[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[เสียงลมพัด]
[เสียงคลื่นดังเบาๆ]
(สัตว์สยองกยองซอง 2)
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลง]
[เสียงน้ำดังปุดๆ]
[หายใจเฮือกขึ้นจากน้ำ]
[เสียงออกแรง]
[ไอสำลัก]
[หายใจหอบ]
[อาเจียน]
[ไอสำลัก]
[หายใจเฮือก หอบ]
[หายใจเบาลง]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[หายใจหอบเบาๆ]
[หายใจสั่น]
[ครวญครางเบาๆ]
[สะอื้น]
[หายใจสั่น สะอื้น]
[เสียงร้องโหยหวนดังแว่วๆ]
[หายใจสั่น]
[เสียงร้องไห้ดังแว่วๆ]
- [หายใจแรง] - [เด็กผู้ชาย] อย่าฆ่าเราเลยนะครับ
- [หายใจเฮือก] - อย่าฆ่าเราเลยนะครับ
อย่าฆ่าเราเลย
[ร้องไห้] อย่าฆ่าพวกเราเลย
[หายใจสั่น]
[เสียงเด็กร้องไห้]
[สะอื้น หายใจสั่น]
[เสียงเด็กร้องไห้]
[สะอื้น หายใจสั่น]
[เสียงเด็กร้องไห้]
[หายใจแรง]
[เสียงเด็กร้องไห้]
[เด็กผู้ชาย] อย่าฆ่าเราเลยครับ [ร้องไห้] อย่าฆ่าพวกเราเลย
[เสียงเด็กร้องไห้]
มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[สะอื้น]
[เด็กผู้ชาย] อย่าฆ่าเราเลย
[สะอื้น]
[เสียงเด็กร้องไห้]
ทั้งหมดเป็นฝีมือฉันงั้นเหรอ
[สะอื้น]
[เด็กผู้หญิงร้องไห้]
[เสียงเด็กสะอื้น]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงเปิดประตูดังปัง]
[หายใจแรง]
เกาหลีได้เอกราชแล้ว
(เอกราช)
เกาหลีได้เอกราชแล้ว
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
เป็นอิสระแล้ว ได้เอกราชแล้ว
[ผู้หญิง] ทีนี้กยองซอง
(อิสรภาพจงเจริญ)
ก็จะได้ผลิบานอีกครั้งแล้วสินะ
แต่ฤดูอันหนาวเหน็บของฉัน
ยังไม่สิ้นสุดลงเลย
[ผู้คนเฮฮาดีใจไม่ได้ยินเสียง]
[ผู้หญิง] ฉันถูกทิ้ง ให้อยู่ในนรกอเวจีคนเดียวอย่างนี้
และถูกทุกคนลืมเลือนหมดสิ้น
[ดนตรีหยุด]
แต่ว่า…
[ผู้หญิง] ทำไม
ทำไมเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว
[พูดในใจ] นายท่านจาง
คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
[หายใจแรง]
นี่คุณ…
ผมว่าคุณจำคนผิดแล้วนะครับ
พูดถึงใครนะ
โทษทีนะ ผมไม่รู้จักเขาหรอก
- ไม่ใช่นายท่านจางหรอกเหรอ - ไม่ใช่ครับ
ผมชื่อจางโฮแจต่างหาก
[จางโฮแจ] ไหวหรือเปล่าครับ
[พูดในใจ] ฉันทำอะไรไป
เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
[จางโฮแจ] นี่คุณ
[พูดในใจ] จะเป็นเขาไปได้ยังไง
นี่คุณครับ
เดี๋ยวสิครับ
คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะ
ตอบอะไรเหรอ
ว่าที่จริงแล้วคุณเป็นใคร
ทำไมวันนั้นคุณถึงอยู่ที่นั่น แล้วเป็นอะไรกับคุณโอกีฮุนที่ตายไป
ก็แล้วทำไมฉันต้องมาตอบ เรื่องพวกนั้นกับนายด้วยล่ะ
ที่จริงแล้วผมกำลังจะกลายเป็นแพะ
ในคดีฆาตกรรม เพราะวันนั้นผมดันไปพัวพันกับคุณ ในห้องของโมเต็ลนั่น
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลง]
บอกหน่อยเถอะครับ
