POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Jakieś ofiary?
Zginęło trzech żołnierzy i cztery osoby z plutonu kontroli chorób.
Mamy też poważnie rannego majora.
Większość kłód z Joseonu zdechła.
Czyż to nie było piękne?
Jak się poruszało?
Jakie było szybkie?
Powiedz mi.
Było idealne?
SZEŚĆ GODZIN WCZEŚNIEJ
Przepraszam, majorze.
Już nie widzę dryfujących zarodników.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Światła!
Szybko! Już!
Cel!
Widać coś?
Nie, dyrektorze. Nic!
Pomóżcie mi.
Niech mi ktoś pomoże.
Pomocy!
Nie chcę umierać.
Błagam. Pomóżcie.
Zamykać drzwi.
Zamykać drzwi. Ale już!
Co to ma być?
Zamykać, natychmiast.
Kazałem wam je zamknąć. Szybko!
Pomóżcie mi, proszę!
Proszę! Niech mi major pomoże!
Zamknij drzwi. Już.
Nie chcę umrzeć. Proszę mi pomóc!
Majorze Endo, pomocy!
- Puszczaj. - Nie!
Nie puszczę!
- Drzwi się nie zamykają! Przez ciebie! - Nie!
Puszczaj!
Majorze Endo!
Gnojek!
Mówcie, majorze.
Czy nasz eksperyment okazał się sukcesem?
Proszę…
to zniszczyć.
Stwór pana dyrektora…
to plugastwo.
Zanim będzie za późno,
proszę zniszczyć
tego potwora.
Plugastwo, powiadacie?
Rozumiem.
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY OBSESJĄ A WYTRWAŁOŚCIĄ
ODCINEK 3: SYGNAŁ
Mocno aromatyczna herbata.
Wszystko dzięki panu, panie Jang.
Ceremonie picia herbaty są dwa razy przyjemniejsze
dzięki eleganckim filiżankom od pana.
Coraz bardziej naturalnie mówi pani w języku Joseonu.
Dzięki panu i poleconemu przez pana świetnemu nauczycielowi.
Słyszałem, że zamknęli szpital Ongseong.
Mam pani jakieś wieści?
Cóż,
w przelocie słyszałam,
że rozprzestrzeniła się tam nieznana choroba.
Straciłem kontakt ze znajomym, który został tam przyjęty.
Jakby pani znała kogoś w środku, może dałoby się zapytać,
jak wygląda sytuacja?
Chodzi o dziewczynę o imieniu Myeong-ja?
Jeśli tak, korzystnie byłoby jej nie szukać.
Jest powiedzenie w Joseonie: „Tonący słomki się chwyta”.
Czyli osoba zdesperowana wszędzie szuka jakiejś deski ratunku.
Jestem tym tonącym człowiekiem, lady Maedo.
Kto jak kto, ale pan chyba potrafi okiełznać mego męża.
A owszem, gdyby to były tylko czcze pogróżki.
Ale tym razem mówi poważnie.
No więc?
Zamierzam zająć się tym na poważnie,
aby przeżyć.
Nie wejdzie pan teraz do szpitala Ongseong,
a nawet jeśli, nie znajdzie pan tam tego, czego szuka.
Lepiej poszukać innego sposobu, panie Jang.
Proszę przyjąć tę przyjacielską radę.
Potrzebuję plany budynku. Porusz swoje wtyki w biurze gubernatora.
Chcę szczegółowe schematy.
Jaki to ma sens, skoro nie ma jak wejść?
Szpital jest zamknięty.
Zakazano wstępu wszystkim obcym, a nawet dostawcom.
Nie ma jak tam przemknąć.
- Potrzebuję je do zmierzchu. - Wieść niesie, że to infekcja.
Bóg jeden wie, co to za choroba. Wszyscy możemy wykitować.
Wejdę sam, dobrze?
A jeśli to kłamstwo?
Może ta indagatorka skłamała, aby się ratować?
To możliwe, prawda?
Szpital zamknięto. Nie ma wyjścia, a choroba się roznosi.
Mogła skłamać w sprawie Myeong-ji, licząc na ratunek.
- Tak sądzisz? - Proszę pomyśleć.
Przyjąłby ją szpital dla wysokiej rangi urzędników japońskich?
