POTWÓR Z GYEONGSEONGU
ROK TEMU, SZPITAL ONGSEONG, GYEONGSEONG
Ryu Sachimoto, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Tokio…
Zgłosiłeś się?
Tak jest.
Aby służyć Cesarzowi i Wielkiej Japonii…
A przy okazji nieźle zarobić.
Co to jest?
To Kaitai Shinsho.
Kaitai Shinsho?
Takie książki wydaje się w Niemczech już od 1722 roku.
Choć mamy sporo do nadgonienia,
tu w szpitalu Ongseong
staramy się rozwijać standardy medyczne cesarstwa.
To możliwe dzięki kompleksowemu programowi badań i eksperymentów.
Twoim zadaniem jest prowadzić ich rejestr.
Więc
mam rysować…
Nad którą częścią dziś popracujemy?
Jest dzisiaj z nami nowy malarz.
Zacznijmy grzecznie od otwarcia jamy brzusznej.
Tak jest.
Skalpel.
Proszę mnie nie zabijać. Błagam.
Oszczędź mnie!
Panie doktorze! Błagam!
Proszę mnie nie zabijać!
Sachimoto!
Natychmiast tu wracaj.
- Byłem li tylko malarzem bez grosza. - Sachimoto!
Potrzebowałem pieniędzy,
a wybrałem Joseon, bo dobrze płacono, jednakże…
Nie ma potrzeby płakać.
Wkrótce przywykniesz. Jak każdy.
Tak mają ludzie.
Bez trudu się przystosowujemy.
Do tęsknoty…
jak i do goryczy.
Czas minął. Pospiesz się.
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY TĘSKNOTĄ A GORYCZĄ
ODCINEK 2: MATKA
Dlaczego przystałeś na prośbę tego człowieka?
Nie było podstaw do odmowy.
On odnajdzie zaginioną osobę, a my uzyskamy informację o Sachimocie.
To bezczelny, bezwstydny typ.
Nie osądzaj ludzi tak pochopnie.
Oceniam go po tym, jak mówi,
i jak beztrosko zbywa problemy innych.
Jesteśmy dla niego tylko zwykłymi detektywami.
Dobiliśmy targu.
Musimy pracować dla wzajemnych korzyści.
Ta sprawa…
Mam złe przeczucia.
Takie same jak na wyspie Manwol.
Zostałeś tam poważnie ranny.
To nasza ostatnia sprawa, Chae-ok.
Jak to się skończy,
powinnaś wrócić do domu.
A co z matką?
To moje przeznaczenie i brzemię, aby ją odnaleźć.
Nie mogę cię już tym obciążać.
Ojcze…
Powinnaś żyć własnym życiem.
To nasza ostatnia wspólna robota.
Dopóki nie opadną kwiaty wiśni.
Co myślisz o tych indagatorach?
Nadadzą się do tego?
Sądząc po tym, co mówili,
żadni z nich amatorzy.
Kto bierze następną zmianę?
Ponoć Kinoshita.
Ten nowy?
Nie nadaje się.
- Jedziemy. - Tak jest!
Jakim cudem nie mamy żadnego tropu?
Przetrząsnąłem jej ulubione herbaciarnie,
restauracje, butiki i sklepy obuwnicze. Nikt nic nie wie.
Jak to możliwe?
Sprawdziłem nawet to miejsce z rikszami, gdzie bywała. I dalej nic.
Nikt jej nie podwoził ani nie widział.
Kurka, zapadła się pod ziemię.
Zniknęła bez śladu. Tak jakby wyparowała.
Właśnie, Myeong-ja wyparowała.
Nieważne, dokąd ktoś się uda, zawsze zostawia jakiś ślad.
Tylko go nie odkryliśmy.
Swoją drogą, naprawdę zamierzają tak nas śledzić?
Mają nas za niedojdy?
Nigdy nie widziałem równie ewidentnego ogona.
Aż mnie drażni to udawanie, że ich nie widzimy. Kurdefelek!
- Kłócą się o nocnik? - Postradał zmysły?
