sa serbisyo,
kaya nasa dugo ko na ang mga imbestigasyon.
Kung sa tingin mo walang mga kakaibang bagay sa dagat,
nagkakamali ka.
Six percent pa lang ng karagatan ang nae-explore natin.
May 94% pa na kailangang maimbestigahan.
Itinatag ni Jim Clark at ni Paul LeBlond ang BC Scientific Cryptozoology Club.
Kaibigan at kapitbahay ko si Paul LeBlond.
Matagal ko na siyang kilala, cryptozoologist din siya.
Di ako naniniwala sa sea monsters, sa sea snakes.
Pero naisip ko, "May maikukuwento ako kay Paul mamaya pag-uwi ko."
Ang ibig sabihin ng "crypto" sa Greek, "nakatago",
kaya tagong zoology 'to.
Mga hayop na wala pa sa catalog, 'yong hindi pa na-identify.
At sa mga nagdaang taon,
inuugnay 'to sa paranormal,
inuugnay sa mga "monster hunter".
Gusto naming pag-aralan ang mga hayop na hindi pa na-catalog
at di pa nakikilala ng science,
lalo na sa Salish Sea.
Bago ang modernong panahon,
hitik na hitik sa kaalaman tungkol sa mga sea serpent
ang mga First Nation.
Umaasa sa dagat para sa kanilang kabuhayan
ang mga First Nation na nakatira sa baybayin,
at may nakita silang nilalang sa dagat na kumikislot-kislot.
May pangalan 'yon.
Tinawag siyang Haietlik.
HAIETLIK, ANG AHAS
Maraming kuwento 'to sa tradisyon nila,
at maraming tao sa First Nations ang nakakita mismo nito.
Nagkalat ang mga larawan nito sa British Columbia art.
Nakaukit din ang hayop na 'to sa mga bangka, sa mga drum.
Minsan di lang mga katutubo ang nakakakita dito,
kundi pati na rin ng mga dayong European na nakapasok sa lugar na 'yon.
Pero ang mga bagong insidente ng sea serpent
ay nauugnay sa pangalang cadborosaurus.
Nagsimula ang kuwento ng mga cadborosaurus noong 1800s sa British Columbia.
May mga report na may namataang sea serpent at kung ano-ano pa
'yong mga barkong dumadaan do'n.
Cadborosaurus ang itatawag ko
sa hayop na nakuha sa tiyan ng sperm whale.
Nakuha 'to ng mga tagakatay ng balyena sa Naden Harbor noong July 1937.
Meron tayong ilang kuha nito na talaga namang nakakagulat.
Ipinadala nila 'yon sa head office ng whaling company,
sa Bellevue, Washington yata 'yon.
Mabuti at nagpadala ng reporter do'n 'yong The Bellevue American.
Sabi niya, "Nakakagulat. Di ko alam kung ano 'tong bagay na 'to."
Ito 'yon, parang camel 'yong ulo,
tapos 'yong likod niya, parang katawan ng ahas.
Ito 'yong isa pa, colored naman.
Pareho din ng itsura.
Nababalutan ng buhok 'yong katawan nito.
Hindi kulay green tulad nito, pero ganito ang itsura ng katawan.
Ito ring isang 'to.
Pinapakita dito 'yong lambot ng katawan ng cadborosaurus.
Ang sabi kasi ng mga nakakita nakapaikot daw, nakaumbok.
Siguro nga merong sea snake o sea monster o...
Ano nga 'yong tawag nila? Cado ba 'yon? A, basta, di ko alam.
Basta nakita ko, sinabi ko 'yong itsura.
Puwedeng totoo,
puwedeng na-imagine ko lang
dahil do'n sa mga umbok.
Malay ko.
Hindi ko alam.
Nakakapagtaka lang.
May pagka-misteryoso ang lugar na 'to.
Una kong nabalitaan 'yong tungkol sa mga nawawalang paa
no'ng 2010, mga gano'ng panahon.