Nie ma jej tam!
Założę się o całą swoją fortunę 380 wonów.
Jak można mieć takiego wiecznego pecha?
Co?
Karty zawsze masz słabe. Każdy zakład kończy się przegraną.
Przez hazard jesteś ciągle spłukany.
Niby kiedy mnie to spotkało?
Myeong-ja tam jest.
Lady Maeda to potwierdziła.
Żona Ishikawy?
Powiedziała mistrzowi, że Myeong-ja tam jest?
Serio? Ta panienka tak stwierdziła?
Do 22.00 wejdę do szpitala Ongseong. Proszę się przygotować.
ZNALEŹLIŚMY MYEONG-JĘ
Wyśle pan sygnał do 22 do wschodniego skrzydła szpitala Ongseong.
Każdy sygnał może być. Dym czy ogień.
Nie znajdzie pan tego, czego szuka.
Proszę znaleźć sposób,
aby ich wyciągnąć.
Lepiej niech pan znajdzie inny sposób.
Co więc porabiał Jang Tae-sang?
Cały ranek krążył po mieście,
ale…
Ale co?
Jego trasa była dość dziwna.
Mahjong?
Wygrałem!
Tak jest.
Grał w mahjonga przez godzinę w sklepie Chińczyka Wanga.
FAJERWERKI
Podwajam stawkę w następnej rundzie. Zgoda?
Jasne!
A potem?
Przez pół godziny jeździł rikszą po ulicach Bonjeong.
- Po prostu jeździł? - Tak jest.
A na koniec odwiedził…
Krawca?
Tak jest. Robił przymiarki do nowego garnituru.
Poproszę w odważnym stylu, który jest ostatnio popularny.
Oczywiście.
Ta czysta amerykańska wełna przyszła z Tokio miesiąc temu.
Powinna panu bardziej przypaść do gustu druga opcja tkaniny.
Przysłano ją wczoraj z Baru Księżycowego.
Ja na popołudniowe sprzątanie.
Można wejść.
Tak jest.
ŚRODKI CZYSTOŚCI
Dostarczyłeś wiadomość?
Przekazałem zaufanej osobie.
Powinna już być w Domu Złotego Skarbca.
Czy ty
jesteś pewna, że Myeong-ja tu jest?
Na to wygląda.
A wczoraj w nocy…
Nie strzelaj, ojcze.
- Jest po naszej stronie. - Jak to?
- Ale to japoński żołnierz… - Wcale nie.
Jestem z Joseonu.
Naprawdę jestem z Joseonu.
No dobrze…
Stan jest dobry,
ale to stara maszyna.
Przez ostatnie dziesięć lat była źródłem dochodu rodziny.
Najstarszy syn ukończył dzięki niej medycynę.
Mogę dać najwyżej 90 wonów. Wciąż chce pani zastawić?
Nie chodzi o pieniądze.
Czy…
zamiast tego odnajdą państwo mojego syna?
Rzekomo ewakuowano go z Bongrimu po odniesieniu ran w bitwie.
Ale słuch po nim zaginął.
Powołano mnie, gdy studiowałem na Akademii Medycznej.
Zostałem ranny w Bongrimie w Chinach.
Trafiłem do szpitala Ongseong.
Potem przydzielono mnie do plutonu kontroli chorób.
Kontroli chorób?
Jest tu też podziemne laboratorium eksperymentów na ludziach
Niezliczeni Koreańczycy stracili życie…
Widziałam to na własne oczy.
Wczorajsze wydarzenia…
to był wąglik.
Byłem świadkiem czegoś takiego w Bongrimie.
Cała wioska została wybita przez wąglik.
Po dziś dzień dręczy mnie ten koszmar.
Cholerni dranie!
Czy wśród ofiar widziałeś może młodzieńca po dwudziestce?
Średniego wzrostu z czarną kropką obok prawego ucha.
Przykro mi. Nie pozwolono mi zbadać ciała.
Wiele osób z Joseonu wciąż jest więzionych w podziemnym więzieniu.
Tam widziałem Myeong-ję.
Tu jest groźnie, proszę się nie ruszać,
dopóki nie wysterylizujemy.
Dotknięcie wąglika może zabić.
Proszę siedzieć w kącie, póki tu nie wysterylizujemy.
