POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Zawsze to samo.
Zżera mnie głód, gdy utracę dużo krwi lub jestem wycieńczona.
Muszę się pożywić.
Niedobrze.
Od tej chwili czeka cię tylko szczęście.
KONCERN BUJANG WICEPREZES JANG HO-JAE
ZADZWOŃ DO MNIE
KONCERN BUJANG
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY WSPOMNIENIEM A NIEBYTEM
ODCINEK 3: OKRUCHY WSPOMNIEŃ
Proszę usiąść.
Napije się pani czegoś? Kawy? Coś innego?
Jak pogadamy.
Najpierw przedstawmy się.
Podałem już swoje imię.
A pani?
Nie mam żadnego.
Nie poznam imienia swojej współpracowniczki?
Skoro współpracujemy,
pomińmy te błahe sprawy.
Jak pani rana?
Wszystko gra?
Była pani poważnie ranna.
Przyjmijmy dwie zasady.
Żadnych pytań osobistych i robi pan to, co powiem.
I żadnego bratania się?
Nieprzyjazna z pani partnerka.
Zadzwonię do pani Na.
Ale ona nie żyje.
Zabójca ma jej telefon.
Był też ostatnią osobą, która chciała mi zlecić robotę.
Co to była za praca?
Wygląda znajomo?
Co porabiasz?
Jesteś na warunkowym. Nie włócz się.
Nie piernicz. Zamkniesz mnie, aż stanę się żywym trupem?
Jak inaczej zapanować nad kimś tak nieobliczalnym?
Czego się tak boisz?
To dlatego próbujesz nas ograniczać i kontrolować.
Obawiasz się,
że staniemy się groźni.
Czy dlatego Ho-jae przeszedł operację?
Działał mi na nerwy.
Zawadzał.
Był wkurzający.
Dlatego.
Wierzysz, że możecie nas kontrolować?
Umiem kontrolować najina w twojej głowie.
Wracaj do swojego pokoju.
Spotkałem kogoś podobnego do nas.
SREBRNODZIÓB
Dzwoni do mnie.
Halo?
Szukasz mnie?
Wiesz, kim jestem?
Skąd?
Ona jest z tobą?
Niebywałe.
Wciąż żyje. Musi być jedną z nas.
- O czym ty mówisz? - Zakładam, że dobrze wiesz.
Nie wiem. Dlatego pytam. Powiedz to wprost.
O co ci chodzi?
Odpowiadaj.
- Kto to był? - Ho-jae.
Jest z nią.
Co teraz? Znów zadzwonimy?
Poczekajmy.
Ale…
mówił, że pani jest jedną z nich.
Wie pani, o co mu chodziło?
Jesteś jedną z nas.
Nie.
PANI NA SPOTKAJMY SIĘ WIECZOREM
Odpisał. Chce się spotkać.
WYBIERZ MIEJSCE
Gotowe. Tylko tyle od ciebie potrzebowałam.
„Tylko tyle”?
Idę sama.
To jakiś żart?
Pomogłem ustawić spotkanie. Proszę posłuchać.
To mnie wrabiają jako podejrzanego.
Chce spotkać mnie.
Pewnych rzeczy należy unikać.
Wmieszaj się w nie, a życie stanie się piekłem na ziemi.
Nie da się tego zmienić…
ani cofnąć czasu.
Całe życie może stać się koszmarem.
Grozi mi pani czy to wyraz troski?
Szczerze chcę pana odwieść.
Nie podoła mu pan.
To wezwijmy policję.
Moim celem jest złapanie go, a nie eskalacja.
A jeśli wezwiemy policję, a on postanowi się ukryć?
Przegrana sprawa.
Szuka mnie.
Chce spotkać mnie, nie panią.
Lekkomyślność to nie to samo co brawura.
Wolę zginąć, niż pozwolić komuś samemu stawić czoła niebezpieczeństwu.
Mieliśmy być po jednej stronie. Więc pojedziemy razem.
Spotkają się?
Tak, umówili się z podejrzanym, który ma telefon pani Na.
Czas i miejsce?
Niepotwierdzone. Zamierzam ich śledzić.
Postaram się o wsparcie. Proszę jechać za nimi.
Chwila, co ty robisz? Z kim chcesz się spotkać?
Z zabójcą właścicielki Baru Sowa. Według niej to też morderca z motelu.
To wezwij gliny. Nie idź tam!
Jeśli to zrobimy, a on się dowie, tylko się ukryje i sprawa się rypnie.
Kto tak twierdzi?
Ona.
Ufasz jej? Ile razy ją spotkałeś.
- Nie mam pewności. Chyba dwukrotnie. - Hej.
- Znasz w ogóle jej imię? - Pani Srebrnodziób?
- Co ona robi? - Odnajduje ludzi.
Wiedziałem!
Ona jest szemrana i zagadkowa.
Zamierzasz ślepo za nią podążać? To nie w twoim stylu.
Wiem o tym.
Ale – o dziwo – ufam każdemu jej słowu.
Spodobała ci się, bo jest ładna!
Otrząśnij się!
A jeśli jest wspólniczką zabójcy?
Może cię wkręcają?
Zamordowano jej najlepszą przyjaciółkę. Yong-gilu, postaw się na jej miejscu.
Nie postradałbyś zmysłów, gdyby ktoś mnie tak zabił?
Chwila. Dlaczego nas w to wplątujesz?
Zabolało.
Postradałbyś zmysły czy nie?
Pewnie, że tak!
Szukałbyś sprawcy jak opętany?
No wiadomo!