Nasa Royal Canadian Mounted Police ako no'n.
Napakaraming espukulasyon.
May mga nabasa ako, ang sabi,
"'Yong mga inanod na paa ng tao, pinatay ng cadborosaurus 'yon."
Wala pa ni isang kaso ng cadborosaurus
na umatake ng tao at pinagpuputol ang katawan nito,
'yong tipong puwedeng mangyari para lumutang 'yong paa sa pampang.
Gusto ko nga sana may mga gano'ng nilalang.
Sana may Sasquatch, may Yeti, gano'n.
Pero kung konektado man sila o hindi sa mga insidente sa Salish Sea,
mas naniniwala ako na gawa ng tao 'to.
Bagama't maaaring gawa ng malikot na imahinasyon ang ibang espekulasyon,
may ibang teorya na batay sa mga tunay na halimaw sa paligid natin.
MGA PAA KAYA ITO NG MGA BIKTIMA NG SERIAL KILLER?
Tuwing may matutuklasang paa na inanod,
mapapaisip ka talaga.
"Ba't nangyayari 'to?"
Pa'no mo ipapaliwanang na dito lang nangyayari 'to?
Ginagamit ang crime linkage para makita ang lahat ng aspeto ng kaso
at para makita aling mga biktima ang pinatay ng iisang killer.
Ilalagay sa mapa 'yong mga biktimang may pagkakapareho.
Paa ang pinag-uusapan dito.
Tapos dito makikita kung saan ang lokasyon ng killer.
Isang kilalang serial killer ang natukoy ng mga online detective at ng media
bilang nasa likod ng mga pangyayari.
May serial killer, si Robert "Willy" Pickton.
Naghahanap siya ng mga sex worker sa Vancouver no'ng huling bahagi ng 1990.
May piggery ang psychopath na 'to.
Pumunta siya ng Vancouver para makapambiktima.
Tapos dinadala niya sa malayong lugar,
sa piggery niya, tapos doon,
pinapatay niya, ginigiling niya,
tapos pinapakain niya sa mga baboy niya.
Laman ng mga balita 'to.
Ayon sa nakakakilabot na detalye, ang mga DNA ng mga babae
ay nasa giniling na karne sa piggery.
Inaresto si Pickton noong February 2002,
at di nagtagal, nahatulan siya.
Umamin siya na 49 ang naging biktima niya.
Masama pa ang loob niya na di siya umabot sa 50 bago siya nahuli.
Tatlong kilometro ang layo ng piggery ni Pickton sa Pitt River,
na siya namang dumadaloy sa Salish Sea.
Imposibleng mawala na lang basta ang mga taong 'to
kung walang serial killer.
Kaya no'ng inanod 'yong mga paa sa lugar na 'to,
mapapaisip ka
kung serial killer ba ang gumagawa nito.
Parehong may statistical anomaly ang mga kaso,
kaya di maiiwasang isipin kung siya ba ang suspect.
Pero babae ang mga biktima ni Pickton,
at ang mga natagpuang paa ay pag-aari ng mga lalaki at mga babae.
At patuloy pa rin may mga nawawala
kahit nakabilanggo na si Pickton,
kaya't ang inisip ng ilan,
isang hindi pa kilalang serial killer ang tunay na salarin.
Posible 'yong theory no'ng panahon na 'yon,
tapos naimbitahan pa ako sa radio station para magbigay ng theory ko.
Dahil criminal lawyer ako, alam ko ang tungkol sa mga serial killer,
nakakaharap ko sila,
at sumulat pa ako ng libro tungkol sa mga ganitong krimen.
Kailangan mo ring isipin
kung serial killer nga ba 'to o hindi,
na hanggang ngayon ay di pa rin nakikilala.
Pero sa bawat kaso
na nagkakaro'n na ng mga palatandaan na gawa ng serial killer,
gusto mong makakuha ng opinyon ng mga forensic expert para malutas 'to.