Dobrze?
Musi mi pan pomóc.
Proszę zwrócić się do komisarza Ishikawy w urzędzie policji.
Niech wie, że tu jestem. Myeong-ja z Klubu Wiosennej Pełni.
Nie, przekaże pan, że więzią tu Akiko. Na pewno pana sowicie wynagrodzi.
Proszę.
Proszę powiedzieć Ishikawie. Przekaże mu pan, że tu jestem?
Milczeć!
Cicho! Nie zbliżać się!
Nie mogłem jej w żaden sposób pomóc.
Jechałem z nimi na jednym wózku.
Co wy wyprawiacie?
Ogarnijcie się, joseoński psie!
Nie plugaw ziemi swoimi wymiocinami!
Ty joseoński psie!
Parszywy joseoński psie!
Był tylko jeden sposób, aby uciec
z tego piekła na ziemi.
Matko.
Wybacz mi tę niegodziwość!
Nie marnuj życia.
Niech twoja śmierć coś znaczy.
Wtedy możesz umrzeć.
Kim ona jest?
Cóż,
nie znam kobiety na tym rysunku.
Wiem jednak, kto ją narysował.
Japończyk.
Uważa siebie za malarza.
Miał na imię
bodajże Sachimoto.
Co to wszystko ma być?
Coś ty narysował?
Powiedz coś więcej. Dla kogo pracuje? Gdzie mieszka?
Lubisz chińszczyznę?
Dziś o 20.00, restauracja Sahaeru.
Niestety, to zły moment na rozkoszowanie się kuchnią.
Mówię o Sachimocie, nie o tobie.
Mamy się dziś spotkać w Sahaeru.
- Dziś? - O 20.00.
Nie spóźnij się.
Dyrektor prowadzi chyba ciekawy eksperyment.
Ponoć stracił dyrektor cały pluton kontroli chorób.
A do tego całe rzesze kłód z Joseonu.
Ufam, że ten eksperyment ma dla nas strategiczne znaczenie.
Do czego pan zmierza?
Tokio zostało doszczętnie spalone podczas niedawnych nalotów.
To moment krytyczny,
potrzeba potężnej broni, aby obrócić losy wojny na naszą korzyść.
Może warto wykorzystać tego potwora pod nami?
Za wcześnie jeszcze na wnioski.
Jego inteligencja, zdolności poznawcze
oraz to, czy można go oswoić,
pozostają wielką niewiadomą.
Każde żywe stworzenie można koniec końców oswoić.
Tak jak oswoiliśmy Joseon.
Zszedłem tylko do drugiego poziomu. Tu mamy podziemne więzienie. Myeong-ja
była tutaj.
- Ilu strażników? - Rozstawiono ich parami co 10 metrów.
Są uzbrojeni.
Wyjście stamtąd będzie równie trudne co wejście.
Ale…
jeśli wydostaniecie ją stamtąd, jak uciec ze szpitala?
Wracajmy na pozycje, dopóki nie zobaczymy sygnału.
Ty idź do plutonu.
Nie, nigdy już tam nie wrócę.
Jeśli będą cię szukać po oddziale, będziemy mieli kłopoty.
Mogą nawet odkryć tę dwójkę.
Całą operację weźmie szlag.
Powinniśmy być w stanie uciec.
Jestem tego pewna.
To do zobaczenia.
Proszę…
o mnie nie zapomnieć.
Rozpoznajesz?
- Rozkład tego piętra. - Tak.
Przypomina podziemne laboratorium w Mandżurii.
Chyba warto spróbować, prawda?
Pamiętasz, co się stało w Mandżurii.
Co się działo w podziemnym laboratorium.
Jaki horror przeżyli tam ludzie.
- Chae-ok. - Jeśli to samo dzieje się tutaj…
nie powinniśmy tym razem zareagować?
Przynajmniej zaczekajmy na sygnał.
Minęło już 30 minut.
Na kogo w ogóle czekamy?
Na kobietę.
Na koobietę.
Nie „koobietę”. Kobietę.
To ona!
Dobra robota. Idź coś zjeść.
Przepraszam…
Kogo my tu mamy?
Jang Ttai-sang ze Złotego Skarbca.
Proszę mnie przepuścić. Mam pilną sprawę.