Gadajże! Co to za kolor według ciebie?
No cóż…
Biały.
A jak mówi się na białą porcelaną w Joseonie?
Baekja, proszę pana.
No to…
co to jest?
Odpowiadaj!
Pytam, co to jest?
Zobaczmy.
Jakby to ująć?
Za tandetne jak na szlachetną porcelanę.
Wygląda mi to na zwykłą ceramikę.
A jednak zapłaciłem za to 100 wonów.
I co z tego?
Ile byś mi dał, gdybym to tu zastawił?
Masz świadectwo jakości?
Albo jakiś kwit?
Niczego nie mam.
Wydałeś 100 wonów za nocnik, który jest wart najwyżej 10 dzonów.
Nie masz ani świadectwa, ani kwitu?
Zatem zostałeś okantowany.
To sprawa policji, nie lombardu.
Mistrzu Jang.
Okaż nieco dobroci i kup ten nocnik.
Ponoć Ishikawa przejmie cały twój majątek.
Kto tak twierdzi?
Każdy w śródmieściu – w Bonjeong – o tym wie.
Dom Złotego Skarbca znajdzie nowego pana.
Straci pan wszystko, więc co szkodzi mieć kolejny nocnik?
Spójrzcie no na tego drania… Co ty pleciesz za androny?
Że co?
Drania?
Nie zakłócaj pracę mojej firmy i spadaj.
Nie kuś losu, bo cię spotka krzywda.
I lepiej nie gadaj w języku Joseonu.
Wymowę masz do bani.
Aż uszy bolą!
Niech cię szlag!
Nie żyjesz!
Dom Złotego Skarbca należy do mnie, Jang Tae-sanga,
i to się nie zmieni.
Więc jeśli zakłócasz pracę mojego sklepu lub marzysz o okradzeniu mnie,
bądź gotów
zginąć lub zostać kaleką.
No dalej! Ręka mnie już boli!
Sama opada. Zapewne wina mojego wieku.
Sam zobacz…
Hej.
Nie czas odejść?
- Z drogi! - Spadać!
Przepuśćcie nas!
Chodźmy.
Musimy być czujni.
Co?
O czym mówisz?
Że musimy szybko znaleźć Myeong-ję,
zanim takie zbiry zaczną nas nagminnie nachodzić.
No właśnie.
Znamy ostatnie miejsce pobytu Myeong-ji.
Co?
Znaleźliśmy rikszarza, który ją podwiózł siedem dni temu.
Co? Nie ma mowy! W życiu!
Ścignąłem każdego rikszarza spod Klubu Wiosennej Pełni.
Osobiście wszystkich przepytałem!
Ten nie pracuje dla klubu.
Co teraz?
Mówiłeś, że mogła zginąć.
Rozważyliśmy, kto mógł życzyć jej śmierci. Przyszła nam do głowy jedna osoba.
A pan Takashi?
Rozchorował się. Wziął trzy, cztery dni wolnego.
Lady Yukiko Maeda.
Yukiko Maeda wezwała Myeong-ję?
Najpierw wezwano ją do domu Ishikawy.
Pół godziny później udała się gdzieś dalej.
- Czyli dokąd? - Do szpitala Ongseong.
Ong… Szpital Ongseong?
Jesteście pewni?
Błagam, nie zabijajcie mnie!
Jesteś pewien, że to szpital Ongseong?
Tak! Przysięgam, że szpital Ongseong!
Zaklinam się na życie moich rodziców!
To był szpital Ongseong!
Sam ją tam zawiozłem!
Zniknęła po tym, jak rikszarz podrzucił ją do szpitala.
Czyli prawdopodobnie wciąż tam jest, prawda?
Absurd. To zupełnie bez sensu.
Dlaczego bez sensu?
Rzecz ma się tak ze szpitalem Ongseong:
Trudno tam wejść,
jeśli nie jest się japońskim żołnierzem, policjantem lub urzędnikiem.
Nigdy nie wpuściliby kurtyzany z Joseonu.
Straż przy bramie nie przepuści nawet karalucha.