Ako ang co-director ng Center for Forensic Research.
Lumapit sa akin ang BC Coroners Service
para imbestigahan ang ilan sa mga kaso.
Ang ginagawa kong experiment sa baybayin,
naglalagay ako ng mga patay na baboy sa dagat kapalit ng tao,
tapos ifi-film ko kung ano ang mangyayari.
Pag mataas ang level ng oxygen
tumatagal 'yong bangkay nang ilang linggo o minsan pa nga ilang buwan.
Tapos pumunta kami sa Salish Sea,
at doon, normal ang oxygen levels.
Nalaman namin na nagiging buto 'yong mga bangkay
sa loob ng tatlo, apat na araw.
Mga hayop ang nagtanggal ng laman sa katawan.
Nakakita na kayo ng X-ray ng kamay at ng mga paa, halos pareho 'yan.
Maraming maliliit na buto dito, sobrang dami.
Kaya pag natanggal lahat ng balat dito, 'yong muscle, 'yong litid,
maliliit na buto ang matitira, at maghihiwalay 'yon.
Kaya sa ilalim ng tubig,
naaagnas 'yong mga bangkay at natatanggal 'yong paa.
Natural 'yon.
Pero pag pinutol, ibig sabihin may gumawa,
pero wala namang bakas na pinutol, e.
Iba kasi 'yong dating sa media ng putol na paa.
Madrama at nakakatakot isiping may namumutol ng mga paa ng tao.
Kaya nilinaw na ng mga pathologist ng BC Coroners Service
para mawala na rin 'yong takot ng mga tao,
na natural na natanggal 'yong mga paa
at walang bakas na pinutol 'to.
Ayon sa BC Coroners Service,
karamihan sa mga paang inanod sa pampang ng Canada,
no'ng na-identify 'to,
ay mga aksidenteng pagkamatay o nagpakamatay.
Sa 21 paa na natagpuan, higit sa kalahati ang nakilala na.
'Yong iba, mga mangingisda.
Baka naaksidente sa trabaho, sa barko.
At 'yong iba, mga taong may depression.
May alam kaming isa na tumalon sa tulay.
Kaya pag tumalon ka sa tubig at naka-rubber shoes ka,
katagalan, matatanggal 'yon.
Ayon sa media, pinanindigan ng Royal Canadian Mounted Police
na walang gumagalang mamamatay-tao na namumutol ng paa.
Aksidente ang mga 'yon o kaya naman nagpakamatay, lahat 'yon.
Pero hindi pa rin puwedeng isaisantabi na may foul play
kung tanging mga labi na lang ng mga paa ang naiwan.
Wala pa kaming nabalitaan kung konektado 'yong mga tao,
pero 'yong iba kasi, di pa nakikilala.
Kung paa lang ang meron ka, at di mo alam kung kanino 'yon, mahirap.
Puwede mong sabihin na hindi pinutol 'yon, pero kung homicide 'yon, bakit?
Hindi naman 'yon karaniwang napipinsala.
Puwedeng kang mapinsala sa ibang bahagi ng katawan
na hindi kasama ang paa.
Hindi natin alam ang nangyari bago sila namatay.
Kung paulit-ulit n'yong sinasabi na hindi gawa ng tao 'to,
mawawala ang kredibilidad n'yo sa bawat paang matatagpuan n'yo.
Kung hindi ito gawa ng isang kriminal lang,
maaaring isang grupo ng mga mapanganib na kriminal.
Noong nagsimula ang misteryo noong 2007,
ni-report ng National Drug Intelligence Center
na tumaas ng 156% ang mga krimeng may kinalaman sa droga
malapit sa border ng US-Canada,
lalo na malapit sa Salish Sea,
kaya marami sa Internet at sa media ang nagtatanong
kung ang mga paa ba ay galing sa mga biktima ng sindikato.