ว่าคุณไปอยู่ที่นั่นทำไม
[ผู้หญิงถอนใจ]
มีคนจ้างวานฉัน
เขาขอให้ฉันตามหาคนหาย
ฉันไปที่นั่นเพื่อตามหาโอกีฮุนที่หายตัวไป
ตอนฉันไปถึงเขาก็สิ้นใจไปแล้ว
งั้นเราก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
สถานการณ์เดียวกันที่ไหน
ผู้ต้องสงสัยมันคือคุณนี่นา
ตำรวจมีคลิปของคุณเหมือนกันนะครับ
อีกไม่นานก็คงหมายหัวคุณด้วยนั่นแหละ
แล้วไง
[หัวเราะเบาๆ]
มาร่วมมือกันไหม
คุณไม่ใช่คนร้าย ผมก็ไม่ใช่เหมือนกัน
แต่ว่าเราสองคนถูกตำรวจสงสัยกันทั้งคู่เลยนี่ครับ
งั้นก็ต้องช่วยเหลือกันสิ
เป็นการขอร้องที่มั่นหน้ามั่นใจเสียเหลือเกินนะ
อยู่ฝ่ายเดียวกับผมไม่มีอะไรเสียหรอกน่า [สูดลมหายใจ]
แหม จะให้พูดอวดตัวเองก็ยังไงอยู่นะ
แต่ผมเนี่ยค่อนข้างจะมีชื่อเสียง ในวงการนี้เลยแหละ
ฉันเป็นคนทำงานคนเดียว
ฉันไม่ชอบไปสุงสิงกับใครน่ะ
ผมเองก็ไม่ชอบสุงสิงกับชาวบ้าน เหมือนกันนั่นแหละ แต่ว่า…
มีคนตายทั้งคนเลยนะ หือ
ผมไม่ยอมโดนซ้ำสองหรอก
งั้นจะบอกให้แล้วกัน
ต่อให้นายรู้ตัวฆาตกรก็ต่อกรมันไม่ไหวหรอก
จะต่อกรไหวหรือไม่ไหว เรื่องนั้นเดี๋ยวผมตัดสินเอง
ถ้างั้นก็เอาเลย
แต่อย่าคิดมาอาศัยอะไรฉันแล้วกัน
อาศัยคุณงั้นเหรอ ใครกันน่ะ
- ผมเหรอ - ใช่น่ะสิ
ปัญหาของใครปัญหาของมัน ดิ้นรนแก้ไขกันเอาเองเถอะ
[เพลงช้าผ่อนคลายบรรเลง]
[หายใจแรง]
[ถอนใจ]
[หายใจแรง]
[สูดลมหายใจ]
[ถอนใจ]
[หายใจสั่นๆ]
[ถอนใจ]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างความจริงและการบิดเบือน)
(ตอนที่ 2 ร่องรอย)
[เสียงประตูปิด]
มาแล้วเหรอ แล้วที่ไปมาเป็นยังไงบ้าง
[ควอนยงกิล] ไปตามหายัยนั่นเหรอ แล้วเจอไหม
[จางโฮแจ] เลิกถามก่อนได้ไหม ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะคุย
[เสียงผีเท้า]
พี่ รู้จักใครที่ชื่อนายท่านจางไหม
- ใครนะ - นายท่านจาง
ไม่นะ ไม่เห็นจะเคยได้ยิน
ทำไมเหรอ
ก็ผู้หญิงคนนั้นเขาเรียกผมว่านายท่านจางน่ะ
แล้วไง
ผมก็บอกว่าไม่ใช่ผม
แต่ชื่อนั้นมันคุ้นหูผมยังไงก็ไม่รู้
เลยคิดว่าอาจจะเคยได้ยินชื่อนั้น จากปากพี่หรือเปล่า
จากฉันเหรอ
ไม่ใช่มั้ง ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อนี้ [หายใจแรง]
ฉันว่าจะต้มรามยอน กินไหม ให้ต้มเพิ่มไหม
ไม่ละ ผมขอผ่าน
[เสียงเดินขึ้นบันได]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[ถอนใจ]
ครับ จางโฮแจ บริษัทบูกังครับ
นั่นใครเหรอครับ
[เสียงลมพัด]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงกดสวิตช์ไฟ]
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
[นายองชุน] มีงาน ผู้สูญหายชื่อจางโฮแจ
อายุสามสิบต้นๆ
หายตัวไปประมาณปีนึงแล้ว
เขาส่งรูปวาดมาเพราะไม่มีรูปถ่าย รับงานได้ไหม
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
[จางโฮแจ] เอ้า นี่ครับ
[ผู้หญิง] ขอบคุณนะคะ
[ถอนใจ]
