POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Matko…
Matko?
Mistrzu Jang!
Co się stało?
Jesteś ciężko ranny?
Ocal mnie…
Mistrzu Jang…
Panno Yoon Chae-ok.
Mistrzu Jang.
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY NAMI I NIMI
ODCINEK 7: POGOŃ
16 GODZIN WCZEŚNIEJ
Będziemy mieć dziesięć minut.
Ruszamy punktualnie o 18.00.
Obstawić wejścia na oddział wojskowy.
Tak jest!
Każdy musi dostać się do wozu w ciągu dziesięciu minut.
A jeśli nie zdążymy?
Co wtedy?
Ciężarówka odjedzie o czasie.
Czy jesteście gotowi?
Zatem…
zaczynajmy.
Ostrożnie.
Kobiety niech pójdą przodem.
Proszę wejść.
Proszę złapać.
Mocno trzymać.
Da pani radę.
Powoli.
Ukradli nasze mundury, aby móc uciec.
Przeszukać każdego, kto wygląda podejrzanie lub obco.
Tak jest!
A to skrzydło?
Przeszukano je już?
Nie, trzech żołnierzy poszło sprawdzić ten teren.
To dlaczego nie widzę żadnych świateł?
Musi pani szybko zejść.
Jeśli pani tego nie zrobi, wszyscy mogą zginąć.
Dalej!
Powoli.
Złap to.
Powoli.
Czemu opuściłaś kolejkę?
Stoję na straży.
Kobiety pierwsze, prawda?
Chyba wyraziłam się jasno.
Sama załatwiam swoje sprawy.
Tak, wyraziłaś się jasno, ale musisz mnie posłuchać.
Stań w kolejce.
Ty coś do mnie czujesz?
Co to za pytanie?
W tych okolicznościach?
Bo jeśli nie,
nie przyjmuję twojej źle ukierunkowanej troski.
Ostrożnie!
Proszę uważać!
Cholera!
Musisz szybko przesunąć pojazd.
- No już! - Dobrze!
Musimy ruszać. Już!
Szybko!
- Ruszać się! - Dalej!
Jeszcze trochę.
Właśnie. Powoli.
Są na drugim piętrze. Ruszać tyłki!
Szybciej!
Tak jest!
Co teraz zrobimy?
Nakryją nas z mojej winy!
Nie miej do siebie żalu.
To nie twoja wina.
Lada chwilą zlecą się tutaj.
Wszyscy zginiemy.
Nikt nie zginie.
Wszyscy stąd uciekniemy, więc weź się w garść.
Powinnaś zmierzać na dół. Powstrzymam ich.
Bohater narodu się znalazł.
Próbuję zyskać na czasie.
Nie, załatwmy ich szybko i zejdźmy razem.
Nie gramy w jednej drużynie?
Wykłócasz się z każdym moim słowem.
W drużynie istnieją różnice zdań.
Gdy nie można swobodnie wymieniać się poglądami,
nie gramy już w jednej drużynie.
Nieprawdaż?
Też pomogę.
Oszczędzamy pociski. Strzelamy, gdy jesteśmy pewni trafienia.
Nie oszczędzać nikogo!
Tak jest!
Do ataku!
Co się właściwie dzieję w tym szpitalu?
To nie ma nic wspólnego z seryjnymi zaginięciami?
Naprawdę chce pan poznać prawdę o tym szpitalu?
W takim razie musi pan uzyskać zgodę gubernatora generalnego.
Albo proszę udać się do domu i osobiście zapytać lady Maedę.
Co pan insynuuje?
Mówię tylko, że nikt z zewnątrz nie może wiedzieć,
co tu się dzieje.
A żaden joseoński pies, który postawił tu stopę,
nie wyjdzie stąd żywy.
Więcej panu nie mogę powiedzieć.
Nawet jeśli właśnie szukam kogoś z Joseonu?
Żadnych wyjątków.
Wstrzymać ogień!
Naprzód.
Uparte sukinsyny!
Jesteś ranny?
To tylko draśnięcie.
Jesteś cała?
Tak.
A co z tobą?
Możesz wstać?
Spróbuj.
Chciałeś zobaczyć matkę.
Wyjdźmy więc stąd.
Wytrzymaj! Proszę!
Pamiętaj o mnie, proszę.
Nazywam się…
Choi Yeong-gwan.
Mój adres…
to 9 Sangwangsinmi-jeong…
Powiedz mojej matce…
że za nią tęsknię.
Proszę cię.
Ucieknijmy razem.
Uda nam się.
Przyrzekliśmy sobie, że razem uciekniemy.
Więc błagam!
Proszę cię!
Nie miej do siebie żalu.
To nie twoja wina.
Nie zasługiwał na taki los.
Podobnie jak moja matka.