Laging may mga sindikato dito,
at nadadagdagan pa nang nadadagdagan,
may bagong drugs na pumapasok sa merkado.
Pag nabulilyaso ang bentahan ng droga at may namatay,
kung ididispatsa mo ang bangkay,
saan pa pinakamagandang itapon 'yon kundi sa Salish Sea?
SA MGA BIKITIMA KAYA NG DRUG WAR ANG MGA PAANG ITO?
Nag-iisang anak ko si Antonio Neill.
Twenty-two lang si Tony no'ng nawala siya sa North Everett,
sobrang lapit sa Snohomish River.
Masayahin siyang bata, masigla.
Mahilig siya sa sports, mag-skateboard, mag-snowboard, maggitara.
May mga kaibigan siyang matitino,
pero meron din siyang mga kaibigang gumagamit ng drugs.
Umaga pa lang umiinom na siya.
Di siya pumapasok. Nag-iinuman sila.
Tapos gumagamit na siya ng malalakas na drugs
tulad ng heroin at shabu.
Pag gumagamit siya ng malakas na drugs, hindi niya alam ang ginagawa niya.
Kaya ang nangyari kay Antonio, sa mga pagsubok niya,
nakulong siya sa paggamit ng drugs.
No'ng araw na lalabas siya,
sinundo ko siya at maghapon kaming magkasama.
Nagpagupit siya.
Pagdating ng gabi, sabi ko, "Saan ka pupunta?"
Gamit niya 'yong phone ko no'n para i-message 'yong mga kaibigan niya.
Kausap niya 'yong isa.
Sabi ni Antonio, "Uy, puwede ba ako sa inyo?"
Sabi ng kaibigan niya, "Oo ba."
Kaya pumunta siya sa bahay, may dala siyang itim na Jeep Cherokee.
Sabi ko, wala naman sigurong masama.
Niyakap at hinalikan ko ang anak ko bago siya umalis.
Kinaumagahan, tumawag 'yong best friend ko, si Jessica.
Nakakausap niya 'yong kaibigan ni Antonio dahil naka-date ng anak niya 'yon,
kaya magkakilala na sila.
Kaya lumapit siya kay Jessica at sinabing sinaktan siya ni Antonio.
Nasa ospital daw siya, nagpapagamot.
Natakot ako.
Inisip ko na baka nag-relapse si Antonio,
tapos gumamit ng matinding drugs at di niya alam ang ginagawa niya.
Pero 'yong buong isang buwan niya sa kulungan, malinis siya,
kaya walang dahilan para di siya makatulog dahil sa shabu o...
Kaya nagtataka talaga ako.
Pero naospital nga 'yong kaibigan ni Antonio, may sugat.
Kaya nagpaikot-ikot ako, hinahanap ko ang anak ko.
Di ko alam kung nasaan siya, di ko siya nakakausap.
Alam niya ang number ko, ang bahay namin. E, di sana umuwi na siya.
E, di sana nag-message na siya sa akin. Kaya natatakot na 'ko.
Isang linggo na, natatakot pa rin ako.
Inisip ko na baka nagtatago siya, baka nga ginawa niya,
baka natatakot siyang tawagan ako.
Kaya tumawag na ako sa mga pulis at ni-report ko na nawawala siya.
Malaking problema ngayon ang droga sa Everett.
Laging nandiyan ang droga, pero dati shabu, cocaine, heroine.
Ngayon fentanyl na.
Acting supervisor ako noon ng Major Crimes Unit,
tapos may nabasa akong mising persons report
na hinawakan ng mga patrol unit no'ng December 28, 2016.
Tinawagan sila ng nanay no'ng nawawala.
Si Jenny Neill.
At ang nawawala, si Antonio Neill.
Walang masyadong detalye, basta huli niyang nakita ang anak niya
noong December 12, 2016.
