POTWÓR Z GYEONGSEONGU 2
Nie zabijaj nas.
Proszę, nie zabijaj nas.
Co się tu stało?
To moja sprawka?
Hura!
Gyeongseong czeka teraz
nowa wiosna.
Ale moja zima… wciąż nie dobiegła końca.
Tkwiłam samotnie w tym piekle,
zapomniana przez wszystkich.
Ale…
Dlaczego…
znów dochodzi do tych aktów?
Panie Jang.
Jakim cudem tu jesteś?
Cóż…
Chyba mnie z kimś pomyliłaś.
Z kim?
Niestety, nie wiem.
To ty nie jesteś pan Jang? Nie.
Nazywam się Jang Ho-jae.
Dobrze się czujesz?
Czemu to zrobiłam?
Przecież to niemożliwe.
Przepraszam.
To nie może być on.
Hej!
Czekaj!
Nie odpowiedziałaś na moje pytania.
Jakie?
Kim jesteś, czemu byłaś w tamtym pokoju i kim dla ciebie był Oh Ki-hoon?
Czemu miałabym ci się tłumaczyć?
Choćby dlatego, że zrzucą na mnie całą winę,
bo natknąłem się na ciebie w tamtym pokoju hotelowym.
Możesz mi powiedzieć,
co tam robiłaś?
Dostałam zlecenie.
Na odnalezienie kogoś.
Szukałam Oh Ki-hoona… który nie żył już, gdy przybyłam.
Słowem, jesteś w tej samej sytuacji co ja?
Nie do końca.
Mnie się o nic nie podejrzewa.
Policja ma nagranie, na którym jesteś.
Wkrótce znajdziesz się liście poszukiwanych.
No i?
Chcesz byśmy połączyli siły?
Ani ty, ani ja nie jesteśmy winni,
ale dla policji jesteśmy podejrzanymi.
Powinniśmy sobie pomagać.
Trochę arogancka ta prośba o pomoc.
Bo bycie po mojej stronie nie ma minusów.
Nie chcę się przechwalać… ale jestem dość znany w tej branży.
Pracuję sama.
Nie znoszę zadawać się z innymi.
Ja też nie jestem zwolennikiem współpracy,
ale zginął człowiek.
Dwa razy nie pozwolę się uderzyć.
Dać ci radę?
Nawet, jeśli odkryjesz, kto zabija, nie będziesz w stanie stawić mu czoła.
To się jeszcze okaże.
Śmiało.
I nie próbuj jechać na moich plecach.
Niby kto jedzie na twoich plecach?
Ja? Właśnie.
Rozwiązujmy problemy we własnym zakresie, zgoda?
POTWÓR Z GYEONGSEONGU
ODCINEK 2 ZNAK
Jesteś. I jak?
Znalazłeś tę babkę?
Nie mam ochoty na gadki szmatki.
Stary, znasz jakiegoś pana Janga?
Kogo? Pana Janga.
Nic mi to nie mówi.
A co?
Spytała, czy nim jestem.
No i?
Zaprzeczyłem.
Ale to nazwisko brzmi znajomo, więc uznałem, że słyszałem je od ciebie.
Ode mnie?
Wątpię. Pierwsze słyszę.
Robię sobie zupkę. Chcesz? Mogę dolać wody.
Nie, dzięki.
Firma Bugang, Jang Ho-jae, słucham?
Kto mówi?
Zlecenie. Jang Ho-jae, po trzydziestce.
Zaginął około roku temu.
Brak zdjęcia, wysyłam ci portret. Reflektujesz?
Proszę.
Dziękuję.
Etiopia.
Paragwaj.
Nie znam się na kawie. Zgadywałam.
Ja też się nie znam. Przeczytałem etykietę.
Chyba nie chodzi o moje preferencje w kwestii kawy. Przejdźmy do konkretów.
Czego pani chce?
Właściwie to…
chciałam dać panu to.
SERIA ZABÓJSTW
RAPORT
W pańskiej dzielnicy od dwóch miesięcy dochodzi do zabójstw.