Może Yukiko Maeda pociągnęła za sznurki i to zaaranżowała?
A niby po co?
Po co wywoziłaby kochankę męża do szpitala tylko dla Japończyków?
Możemy włamać się tam i sprawdzić.
Boże święty, co z wami?
Mówiłem, że rodowici Koreańczycy nie mają tam wstępu.
Mistrz Jang ma ponoć dobre koneksje.
Nie na tyle dobre, aby wejść?
Znam kilku Koreańczyków, którzy mogą odwiedzać szpital.
Możemy wejść czy nie?
To się okaże…
Zapomnij. Skoro nie dasz rady, poradzimy sobie sami.
W gorącej wodzie kąpana? Kto twierdzi, że nie podołam?
Mówię tylko, że potrzebujemy planu.
Trzeba być gotowym na każdą ewentualność.
Nie wiecie o tym?
Mam coś na twarzy?
Co ty wyprawiasz?
Daj to tej dwójce na dworze.
Co planujesz?
Jak śmią we mnie wątpić?
Jeszcze im udowodnię, jaki jestem obrotny i skrupulatny.
Na co ci ta gotówka? Co kombinujesz?
A jak myślisz?
Chcę dokonać niemożliwego. Rzecz jasna.
- A to co? - Pieniądze.
To pieniądze.
Wisi mi, czy wydasz je na ruch wyzwoleńczy.
Daję ci je. Wydaj, na co ci się żywnie podoba.
Co to za fortel?
Pożycz mi swój dowód.
Mój dowód?
Tylko kilku Koreańczyków ma wstęp do szpitala Ongseong.
W tym twoja rodzina.
- Tak? - Skąd to pytanie?
Chorujesz?
Nie.
Chwila.
Jeśli to ma związek z Ishikawą, nie mieszaj mnie do tego.
Uznaj to za ratowanie życia przyjacielowi.
O ile wciąż mnie za niego uważasz.
Skoro ty nie chorujesz, to kto?
Muszę wiedzieć, zanim pożyczę ci dowód.
Nie dociekaj za mocno. Wyjdzie ci to na dobre.
Chcesz ukraść mi tożsamość i martwisz się o mnie?
Pomożesz?
Gdybyś tylko tyle samo pasji okazywał naszej sprawie.
Przykro mi, ale nie bujam w obłokach, marząc o niepodległości.
Śmiałbym odbijać to, co nawet król nie potrafił ochronić?
W tychże niespokojnych czasach
uparcie dążę tylko do tego,
aby przeżyć i być bezpieczny.
Więc…
zrobisz to dla mnie?
Oddaj w jednym kawałku.
Jasna sprawa.
BAR KSIĘŻYCOWY
I jak poszło?
Są tu już indagatorzy?
O, idą.
Ten też jest śliczny!
Piękny!
- Jedźmy już. - Hę?
Czas ucieka.
Tak, lepiej już ruszać.
Proszę wskakiwać.
To po prostu dobre maniery pomóc damie wsiąść do samochodu.
Nie trzeba.
Jedźmy.
Dokumenty.
To mój pan.
Zna pan korporację Bugang, prawda?
To pierworodny w rodzinie.
Oni są tu z wami?
To narzeczona mojego pana i jej ojciec.
Niedługo mamy umówioną wizytę…
Proszę szybciej.
Doktor Takahashi nie cierpi, gdy ktoś się spóźnia na wizytę.
Cholerny joseoński pies.
Hej, przepuść ich!
Dziękuję!
Chwileczkę!
Zapomniałeś o tym.
Ale ze mnie gapa! Cóż…
Dziękuję panu!
Do Ongseongu?
Tak jest. Wjechali większą grupą.
Ma tam na nich zaczekać?
ARCHIWUM
Ja do doktora Takahashiego.
Doktora Takahashiego?
Dr Takahashi to nasz lekarz rodzinny.
Nie będzie go w gabinecie.
Gra w soft tenisa w każde czwartkowe popołudnie.
Nawet lepiej.
Po południu nie ma dr. Takahashiego.
Ale umówiłem z nim dzisiaj wizytę.
