[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
(สัตว์สยองกยองซอง)
(หนึ่งปีก่อน กยองซอง โรงพยาบาลองซอง)
ซาชิโมโต้ ริว… จบม.ศิลปะโตเกียว
อาสามาเองเหรอ
เอ่อ ครับ
เพราะว่าผมอยากรับใช้ องค์จักรพรรดิและจักรวรรดิญี่ปุ่น
แล้วก็เพราะได้เงินเยอะด้วยงั้นสิ
แล้วนี่มันอะไรเหรอครับ
หนังสือกายวิภาคน่ะ
หนังสือกายวิภาคเหรอครับ
[ชาย 1] หนังสือกายวิภาคแบบนั้น ถูกทำขึ้นในเยอรมนี ตั้งแต่ปี 1722 แล้ว
ถึงแม้เราจะตามหลังอยู่บ้าง
แต่เพื่อยกระดับ มาตรฐานการแพทย์ของจักรวรรดิญี่ปุ่น
ที่โรงพยาบาลองซองแห่งนี้จึงกำลังทำการวิจัย และทดลองอยู่หลายอย่างทีเดียว
หน้าที่นายคือบันทึกเรื่องทั้งหมดนั้นเอาไว้
ถ้าอย่างนั้น…
สิ่งที่ผม จะต้องวาดคือ…
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - [เสียงคราง หายใจแรง]
เอ้า… วันนี้เราทำที่ส่วนไหนกันดี
เรามีนักวาดภาพคนใหม่มาด้วยนะ
เอาเบาๆ อย่างการเปิด…
- ส่วนช่องท้องดีไหม - [ชาย 2] ครับ
[เสียงคราง]
[ชาย 1] มีด
ช่วยผมด้วยครับ
ได้โปรด อย่าฆ่าผมเลยครับ
คุณหมอ ได้โปรด ไว้ชีวิตผมเถอะครับ
[กรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด]
[เสียงครางค่อยๆ กระอักตาย]
[เสียงครางพะอืดพะอม]
[เสียงอาเจียน]
[ขาย 1] ซาชิโมโต้
ซาชิโมโต้!
รีบกลับมาเดี๋ยวนี้นะ
[ซาชิโมโต้] ตัวผมเป็นแค่ นักวาดภาพจนๆ เท่านั้นครับ
เพราะอยากหาเงิน
ผมเลยเลือกโชซอนหลังจากได้ยินว่า เขาจ่ายค่าตอบแทนอย่างงาม
[เสียงออกแรง]
[สูดหายใจเข้าแรง เป่าปาก]
[ดนตรีทำนองช้าเศร้าๆ บรรเลง]
[ซาชิโมโต้สะอื้นเบาๆ]
[เสียงปิดประตู]
[เสียงวางถังน้ำบน]
[ผู้หญิง] ไม่ต้องร้องหรอกค่ะ
เดี๋ยวคุณเองก็คุ้นชินอย่างรวดเร็ว เหมือนกับคนอื่นๆ นั่นแหละ
คงเป็นธรรมชาติของมนุษย์มั้งคะ
ที่ปรับตัวได้ไว ไม่ว่ากับเรื่องอะไร
ไม่ว่าจะความเจ็บปวด…
หรือแม้แต่ความสิ้นหวัง
[เสียงเปิดประตู]
เฮ้ย หมดเวลาแล้ว ให้ไว
[เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา]
[เสียงปิดประตู]
[สูดน้ำมูก]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงไอ]
[เสียงปลดล็อกและล็อกประตู]
[เสียงไอ]
[เสียงครวญครางดังอยู่ไกลๆ]
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
[ครางเบาๆ]
[ครางอึกอัก หายใจแรง]
[หายใจเร็วขึ้น]
[ทำเสียงอ้วก]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[เสียงอึกอัก]
[เสียงฮึดฮัด]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงแหลมดังลั่น]
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - [เสียงกระแทกกรงเหล็ก]
[เสียงลูกกรงเหล็กดังแคร้ง]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงร้องแหลม]
[เสียงหายใจแรง]
- [ดนตรีค่อยๆ หยุด] - [เสียงคราง]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[หายใจสั่นและแรง]
[เสียงคำรามดังแว่วๆ]
[เสียงสัตว์ประหลาดหายใจแรง]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างความทุกข์ระทมและสิ้นหวัง)
(ตอนที่ 2 - ซองชิม)
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
[แชอ๊ก] ทำไมถึงตอบรับคำขอของคนแบบนั้นคะ
ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับนี่
เขาได้เจอคนที่หายตัวไป ส่วนเราก็ได้ข้อมูลของซาชิโมโต้
- เขาเป็นคนหน้าด้านและไร้มารยาท - [หัวเราะ]
เจอแค่ครั้งเดียวแกรู้ได้ยังไง
คำพูดคำด่าก็ใช่
ไหนจะการที่มองว่าปัญหาคนอื่นไม่สำคัญ
สำหรับเขาแล้วพวกเราก็เป็นแค่นักแกะรอย
เราตกลงกันแล้ว ก็แค่ต่างฝ่ายต่างให้และรับผลประโยชน์จากกัน
งานครั้งนี้…
หนูสังหรณ์ไม่ดีเลยค่ะ
หนูเคยรู้สึกแบบนี้ที่เกาะมันวอล
แล้วตอนนั้นคุณพ่อก็เจ็บหนักเลย
ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้ว แชอ๊ก
พอทำงานนี้จบ
แกก็กลับบ้านไปซะนะ
แล้วคุณแม่ล่ะคะ
การตามหาแม่แกเป็นโชคชะตาและกรรมของพ่อ
พ่อให้แกแบกรับภาระนั้นต่อไปไม่ได้แล้ว
- แต่คุณพ่อ… -[พ่อ] แกควรได้ใช้ชีวิตของตัวเอง
นี่คืองานสุดท้ายของเรา
(โรงแรมฟุตามิ)
[ถอนหายใจ]
[แทซัง] จนกว่าซากุระ
จะร่วงโรย
[ดนตรีหวานซึ้งบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีหยุด]
ในมุมมองคุณ นักแกะรอยพวกนั้นน่ะ
คิดว่าจะแสดงฝีมือเต็มที่ไหม
ฟังจากที่พวกเขาพูดแล้ว
ดูไม่เหมือนมือสมัครเล่นนะคะ
[สูดหายใจลึก]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
- [ชาย 1] ใครเป็นคนเข้ากะต่อไป - [ชาย 2] น่าจะคิโนชิตะครับ
- [ชาย 1] อ้อ เด็กใหม่ที่เพิ่งมาน่ะเหรอ - [ชาย 2] หมอนั่นไม่ไหวเลยครับ
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- ไปได้เลย - ครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[คู] คือมันไม่พบเบาะแสเรื่องนั้นเลยได้ยังไง
ทั้งร้านกาแฟร้านอาหารที่มยองจาชอบไป
ร้านตัดเสื้อร้านรองเท้า ผมสืบจนทั่ว ไม่มีใครรู้เลย
มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ ฮะ
ผมไปสำนักงานของรถลาก ที่มยองจาเรียกใช้งานบ่อยๆ
ที่นั่นก็ไม่รู้เลย
ไม่มีใครไปส่งเธอ ไม่มีใครเห็นเธอเลย
ให้ตายสิ หายไปกับสายลมเหรอ
จะบ้าตาย ไร้ร่องรอยสุดๆ
ฮะ อย่างกับ ระเหยไปเลย ระเหยเป็นไอไปแล้ว
คนเราต้องมีร่องรอย ทิ้งไว้ที่ไหนอยู่เสมอแหละครับ
พวกเราก็แค่ยังหาไม่เจอ
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
เดี๋ยวนะ นั่นเรียกว่า สะกดรอยตามจริงเหรอเนี่ย ฮึ
คิดว่าเราโง่มากหรือไง
สะกดรอยตามกันแบบโจ๋งครึ่ม แบบนั้นได้ด้วยเหรอ
หงุดหงิดจริงๆ เลยที่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัวเนี่ย
- [ชาย 1] มีอะไรเหรอ - [ชาย 2] เอ้า พวกนั้นตีกันทำไม
- [ชาย 3] คือว่าพวกนั้นตีกันเรื่องกระโถนน่ะ - [ชาย 2] บ้าไปแล้วหรือไง
- [เสียงล้มกระแทกพื้น] - [ครางเจ็บ]
ทำไมถึงตอบไม่ได้
แกเห็นว่ามันเป็นสีอะไร
คือว่า…
สีขาวครับ
แล้วเครื่องกระเบื้องเคลือบขาว ในโชซอนเรียกว่าอะไร
เรียก "แพ็คจา" ครับ
ถ้างั้น…
(คลังสมบัติทอง)
นี่คืออะไร
ตอบมาสิ! ฉันถามว่ามันคืออะไร!