Ani każda osoba zamknięta w tym podziemnym więzieniu.
Ale dlaczego…
Proszę wyjaśnić dlaczego…
Chodź, czas na nas.
Powiedzmy, że wyjdziemy stąd żywi.
Czy nadzieja jeszcze nie umarła?
Cóż…
Nie znam się na nadziei,
ale nie poddam się bez walki.
Bo zamierzam
przetrwać tak długo, jak to możliwe.
Będę uparcie żyć,
aby sprawić im poważny, irytujący ból głowy.
Aby uprzykrzyć im życie…
i przypominać sobą,
ile zła nam uczynili.
Ani myślę
dać się łatwo zabić.
Wszyscy zeszli. Powinniście ruszać!
Czas na odwrót. Wydostańmy się stąd.
Dość już ociągania się!
Macie wmaszerować i zabić każdego joseońskiego psa!
- Tak jest! - Chwila.
Masz, wejdź.
Do zobaczenia na dole.
Chcesz iść pierwszy?
Co się stało?
Obawiam się, że jeden z nas musi zostać.
Jak to?
Dyrektor chce, aby pojmać te joseońskie psy żywe.
Pojmać żywe?
Straciliśmy już sześciu ludzi!
To rozkaz, sierżancie Haneda!
- Zabić ich. Nikogo nie oszczędzić! - Pojmać ich żywych!
Co to miało być?
Co się stało? Co z mistrzem Jang?
Nie zejdzie.
Jeden z nas musi zostać?
Dopóki wóz bezpiecznie nie opuści szpitala,
ktoś musi zostać, aby odwrócić ich uwagę.
Czy ty…
Gdy pan zejdzie, proszę natychmiast odjechać.
Nie wiem, jak długo zdołam ich powstrzymać.
Nie zostawimy go.
To jego decyzja!
Odsuń się.
Marnujesz czas. Wsiadaj!
- Kazałem ci się odsunąć. - Spójrz na nich!
Mają zginąć przez ciebie?
Chae-ok.
Panie Gu.
Nieważne co, musi pan odjechać o czasie.
Choćby ktoś nie wsiadł do pojazdu…
Choćby to był mistrz Jang…
nie może pan zwlekać.
Rozumie pan?
Cholera jasna!
Biorę pełną odpowiedzialność. Wejść tam i wyrżnąć ich!
Sierżancie Haneda…
Sam złożę raport dyrektorowi Ichiro.
Na co czekacie? Ruszać!
Tak jest!
Szlag!
Tak jest.
- Jedź. - Tak jest.
Przeszukać każdy kąt!
Znaleźć wszystko, co się rusza!
Tam skręcił!
Zmierza do Strefy N po zachodniej stronie.
Nie mam wątpliwości co do autentyczności. Porcelana jest z późnego XVIII wieku.
Z okresu panowania króla Jeongjo z Joseonu.
Tak.
Na pewno?
Dobrze, tak zrobię.
Długo to trwa.
Panie prezesie!
Paniczu!
Proszę pana!
Przepraszam!
- Nie zabijajcie mnie! - Paniczu…
Błagam, zlitujcie się. Nie zabijajcie!
Już dobrze.
Proszę, wybaczcie mi.
- Paniczowi nic już nie grozi. - Błagam, oszczędźcie.
Zlitujcie się. Nie zabijajcie mnie.
Proszę, zlitujcie się…
Nie zabijajcie mnie!
Jedźmy.
Panie Ishikawa?
Panie Ishikawa!
Dziękuję, panie Ishikawa.
Wiedziałam, że mnie pan ocali.
Jesteś ranna?
Dziecku też nic nie jest.
Najpierw
powinnaś się wykąpać.
Panie, proszę mi wybaczyć!
Kobiety już nie było, gdy tu dotarłem!
Już jej nie było?
- To dlaczego jesteście tam zamknięci? - Bardzo dyrektora przepraszam!
Za tym stoi pan Soma.
Co?
Tak jest!
Jestem pewien, że to był pan Soma.
Pan Soma?
Panie Soma!
Niech mi pan pomoże!
Panie Soma!
Soma, co za fiut!
Chwileczkę.
O co chodzi?
Czy wypiliście…
wodę z tego kubka?
Nie, pułkowniku.
Cały czas byłem związany.
Zatem
kto to wypił?
Cóż,
nie jestem pewien.
Podpułkowniku Kato!
Chyba umyka pułkownikowi powaga sytuacji.
Nie jest istotne, kto wypił wodę z kubka.
Uciekły kłody z podziemnego więzienia.
Co do jednej, w tym kobieta powierzona nam przez lady Maedę.
Czy to jasne?
Odnajdźcie natychmiast tego sukinsyna Somę.
- Wracać do baraków i być w gotowości. - Tak jest!
- Ty. - Tak jest!