อืม
เอธิโอเปีย
[จางโฮแจ] ปารากวัยต่างหากครับ
[หัวเราะ สูดลมหายใจ]
ฉันไม่รู้เรื่องกาแฟหรอกค่ะ แค่ลองเดาเอามั่วๆ
ที่จริงผมก็ไม่รู้ครับ แค่อ่านข้างซองเฉยๆ
อ๋อ [หัวเราะ]
ผมเดาว่าคุณคงไม่ได้มาดู ว่าผมชอบกาแฟอะไรหรอก
เข้าเรื่องเลยดีกว่าครับ มีเรื่องอะไรกันแน่
ที่จริง
[สูดลมหายใจ]
ฉันเอานี่มาให้น่ะค่ะ
(คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเขตจงโน สถานีตำรวจจงโน)
(รายงานเกี่ยวกับคดี)
[ผู้หญิง] คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในท้องที่เรา ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาค่ะ
และเหยื่อรายที่ห้าก็คือคุณโอกีฮุนค่ะ
วิธีสังหารเหยื่อ ทั้งห้าคดีเหมือนกันหมดเลย
ตอนที่พบศพ ตาข้างนึงของศพแล้วก็สมอง
- [ผู้หญิง] หายไปหมดเลยค่ะ - สมองเหรอ
หมายถึงสมองในนี้เหรอครับ
เอาจริงนะคะ
ทางตำรวจเองก็สับสนเหมือนกันค่ะ
[ผู้หญิง] เพราะว่าไม่เคยเจอ การฆาตกรรมแบบนี้มาก่อนเลย
เรายังไม่ทราบแน่ชัดว่าเครื่องมือสังหาร ที่ใช้ในการดูดสมองออกไปคืออะไร
นี่จะบอกว่าเป็นฝีมือคนเดียวกันหมดเหรอครับ
ค่ะ เป็นฝีมือของคนคนเดียว
ยังไม่ตอบอีกเหรอครับ
ถ้าคุณยุ่ง จะฝากเบอร์ไว้แล้วกลับเลยก็ได้นะคะ
เดี๋ยวฉันส่งข้อความบอกค่ะว่าเขารับงานไหม
คุณทำงานกับนางแอ่นเงินมานานเท่าไหร่แล้วครับ
[สูดลมหายใจ]
[เสียงแก้วกระทบกัน]
ฉันขอไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับนางแอ่นเงินนะคะ
ฉันรับแค่งานหาคนหายค่ะ
[ผู้ชาย] หรือว่าคุณคือคนที่…
รับเคสหากีฮุนด้วย
อ๋อ…
ถ้าอย่างงั้นที่นี่
คือแผนกรับเรื่องสินะ
ใช่ไหม
[หายใจเฮือก]
(- รออยู่ที่นั่น ฉันกำลังไป - อย่ามานะ)
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[สูดลมหายใจ] ผมอยากรู้จังครับ
ว่านี่มันหมายความว่าไง
คุณต้องมีสาเหตุและจุดประสงค์ ที่เปิดเผยเนื้อหาการสืบสวนแน่ๆ
แบบนี้ถึงจะแฟร์ไงคะ
คุณควรรู้ว่าคดีที่คุณเอาเท้าแหย่เข้าไปมันเป็นไง
ว่าคนร้ายคนนี้อันตรายมากแค่ไหน อำมหิตมากขนาดไหน
อย่างน้อยคุณควรได้รู้ไว้น่ะค่ะ
[สูดลมหายใจ] เพิ่งย้ายมาหน่วยนี้ ไม่นานใช่ไหมครับ
ย้ายมาได้สองเดือนแล้วล่ะค่ะ
ไขได้กี่คดีแล้วล่ะครับ
ก็คดีทั่วไปสองคดี
แล้วได้รับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเนี่ยนะ
ฉันเลือกคดีที่จะรับไม่ได้หรอกนะคะ ฉันแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้นค่ะ
ว่าแต่ทำไมติดไอนั่นไว้ตรงนั้นล่ะครับ
- [หัวเราะหึๆ] - [ผู้หญิงถอนใจ]
[จางโฮแจ] ตรงนั้นมัน เห็นชัดพอตัวเลยนะครับว่าไหม
- ต้องขอโทษด้วยค่ะ - ไม่เป็นไรครับ
- ตกใจเลยสิ - ค่ะ [หัวเราะ]
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
((ด่วน) พบเหยื่อที่คล้ายคลึง กับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องล่าสุด)