[แทซัง] ไหนดูซิ
ว่ายังไงดีนะ
งานดูหยาบเกินกว่าที่จะเป็นแพ็คจา
สำหรับผมเหมือนเป็นแค่ เครื่องปั้นดินเผาธรรมดาเท่านั้นครับ
แต่ฉันจ่ายไปตั้งร้อยวอนเพื่อซื้อมันมานะ
แล้วยังไง
ฉันว่าจะเอามันมาจำนำสักหน่อย
นายให้ได้เท่าไหร่
แล้วคุณมีใบรับประกันไหมครับ
หรือจะเป็นใบเสร็จรับเงินก็ได้
[ถอนหายใจ]
ของแบบนั้นไม่มีหรอก
จ่ายเงินซื้อกระโถน ที่ราคาไม่ถึงสิบจอนมาตั้งร้อยวอน
แต่ไม่มีใบรับประกันหรือใบเสร็จ
ถ้างั้น ก็ชัดเจนเลยว่า คุณถูกต้มแล้วล่ะครับ
คุณควรไปกรมตำรวจนะครับ ไม่ใช่โรงจำนำแบบที่นี่
นี่ หัวหน้าจาง
อย่าทำงี้เลย ช่วยมีน้ำใจหน่อยเถอะ
ได้ยินว่าใกล้จะถูกอิชิคาว่า ยึดทรัพย์สินไปหมดอยู่แล้วนี่
ใครว่างั้นครับ
ข่าวลือมันกระจายไปทั่วพนจองแล้ว
ว่าคลังสมบัติทองจะเปลี่ยนตัวเจ้าของเร็วๆ นี้
ถ้าไงก็ต้องถูกยึด
เพิ่มกระโถนนี่ไปอีกสักอันมันจะเป็นไรกันเล่า
[หัวเราะเบาๆ]
ไอ้เวรนี่ นี่แก…
พูดเรื่องเพ้อเจ้ออะไรอยู่
หา
ไอ้เวรงั้นเหรอ
เลิกมากวนคนค้าขายแต่เช้าแล้วกลับไปซะ
อย่าสู่รู้จนต้องเจ็บตัวเปล่าๆ เลย
อ้อแล้วก็ เป็นไปได้อย่าพูดภาษาโชซอนเลย
การออกเสียงมันโคตรแย่ ห่วยแตก ไม่ไหว
ไอ้เปรตนี่ [เสียงออกแรง]
แกตายแน่
เฮ้ย!
[ดนตรีทำนองเครียดบรรเลง]
[ถอนหายใจ]
[หายใจแรง]
[ดนตรีหยุด]
เจ้าของคลังสมบัติทองคือฉัน จางแทซัง
และต่อไปก็จะไม่เปลี่ยนตัวด้วย
เพราะงั้นถ้าแกมาก่อกวนหรือฝันจะขู่กรรโชก
โรงจำนำของฉันละก็
ควรเตรียมใจไม่อย่างใดก็อย่างนึง
ไม่พร้อมตายก็พิการติดเตียง
[ถอนหายใจแรง]
มัวทำอะไร ปวดแขนนะโว้ย
ฮะ เพราะฉันเริ่มแก่หรือเปล่านะ
ไม่มีแรงเอาซะเลย ดูสิ เห็นไหม ดูๆๆ
เฮ้ย
ทำไมยังไม่ไปอีกเล่า
[ครางฮือ]
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
- ถอยไป! - หลบไปๆ เกะกะ
- [เสียงพูดคุยจอแจ] - ถอยไป
- [ถอนหายใจ] - [ผู้ชาย] ถอยไป
ซัง…
ไปกันเถอะ
ต่อไปเราต้องระวังกันให้มากนะ
ครับ
หมายความว่าไงครับ
ก็ต้องรีบหามยองจาน่ะสิ
ไม่งั้นพวกอันธพาลแบบนั้น จะมาก่อกวนเราอยู่เรื่อยๆ ยังไงเล่า
[นาวอล] จะว่าไปแล้วก็…
พวกเขาเจอจุดหมายสุดท้ายของมยองจาแล้วค่ะ
หา
[ดนตรีช้าลึกลับพิศวงบรรเลง]
เจอตัวคนรถ ที่ไปส่งมยองจาเมื่อเจ็ดวันก่อนแล้วครับ
ฮะ ไม่หรอก บ้าน่า เป็นไปไม่ได้
ผมไปสืบยันสำนักงาน และคนลากรถส่วนตัวของวสันต์จันทรา
ผมไปสอบถามด้วยตัวเอง ไปสืบสวนมาหมดแล้วนะครับ
ไม่ใช่คนรถที่ทำงานให้วสันต์จันทราครับ
ถ้าอย่างนั้น
คุณบอกว่าเธออาจตายไปแล้ว
เราเลยลองมาคิดดูว่าใครจะฆ่าเธอ
แล้วก็คิดออกแค่คนเดียว
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลง]
[ผู้หญิง] ทาคาชิล่ะ
เขาบอกว่าไม่ค่อยสบาย เลยขอพักสามสี่วันครับ
[แทซัง] มาเอดะ ยูกิโกะซัง
มาเอดะ ยูกิโกะเรียกตัวมยองจาไปเหรอ
ตอนแรกเธอถูกเรียกไปที่บ้านอิชิคาว่า
แต่สักครึ่งชั่วโมง ก็ถูกพาไปที่อื่นครับ
ที่ไหนเหรอครับ
โรงพยาบาลองซองครับ
องซอง โรงบาลองซองน่ะเหรอ
แน่ใจเหรอครับ
[เสียงสตาร์ทมอเตอร์ไซค์]
[เสียงผู้ชายร้องลั่น]
- [เสียงเบรกดังเอี๊ยด] - [ผู้ชายร้องด้วยความกลัว]
ได้โปรดหยุดเถอะครับ [ครางฮือๆ]
โรงพยาบาลองซอง ไม่ผิดแน่นะ
ใช่ครับ ผมแน่ใจ
โรงพยาบาลองซอง ไม่ผิดแน่ครับ
ผมสาบานด้วยชีวิต
ของพ่อแม่ผมเลยครับ [สะอื้น]
โรงพยาบาลองซอง
ผมเป็นคนที่พาเธอไปส่งที่นั่นด้วยตัวเองเลยครับ
มยองจาถูกพบว่าหายตัวไป หลังจากคนรถไปส่งที่โรงพยาบาลองซอง
ถ้าแบบนั้น ก็เป็นไปได้สูงว่าเธอจะยังอยู่ข้างใน
โอ้ย ไม่ใช่หรอกไม่ใช่ ไม่เข้าท่าเลย