Zapraszam. Tędy proszę.
Trzeba najpierw zamknąć sprawy między nami.
Dobrze, rozumiem.
Jeśli o to chodzi, proszę jutro przyjść do mojego sklepu.
Brzmi dobrze?
- Panie… - Tak.
Pewnie jesteś głodny. Proszę, hotteok z Joseonu.
Spróbuj.
Tak jest.
Ale smaczne!
Ci z Joseonu to się znają na żarciu.
Proszę pana…
Nic mu nie będzie?
Mori.
Mamy za zadanie obserwować, nie interweniować.
Patrzymy, raportujemy
i przyjmujemy rozkazy.
Ot i całe zadanie.
- Tak jest. - No, skosztuj.
Chwila, czekaj.
Chwileczkę.
Może rozwiążemy to pieniędzmi?
Po co mieszać w tę walkę miecze?
Spokojnie. Ile chcecie pieniędzy?
Złoty Skarbiec.
Złoty Skarbiec!
To znaczy?
Daj nam Dom Złotego Skarbca, a oszczędzimy ci życie.
Dość tych żartów.
Mówiłem już, że jestem zajęty.
Mam spotkanie o 20.00 z bardzo ważną osobistością.
Patrzcie! Już prawie czas! Zostawię was.
Zastanów się lepiej, kto jest dla ciebie ważniejszy.
Proszę wybaczyć, ale nie jest pan w moim typie.
Dlaczego mi się pan tak narzuca?
- Hej, Jang Ttai-sang. - Tae-sang!
Tae-sang, nie Ttai-sang!
Powtórz moje imię.
Pragniesz śmierci?
Jasne, że nie.
Może i ściga mnie pech,
ale wolałbym nie umierać z rąk szumowin.
Ty gnojku!
Wy tam!
Co tu się dzieje?
Proszę posłuchać.
Jestem Jang Tae-sang z Domu Złotego Skarbca.
Ci bandyci zaatakowali mnie bez wiadomej przyczyny.
Proszę mi pomóc.
Dajemy temu upartemu joseońskimu psu nauczkę.
Może pan nas zostawić.
Wszyscy wyciągnęli miecze!
Mojemu życiu grozi niebezpieczeństwo.
Nie chcę tu afery, proszę łagodnie się z nim obejść.
Tak jest.
Panie władzo.
Panie władzo!
No widzisz?
Oto Joseon, w którym żyjesz.
Jesteś tylko bogatym ścierwem.
Plugawym, żałosnym
joseońskim
odpadem.
Szefie!
Masz rację.
Oto Joseon, w którym mieszkam.
Więc daj sobie spokój.
I tak już jestem wkurzony.
No popatrz!
Joseońskie psy górą!
Ten to jednak twardziel.
Dość tego, ojcze.
Jeśli będziemy dalej czekać, zmarnujemy całą noc.
Pójdę rozejrzeć się po oddziale.
Jeśli rozkład jest identyczny,
tu będzie szyb, który prowadzi do podziemi.
- A szyb będzie… - Połączony z dachem.
Chae-ok.
Jeśli sprawy wymkną się spod kontroli, wracaj bez wahania.
Rozumiesz?
Wrócę.
Szybko! Nie ociągać się!
Schematy?
Przyniosłem je zgodnie z prośbą.
Ale czy słusznie robimy?
Praktycznie wpychamy go do grobu.
Proszę dać na wstrzymanie. To mistrz Jang jest tu decyzyjny.
- Czy Tae-sang jest na górze? - Wyszedł. Coś się stało?
Jest pilna sprawa. Gdzie jest teraz?
Nie jestem pewna.
- Tae-sang! - Proszę pana!
Mistrzu Jang!
Proszę tu chwilę zaczekać.
Oczywiście.
Teraz wdajemy się w walki na miecze?
Na litość boską!
Co za degeneraci odważyliby się z tobą zadrzeć?
Zaczekaj tu. Zgłoszę to na policję.
Najpierw szpital. Przygotuję samochód.
Ależ oczywiście, szpital.
Udało się zdobyć schematy szpitala Ongseong?
Oczywiście!
Są na dole…
Proszę zapomnieć o tym.
Owinę ranę i udamy się do szpitala.