คดีฆาตกรรมอีกแล้วค่ะ นี่เหยื่อรายที่หกแล้ว
ไปด้วยกันเถอะครับ
- เอ๊ะ - [เสียงเปิดประตู]
อ้าว
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
[เสียงไซเรน]
[เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์]
[ตำรวจ] ขอความร่วมมือด้วยนะครับ ช่วยไป เอ่อ…
ถอยไปหน่อยครับ กรุณางดถ่ายรูปนะครับ ถอยไปด้วยครับ
ถอยไปหน่อยครับ
[เสียงพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
[ตำรวจ] ไม่ได้นะครับ นี่ที่เกิดเหตุครับ ถอยไปเลยครับ
- มีใครบาดเจ็บเหรอคะ - [ตำรวจ] นี่ที่เกิดเหตุนะครับ
หลบไปหน่อยครับ หลีกทางหน่อยครับ
[เสียงไซเรนดังอยู่ไกลๆ]
[ดนตรีสยองขวัญดังต่อเนื่อง]
[เสียงชัตเตอร์กล้อง]
[ถอนใจ]
[เสียงจุ๊] ตูแล้วอยากจะบ้า
[เสียงโทรศัพท์]
[ผู้หญิง 1] ไม่นึกเลยว่าต้องมาเจอแบบนี้
- ใครมันจะนึกกันเนอะ เอาไงต่อดี เราอะ - [ผู้หญิง 2] จะอะไรกันเนี่ย
[ผู้หญิง 1] เขาดีกับฉันมากเลยด้วย
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงชัตเตอร์กล้อง]
(มาดามนา)
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(มาดามนา)
แกเป็นใคร
[ผู้ชาย] รู้จักจางโฮแจได้ยังไง
แกฆ่ามาดามนาเองเหรอ
[ผู้ชาย] ฉันถามอยู่นะ อย่าเฉไฉไปเรื่องอื่นสิ
ตอบมา
[หัวเราะหึ]
ไอ้เลวระยำนี่
ตอนนี้แกอยู่ไหน
บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าแกอยู่ไหน
- [ผู้ชาย] ฉันถามเธอก่อน - [ตำรวจ 1] ห้ามถ่ายรูปครับ
[ผู้ชาย] ฉะนั้นเธอต้องตอบฉันสิ
[ตำรวจ 1] ออกมาเลยครับ ออกมาเลย
หลีกทางด้วยครับ บอกแล้วยังไงล่ะครับ ว่าห้ามถ่ายน่ะ ได้ยินไหมครับ
[เสียงพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
- [ตำรวจ 1] หลีกทางหน่อยครับ - [ตำรวจ 2] หลีกหน่อยครับ นี่ที่เกิดเหตุ
[ตำรวจ 1] นี่ที่เกิดเหตุนะครับ
ขอบคุณนะคะ มาเองคงช้าแน่
[เสียงพูดคุยดังแว่วๆ ฟังไม่ได้ศัพท์]
[ถอนใจแรง]
[เสียงพูดคุยจอแจ ฟังไม่ได้ศัพท์]
[ถอนใจ]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงโทรศัพท์ดังบี๊บ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หายใจหอบ]
[เสียงรถเบรกเอี๊ยด เสียงแตร]
[ผู้หญิง] โธ่เอ๊ย วิ่งไม่ดูเลยอะ
[หายใจหอบ]
[หายใจสั่น]
[เสียงวิ่งผ่านดังฟึ่บ]
[หายใจหอบ]
[หายใจแรง]
[ถอนใจเบาๆ]
[หายใจแรง]
[ถอนใจเบาๆ]
[หายใจแรง]
[เสียงค้างคาวบิน]
[เสียงกระเทก]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงออกแรง]
[เสียงต่อสู้กัน]
แปลกจังแฮะ
ทำไมไม่ตายล่ะ
[ผู้ชาย] ปกติถ้าขนาดนี้
ต้องคอหักตายไม่ก็ไส้แตกกระจุยกระจายไปแล้วสิ
ถ้าเป็นคนน่ะนะ
[เสียงต่อสู้กัน]
[เสียงออกแรง]
[ครางเจ็บปวด]
แกเป็นใครกัน
ฆ่ามาดามนาทำไม
ฆ่าโอกีฮุนด้วยหรือเปล่า ทั้งหมดนี่ฝีมือแกเหรอ
[หัวเราะ]
เรา…
พวกเดียวกันสินะ
[เสียงแทง]