Oh Ki-hoon to piąta ofiara.
Te sprawy są identyczne.
Każdemu ze znalezionych ciał brakowało oka i mózgu. Słucham?
Tego mózgu?
Szczerze mówiąc, nas też to zdziwiło. Nigdy nie widzieliśmy takich morderstw.
Wciąż nie wiemy, jakiego narzędzia użyto do wyssania mózgu.
Twierdzi pani, że to sprawka jednej osoby?
Tak, jednego zabójcy.
Wciąż nie ma odpowiedzi?
Jeśli jest pan zajęty, proszę zostawić numer.
Dam znać, czy zlecenie zostało przyjęte.
Jak długo współpracuje pani ze Srebrnodziobem?
Nie odpowiadam na pytania związane z tą osobą.
Przyjmuję tylko zlecenia na odszukanie zaginionych.
Zlecenie na Ki-hoona.
Ty je przyjęłaś?
Słowem… jesteś tylko
recepcjonistką.
Racja?
ZOSTAŃ, JA PRZYJADĘ NIE PRZYCHODŹ
Mam pytanie.
Co to znaczy?
Musi pani mieć powód, by ujawnić mi akta sprawy.
Uznałam, że to uczciwe.
Powinien pan wiedzieć,
w jaką sprawę się włącza i jak groźny i bezwzględny jest sprawca.
Chociaż tyle mogę zrobić.
Jest pani w Wydziale Zabójstw od niedawna?
Od dwóch miesięcy.
Ile spraw pani rozwiązała?
W sumie kilka.
I dali pani sprawę seryjnego zabójcy?
Nie wybieram spraw, wykonuję rozkazy.
A czemu to pani przykleja?
Tam będzie się rzucać w oczy.
Przepraszam.
Nic się nie stało. Zaskoczyłem panią?
Tak.
KOLEJNA OFIARA
ZBIÓRKA
Kolejne zabójstwo.
To już szóste.
Jedźmy tam razem.
Co?
Prosimy o współpracę…
Cofnąć się. Żadnych zdjęć.
Proszę się odsunąć.
To miejsce zbrodni, wstęp wzbroniony. Czy ktoś ucierpiał?
To miejsce zbrodni.
Proszę się cofnąć.
Do szału mnie to doprowadza.
Nie sądziłam, że ją to spotka.
Ja też nie. Co teraz? Jak to możliwe?
PANI NA
Kim jesteś?
Skąd znasz Janga Ho-jae?
Zabiłeś panią Na?
Nie odpowiadała na pytania i gadała bzdury.
Dlatego…
Ty stuknięty draniu.
Gdzie jesteś?
Mów, gdzie cię znajdę.
Zadałem ci pytanie.
Radzę ci odpowiedzieć.
Proszę się odsunąć.
Wszyscy do tyłu.
To miejsce zbrodni.
Proszę się cofnąć.
Dziękuję. Sama nie dotarłabym tak szybko.
Dziwne.
Czemu nie umierasz?
Po tym
powinnaś nie żyć, ze skręconym karkiem i pokiereszowanymi flakami.
O ile jesteś człowiekiem…
Coś ty za jeden, do cholery?
Czemu zabiłeś panią Na?
Oh Ki-hoona też? To ty stoisz za tym wszystkim?
Jesteś…
jedną z nas, racja?
Dla pewności.
Coś ty, kurwa, za jeden?!
Nic ci nie jest?
Jesteś ranna?
Ktoś został dźgnięty nożem. Przyślijcie karetkę. Szybko!
W porządku? Trzymaj się. Karetka już jedzie.
Nie możesz zasnąć.
Musisz być przytomna. Obudź się!
Wyspałaś się?
Tak błogo spałaś,
że nie chciałem cię budzić.
Panie Jang.
Co się stało?
Miałaś zły sen?
Koszmarny.
Było w nim strasznie
i samotnie.
To tylko sen.
Nie przejmuj się zbytnio.