Kasama ni Antonio 'yong kaibigan niyang nakatira sa Everett,
na nagpunta sa ospital para magpagamot ng mga saksak.
Sa pag-iimbestiga ko,
nalaman ko na inakusahan niya si Antonio sa pagsaksak sa kanya,
pero ayaw niyang makipagtulungan sa mga pulis.
Naging interesado ako do'n
dahil bago 'yon, kasama pa ni Jenny ang anak niya.
Nalaman ko na may iba pang nakatira sa bahay ng kaibigan ni Antonio
na sangkot sa droga.
Kaya maiisip mo na ang nangyari.
Malinaw na napabarkada si Antonio
sa mga taong sabihin na nating hindi matitinong tao.
Kaya nag-alala kami,
at dapat tutukan pa namin 'to.
Kinausap ko ang kaibigan ni Antonio.
Sabi niya, "Wag kang mag-alala, hahanapin ko siya."
Pero ayaw niyang makipag-usap sa mga pulis.
Tapos pinamigay niya 'yong mga gamit ni Antonio
imbes na ibalik sa akin.
Kaya nagsimulang magtanong si Detective Walvatne.
Pero sa buong panahong nawawala si Antonio,
may mga nagsabing, "Parang nakita namin si Antonio."
Tapos siguro mga kalagitnaan ng January 'yon,
nag-message sa Facebook 'yong isa sa nakatira do'n sa bahay.
Ang sabi pinalayas na raw nila 'yong kaibigan ni Antonio,
tapos no'ng nililinis nila 'yong kuwarto, nakita nila na puro dugo.
Sinabi rin ng taong 'yon sa akin na may nagsabi daw do'n sa kaibigan,
"Sinaksak ka ni Antonio, balikan mo, gulpihin mo."
Tapos sabi ng taong 'to, ang sagot daw ni Antonio,
"Inayos ko na."
Sa impormasyong 'yon, pumunta ang Everett Police sa bahay.
May napansin sila sa loob ng bahay na pinaniniwalaan nilang dugo,
may dugo rin 'yong kutson,
pero walang nag-match sa DNA ni Antonio.
Dahil walang matibay na ebidensiya,
isinara ng Everett Police Department ang homicide investigation,
at ipinagpatuloy ng Snohomish County ang imbestigasyon
sa nawawalang si Antonio.
Dalawa't kalahating taon naming hinawakan ang kasong 'to,
at naniniwala kami na may nangyaring di maganda kay Antonio.
Mararamdaman mo pag wala na 'yong anak mo, totoo 'yan.
Hindi ko maalis 'yong pakiramdam na 'yon.
Nararamdaman ko talaga.
Noong January 1, 2019,
may isang lalaki sa Jetty Island, dito 'yan sa Everett.
Sikat na sikat 'yon tuwing summer.
Dinadayo ng mga tao 'yong dagat, 'yong beach.
Naglalakad itong taong 'to, tumitingin-tingin,
tapos may nakita siyang boots.
Timberland 'yon, tapos may medyas.
May mga buto ng kanang paa,
kaunting laman, at mga kuko.
Pinadalhan ako ni Detective Walvatne ng picture ng boots,
at alam ko na agad na kay Antonio 'yon.
No'ng kinausap ko si Jenny,
nalaman ko na huling nakita si Antonio na nakasuot ng Timberland boots.
Di ako makahinga.
Di ako makapagsalita.
Alam ko na sapatos ng anak ko 'yon.
Pinadala 'yong isang kuko sa lab sa Marysville para sa DNA testing.
No'ng isinagawa 'yong DNA test, lumalabas na kay Antonio 'yon.
- Tagal kitang di nakita. - Oo nga.
- Salamat sa pagsama sa akin dito. - Welcome.
Maglalakad tayo dito,
tapos pupunta tayo sa bandang northwest ng Jetty Island.
Ipapakita ko kung saan nakita 'yong sapatos.