อะไรไม่เข้าท่าเหรอคะ
นี่ฟังนะ โรงพยาบาลองซองเนี่ยนะ
ถ้าไม่ใช่ข้าราชการทหาร ตำรวจญี่ปุ่น
หรือหน่วยสำเร็จราชการละก็ เข้าไปได้ยากมากครับ
กีแซงชาวโชซอนจะอาจหาญเข้าไปในนั้นได้ไง
ที่นั่นตรวจบัตรประจำตัว และตรวจสอบอย่างเคร่งครัดตั้งแต่ทางเข้าแล้ว
ถ้ามาเอดะ ยูกิโกะ
จัดการไว้ล่วงหน้าล่ะ
เธอจะทำอย่างงั้นทำไมครับ
ทำไมต้องพาเมียน้อยสามี ไปโรงบาลเฉพาะคนญี่ปุ่นด้วย เพื่ออะไร
เรื่องนั้นเอาไว้เราไปยืนยันด้วยตัวเองก็ได้นี่
[คู] ช่างเป็นคนที่ประหลาดจริงๆ นะ
ก็บอกว่าที่นั่นคนโชซอนดุ่มๆ เข้าไปเองไม่ได้ไง
ได้ยินว่าเส้นสายของนายท่านจางดีอยู่นี่นา
- ยังเข้าโรงบาลนั้นไม่ง่ายอีกเหรอคะ - [หัวเราะ] ให้ตายเถอะ
ผมก็รู้จักคนโชซอน ที่ใช้โรงพยาบาลนั้นได้อยู่สองสามคน...
แปลว่าเข้าไปได้หรือไม่ได้คะ
เรื่องนั้นมันก็ต้องดูก่อนสิ
ช่างเถอะ
ถ้าคุณทำไม่ได้เราก็ต้องหาทางเข้าไปกันเอง
โอย คุณนี่มันใจร้อนจริงๆ เลย ใครบอกผมทำไม่ได้กันเล่า
ผมแค่จะบอกว่า มาวางแผนกัน ไม่ว่าทำอะไร ฮะ
ก็ต้องเตรียมตัวอย่างรอบคอบสิ ไม่รู้เหรอ
[ดนตรีเครื่องสายดีดบรรเลง]
มีอะไรติดหน้าผมรึไง
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
[นาวอล] อะไรคะ
อ้อ ฝากเอาให้สองคนข้างนอกนั่นทีนะ
จะทำอะไรคะ
กล้าสงสัยจางแทซังเชียวเหรอ
ผมเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบขนาดไหน
ก็ต้องแสดงให้เห็นซะหน่อย
เอาเงินมาทำไม นี่จะทำอะไรอีกคะ
จะอะไรเล่า
ก็ทำเรื่องยากให้เป็นไปได้ไง
- อะไรน่ะ - เงิน
ก็เงินไง
จะใช้เป็นทุนเคลื่อนไหวเรียกร้อง หรืออะไรฉันไม่สน
ฉันแค่มอบมันให้นาย เชิญใช้ได้ตามใจชอบเลย
คราวนี้วางแผนจะทำอะไรอีก
- ขอยืมบัตรประจำตัวหน่อยสิ - บัตรประจำตัวเหรอ
หนึ่งในชาวโชซอนไม่กี่คน ที่เข้าโรงพยาบาลองซองได้
ฉันจำได้ว่ารวมถึงครอบครัวนายด้วย ใช่ไหม
ทำไม
ป่วยตรงไหน
ฉันไม่ได้ป่วยหรอก
อ๊ะ!
ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอิชิคาว่าละก็ ฉันไม่ขอเกี่ยวด้วย
งั้นก็ช่วยคิดซะว่านี่เป็นการช่วยชีวิตเพื่อนที
ถ้านายยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนนายอยู่น่ะนะ
ถ้านายไม่ได้ป่วยแล้วใครป่วย
อย่างน้อยฉันก็ควรรู้ว่าเป็นใครก่อนที่จะให้ยืม
อย่าถามอะไรเยอะเกินไปเลย เพื่อตัวนายเองนะ
มาขอเอาบัตรฉันไปแอบใช้ แล้วยังมาเป็นห่วงฉันเนี่ยนะ
ให้ยืมได้ไหม
[ถอนหายใจ] ความมุ่งมั่นของนาย ถ้ามาร่วมกับเราจะดีขนาดไหน
[แทซังหัวเราะหึๆ]
[สูดหายใจลึก]
ขอโทษนะ แต่ฉันไม่เพ้อฝัน ถึงการได้รับอิสรภาพอะไรแบบนั้นหรอก
ขนาดกษัตริย์ยังห้ามไม่ได้ แล้วฉันเป็นใครถึงจะกล้าฝันล่ะ
ในสภาวะอนาธิปไตยแบบนี้
ฉันคิดถึงแค่การเอาตัวรอด
ไม่ให้เจ็บไม่ให้ตายไปวันต่อวัน ให้นานที่สุดนั่นแหละ
เพราะฉะนั้น
จำให้ฉันยืมได้ไหม
[ดนตรีช้าเบาๆ บรรเลง]
ใช้ให้ดีแล้วเอามาคืน
[เสียงดนตรีกล่อมใจบรรเลง]
[หัวเราะเบาๆ]
ไม่มีปัญหา
[เสียงดนตรีหยุด]
[เสียงดนตรีช้านุ่มนวลบรรเลง]
(บาร์แสงจันทร์)
[คู] ยังไง ได้เรื่องไหมครับ
พ่อลูกนักแกะรอยล่ะ ยังไม่มาเหรอ
[ถอนหายใจ]
- โอ้ มาโน่นแล้ว - [ผู้หญิง] อันนั้นก็สวยนะ
สวยจังเลย
[ดนตรีโรแมนติกบรรเลง]
[คูกระแอม]
- ไปกันเถอะครับ - หา อ๋อ
- [พ่อ] เดี๋ยวฟ้าจะมืดซะก่อน - [แทซัง] ครับ
งั้นไปกันเถอะ เชิญขึ้นเลยครับ
อ๋อ การช่วยสุภาพสตรีขึ้นรถเป็นมารยาทน่ะนะ
ไม่ต้อง
[เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์]
ไปกันเลยครับ
[ดนตรีสนุกสนานผจญภัยบรรเลง]