Może pani to sprawdzić?
- Proszę zaczekać. - Oczywiście.
O, mój brzuch!
Co się stało?
Nic panu nie jest? Gdzie pana boli?
Mój brzuch!
Hej, Gap-pyeongu!
Gap-pyeongu!
Nic ci nie jest?
Gap-pyeongu!
- Tyłkiem wyłazi! - Co wyłazi?
Ależ to boli!
Co wyłazi?
- Wychodzi! - Naprawdę?
Trzymaj się!
Nie ma tu żadnego lekarza? Lekarza!
Trzymaj się!
Akiko…
Kim pani jest?
Co pani tu robi?
No bo…
trochę się pogubiłam.
Skoro tak, po co pani wertowała akta?
Mam przyjaciółkę w tym szpitalu.
Nie mogłam jej znaleźć.
Jesteś z Joseonu.
Bez żadnych scen.
Wyjdę po cichu.
Dobrze?
Dlaczego pani tu jest? Proszę się najpierw przedstawić.
Mówiła, że bez żadnych scen.
Pan jest z Mandżurii?
Kim pan jest?
Lekarz zaraz będzie. Trzymaj się.
Chyba właśnie przyszedł. Tak, to on!
To powinno złagodzić ból.
- Zdejmij mu kurtkę! - Już.
Chwila, nie!
Nie…
Nie, proszę przestać!
Nie może pan!
Błagam, nie zabijaj mnie!
Panie, błagam!
Błagam, mistrzu…
- Pospieszmy się! - Tak jest!
Zaraz będzie lepiej.
Nie!
- Gap-pyeongu! - Nie…
Ej ty! Chodź tu!
Nie róbmy tego!
No chodź!
Chwileczkę! Moment…
- Co? - Ból nagle zniknął.
Naprawdę?
Jak to możliwe? Jak ręką odjął!
Słucham?
Już nie boli, panie doktorze!
Niesamowite!
Dziękuję panu! Zaiste wybitny z pana lekarz!
Fascynujące.
Mistrz pozwoliłby im zaaplikować mi zastrzyk?
Ale nie zaaplikowali.
Co to było?
Co się dzieje? Słyszeliście?
Bez obaw!
Pobliska baza wojskowa zapewne ma ćwiczenia.
Dziwne. Dźwięk dochodził spod budynku.
Ruszajmy już.
Za mną.
Dlaczego strzelano?
Nie udało się tego pojmać. Napadło na dwóch, gdy podeszliśmy.
Jeden kapral wciąż żyje!
Proszę mi pomóc!
Proszę pomóc…
Co mam zrobić?
Pójdę uratować kaprala!
Stać bez ruchu. Wszyscy!
Proszę dać mi go uratować!
Cicho bądź.
Ani drgnijcie.
To eksperyment o kluczowym znaczeniu.
Zrozumiano?
Pułkowniku Kato. Tam…
Co to jest?
Uratujcie mnie!
Błagam…
Proszę mnie uratować!
Pomocy!
Błagam…
Przestań!
Nie! Stój!
To bogini.
Narodziła się bogini!
Hej, co wy tu robicie?
Co się dzieje?
Spędzimy tu noc.
Że co?
A co z nami? My też?
Będziecie nam tylko zawadzać, więc radzę wam wyjść.
Przynajmniej powiedzcie, o co chodzi.
Na tyłach jest oddział wojskowy.
W podziemiu dzieje się coś niecnego.
Ponoć zsyła się tam Koreańczyków z więzienia Seodaemun.
Rzekomo żaden z nich
stamtąd nie wyszedł.
Myeong-ja też tam jest?
Zamierzamy to ustalić.
Co…
Skąd w ogóle macie te informacje?
Coś się kroi w oddziale wojskowym.
Może wróćcie innym razem.
Nie ma na to czasu.
Wskaż nam drogę, a zajmiemy się resztą.
Chwila, ale…
Ale…
Co się właściwie dzieje?
Co takiego mógł wam powiedzieć ten woźny, że…
Rok temu przeniesiono tu z Seodaemun mojego młodszego brata.