Kumusta ka na?
Ang hirap sa araw-araw.
Sa totoo lang, lagi akong...
nasa Facebook,
tinitingnan ko 'yong mga taong tingin ko may kinalaman,
kung ano'ng ginagawa nila,
kung may bago ba, kung may comments, o baka may nadulas.
Pag katawan ng taong nakita sa tubig ang pinag-uusapan,
napakahirap kasi naaagnas na 'yon.
Walang ebidensiya sa paa na nagsasabing may foul play.
Pero walang halaga 'yon.
Kailangang may makausap tayo.
- Kailangang may magsalita. - Oo.
Alam mo, mahirap ang kasong 'to.
Alam ko. Mahirap talaga.
Kakaiba. Kaya...
nagtataka ako kung pa'no napunta 'yon dito.
Dito makikita kung ano 'yong tubig dito.
- 'Yong alon. - Malakas ang alon dito.
- Di ba? - Oo.
Isipin mo, may taong namumulot
ng kung ano-anong bagay sa tabing-dagat.
Nagpapasalamat talaga ako
dahil tiningnan nila 'yong sapatos.
Okay. Ito na yata 'yong lugar. Dito na 'yon.
Okay.
Makikita mo do'n sa malayo,
malapit na 'yan sa bungad ng Snohomish River.
Wow.
Di ako makapaniwala.
Napakatahimik dito.
Oo nga.
- Ang ganda dito. - Oo nga.
Oo. Kawawa naman ang anak ko.
- Sorry. - Alam ko.
Grabe 'tong araw na 'to.
- Sana may maitulong pa ako. - Alam ko.
Gagawin namin ang makakaya namin.
Salamat at sinama mo ako dito.
- Welcome. - Salamat talaga.
Kailangan natin ng taong magsasalita,
'yong magbibigay sa atin ng impormasyon.
Di ako titigil hangga't di 'to nalulutas.
Kailangang may managot sa nangyari kay Antonio.
Ang hirap nito sa mga pamilya.
Di ko maisip kung gaano kasakit
na mawalan ng minamahal tapos di mo pa alam ang nangyari.
Pero sa mga kasong hawak ko, alam ko na pag natagpuan ang bangkay,
minsan, parang nakakagaan.
Alam ko gamit na gamit 'to, pero may closure.
Tingin ko lahat posible. Hindi namin isasara ang kasong 'to.
Sana malaman na namin ang nangyari.
Di kami susuko.
Naiintindihan ko kung bakit gusto ng imbestigasyon ng ina.
Kahit ako, gusto kong maimbestigahan 'yon
bago ko tanggapin na iba ang naging dahilan no'n,
kung naaksidente man o nagpakamatay o ano.
Kung natagpuan ng mga tao, 'yong mahigit 20 paa mula 2007,
makakakita pa rin sila nito.
Wala akong nakikitang dahilan para hindi.
Bilang defense lawyer, iniisip ko lahat ng puwedeng nangyari
kung bakit inanod 'yong mga paa.
Sa huli, ang meron lang tayo ay ang statistical improbability
na 21 paa ang natagpuan
sa ganitong lugar, sa ganitong panahon.
Di puwedeng isawalang-bahala 'to dahil lang sa komplikado,
at isipin na lang na natural lahat 'to.
May nangyayari dito.
Patuloy pa rin ang misteryo ng mga putol na paa sa Salish Sea,
at patuloy pa ring naghahanap ng kasagutan ang mga pamilya ng mga biktima.
Pero malalaman pa ba ang katotohanan?
Hindi ako titigil.
KUNG MAY IMPORMASYON KAYO SA PAGKAWALA NI ANTONIO NEILL,
TUMAWAG LAMANG SA SNOHOMISH COUNTY SHERIFF'S OFFICE TIP LINE (425) 388-3845
Tagapagsalin ng Subtitle: Janice Ruth Geronimo