[ผู้ชาย] เชิญดูก่อนครับ
บัตรประจำตัว
[คู] คนนี้คือคุณชายของผมน่ะครับ
คุณรู้จักใช่ไหมครับ บริษัทบูกัง
เขาเป็นลูกชายคนโต
[ยาม] มาด้วยกันเหรอครับ
อ้อ…
ที่นั่งอยู่ด้านหลัง เป็นคู่หมั้น
ของคุณชายกับคุณพ่อของเธอน่ะครับ
โอ้ ใกล้ถึงเวลานัดแล้วด้วยสิ คือ…
ช่วยเร็วหน่อยได้ไหมครับ
คุณหมอทาคาฮาชิ ท่านเกลียดสุดๆ เลย เวลาเจอ
คนที่ไปสายกว่าเวลานัดน่ะครับ [หัวเราะแหะๆ]
ไอ้พวกโชซอนเอ๊ย…
เฮ้ย ให้เข้าไป
ขอบคุณนะครับ
[เสียงปิดประตูรถ สตาร์ทเครื่องยนต์]
- [ยาม] เดี๋ยวก่อนๆ - [เสียงยางรถดังเอี๊ยด]
- นี่ เอาไป - อ้อ สติสตังผม
ไงก็ขอบคุณมากนะครับ
[เสียงสตาร์ทเครื่องยนต์]
[เสียงพูดคุยจอแจไกลๆ]
[เสียงดนตรีให้ความรู้สึกเป็นลางไม่ดีบรรเลง]
[เสียงดนตรีหยุด]
โรงพยาบาลองซอง
ครับ เขาเพิ่งเข้าไปที่นั่นได้ไม่นาน กับพรรคพวกอีกสองสามคนครับ
ยังไงดีครับ ให้จับตาดูต่อไปไหมครับ
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีช้าพิศวงบรรเลง]
[เสียงเปิดประตู]
(ห้องจัดเก็บข้อมูล)
[เสียงพูดคุยดังอยู่ไกลๆ]
ผมมาพบคุณหมอทาคาฮาชิครับ
หมอทาคาฮาชิเหรอคะ
[จุนแทค] หมอทาคาฮาชิ เป็นแพทย์ประจำครอบครัวฉัน
แต่วันนี้เขาน่าจะหยุดงาน
เพราะบ่ายวันพฤหัสฯ เขามักออกไปตีเทนนิส
ยิ่งดีไปใหญ่
บ่ายวันนี้ คุณหมอหยุดรับตรวจคนไข้น่ะค่ะ
แต่ว่าผมมีนัดมาพบคุณหมอเขาวันนี้นะครับ
ช่วยตรวจสอบให้อีกทีได้หรือเปล่าครับ
- กรุณารอสักครู่นะคะ - ครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
อ๊าก! โอ๊ย!
ปวดท้อง!
- โอ๊ย ช่วยด้วย! - มีเรื่องอะไรน่ะ
- ว้ายตายแล้ว - [ตะโกนร้องโอดโอย]
[พยาบาล] ไหวไหมคะ
เป็นอะไรคะ
- โอย ปวดท้อง! [ร้องดังลั่น] - ไหวไหมกับพยอง
- กับพยอง - [ส่งเสียงร้องลั่น]
- เป็นอะไรไหมคะ - กับพยอง!
เกิดอะไรขึ้นคะ
[แทซัง] ข้างหลังมีอะไรออกมาน่ะ
- [คู] โอ๊ย ปวดจัง โอ๊ย ท้องฉัน! - [แทซัง] มีอะไรออกมาเนี่ย
- [คู] ออกมาแล้ว - [แทซัง] ออกมาแล้ว
- [คูส่งเสียงร้อง] - [แทซัง] แข็งใจไว้นะ
มีหมอไหมครับ หมอล่ะ คุณหมอ
- [คูร้องด้วยความเจ็บปวด] - [แทซัง] เร็วเข้าสิ
ตั้งสติไว้นะ
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
[แชอ๊ก] อากิโกะ…
อากิโกะ…
[ผู้ชาย] เธอเป็นใคร
แล้วมาทำอะไรอยู่ที่นี่
คือฉัน…
คือฉันหลงทางน่ะค่ะ
แล้วคนที่หลงทาง
มารื้อเอกสารอะไรอยู่ที่นี่
คือเพื่อนฉันเข้ามารักษาที่โรงพยาบาลนี้ค่ะ
แต่ฉันหาเธอไม่เจอ
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
คุณน่าจะเป็นคนโชซอน
อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนะคะ
ฉันเองก็จะออกไปเงียบๆ
- แบบนั้นได้ไหมคะ - คุณเป็นใครกันแน่
เปิดเผยตัวตนมาก่อนสิ
[เสียงเปิดประตู]
[สูดหายใจ]
เธอบอกว่าอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไง
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
หรือว่า…
มาจากแมนจูเรียกันเหรอ
คุณเป็นใคร
อีกเดี๋ยวหมอจะมาแล้ว รออีกนิดนะ
เหมือนหมอจะมาแล้ว หมอมาแล้วเหรอ
[เสียงพูดคุยจอแจ]
[แทซัง] เฮ้ย…
[ทำเสียงตกใจกลัว]
ยาตัวนี้จะช่วยบรรเทาอาการปวดนะครับ
[ครวญคราง]
- รีบถอดเสื้อคลุมเขาออกสิ - ค่ะ
- ไม่เอานะ ไม่นะ ไม่เอา - [แทซัง] ไม่นะ
[คู] ไม่เอา
โอ๊ย ไม่เอา
[ร้องครวญคราง] ช่วยด้วย
[ร้องโอดโอย] คุณชาย ได้โปรด [ร้องลั่น]
โธ่ คุณชาย
- [หมอ] เร็วเข้า ให้ไว! - ค่ะ
ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็รู้สึกดีขึ้น
[ตะโกน] ไม่นะ!