Spokojnie, nigdzie się nie wybieram.
Zawsze tu będę,
przy tobie.
Proszę puścić pacjentkę. Straciła sporo krwi.
JEONSEUNG
Tak, prezesie?
Nie, jestem na parterze.
Tak?
Wczoraj?
WŁAŚCICELKA JAZZ BARU ZAMORDOWANA CIAŁO POZBAWIONO OKA
Dowiem się, co się stało.
Spokojnie. Wszystkim się zajmę.
Tak.
Dzwoń do Seung-jo.
Tak jest.
Gdzie pacjentka, którą przywiozła karetka?
Nie widziałam jej.
Co z nią? Wyjdzie z tego?
Pacjentka zniknęła.
Przeczesujemy cały budynek,
ale najwyraźniej opuściła teren szpitala.
Co?!
Jak to?
Nie trzeba było angażować w to wszystkich.
Pokaz siły? Banał…
Nie przysparzaj kłopotów, koniec z samowolką.
Z własnej inicjatywy zająłem się tym gnojkiem Oh Ki-hoonem.
Przecież wiesz! Kiedy mówię, masz słuchać.
Nie frustruje cię takie życie?
Jak długo zamierzasz się kryć?
Mając nasze moce, możemy żyć, jak chcemy!
Moc, której nie kontrolujesz to żadna moc.
Tylko chaos, inercja i przemoc.
Radzę ci przez jakiś czas siedzieć cicho.
Nie wychylaj się, dopóki twoje sprawki nie przycichną.
Jeśli znów narozrabiasz, będziesz musiał tłumaczyć się samemu Prezesowi.
Rób, co chcesz, jeśli do tego dążysz.
Jesteś pewny, że on nie żyje?
Ho-jae?
Naprawdę nie żyje?
Nie zaczynaj…
Albo będziesz trupem.
Szlag!
KOMENDA POLICJI JONGNO
To już szósta ofiara.
Sprawca nie zostawił żadnego śladu.
Ofiar nie łączy nic, poza sposobem, w jaki zginęły.
Brak poszlak.
Jak to wygląda u ciebie?
Inspektor Noh?
Noh Ji-su!
Masz coś?
Nie bardzo.
No więc?
Tak? Co tam robiłaś? Siedziałaś bezczynnie?
Kazałem ci
mieć oko na Janga Ho-jae, prawda?
Kto pozwolił ci słuchać muzyki przy biurku?
Pójdę już.
EULJIRO
Jeszcze nie wrócił?
Gdzie mieszka Srebrnodziób? Tego nie wiem.
Pani Na też pewnie nie wiedziała.
Porozumiewały się SMS-ami.
Rozmowy telefoniczne prowadziły tylko w ostateczności.
Nikt jej nigdy nie poznał, nie wiemy, jak wygląda.
Czemu tak tu smętnie?
Rety…
Mówią, że człowiek nie wie, co go czeka.
Kto by pomyślał, że pani Na tak marnie skończy…
To za dużo!
Pamiętam, że pani wnuczek skończył szkołę. Kupi mu pani coś ładnego.
Ubiegał się o pracę i śpiewająco poradził sobie z testami i na
rozmowie kwalifikacyjnej.
Ma już pracę?
Będzie pracował dla Jeonseung Biotech!
Kupię mu ładny garnitur.
Dzięki, prezesie Jang.
Prezesem jest Yong-gil.
Wszystkie Anteny wiedzą, że to pan Jang trzyma Bugang przy życiu.
Kto?
Jak mnie pani nazwała?
Cóż…
Wasz budynek mieścił kiedyś lombard. Nazywał się Dom Złotego Skarbca.
On był jego właścicielem i dobrym, życzliwym człowiekiem,
za życia mojej matki.
Rozumiem.
Kim on był?
Zwykłym facetem…
Nazywał się pan Jang.
Panie Jang.
Wyniki eksperymentu A0-67.
Jak daleko zaszliśmy tym razem?
Znów nie udało się przejść etapu drugiego.