Trafił tu z powodu wysokiej gorączki i słuch po nim zaginął.
Szukałem go, ale nie ma tu w aktach śladu po nim.
Ojej. Zakradłeś się tu, aby go znaleźć.
Dlaczego mamy ci wierzyć? Obcemu człowiekowi?
Co to było?
To znak Towarzystwa Patriotycznego.
Kurka, jedna z grup wyzwoleńczych.
Wyjdźcie stąd przodem.
Sprawdzimy, czy jest tu Myeong-ja, i damy wam znać.
Ale…
Jestem gotowa.
Za mną.
Czekaj.
Ach tak. Dziękuję za ubrania.
Wiesz, że nie o to mi chodziło.
Chcesz mi coś jeszcze powiedzieć?
O co chodzi?
Mówże.
Cóż,
po prostu…
Uważam, że ten plan jest zbyt brawurowy.
- Należałoby opracować bezpieczniejszy. - „Dopóki nie opadną kwiaty wiśni”.
Gdy kwiaty wiśni się otwierają, dosyć szybko rozkwitają.
Zaczynają opadać, gdy wydają się w pełnym rozkwicie.
Nie mamy czasu ani powodu do zwłoki.
Ale nie było częścią planu, że tu zostaniecie.
Sam dopasowujesz zasady do sytuacji.
Lekko modyfikujemy plan. O co tyle szumu?
Nie ty określasz to mianem elastyczności?
Wykonamy swoje zadanie.
Ty zajmij się swoim i odszukaj Sachimotę.
Dobrze?
Chae-ok.
Już idę.
W trymiga przejęli inicjatywę, nie patyczkują się.
Prawda, mistrzu?
Hej, wy tam!
Tu jest wstęp wzbroniony dla obcych.
Kim pan jest?
Och, proszę wybaczyć!
Szukaliśmy toalety.
Chodźmy, panie.
Chwileczkę!
O, tu pan jest.
Sprawdziłam i doktora Takahashiego rzeczywiście dziś nie ma.
Czyż tak?
Musiało zajść jakieś nieporozumienie.
Ojej…
To gość?
Tak, pacjent ambulatoryjny doktora Takahashiego.
Musi pan już iść.
To sytuacja wyjątkowa.
Wszyscy goście i pacjenci ambulatoryjni muszą opuścić teren szpitala.
- Co tu robi wojsko? - Powtarzam.
Co się dzieje?
Wszyscy goście i pacjenci ambulatoryjni muszą opuścić teren szpitala!
Proszę o opuszczenie budynku.
Pułkowniku Kato. Proszę wydać rozkaz.
Drzwi mogą puścić w każdej chwili.
Pułkowniku!
Przeniesiemy to na poziom czwarty. Przygotować azot.
Tak jest!
Azot! Przynieście azot!
Tak jest!
Nie ma się czym martwić.
Trafisz w miejsce bardziej odpowiednie dla bogini.
Co tu zaszło?
Na pewno nic im się nie stanie.
To fachowcy, prawda?
Zlokalizują Myeong-ję i wyjdą stamtąd.
- Tamci dwoje… - Tak.
Traktują swoją pracę tak poważnie jak ja swoją.
ZAKAZ WSTĘPU
Jakiś ruch?
Nie. Zdaje się, że twardo śpi.
Co to jest tutaj?
Z wyglądu przypominają zarodniki.
To wąglik.
Chroni się nawet podczas snu.
- Przeniesienie zakończone. - Zamknąć drzwi.
Przewieźć na poziom czwarty. Podczas transportu dalej aplikować azot.
Unikać kontaktu z zarodnikami w powietrzu. Zachować ostrożność.
Tak jest!
Ruszać!
AZOT – SPRĘŻONY GAZ
To chyba śnieg.
Szybko topnieje.
Pomocy!
Wspaniałe.
Nie mówiłeś, że tu leczą japońskich żołnierzy?
Głównie na pierwszym i drugim piętrze.
Parter to administracja, pokoje łączności i biura łącznikowe.