- กับพยอง - [คู] ไม่เอา ไม่เอา
นี่ แกมานี่เลย ไอ้เวร
อย่าทำแบบนี้เลย [ครวญครางจะร้องไห้]
- อะไรวะ - [แทซัง] โอ๊ะ
โอ๊ะ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนๆ แป๊บนึงๆ
เดี๋ยวก่อน
เฮ้ย…
- เอ๋ - ทำไม
- อยู่ๆ ก็ไม่ปวดแล้วอะ - จริงเหรอ
เฮ้ย เป็นไปได้ไง
- อาการปวดหายแวบไปแล้ว - ว่าไงนะ
ตอนนี้ผมไม่ปวดแล้วครับคุณหมอ
วิเศษไปเลย
[เสียงผู้คนฮือฮา]
ขอบคุณมากนะครับหมอ คุณเป็นหมอที่เก่งมากเลย
[เสียงผู้คนพูดจอแจ]
[ดนตรีจังหวะช้าสนุกๆ บรรเลง]
น่าทึ่งจริงๆ
- [เสียงปรบมือ] - [ผู้หญิง] สุดยอดเลย
นี่กะให้ผมถูกจับฉีดยาจริงๆ เหรอครับเนี่ย
ไม่ถูกฉีดก็ดีแล้วนี่
[เสียงปืนดังก้องอยู่ไกลๆ]
[ผู้ชาย 1] อะไรน่ะ มีอะไรกัน
- ได้ยินเสียงเมื่อกี้นี้ใช่ไหมครับ - [ผู้หญิง 1] ไม่ต้องตกใจนะคะ
ฐานทัพที่อยู่ใกล้ๆ น่าจะฝึกยิงปืนอีกแล้วน่ะค่ะ
- [ผู้หญิง 2] เกิดอะไรขึ้นน่ะ - [คู] น่าแปลกแฮะ
เสียงมาจากด้านล่างตึกนี้ชัดๆ
เราย้ายที่กันก่อนเถอะ ตามฉันมาค่ะ
[ดนตรีช้าเศร้าบรรเลง]
- เสียงปืนนั่นมันอะไร - [ทหาร 1] จับไม่สำเร็จครับ
สองคนถูกจู่โจมก่อนเข้าใกล้ประตูอีก
ทหารสิบโทคนนึง ยังมีชีวิตอยู่ครับ
ได้โปรดช่วยผมด้วย
- ช่วยผมด้วย… - [เสียงคำรามดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงขึ้นนกปืน]
[ดนตรีน่าขนลุกบรรเลง]
[เสียงคำรามดังอยู่ไกลๆ]
เอายังไงดีครับ
[กรีดร้องเจ็บปวด]
[กรีดร้อง]
[ร้องเจ็บปวด]
ผมจะไปช่วยเขากลับมาเองครับ!
นิ่งไว้ ห้ามใครเคลื่อนไหว
ให้ผมไปช่วยเขาเถอะนะครับท่าน
ชู่ว! หุบปากให้เงียบ
อย่าเคลื่อนไหวหรือทำอะไรทั้งนั้น
เพราะนี่เป็นการทดลอง ที่สำคัญอย่างมากสำหรับพวกเรา
เข้าใจไหม
ผู้พันคาโต้ ตรงนั้น…
- [ทหาร 1] นั่นมันอะไรน่ะ - [ทหาร 2] ช่วยผมด้วย
ได้โปรดช่วยผมด้วย
- [เสียงคำราม] - [ทหาร 2] ได้โปรดละ
[ทหาร 2 ร้องโอดโอย]
ช่วยผมทีเถอะ
ขอร้องละ
ช่วยผมด้วย
- [เสียงคำราม] - [ทหาร 2] ได้โปรดด้วยผมด้วย
ช่วยผมทีเถอะ
- ได้โปรดช่วยผมเถอะ - [เสียงดูดน้ำในตัวทหาร]
ช่วยผมด้วย
ช่วยผมด้วย ได้โปรด
[ร้องครวญคราง]
[เสียงอึกอักใกล้ตาย]
[เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด]
- ไม่นะ - [ตะโกน] เดี๋ยวก่อน หยุดเดี๋ยวนี้
[ร้องอึกอักทรมาน]
[เสียงกระแทกดังปัง]
[สำลักหายใจไม่ออก]
[เสียงร้องครวญคราง]
[เสียงร้องโอดโอย]
[เสียงกระดูกหัก]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
เธอคือเทพี
[เสียงคำราม]
เทพีได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[แทซังถอนหายใจ]
เดี๋ยวสิ นี่ทำอะไรกันอยู่ครับ
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย
คืนนี้เราจะอยู่กันที่โรงพยาบาลค่ะ
อะไรนะ
แล้วเราล่ะ เราด้วยเหรอ
พวกคุณอยู่ก็เกะกะเปล่าๆ ออกไปก่อนน่าจะดีกว่านะคะ
มีเรื่องอะไรกันแน่ขอฟังคำอธิบายหน่อยเถอะ
มีวอร์ดทหารอยู่ด้านหลังโรงพยาบาล
ชั้นใต้ดินของที่นั่นน่าสงสัยค่ะ
เห็นว่าคนโชซอน ที่ถูกส่งตัวมาจากคุกซอแดมุนถูกพาไปที่นั่น
แต่คนที่ถูกย้ายไป
- ไม่มีใครได้กลับมาเลยค่ะ - [คูถอนหายใจ]
แปลว่ามยองจาอยู่ที่นั่นเหรอ
เรากำลังจะตรวจสอบเรื่องนั้นค่ะ
เดี๋ยวสิ
อยู่ๆ ไปได้ยินข้อมูลพวกนั้นมาจากที่ไหนครับ
[เสียงเปิดประตู]
[ภารโรงหายใจแรง]
การเคลื่อนไหวในวอร์ดทหารดูยังไงก็ไม่ปกติ
ไว้ค่อยกลับมาใหม่วันอื่นดีไหมครับ
เราไม่มีเวลากลับมาใหม่หรอก
แค่นำทาง และปล่อยให้เราจัดการที่เหลือเถอะครับ
[คูหายใจแรง]
[แทซัง] เดี๋ยวสิ นี่…
นี่มัน… [ถอนหายใจ]
สถานการณ์นี้มันอะไรกันเนี่ย
นี่ ได้ยินเรื่องอะไร จากลุงภารโรงคนนี้กันแน่อยู่ๆ ถึงได้
หนึ่งปีก่อน
น้องชายผมถูกส่งตัวจากคุกซอแดมุนมาที่นี่
เขาถูกย้ายกะทันหันเพราะไข้สูง จากนั้นก็ไม่ได้ข่าวอีกเลย
ผมสืบทุกทางแล้ว ไม่เจอแม้แต่บันทึกการรักษา
โถๆ
คุณเลยมาตามหาด้วยตัวเองสินะ
จะเชื่อได้ไงว่าคุณพูดความจริง ในเมื่อเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอ
[คูถอนหายใจเบาๆ]
คืออะไรครับ
สัญลักษณ์กลุ่มคนรักชาติไง
มีจริงน่า หนึ่งในกลุ่มเรียกร้องเอกราชน่ะ
นายท่านจางกลับไปก่อนเถอะครับ
เดี๋ยวเราตรวจสอบว่ามยองจาอยู่ในนี้ไหม แล้วจะส่งข่าวไป
- แต่ว่า… - [แชอ๊ก] ฉันพร้อมแล้วค่ะ
[ภารโรง] ตามมาเลยครับ
เดี๋ยวก่อนสิ
อ้อ จริงด้วย ขอบคุณสำหรับชุด
ที่ว่าเดี๋ยวก่อนผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น
แล้วมีอะไรจะบอกฉันเหรอคะ
อะไรคะ
พูดสิ
[แทซัง] คือว่า…
เอ่อ ผมก็แค่…
คิดว่าแผนการมันดูไม่รอบคอบ เพราะงั้นผมว่า…
เราหาวิธีอื่นที่ปลอดภัยกว่านี้จะดีกว่าไหม
ไหนว่าเส้นตายคือซากุระร่วง
เมื่อซากุระเริ่มผลิดอกเพียงไม่นานก็บานสะพรั่ง
พอคิดได้ว่าซากุระบานแล้วสิ ไม่นานมันก็ร่วงโรย
ไม่มีทั้งเวลาและเหตุผลให้ล่าช้ากว่านี้
ถึงงั้นเรื่องที่จะอยู่ต่อก็ไม่ได้อยู่ในแผนแต่แรกนี่
คุณเปลี่ยนหลักการตามสถานการณ์
แค่เปลี่ยนแผนนิดหน่อยมันทำไมนักเหรอคะ
ไหนคุณบอกว่ามันคือความยืดหยุ่นไม่ใช่เหรอ
เราจะทำงานของเราเอง
คุณไปหาข้อมูลเกี่ยวกับซาชิโมโต้เถอะค่ะ
จบนะ
[พ่อ] แชอ๊ก
ไปแล้วค่ะ
[เสียงปิดประตู]
โอ้โห พวกเขานี่คิดไวทำไวไม่ใช่เล่นเลยเนอะ ว่าไหมครับนายท่าน
[หายใจแรง]
[ผู้ชาย] เฮ้ย หยุดเลย!