Tak, najpierw szpital.
Nic mi nie jest. Poproszę plany, panie Gu.
Środki odkażające i antybiotyki nie wyleczą tej rany.
Do 22.00 nie zostało wiele czasu.
Mistrzu.
- Plany, panie Gu! - Tae-sang, proszę cię!
Co może być ważniejsze od twojego życia?
Czy dla Myeong-ji warto dać się zadźgać?
Naprawdę?
- Pani Nawol. - Ani słowa więcej.
Zamilcz i idź do szpitala, jasne?
Zgoda.
Ma pani rację. Myeong-ja nic dla mnie nie znaczy.
Ale…
dranie posłużyli się absurdalnym pretekstem, by mi coś zabrać.
Nie mają za grosz wstydu i traktują moje, jakby było ich!
Zabrali nam też kraj.
Mogą zabrać wszystko.
Pewnie tak.
Ale…
nie poddam się aż do samego końca.
Mogą mnie bić i mną pomiatać, ale będę walczyć do upadłego o swoje.
Jeśli ucieknę, bo mi grożą,
i pozwolę im wszystko zabrać,
nigdy nie dostaną porządnej nauczki.
Mylę się?
Zostałeś…
Zostałeś dźgnięty mieczem.
To poważne obrażenie.
Taka rana mnie nie boli.
Nie boli mnie miecz.
Tylko podeptana duma.
Ty to Yeong-chun.
Proszę wybaczyć późne najście.
Ktoś chciał się spotkać z mistrzem Jangiem.
Wang, otwieraj!
Tu Gu ze Złotego Skarbca!
Wang!
LABORATORIUM
Panie Sachimoto.
Pojechałem kupić materiały do pracy.
Mam sporo rzeczy. Możemy przejechać?
Odeślę go, gdy tylko się rozpakuję.
To wykluczone.
Obcy mają zakaz wstępu do szpitala.
Proszę więc bezpośrednio powiadomić dyrektora Ichiro.
Słucham?
Dyrektor kazał mi to przywieźć, więc nie mamy chyba wyboru.
Proszę dać znać dyrektorowi, że nie wolno nam wjechać.
Pani przyszła nam na ratunek?
Co?
Widziałam, że zeszła pani z szybu.
Proszę nas uratować.
Niech nam pani pomoże uciec!
Szybko! Właź!
Cholera jasna!
Wyłaź.
O rety.
Prawie się tam udusiłem.
Tędy.
ZAMKNIĘTE
Co się dzieje?
To na pewno miejsce spotkania?
Na parterze znam tylko ten pokój na środki czystości.
Sygnał…
Sygnał jest opóźniony, więc plan wziął w łeb.
Nocna bryza w Joseonie jest taka orzeźwiająca.
Napijmy się tutaj.
Tak jest.
Znalazłem whisky w magazynie.
Wymknąłem się z nią.
Cicho bądźcie.
Proszę nie strzelać.
Nie strzelajcie.
Kim jesteś?
- Fajerwerki. - Co jest?
Chae-ok!
Wybacz mi.
Spóźniłem się.
Co za widok.
Udało im się.
Czy ja wiem?
Na to liczę.
Nie jestem pewien, co się dzieje.
Oczywiście. Zakazano fajerwerków w Gyeongseongu.
Tak jest! Znajdę sprawców i natychmiast przyprowadzę.
Tak jest!
Jadę do komisariatu. Szykować się.
Tak jest.
Śliczny widok.
Znalazłaś Myeong-ję?
Gdzie ona jest? Wyciągnęłaś ją?
Możecie już wyjść.
Ostrożnie.
Dobra.
Chwila…
A Myeong-ja?
Najpierw wyprowadźcie dzieci.
O czym ty mówisz?
Co to za dzieci?
Jeśli wyprowadzicie dzieci,
poszukam Myeong-ję.
Chce mi pan coś pokazać?
Tak.
Ruszaj się.
Włazić tam!
Co to za miejsce?
Sprawię, że ten potwór będzie mnie rozpoznawał.
Zawsze, gdy zadzwonię,
będzie pamiętał, że to ja go karmię.
Zrozumie, kto tu jest panem i komu trzeba być posłusznym.
Tak go oswoję.
Napisy: Przemysław Stępień