[ครางเจ็บ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ครางเจ็บปวด]
ขอเช็กหน่อย
[เสียงออกแรง]
แกเป็นใครวะ หา
[หายใจแรง]
นี่คุณ เป็นไรไหม
เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
[หายใจแรง]
[เสียงกดโทรศัพท์]
[หายใจแรง]
[จางโฮแจ] ฮัลโหลครับ ที่นี่มีคนถูกแทงครับ
รีบมานะครับ ด่วนเลย
[หายใจแรง]
[หายใจกระหืดกระหอบ]
[จางโฮแจ] ไหวไหมครับ
[หายใจแรง] ทนอีกนิดนึงนะ รถฉุกเฉินกำลังมาแล้ว รออีกเดี๋ยวนะ
[หายใจสั่น]
[จางโฮแจ] นี่ คุณ… นี่ คุณ
ตั้งสติไว้ก่อนสิครับ นี่ คุณ
[หายใจแรง]
[จางโฮแจ] อย่าหลับนะครับ นี่ คุณ ฟื้นสิ
[หายใจเฮือก]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เช้ามา]
[ผู้ชาย] ตื่นแล้วเหรอครับ
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
คือผมเห็นคุณหลับสบาย
ผมเลยตั้งใจไม่ปลุก
นายท่านจาง
[ถอนใจ]
เป็นอะไรครับ
หรือว่า คุณฝันถึงอะไรไม่ดีงั้นเหรอครับ
[สะอื้น]
ฉันฝันร้ายมากๆ เลย
[หายใจสั่น]
ฝันน่ากลัวมาก
แถมเหงาด้วย
[หายใจแรง]
ฝันมัน… ก็แค่ฝันแหละครับ
อย่าไปใส่ใจมันนักเลย
[หายใจสั่น]
[หายใจแรง]
[ถอนใจเบาๆ]
ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่ไปไหนหรอก
ผมจะอยู่แบบนี้
ข้างๆ คุณตลอดไปเลย
[เสียงเปิดประตู]
[เพลงเศร้าบรรเลง]
[พยาบาล] ทางนี้เลยค่ะ
ปล่อยมือคนไข้ได้แล้วค่ะ คนไข้เสียเลือดมากต้องรีบรักษาค่ะ
[ถอนใจ]
[เพลงจบ]
(จอนซึง)
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
ครับ ท่านประธาน
เปล่าครับ ผมอยู่เลเวลหนึ่ง
ครับ
เมื่อคืนเหรอครับ
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
[ดนตรีเครียดบรรเลง]
(ฆาตกรรมหญิงวัย 40 เจ้าของบาร์แจ๊ส นัยน์ตาศพได้รับความเสียหาย)
เดี๋ยวผมสืบเองครับว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ต้องห่วงเลยครับ ผมจะจัดการไม่ให้ท่านต้องกังวล ครับ
[เสียงโทรศัพท์ดังบี๊บ]
โทรหาซึงโจหน่อยซิ
ครับ รับทราบครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
คนไข้ฉุกเฉินเมื่อกี้หายไปไหนรู้ไหมครับ
อ๋อ ฉันไม่เห็นเลยนะคะ
[ถอนใจ]
เอ่อ เป็นยังไงบ้างครับ ผู้หญิงคนนั้นเขาโอเคไหมครับ
ตอนนี้คนไข้เขาหายตัวไปน่ะครับ
[หมอ] เรากำลังตามหา ในตึกโรงพยาบาลกันอยู่ครับ
- [ดนตรีเครียดบรรเลง] - แต่เหมือนว่า เธอน่าจะออกไปข้างนอกแล้ว
[จางโฮแจ] เดี๋ยวนะ
อะไรกันเนี่ย
[หายใจแรง]
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงประตูปิดดังปัง]
[ถอนใจแรง]
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
โธ่ ไม่เห็นต้องเรียกกันออกมาหมดเลยนี่ครับ
[ร้องเจ็บ ร่างกระแทกพื้น]
[เสียงออกแรง]
ขู่กันด้วยวิธีนี้มันล้าสมัยไป
[เสียงกระแทกดังปัง]
[เสียงร้องเจ็บ]
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
[เสียงครางเจ็บ]
[หายใจแรง]