Kto jeszcze wszedł do tego pokoju?
Cóż…
Rozbieraj się.
Ta czwórka.
Rozumiem.
Możecie odejść.
Czy to znaczy,
że jedna osoba z tej czwórki…
wypiła z tego kubka?
W końcu
cię dorwałem!
Chyba nie puszczą nas tak łatwo.
Z drogi!
- Nie zgubić ich! - Tak jest!
Uwaga, uwaga! Bierzcie do woli!
Mistrz Jang ze Złotego Skarbca częstuje wszystkich w Bonjeongu!
Zapraszam!
- Za darmo? - Tylko dziś.
Pijcie, ile chcecie.
- Zapraszam wszystkich! - Tutaj!
Piwo na koszt firmy! Pijcie do woli!
Pijcie! Tędy!
Szlag by to trafił.
Szybko, cofnąć się.
Pojedziemy boczną ulicą.
Szybko!
Z drogi! Wynocha!
Ojej! Proszę wybaczyć, panie władzo!
Gazu! Już!
Musimy go dorwać, zanim opuści Bonjeong.
- Jedź! - Tak jest!
Wysiadać.
Co?
Nie rozumiem.
Wysiadać.
Ojej, nie wiedziałem, że pan mówi po koreańsku.
Ależ oczywiście.
- Kto jest w pojeździe? - O czym pan w ogóle mówi?
Nie ma tam nikogo.
Wypuściłem Myeong-ję, a potem nikt nie wsiadał.
Mówię prawdę!
Doprawdy?
Panie władzo! Co to ma znaczyć?
Jak do tego doszło?
Dokąd wszyscy poszli?
Gdzie te joseońskie psy przemycone ze szpitala Ongseong?
Już mówiłem.
Tylko Myeong-ja wsiadła do wozu.
Tylko Akiko interesowała pana Ishikawę.
Zwrócono Myeong-ję zgodnie z obietnicą.
I tyle. Wystarczy panu?
Przebierać się!
Pijcie do woli!
Ojej! Proszę wybaczyć, panie władzo!
Spokojnie.
Musimy ich złapać, zanim opuszczą Bonjeong.
- Jedź! - Tak jest!
Każdy z was przebył daleką drogę.
Obawiam się, że nie czas na uprzejmości.
Proszę ruszać.
Szybko, jedźmy.
Chodźmy.
Czy pani
jest z Domu Złotego Skarbca?
Obawiam się,
że mistrz Jang nie uciekł z nami.
Życzę panu bezpiecznej podróży.
Mam tylko jedno pytanie.
Czy to wszystko…
zawsze było częścią jego planu?
Może pan tego nie wie,
ale bez mistrza Janga nie da się niczego zrobić w Bonjeongu.
Nieważne, pieniądze, majątek, ludzi czy czyjeś życie,
mistrz Jang macza palce we wszystkim.
Właśnie tym się para jako właściciel Złotego Skarbca.
Aresztować go!
Przeszukać ulice Bonjeongu.
Aresztować każdą podejrzaną osobę!
Ruszać!
Tak jest!
Chować wszystko!
Dopóki nie opadną kwiaty wiśni.
Czy mógł przeżyć?
Mistrz Ishikawa przysłał wiadomość.
Nie wróci dzisiaj na noc.
Proszę wybaczyć, lady Maedo.
Jest mi niezmiernie wstyd.
Dość długo byłam cierpliwa.
Zabiegał pan dyrektor o szpital i go zbudowaliśmy.
Łaknął pan eksperymentów, więc nie szczędziłam funduszy na ów cel.
Moja pani, naprawię sytuację, nie szczędząc środków.
Jakich środków?
Jak dyrektor zamierza przechwycić zbiegłe obiekty badań?
A co z Akiko, która zniknęła?
Jak dyrektor planuje ich odnaleźć?
Natychmiast sporządzę plan.
Proszę dać mi czas, biorę za to odpowiedzialność…
Proszę ustąpić.
Tylko tak przyjmie pan dyrektor odpowiedzialność za incydent.
Niedawno odnieśliśmy istotny sukces w badaniach.
Stworzyliśmy niebywały organizm, nie z tego świata.
Nie tylko zmieni to świat medycyny, ale nawet historię ludzkości.
Zapewniam, że tym razem nie zawiodę.
Proszę o ostatnią szansę.
Lady Maeda.
Zgadza się.
To ta kobieta z Joseonu, którą kazała mi się pani zaopiekować
przed laty.
Okaz został uśpiony i tymczasowo zamknięty w klatce.
Czy mamy dalej uwalniać azot?
Pułkowniku?
Kto to może być?
Kto wypił z tego kubka?
Szybciej, wsiadajcie!
Tak się zastanawiam,
kto z nich połknął najina?
Napisy: Przemysław Stępień