ตรงส่วนนี้เป็นพื้นที่ห้ามคนนอกเข้าออก
นายเป็นใคร
อ๊า ขอโทษทีครับ
พวกเราหาห้องน้ำกันอยู่น่ะครับ
- ไปกันเถอะครับ คุณชาย - อือ
[ผู้ชาย] เดี๋ยวก่อน
อ้อ พวกคุณมาอยู่กันที่นี่เอง
ฉันตรวจสอบแล้วค่ะ วันนี้คุณหมอทาคาฮาชิ หยุดตรวจ ไม่ผิดแน่นอนค่ะ
อ้อ งั้นเหรอครับ
สงสัยจะมีการเข้าใจผิดกันแน่เลย
ยังไงดีล่ะเนี่ย…
[ผู้ชาย] เขาเป็นแขกเหรอ
อ๋อค่ะ ผู้ป่วยนอกของคุณหมอทาคาฮาชิน่ะค่ะ
[ผู้ชายกระแอม]
[เสียงไซเรน]
กรุณากลับไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
[ผู้ชายพูดโทรโข่ง] สถานการณ์ฉุกเฉินครับ
แขกของโรงพยาบาลทุกท่าน และผู้ป่วยนอกที่นัดมาเพื่อตรวจร่างกาย
กรุณาออกนอกอาคารด้วยครับ
- [ผู้หญิง] ทหารมาทำอะไรที่นี่ - [ผู้ชาย] ขอประกาศอีกครั้ง
[ผู้หญิง] มีเรื่องอะไร
แขกของโรงพยาบาลทุกท่าน และผู้ป่วยนอกที่นัดมาเพื่อตรวจร่างกาย
กรุณาออกนอกอาคารด้วยครับ
[เสียงประตูกระแทกปัง]
[เสียงประตูเหล็กกระแทก]
ผู้พันคาโต้ ท่านรีบสั่งมาเถอะครับ
ประตูห้องทดลองพังได้ทุกเมื่อแล้วนะครับ
ผู้พันคาโต้
[เสียงประตูดังโครม]
ย้ายไปที่เลเวลสี่
เตรียมไนโตรเจนให้พร้อม
ครับ
ไนโตรเจน! [ตะโกน] ไปเอาไนโตรเจนมา
ครับ
- [เสียงสัตว์ประหลาดคำราม] - [ทหารร้องลั่น]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ไม่ต้องกังวลหรอกนะ
เราจะย้ายเธอไปอยู่ในที่ที่เหมาะกับเทพี
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ผู้ชาย] มีอะไรกันเหรอ
[เสียงพูดคุยจอแจ]
[คู] แหม ไม่เป็นไรหรอกครับนะ
พ่อลูกนั่นเป็นผู้เชี่ยวชาญนะ
พอยืนยันได้แล้วว่ามยองจาอยู่ไหม ก็คงหนีออกมาได้
- สองคนนั้นน่ะครับ - [คู] อื้อ
ดูจริงจังกับงานของตัวเองพอกับผมเลยเนอะ
[คูถอนหายใจ]
[เสียงไซเรนดัง]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงไซเรนดังต่อเนื่อง]
(ห้ามเข้า)
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[คาโต้] การเคลื่อนไหวล่ะ
[ทหาร 1] ไม่มีครับ ดูเหมือนว่าจะหลับสนิทครับ
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[เสียงอากาศดังฟู่]
[เสียงลังดังเอี๊ยดอ๊าด]
[ทหาร 2] พวกนี้คืออะไรเหรอครับ
[ทหาร 3] ดูเหมือนกับสปอร์เลยนะครับ
[คาโต้] แอนแทรกซ์น่ะ
มันปกป้องตัวเอง แม้แต่ตอนที่กำลังหลับอยู่
- [ทหาร 2] ย้ายเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ - [ทหาร 1] ปิดประตูซะ
[เสียงประตูปิดโครม]
[คาโต้] ย้ายไปเลเวลสี่
อย่าลืมฉีดไนโตรเจนอย่างต่อเนื่อง ระหว่างเคลื่อนย้าย
อย่าสัมผัสสปอร์ที่ปลิวโดยตรง
ทุกคน ระวังตัวด้วย
- [ทหารทุกคน] ครับท่าน - [ทหาร 1] เคลื่อนย้ายได้
[ดนตรีลุ้นระทึกบรรเลง]
(ไนโตรเจน ก๊าซบีบอัด)
[ดนตรีเร่งจังหวะขึ้น]
[เสียงลมพัดหวีดหวิว]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลง]
หือ ต้องเป็นหิมะแน่เลย
แป๊บเดียวก็ละลายแล้ว
[เสียงหายใจช้าๆ]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[หายใจแรงด้วยความกลัว]
[ส่งเสียงร้อง]
[ร้องด้วยความเจ็บปวด]
[ร้องกรี๊ด]
[กรีดร้องเจ็บปวด]
[เสียงกรีดร้องทรมาน]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
ช่วยผมด้วย
- ช่วยผมด้วย - [พวกนักโทษกรีดร้อง]
[กรี๊ดด้วยความเจ็บปวด]
[พวกนักโทษส่งเสียงร้องต่อเนื่อง]
[เสียงเปิดประตู]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[พวกนักโทษร้องด้วยความเจ็บปวด]
[คาโต้] ยอดไปเลย
[พวกนักโทษส่งเสียงร้อง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ทุกคนหายใจหอบ]
ทหารญี่ปุ่นที่บาดเจ็บ รักษาตัวในวอร์ดทหารไม่ใช่เหรอ
ห้องคนไข้ทหารอยู่ชั้นสองกับชั้นสาม
ชั้นหนึ่งเป็นสำนักงานทั่วไป ห้องสื่อสาร
กับสำนักงานประสานงานครับ
เหมือนฐานทหารมากกว่าวอร์ดในโรงบาลนะคะ
[ภารโรง] การเฝ้ายามก็เข้มงวดมาก จนผมไม่กล้าเข้าไปใกล้
ผมทำได้แค่ผลัดเปลี่ยนเข้าไป ทำความสะอาดทุกสองวันครับ
หอทางทิศตะวันออกทำไมว่างอยู่ล่ะครับ
ตัวหอไม่แข็งแรงเคยมีคนตกลงมาตายครับ
เห็นคุยว่าจะซ่อมไม่ซ่อมดี หลังจากนั้น ก็ถูกปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น
คิดว่าไปถึงหอนั้นได้ไหม
ถึงจะดูไม่ง่าย แต่ไปได้ค่ะ
- เดี๋ยวมานะคะ - [ภารโรง] เดี๋ยวก่อนครับ
เดี๋ยวก่อน
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงปิดประตู]
เธอไปไหนแล้วครับ
[เสียงหายใจแรง]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงไซเรนดังต่อเนื่อง]
(ทุกคนอยู่ภายใต้ฟ้าเดียวกัน)
[เสียงกลองแต๊กทหาร]
[เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา]
- [ทหาร 1] เร็วเข้า! - [ทหารทุกคน] ครับ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
- ทำยังไงดีครับ - อย่าชักช้า เตรียมตัวเคลื่อนย้าย
- ไปได้แล้ว! - ไปๆ!