อย่าไปก่อปัญหาอีกล่ะ อย่าทำอะไรตามใจชอบด้วย
เพราะผมทำตามใจชอบไง เลยจัดการเรื่องไอ้โอกีฮุนได้
ก็รู้ดีนี่
เวลาฉันพูดอะไรอยู่ แกแค่ฟังก็พอ
ไม่อึดอัดเหรอที่ต้องอยู่แบบนี้
จะอยู่หลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่
จากกำลังที่เรามี เราก็ใช้ชีวิตตามต้องการได้แล้วนี่
[ร้องเจ็บ]
[ครางเจ็บ]
กำลังที่ควบคุมไม่ได้ มันไม่ใช่กำลังที่แท้จริงหรอก ซึงโจเอ๊ย
ก็แค่ความเฉื่อยชาไม่เป็นระเบียบ และความรุนแรงนั่นแหละ
อยู่เงียบๆ สักพัก อย่าให้ฉันได้ยินเรื่องแกล่ะ
[ผู้ชาย] แกน่ะอยู่เฉยๆ ไปซะ
จนกว่าเรื่องราวที่แกไปก่อเอาไว้มันจะซาลง
[เสียงฮึดฮัด]
ถ้าแกก่อเรื่องอีกรอบละก็ ฉันจะให้แกไป อธิบายเรื่องทั้งหมดต่อหน้าท่านประธานเองเลย
ถ้าจะเอางั้นก็ตามใจนะ
[ถอนใจ]
[หายใจสั่น]
[ซึงโจ] แน่ใจเหรอว่าตายแล้ว
พี่โฮแจน่ะ
เขาตายแล้วจริงๆ น่ะเหรอ
นี่ ซึงโจ อย่าเอ่ยชื่อนั้นออกมาจากปากแกอีกนะ
ไม่งั้นตาย
- [ไม่ได้ยินเสียง] ไอ้สัตว์ - [เสียงกระแทกพื้น]
(สถานีตำรวจจงโน)
เฮ้อ…
นี่ก็เหยื่อรายที่หกแล้วนะเว้ย
คนร้ายแม่งไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย
นอกจากวิธีสังหาร เหยื่อแต่ละรายก็ไม่ได้มีความเชื่อมโยงกันเลย
รูปแบบก็ไม่มี
[ถอนใจแรง]
[ถอนใจ]
- [ผู้กองถอนใจ] - [ผู้ชาย] ให้ตาย
ทางนั้นรวบรวมอะไรได้บ้างไหม
สายสืบโน
นี่ โนจีซู
ได้อะไรบ้างไหม
- ยังค่ะ ไม่เจออะไรเป็นพิเศษเลย - แล้วไง
คะ
[ผู้กอง] แล้วเธอมัวนั่งทำพระแสงอะไรอยู่เล่า นั่งไปแล้วไม่ได้อะไรสักอย่าง
ฉันก็…
บอกแล้วนะว่าให้ตามติดจางโฮแจ
แล้วใครบอกให้เธอมานั่งอยู่ที่โต๊ะ ฟังเพลงไปวันๆ เนี่ย
[เสียงโทรศัพท์]
งั้นฉันไปก่อนนะคะ
[ถอนหายใจยาว]
(อึลจีโร)
นี่เขายังไม่เข้ามาอีกเหรอ
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงมอเตอร์ไซค์]
[เสียงเบรกดังเอี๊ยด]
[เครื่องยนต์ดับ]
[ผู้หญิง] ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าบ้านนางแอ่นเงินอยู่ที่ไหน
มาดามนาเองก็คงไม่รู้ถึงขั้นนั้นหรอก
เพราะส่วนใหญ่แล้ว เขาส่งข้อความหากันอย่างเดียวเลย
เหมือนจะโทรหากัน เฉพาะตอนที่มีเรื่องด่วนเท่านั้น
ฉันว่าไม่มีใครเคยเจอ หรือว่าเห็นหน้านางแอ่นเงินสักคนเลย
[ดนตรีหยุด]
ทำไมวังเวงจังล่ะ
[ผู้หญิง] ปัดโธ่
ก็อย่างเขาว่ากันนั่นแหละว่าคนเราไม่รู้วันพรุ่งนี้
ใครจะคิดมาดามนาจะจากไปแบบนี้
[ถอนใจเบาๆ]
[หายใจเฮือกตกใจ]
ทำไมให้เยอะจังเลย
ไหนบอกว่าหลานเพิ่งเรียนจบไงครับ เอาไว้ซื้อชุดให้หลานสิ
[หัวเราะดีใจ]
จะว่าไปหลานฉันก็เพิ่งจะสอบเข้าทำงานมาแน่ะ
สอบรอบเดียวแต่ผ่านฉลุยหมดเลย ผ่านยันรอบสัมภาษณ์เลยนะ
ได้งานแล้วด้วยเหรอครับ
สอบได้ที่จอนซึงเภสัชกรรมแน่ะ
[หัวเราะ]
[สูดลมหายใจ] ว่าจะซื้อสูทสวยๆ ให้เขาใส่อยู่พอดีเลย
ขอบใจนะประธานจาง
ประธานคือพี่ยงกิลต่างหากครับ