- Będziesz naszym wsparciem? - No tak…
Dzięki, stary.
Świrnięty… Niech cię diabli!
Ubierz się ciepło.
Chwila.
Trzy razy.
Spotkałem ją już trzykrotnie.
To ty, Jong-hyeoku?
Tak, babciu.
Jejku, musisz być wycieńczony.
- Nic mi nie jest. - Dobrze sobie radzisz.
Idź umyć ręce.
- Najpierw zjedzmy. - Dobra.
Jutro zaczynasz szkolenie?
Tak, potrwa miesiąc.
Jakie szkolenie tyle trwa?
To ponoć normalne dla nowo zatrudnionych.
Co to jest, babciu?
Co takiego?
Jak to co? Nowy garnitur.
Dostałam premię!
Serio? Od pani Na?
Nie, od mistrza Janga.
Jakiego mistrza?
Nieważne.
Usiądźmy i zjedzmy.
Dobrze.
Ile ugotowałaś!
Przez jakiś czas nie będziesz jadał domowych posiłków.
Ho-jae.
Po raz ostatni ci mówię…
Wrócę.
Przestraszony?
Nic a nic.
- Ktoś tu ma wymyślne gadżety. - Są dwukierunkowe.
No i to.
Jakby było źle, trzeba rzucić mocno o ziemię.
Same odpalą.
Skąd ten sprzęt?
Jest pani emerytowanym żołnierzem? Byłym agentem służb?
Działają dwie-trzy minuty.
Wystarczy rzucić w odstępach i starczy czasu, aby pobiec do auta.
Znów miesza mi pani we łbie. To wyraz troski czy groźba?
Mamy siebie wzajemnie nie spowalniać.
Po co ukrywa pani swoje imię?
Ma pani z nim problem?
A może ukrywa pani sekret, którego nie wolno ujawnić?
Panno Srebrnodziób. Słyszy mnie pani?
- Halo? Kontrola mikrofonu. - Proszę się skupić.
Dobra, przyjąłem.
Pewnie już tu jest. Idę do R2.
Panno Srebrnodziób,
jest pani w drodze?
Gdzie pani jest?
Panno Srebrnodziób.
Co to było?
To chyba pułapka.
Musi pan uciekać.
Teraz!
Gdzie pani jest? Nic się pani nie stało?
Idę. Biegnij dalej!
Momencik.
Jang Ho-jae, ty idioto.
Tędy!
Co to było? Oni są ludźmi?
Najpierw zwiejmy.
Od teraz to moja walka.
Co to znaczy?
Przy panu nie mogę swobodnie walczyć.
Co?
Przykro mi.
- Kim ty, do licha, jesteś? - Cześć.
Ho-jae.
Kopę lat.
Nie, moment. Spotkaliśmy się przelotem.
Gdy dźgnąłem tę kobietę.
To ciebie zwą Srebrnodziób?
Sam się przedstaw, potem pytaj.
Co z was za dranie?
Współpracujesz z zabójcą pani Na?
Ty draniu.
Aż tak się nas bałeś?
- Stąd ta sfora ludzi? - Ponoć przeszedłeś operację.
Chciałem osobiście sprawdzić, czy naprawdę straciłeś wspomnienia
i czy rzeczywiście nic nie ocalało.
Jebane sukinsyny.
Nie taki był układ.
Kurczę, ale nuda.
Na więcej cię nie stać?
Nie przestawaj.
Nie przestawaj, dupku.
Wszyscy, którzy tu dziś przyszli,
zginą.
Nie rób tego.
Nie, ty draniu!
Mistrzu Jang.
Nie…
Wszystko dobrze?
Mistrzu Jang.
Nie.
Nie zasypiaj.
Nie!
Wykończ ich.
Musisz wstać. Nie.
Błagam, wstawaj!
Ho-jae, szybko, wsiadaj!
Za nimi!
Zostawcie ich.
Nie ma potrzeby.
Wkrótce odkryją…
co takiego uratowali.
Ona nie żyje?
Mów. Czy ta kobieta nie żyje?
Jakie to popaprane!
- Co się dzieje? - Jedź do szpitala.
- Co? - Gaz do dechy.
- Gazu! - Do szpitala? Chwila.
Co?
Co jest grane?
Jest dobrze?
Nie odzyskała w pełni sił po obrażeniach sprzed dwóch dni.
Muszę się pożywić.
Do tego straciła ogrom krwi wskutek odnowienia rany.
To wręcz niemożliwe, aby oparła się głodowi i żądzy.
Muszę się pożywić.
Traci pani dużo krwi. Trzeba to zatamować.
Zatrzymaj samochód!
- Zatrzymaj samochód! - Co robisz?
- Stój! - Oszalałaś?
- Puść mnie! - Nie rób tego!
Yong-gilu.
Żyjesz?
Obudź się.
Muszę się pożywić.
- Muszę się pożywić. - Muszę się pożywić.
- Niedobrze. - Panno Srebrnodziób!
- Muszę się pożywić. Muszę… - Co się stało?
Odejdź ode mnie!
Przepraszam.
Odsuń się ode mnie.
Nie zbliżaj się.
Jedźmy do szpitala. Może pani umrzeć!
Zanim to się stanie…!
Zanim to się stanie…
mogę cię zabić.
Mogę cię zaatakować, dlatego, proszę…
Proszę, odejdź już.
Proszę…
Nie wiem, dlaczego tak się zachowuję.
Ale…
właśnie wpadło mi imię do głowy.
Panno Yoon Chae-ok.
Napisy: Przemysław Stępień