Przypomina obiekt wojskowy.
Jest pod ścisłą ochronę, nie wolno mi się tam zbliżać.
Raz na dwa dni mogę wejść, aby sprzątnąć oddziały.
Czemu wschodnia strażnica jest pusta?
Żołnierz spadł i zginął, bo była niestabilna.
Wspominano o remoncie, ale niszczeje od tego czasu.
Dasz radę dotrzeć do wieży?
Nie będzie łatwo,
ale tak.
- Wrócę. - Chwila.
Hej…
Dokąd ona poszła?
WSZYSTKIE OSIEM STRON ŚWIATA POD JEDNĄ FLAGĄ
- Szybko! - Tak jest!
- Rozkazy? - Szykujcie się do drogi!
- Tak jest! - Ruszać!
Z życiem!
Szybko!
- Żwawiej! - Dalej!
- Szykować się. - Tak jest!
- Do podziemi! - Tak jest!
Naprzód! Szybciej!
Wciąż tu siedzisz?
Porozmawiaj ze mną. Co tym razem?
Zwyczajnie nie rozumiem.
Co takiego?
Dlaczego tak mnie to rusza?
Co znowu?
Jestem w wielkich opałach, a Ishikawa trzyma moje życie w garści.
Jeśli nie znajdę Myeong-ję, skonfiskują cały mój majątek.
Może nawet zaciągną mnie do armii.
Do tego hieny i sępy krążą wokół sklepu,
każdy z nich chce wyrwać jakieś ochłapy.
Dlaczego więc…
ona nie daje mi spokoju.
Chodzi o indagatorkę?
O kogo?
Wspominałeś o „niej”.
O niej?
Tak powiedziałem?
Cóż za niefart.
Nie ma leku na miłosną tęsknotę.
Ej, nie wyskakuj mi tu z miłosną tęsknotą!
Jestem Jang Tae-sang.
Nie interesuje mnie żadna pięknotka w mieście.
Topowy facet w Bukchonie! Numer jeden w Namchonie!
Co dowodzi miłosną tęsknotę.
Machnąłeś ręką na te wszystkie ślicznotki.
A teraz zobacz. Tabuny kobiet, a indagatorka skradła twe serce.
Nie, nic z tych rzeczy!
W takim razie co?
No…
Może humanitarność?
Humanitarność?
Tak jest.
Miłość do ludzkości.
Martwię się i dumam tylko i wyłącznie z powodu miłości do ludzkości.
- Jasne? - Więc nie ma powodu do zmartwień.
Należało ją stamtąd zabrać.
Nie powinienem był ją zostawić w szpitalu, prawda?
Jeśli masz dużo czasu, poszukaj Sachimoty.
Bezczynne zamartwianie się nic nie zmieni.
Bądź sobą i pokaż nam, jak to się robi po twojemu.
Spełnij swą powinność. Jasne?
Tak pani myśli?
Ma pani rację.
Dokąd idziesz?
Wykonam swoje zadanie po mojemu.
O co biega?
Nie zamierzam już cię wozić.
Dobra. Zapisz tylko to.
Sachimoto. Japończyk po trzydziestce.
Zapisz.
Zawodowy malarz.
Poproś komisarza Ishikawę, aby znalazł tego mężczyznę
wśród mieszkańców Gyeongseongu.
To kluczowe, aby znaleźć Myeong-ję, więc musi być skrupulatny.
- Tak. - Dobra!
Proszę.
Kogo pan rysuje?
Proszę wybaczyć.
Kobieta na rysunku wygląda na Koreankę.
Skąd pani wie?
Przedziałek.
Naprawdę?
Świetnie pan rysuje.
Jest pan malarzem?
Z ostatniej chwili!
Szpital Ongseong zamknięty aż do odwołania!
Szpital Ongseong zamknięty z powodu nieznanej zarazy!
Choi miał rację.
- Chodzi o wczoraj. - Z ostatniej chwili!
- Zamknięty aż do odwołania! - Z ostatniej chwili!