โอ๊ย แอนเทนน่าอย่างเรารู้กันหมดนั่นแหละ ว่าคนที่หาเลี้ยงบริษัทบูกังคือนายท่านจาง
ใครนะครับ
หือ
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
เมื่อกี้เรียกผมว่าอะไรนะครับ
ก็ แหม…
เมื่อก่อนที่ตรงนั้นเคยเป็นโรงรับจำนำมาก่อนนี่นา
มีชื่อว่าคลังสมบัติทอง
[ผู้หญิง] เขาเป็น เจ้าของที่นั่นน่ะ
เขาเป็นคนดีมากเลยแหละ ตั้งแต่สมัยรุ่นแม่ของฉันแล้ว
[หัวเราะ]
อย่างงั้นเหรอครับ
ชื่ออะไรนะครับ
คนเรียกเขา
ว่านายท่านจางน่ะ
นายท่านจาง
[ครางเจ็บ]
[หายใจแรง]
[ผู้ชาย] ผลการทดลอง เอ 0-67 ครับ
รอบนี้คืบหน้าไปไกลเท่าไหร่แล้วล่ะ
เรายังข้ามขั้นที่สองไปไม่ได้สักทีครับ
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดเดินกระทืบเท้า]
[เสียงคำราม]
[หายใจสั่น]
[เสียงประตูกระแทกดังปัง]
[เสียงคำราม]
อย่ากลัวสิ เมื่อไหร่ที่มันสัมผัสได้ว่าแกกลัว ตอนนั้นแหละที่มันจะขย้ำแก
[เสียงคำราม]
- [เสียงตบโลหะดังปัง] - [เสียงคำราม]
[คำรามลั่น]
[เสียงคำราม]
[คำรามลั่น]
[คำรามแหลมลั่น]
[คำรามลั่น]
นิ่งเอาไว้นะ อย่าขยับ
[ครางกลัว]
[คำรามลั่น]
[ร้องกลัว]
ช่วยผมด้วยครับ
[ร้องกลัว]
แกอย่าไปหลบตามันสิ ทนไว้
ไม่ไหวแล้ว
[ร้องกลัว] ไม่!
- [เสียงแทง] - [ร้องเจ็บปวด]
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
[เสียงคำราม]
จะเอาแต่รายงานผล ที่มันล้มเหลวให้ฉันฟังถึงเมื่อไหร่ล่ะ
ถ้าแกควบคุมไอ้พวกที่อยู่ข้างล่างนั่นไม่ได้
เราจะก้าวไปขั้นต่อไปได้ยังไงกัน
ถ้าแกยังเฉื่อยแฉะจนไม่ได้ผลลัพธ์อะไรอยู่แบบนี้
สงสัยต้องพาตัวไอ้หมอนั่นกลับมาแล้วละ
ผมจะหาวิธีให้ได้ครับ
ท่านประธานคนก่อน เขาตั้งใจฝังนาจินไว้ในหัวของแก
เพราะหมายมั่นให้แกปกป้องจอนซึง
และอุทิศตนเต็มที่เพื่อสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
ถ้าแกยังผิดพลาด ยังล้มเหลวไม่เป็นท่าแบบนี้ต่อไปเนี่ย
ก็จำเอาไว้ให้ดีว่าแกถูกเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ
ผมไม่เคยลืมเลยครับ
ไม่เคยเลยสักครั้ง
[เสียงออกแรง]
[ถอนใจแรง]
ซึงโจล่ะ
ผมว่ากล่าวตักเตือนเรียบร้อยครับ คงสงบเสงี่ยมไปสักพัก
บอกมันซะว่าถ้ามันก่อเรื่องอีกรอบ ตอนนั้นมันได้ถูกจับขังลืมแน่
ฆ่าแกงคนเนี่ยนะ
นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว
[ถอนใจ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
[เสียงสูดกินบะหมี่]
จะซื้อมาทำไม หือ อืดหมดแล้ว เสียดายว่ะ
[สูดลมหายใจ] ได้ยินว่าที่นี่เคยเป็น โรงรับจำนำนะพี่ ชื่อคลังสมบัติทองน่ะ
อ๋อ เหรอ
[เสียงสูดกินบะหมี่]
- เห็นว่าเจ้าของชื่อนายท่านจางนะ - [ไอสำลัก]
[ไอสำลัก]
[ไอ]
คุณยายแอนเทนน่าเขายังรู้เลย พี่ไม่รู้บ้างเหรอ
ไม่รู้สิ [ไอ] อาจจะเคยได้ยินแต่ว่าลืมไปแล้วมั้ง
[ถอนหายใจ] อะไรอีกเล่า
[สูดลมหายใจ]
ถามเฉยๆ นะพี่