เร่งมือหน่อย เร็วๆ เข้า!
- ขนขึ้นรถหมายเลขสี่ - ครับ
- ย้ายไปชั้นใต้ดิน! - ครับ!
[ทหาร] รีบไปเร็วๆ
รีบไปเลย เร็วเข้า!
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ถอนใจเบาๆ เสียงกระแทกโต๊ะเบาๆ]
[ดนตรีจังหวะช้า เบาๆ บรรเลง]
ยังอยู่อีกเหรอคะ
ว่ามาซิ มีเรื่องอะไรคะ
ผมไม่เข้าใจเหตุผลเลยสักนิด
เหตุผลอะไรคะ
ว่าทำไมผมถึงกังวลขนาดนี้
หมายถึงเรื่องอะไรคะ
ดูสถานการณ์ผมตอนนี้สิ
ชีวิตผมตกอยู่ในกำมือของอิชิคาว่า
ถ้าหาตัวมยองจาไม่เจอ
สมบัติของผมก็จะถูกยึดเอาไปจนหมด
ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมอาจถูกลากตัวไปสนามรบด้วยซ้ำ
ยิ่งกว่านั้น
ยังมีพวกแร้งพวกกาคอยบินวน จ้องจะจิกกินคลังสมบัติทองอยู่อีกต่างหาก
แล้วทำไมผมถึงยัง…
กังวลเรื่องเธอขนาดนี้
ลูกสาวนักแกะรอยน่ะเหรอคะ
ใครนะ
"เธอ" ที่นายท่านพูดถึงน่ะ
"เธอ" เหรอ
เมื่อกี้ผมพูดงั้นเหรอ
ยังไงดีคะ
ไข้ใจไม่มียารักษาซะด้วย
เดี๋ยวเถอะระวังคำพูดหน่อยไข้จงไข้ใจอะไร
ผมจางแทซังนะ!
เหล่าหญิงงามแห่งกยองซองล้วนกระโจนใส่ แต่หนุ่มฮอตแห่งบุกชนอย่างผมไม่เหลียวมอง
ที่สุดแห่งนัมชน!
เพราะงั้นถึงเป็นไข้ใจไง
นายท่านเล่นหยิ่ง บอกปัดเหล่าหญิงงามแห่งกยองซองไป
แล้วดูตอนนี้สิ
ถูกลูกสาวนักแกะรอยขโมยหัวใจซะได้
เดี๋ยวสิ ก็บอกว่าไม่ใช่ไง
ถ้างั้นอะไรคะ
คือ… ก็…
ก็… ไงดีอะ มนุษยนิยม
มนุษยนิยมเหรอ
ใช่แล้ว มนุษยนิยม
รักเพื่อนร่วมโลก ใช่
ตอนนี้ผมกำลัง
เป็นห่วงแบบในมุมของความรัก ต่อเพื่อนร่วมโลกไง
- เข้าใจไหม - งั้นก็ไม่ต้องห่วงสินะคะ
ผมน่าจะบังคับลากให้เธอกลับมา
ไม่ควรทิ้งเธอไว้ที่โรงพยาบาลองซองเลยใช่ไหม
ถ้าว่างนักก็ตามหาซาชิโมโต้เถอะค่ะ
นั่งกังวลอยู่ตรงนั้น จะได้เรื่องหรือได้เงินอะไรไหมล่ะคะ
แสดงให้เห็นชัดๆ อย่างลูกผู้ชาย
ตามสไตล์นายท่านไปเลย ทำสิ่งที่นายท่านต้องทำสิ
งั้นเหรอ
จริงด้วยแฮะ
นั่นจะไปไหนคะ
[แทซัง] ไปทำสิ่งที่ต้องทำตามสไตล์ผมไง
[แทซังหายใจเหนื่อย]
อะไรวะเนี่ย
ผมขอปฏิเสธไม่ให้คุณ…
- ขึ้นรถแล้วครับ - [แทซัง] ชิ…
รู้แล้ว เข้าใจแล้วน่า จดนี่ไปก่อนซิ
ซาชิโมโต้ ชายญี่ปุ่น อายุ 30 กลางๆ
- บอกให้จดไง - อ้อ
อาชีพจิตรกร
ฝากบอกผู้การอิชิคาว่า ให้ช่วยตามหาทีว่ามีคนแบบนั้น
อาศัยอยู่ในกยองซองหรือเปล่า ตามนี้นะ
บอกให้เขาตั้งใจ เพราะมันจำเป็นต่อการหามยองจา เข้าใจไหม
- ครับ - โอเค!
[ถอนหายใจ]
นี่ค่ะ
[ดนตรีเปียโนผ่อนคลายบรรเลง]
คุณวาดใครอยู่เหรอคะ
อ๋อ… ขอโทษนะคะ
พอดีผู้หญิงในภาพดูเหมือนกับคนโชซอนเลย
ทำไมคุณถึงรู้ล่ะครับ
การแบ่งผม
[ซาชิโมโต้ถอนหายใจ]
อย่างนั้นเหรอครับ
ฝีมือวาดภาพคุณดีมากเลยนะคะ
- เป็นจิตรกรอย่างนั้นเหรอคะ - [ซาชิโมโต้หัวเราะเบาๆ]
[ผู้ชาย 1] ข่าวด่วน! โรงพยาบาลองซองถูกปิดไม่มีกำหนดครับ
- มันถูกปิดไม่มีกำหนดเพราะโรคติดต่อที่ไม่รู้จัก - [ผู้ชาย 2] ตายจริง ที่ตาชเวบอก
สงสัยจะเป็นเรื่องจริงสินะ
[ผู้ชาย 1] ข่าวด่วนครับ ข่าวด่วน [ผู้ชาย 2] เขาว่าศพคนที่ตายเมื่อคืนถูกขนขึ้นรถ
นำเอาไปฝังละ
- [ผู้ชาย 2] ถูกขนขึ้นรถบรรทุกนำไปฝัง - [ผู้ชาย 1] ข่าวด่วนครับ
(โรงพยาบาลองซองถูกปิดไม่มีกำหนด คาดว่าเพราะโรคติดต่อ)
[ดนตรีระทีกใจบรรเลง]
[ทหาร 1] รีบลงไปเร็ว!