SZPITAL ZAMKNIĘTY AŻ DO ODWOŁANIA. PODEJRZENIE CHOROBY ZAKAŹNEJ
Wysiadać!
Szybko! Z życiem!
Nogi za pas!
Budować barykady! Kazałem się streszczać!
Zejść! Szybko!
ZAMKNIĘTE
Żwawiej!
Co ty gadasz? Żołnierze otoczyli szpital?
Nikt nie wejdzie i nikt nie wyjdzie.
Mieli broń maszynową. Ponury widok.
Ani śladu po indagatorach?
Raczej nie wymknęli się ze szpitala.
Mistrzu Jang? Dokąd to?
Pójść z tobą?
Na co czekasz? Biegnij!
Dobrze już! Taki był plan!
Sprawdziłam i doktora Takahashiego rzeczywiście dziś nie ma.
Co pani tu robi?
ZNALEŹLIŚMY MYEONG-JĘ
A osoba, która to pani dała?
Wciąż są w środku.
Udało mi się uciec,
zanim całkowicie zamknęli szpital.
Skoro świt.
Tamci ludzie są bezpieczni?
Nie wiem.
Czy to prawda, że jest tam choroba zakaźna?
Nie wiem.
Błagam, proszę o szczerość!
Co tam się teraz dzieje?
Tego też nie wiem!
Zeszłej nocy…
w szpitalu zmarło mnóstwo osób.
Zginęła niezliczona rzesza ludzi.
Nie wiem dlaczego.
Nie da się tego nawet ustalić.
Dlaczego ty?
Dlaczego przyniosłaś mi tę kartkę? Mów.
W szpitalu Ongseong dzieją się teraz okropne rzeczy.
Ludzie umierają tuzinami, ale nie wiemy dlaczego.
Moi kamraci nieraz próbowali ustalić prawdę.
Żaden z nich nie wrócił.
Tym razem
może być podobnie.
ZNALEŹLIŚMY MYEONG-JĘ
- Panie Gu. - Proszę mówić.
Obawiam się, że muszę tam wejść sam.
- Gdzie? - Do szpitala Ongseong.
Mistrzu Jang!
- Mistrzu. - Mistrzu?
Przygotujcie wszystko. Wchodzę tam.
Stuck in my head
I've been searchin' for the reason
Nameless longing
I've been waitin' for you for so long
For so long
But got no direction No matter, I wanna reach you
Another way you runnin' Goin' on and on
But need a way to get to you
You
You know, I'm so stuck with you
No
You
Baby, I don't care at all
You'll never know what I could do
You'll never know What we could have been
For you know
Oh-oh-oh
Do you know?
Oh, no
All the way I find you here
Oh-oh-oh
Oh, I'll be right back for you
Oh, no
All the way I find you here
Oh-oh-oh
Oh, I'll be right back for you
Oh, no
Chasing the lights Even don't know where I'm going
Losing my sight
Hope you know That what I'm looking for
Looking for
But got no direction No matter, I wanna reach you
Another way you runnin' Goin' on and on
But need a way to get to you
Ride on a paper plane
Sandcastles on a seaside
Don't scare me at all
If I can get on with you forever
Just wanna be there with you forever
How beauty miserable us
Let me keep on
Know what I could do
You'll never know What we could have been
For you know
Oh-oh-oh
Do you know?
Oh, no
All the way I found you here
Oh-oh-oh
Oh, I'll be right back for you
Oh, no
All the way I found you here
Oh-oh-oh
Oh, I'll be right back for you
Oh, no
Lead me to the way towards you
I've been waitin' for so long
I'm ready to run to you
Reason for another reason
Now I'm so sick of waitin'
Voice in my head
Mess around in my mind
Know what I could do
You'll never know What we could have been
For you know
Oh-oh-oh
Do you know?
Oh, no
You'll never know what I could do
You'll never know What we could have been
For you know
Oh-oh-oh
Do you know?
Oh, no
That when I find you, yeah
Oh-oh-oh
I will be right there for you
Oh, no
All the way I found you here
Oh-oh-oh
Oh, I will be right back for you
Oh, no
Napisy: Przemysław Stępień