Nie bój się. Gdy wyczują twój strach, zaatakują.
Nie ruszaj się. Miej się na baczności.
Pomocy!
Nie zrywaj kontaktu wzrokowego.
Nie dam rady!
Jak długo zamierzasz podsuwać mi raporty o porażkach?
Zapanuj nad nimi, inaczej nigdy nie pójdziemy dalej.
Jeśli w dalszym ciągu nie uzyskasz pożądanych rezultatów,
będę musiał go przywrócić.
Znajdę rozwiązanie.
Poprzedni prezes wszczepił ci do głowy najin,
byś chronił firmę i całkowicie poświęcił się osiąganiu rzeczy wielkich.
Pamiętaj, że jeśli zawiedziesz nasze zaufanie,
możesz się okazać niepotrzebny.
Nie zapomniałem.
Ani przez chwilę.
A co z Seung-jo?
Rozmówiłem się z nim. Nie powinien już sprawiać problemów.
Przekaż mu, że jeśli znów narozrabia, każę go zamknąć na wieki.
Morderstwa?
W dzisiejszych czasach?!
Kupujesz to, a potem nie jesz? Marnotrawstwo.
Ponoć kiedyś działał tu lombard. Dom Złotego Skarbca.
Tak?
Jego właścicielem był pan Jang.
Nawet babcia Antena wie, a ty nie?
Może o tym słyszałem i zapomniałem.
Co znowu?
Tak się zastanawiam…
Jest jeszcze coś, co powinienem wiedzieć o wydarzeniach sprzed wypadku?
Nie.
Powiedziałem ci wszystko, co powinieneś wiedzieć. Czemu pytasz?
Co chcesz wiedzieć?
Nie wiem nawet, o co pytać.
Pamiętam tylko to, co miało miejsce po wypadku.
Wszystkie moje wcześniejsze wspomnienia pochodzą od ciebie.
Ufasz mi, Ho-jae?
Tak.
I wiesz, że nikomu nie zależy na tobie bardziej niż mnie, prawda?
Wiem.
W takim razie posłuchaj.
Jesteś teraz w lepszej sytuacji niż przed wypadkiem.
Nie zawsze dobrze jest wszystko pamiętać.
Kiedy na ciebie patrzę, rozumiem, czemu mówi się, że niepamięć to dar.
Skoro w twoim życiu nastąpił reset, może powinieneś, nie oglądając się,
żyć nowym życiem.
Moje życie było aż tak kiepskie?
Znów podchodzisz do tego zbyt poważnie!
Nie o to mi chodziło.
Powiedziałeś, że nastąpił reset i mam żyć nowym życiem.
Czy to nie znaczy, że wcześniej moje życie
było nieszczęśliwe…
albo pochrzanione?
W każdym razie, miałeś wypadek i straciłeś pamięć…
Tak sobie myślę… Te wspomnienia.
Możesz mi coś powiedzieć?
Jakim byłem człowiekiem?
Jak bardzo byłem pokręcony?
No?
Twoje życie?
Było całkowicie, ekstremalnie, cholernie porąbane.
Byłeś zdołowany, nieszczęśliwy, przybity.
Słowem, do niczego.
Codziennie ocierałeś się o piekło przez paranoję, lęk i bezsenność.
Nie panowałeś nad sobą, często wpadałeś w szał.
Dlatego nie interesuj się swoim poprzednim życiem, nie drąż.
Lepiej skup się na tym, co przed tobą.
Przemyśl wszystko i ciesz
się przyszłością.
Skup się na kluskach. Wcinaj je i rozkoszuj się ich smakiem.
Pewnie dałem ci nieźle popalić…
Ho-jae…
NUMER ZASTRZEŻONY
Słucham?
Halo?
To ja.
Gdzie jesteś?
Jak twoja rana? Dobrze się czujesz?
Mogę na chwilę wejść?
Co jest?
Co się stało?
Twoja propozycja…
Jest wciąż aktualna?
Żeby połączyć siły.
Wciąż tego chcesz?
Halo?