เร็วๆ เร่งมือเข้า!
รีบลงไปให้ไว!
รีบสร้างแนวกั้น ฉันบอกให้เร่งมือไงเล่า!
เร็วเข้า รีบส่งต่อไป
[ทหาร] อย่ามั่วชักช้า เร็วเข้า
[ผู้หญิง] เมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้น
- ตายจริง - [ผู้ชาย 3] อะไรเนี่ย มีปิดถนนด้วย
หมายความว่ายังไง
ทหารญี่ปุ่นรวมพลอยู่หน้าโรงพยาบาลเหรอ
คนที่อยู่ข้างนอกเข้าข้างในไม่ได้
ส่วนคนที่อยู่ข้างในก็ออกมาไม่ได้ครับ
ถึงขั้นติดตั้งปืนกล ดูไม่ใช่เล่นๆ เลยละครับ
[คู] นักแกะรอยยังไม่ติดต่อมาใช่ไหม
ฉันว่าคงยังออกมาจากที่นั่นไม่ได้
[คูถอนหายใจ] เฮ่ย…
นายท่านจาง จะไปไหนครับ
ให้ไปด้วยไหม
ทำไมยังไม่รีบตามไปอีกล่ะ
รู้แล้วครับ กำลังจะไปอยู่เนี่ย
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงปิดประตู]
(คลังสมบัติทอง)
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
ฉันตรวจสอบแล้วค่ะ
วันนี้คุณหมอทาคาฮาชิหยุดตรวจไม่ผิดแน่นอนค่ะ
ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่
(เจอตัวมยองจาแล้ว)
แล้วคนที่ฝากข้อความนี้มาล่ะครับ
พวกเขายังอยู่ข้างในค่ะ
ฉันหนีออกมาได้ทัน
ก่อนที่โรงพยาบาลจะถูกปิดตัวลงสนิท
เมื่อตอนเช้ามืดค่ะ
แล้วคนพวกนั้น ปลอดภัยดีไหมครับ
ฉันก็ไม่ทราบค่ะ
แล้วข้างในนั้น มีโรคติดต่อระบาดอยู่จริงๆ หรือเปล่าครับ
ฉันไม่ทราบค่ะ
ช่วยตอบอย่างตรงไปตรงมาด้วยครับ
ตอนนี้ข้างในนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ
[ตะโกน] ไม่รู้ค่ะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน [สะอื้น]
เมื่อคืนที่โรงพยาบาล
มีคนตายไปเยอะมากเลยค่ะ
มีคนตายไปเป็นจำนวนมากนับไม่ถ้วนเลยค่ะ
เหตุผลฉันเองก็ไม่รู้ และไม่มีทางรู้ด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ
ทำไมคุณถึงนำโน้ตพวกนี้มาให้ผม ตอบผมมา
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
กำลังเกิดเรื่องสยดสยองขึ้น ในโรงพยาบาลองซองค่ะ
ผู้คนล้มตายไม่หยุด แต่ไม่รู้สาเหตุ
เพื่อสืบดูเรื่องนั้น สหายของเราพยายามกันอยู่หลายครั้ง
ไม่มีใครกลับออกมาเลย
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
ในครั้งนี้
ก็อาจไม่ต่างกัน
(เจอตัวมยองจาแล้ว)
[สัตว์ประหลาดคำราม]
- ลุงกับพยอง - ครับ ว่ามาได้เลยครับ
ไม่ว่ายังไง ผมก็คงต้องเข้าไป
ไปไหนครับ
- โรงพยาบาลองซอง - นายท่านจาง!
- นายท่านคะ - นายท่าน!
ช่วยเตรียมการด้วย
ผมจะเข้าไปด้วยตัวเอง
[เพลง "Forever" บรรเลง]
♪ Stuck in my head ♪
♪ I've been searchin' for The reason ♪
♪ Nameless longing ♪
♪ I've been waitin' for you For so long ♪
♪ For so long ♪
♪ But got no direction No matter, I wanna reach you ♪
♪ Another way you runnin' Goin' on and on ♪
♪ But need a way to get to you ♪
♪ You ♪
♪ You know, I'm so stuck with you ♪
♪ No ♪
♪ You ♪
♪ Baby, I don't care at all ♪
♪ You'll never know What I could do ♪
♪ You'll never know What we could have been ♪
♪ For you know ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Do you know ♪
♪ Oh, no ♪
♪ All the way I find you here ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Oh, I'll be right back for you ♪
♪ Oh, no ♪
♪ All the way I find you here ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Oh, I'll be right back for you ♪
♪ Oh, no ♪
♪ Chasing the lights Even don't know where I'm going ♪
♪ Losing my sight ♪
♪ Hope you know That what I'm looking for ♪
♪ Looking for ♪
♪ But got no direction No matter, I wanna reach you ♪
♪ Another way you runnin' Goin' on and on ♪
♪ But need a way to get to you ♪
♪ Ride on a paper plane ♪
♪ Sandcastles on a seaside ♪
♪ Don't scare me at all ♪
♪ If I can get on With you forever ♪
♪ Just wanna be there With you forever ♪
♪ How beauty miserable us ♪
♪ Let me keep on ♪
♪ Know what I could do ♪
♪ You'll never know What we could have been ♪
♪ For you know
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Do you know ♪
♪ Oh, no ♪
♪ All the way I found you here ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Oh, I'll be right back for you ♪
♪ Oh, no ♪
♪ All the way I found you here ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Oh, I'll be right back for you ♪
♪ Oh, no ♪
♪ Lead me to the way towards you ♪
♪ I've been waitin' for so long ♪
♪ I'm ready to run to you ♪
♪ Reason for another reason ♪
♪ Now I'm so sick of waitin' ♪
♪ Voice in my head ♪
♪ Mess around in my mind ♪
♪ Know what I could do ♪
♪ You'll never know What we could have been ♪
♪ For you know ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Do you know ♪
♪ Oh, no ♪
♪ You'll never know What I could do ♪
♪ You'll never know What we could have been ♪
♪ For you know ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Do you know ♪
♪ Oh, no ♪
♪ That when I find you, yeah ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ I will be right there for you ♪
♪ Oh, no ♪
♪ All the way I found you here ♪
♪ Oh-oh-oh ♪
♪ Oh, I will be Right back for you ♪
♪ Oh, no Hope you know that ♪
♪ So long, so long ♪
[เสียงเพลงหยุด]