หนึ่งปีก่อนที่ผมจะประสบอุบัติเหตุน่ะ
ยังมีเรื่องอะไรที่ผมควรรู้ไหม
ก็ไม่มีนะ
เรื่องที่แกควรรู้ ฉันว่าฉันเล่าให้ฟังหมดแล้ว ทำไมเหรอ
[ควอนยงกิล] สงสัยอะไรอีกล่ะ
คือผมก็ไม่รู้ว่าผมต้องรู้เรื่องอะไรอีกบ้าง
คือเท่าที่ผมจำตัวเองได้น่ะ
ก็มีแค่ตอนหลังเกิดเรื่อง
ส่วนความทรงจำก่อนเกิดเรื่อง พี่ก็เป็นคนเล่าทั้งนั้นนี่
[เสียงจุ๊ปาก ถอนใจ]
- นี่ โฮแจ เชื่อใจฉันไหม - เชื่อสิ
แล้วก็รู้ใช่ไหมว่าไม่มีใครบนโลกนี้ จะห่วงแกมากเท่าฉันอีกแล้วน่ะ
เอ้อ รู้สิ
เพราะงั้นฟังพี่นะ
ตัวแกในตอนนี้น่ะ ดีกว่าตอนเกิดเรื่องมากเลย
เอ่อ การจำทุกอย่างที่ผ่านมาได้น่ะ มันไม่ได้ดีเสมอไปหรอก
พอเห็นแกฉันก็เลยได้เข้าใจ ว่าทำไมการลืมเลือนถึงเป็นพรแก่มนุษย์
ไหนๆ ก็ได้รีเซ็ตใหม่แล้ว ก็ไม่เลวนี่ที่จะมูฟออนไปใช้ชีวิตใหม่น่ะ
[สูดลมหายใจ]
ชีวิตผมเคยห่วยมากเลยเหรอ
จริงจังเป็นสารคดีเลย ปัดโธ่เว้ย
ฉันไม่ได้หมายความอย่างงั้นสักหน่อย
ก็พี่บอกไหนๆ รีเซ็ตแล้ว ให้มูฟออนไปใช้ชีวิตใหม่นี่
ไม่ได้หมายความว่าชีวิตผมก่อนเกิดเรื่อง มันโคตรอาภัพ
ไม่ก็โหลยโท่ยมากอะไรแบบนั้นหรอกเหรอ
ยังไงแกก็ประสบอุบัติเหตุ แถมเสียความจำไปแล้ว
ผมสงสัยเรื่องความทรงจำ
จริงๆ นะพี่
นี่โฮแจ
[สูดลมหายใจ ถอนใจ]
บอกหน่อยได้ไหม
เมื่อก่อนผมเป็นยังไง
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
ผมมันโหลยโท่ยขนาดไหนกันเชียว
นะ
[สูดลมหายใจ]
ชีวิตแก
เหลวแหลก เละเทะ แถมดูไม่ได้สิ้นดีเลยละ
[ควอนยงกิล] แกทั้งหดหู่ ทุกข์ทน ไม่มีความสุขด้วย
เห่ยไม่รู้จะเห่ยยังไง
แกเพ้อกระวนกระวาย ระแวง นอนไม่หลับ เหมือนคนเกาะขอบประตูนรกอยู่ทุกวัน
แกโมโหแล้วก็คุมตัวเองไม่ได้ เดี๋ยวก็เที่ยวก่อเรื่อง เดี๋ยวก็พังทุกอย่างเละเทะ
เพราะฉะนั้นนะ ชีวิตแกไม่มีอะไร ให้ย้อนไปสนใจหรอก ไม่มีอะไรให้สงสัยด้วย
แกน่ะก็แค่คิดและเชื่อในสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า แล้วก็สนุกกับมันก็พอ
ตอนนี้ข้างหน้าแกมีจาจังมยอนวางอยู่ ที่แกต้องทำก็แค่กินมันให้อร่อยก็พอแล้ว
[ถอนใจเบาๆ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
พี่คงลำบากมามากเลยเนอะ
คือว่าโฮแจ…
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(หมายเลขที่ไม่รู้จัก)
ฮัลโหลครับ
[ผู้หญิง] ฉันเองค่ะ
อยู่ไหนครับ
แล้วที่เจ็บตัวล่ะ โอเครึยัง
[ผู้หญิง] ฉันเข้าไปแป๊บนึงได้ใช่ไหม
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
เฮ้ย นี่
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลง]
[ถอนใจ]
เกิดอะไรขึ้นน่ะครับ
ข้อเสนอของคุณ
ยังมีผลอยู่ไหม
ที่ชวนอยู่ฝ่ายเดียวกัน
ตกลงตอนนี้ยังทันไหม
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(เอ็ม)
ฮัลโหลครับ
[เสียงดังกรุ๊งกริ๊ง]
[เสียงกระดิ่งลมดังกรุ๊งกริ๊ง]
[เพลงปิดเรื่องบรรเลง]