[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[เสียงลมพัด]
(สัตว์สยองกยองซอง 2)
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[เสียงดื่มน้ำดังอึกๆ]
[เสียงขวดน้ำดังกรอบแกรบ]
[เสียงดื่มน้ำดังอึกๆ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ผู้หญิง] แบบเดิมทุกครั้งเลย
ความหิวมาเยือนตอนแรงเหลือน้อย หรือไม่ก็เสียเลือดมาก
[เสียงในใจ] ฉันต้องการเขมือบ
ฉันต้องการเขมือบ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[ผู้ชาย] เฮ้ย
- [เสียงแทง] - [ร้องเจ็บปวด]
[เสียงผู้ชายร้องเจ็บปวด]
[เสียงผู้ชายร้องครวญคราง]
[ผู้หญิง] ไม่ได้การแล้ว
[เสียงเปิดประตู]
- [เสียงประตูปิดดังปัง] - [หายใจหอบสั่น]
[เสียงเปิดปิดลิ้นชัก]
[หายใจแรง]
[เสียงกล่องกระทบพื้น]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[คราง หายใจเฮือก]
[ถอนใจ]
[หายใจแรง]
[หายใจสั่น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
ต่อจากนี้ไป คุณจะมีแต่โชคดี
[เสียงเอามือทุบพื้น]
[หายใจเฮือก]
[หายใจแรง]
[เสียงดังโครมคราม]
(คาราเมลนม)
[ดนตรีหยุด]
(จางโฮแจ รองประธานบริษัทบูกัง)
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
(ติดต่อมานะ)
(บริษัทบูกัง)
[ผู้คนร้องดีใจสนุกสนานไม่ได้ยินเสียง]
[เสียงเปิดประตู]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างการจดจำและการลืม)
(ตอนที่ 3 เศษเสี้ยวความทรงจำ)
(บริษัทบูกัง)
[เสียงเปิดประตู]
เชิญนั่งครับ
[เสียงแก้วกระทบกัน]
ดื่มอะไรไหมครับ กาแฟ หรือเอาเป็นน้ำอื่นดีครับ
คุยงานเลยดีกว่าค่ะ
[หัวเราะหึ]
มาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่าครับ
[จางโฮแจถอนใจ]
ผมบอกชื่อผมไปแล้ว คุณล่ะชื่ออะไรครับ
ฉันไม่มีชื่อหรอกค่ะ
จะร่วมมือกันแบบไม่บอกชื่อเนี่ยนะครับ ฝ่ายเดียวกันแท้ๆ
ก็เพราะฝ่ายเดียวกันไง
ข้ามพวกพิธีรีตองไปเถอะ
[หัวเราะเบาๆ]
ที่บาดเจ็บล่ะครับ
หายแล้วหรือยัง
วันนั้นคุณบาดเจ็บหนักเลยนี่
เรามาตั้งกฎกันสักสองข้อนะ
ไม่ถามซอกแซกเรื่องส่วนตัว
แล้วก็ทำตามที่ฉันสั่งซะ
[หัวเราะ]
ชื่ออะไรก็ไม่บอก เป็นยังไงบ้างก็ห้ามถาม
กระด้างกระเดื่องกับพวกเดียวกันจังเลยนะครับ
เดี๋ยวฉันจะโทรเข้าเบอร์มาดามนา ตอนนี้เลยนะคะ
มาดามนาตายแล้วนี่ครับ
ฆาตกรมีมือถือมาดามนาอยู่ค่ะ
แล้วคนสุดท้ายที่มาจ้างงาน
ก็หมอนี่แหละ
[ดนตรีเปียโนบรรเลงเบาๆ]
[จางโฮแจ] งานอะไรเหรอครับ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
คุณว่าเหมือนใครคะ
[ซึงโจ] ทำไรอยู่
โดนคุมประพฤติอยู่ ใครให้มาเพ่นพ่านได้
อะไรเนี่ย
จะขังผมไว้ในห้องให้ตายทั้งเป็นเลยหรือไง
ก็ถ้าหากว่าทำแบบนั้นแล้ว มันจะช่วยให้ควบคุมคนอย่างแกได้น่ะนะ
กลัวอะไรนักหนาเนี่ย
เลยพยายามกดขี่ควบคุมเราไม่ใช่หรือไง
ก็เพราะว่ากลัว
กลัวเราจะเป็นภัย
เพราะแบบนั้นเลยผ่าตัดพี่โฮแจเหรอ
ก็มันกวนโอ๊ย
กวนประสาทไม่หยุดไงล่ะ
มันน่ารำคาญ
นั่นแหละ
[หัวเราะหึ]
คิดว่าทำแบบนั้นจะควบคุมเราได้อย่างงั้นเหรอ
เอาเป็นว่าฉันรู้วิธีควบคุมนาจิน ที่อยู่ในหัวของก็แกแล้วกัน
กลับห้องแกไปได้แล้วไป
ที่จริงผมเจอพวกเดียวกันข้างนอกด้วย
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[หัวเราะหึ]
(นางแอ่นเงิน)
ยัยนี่ไง
ฮัลโหลครับ
[จางโฮแจ] ตามหาฉันอยู่เหรอ
รู้จักฉันด้วยเหรอ
รู้จักได้ไง
นี่อยู่กับยัยนั่นงั้นเหรอ
[หัวเราะ] สุดว่ะ
โดนหนักเบอร์นั้นยังรอดมาได้เนี่ย พวกเดียวกันจริงด้วยแฮะ
พูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย
อย่าทำเป็นไขสือไปหน่อยเลย
ไม่รู้จริงๆ ไม่ได้ไขสือ เพราะงั้นพูดให้มันรู้เรื่องหน่อย
สรุปยังไง
หมายความว่าไง
[เสียงวางสาย]
[หัวเราะหึ]
- ใครโทรมา - พี่โฮแจ
เขาอยู่กับยัยคนนั้นน่ะ
เอาไงดีครับ โทรไปอีกรอบไหม
รอดีกว่าค่ะ
ว่าแต่…
เห็นเขาว่าคุณเป็นพวกเดียวกับเขาน่ะ
[จางโฮแจ] มันยังไงเหรอครับ รู้อะไรบ้างไหม
เราพวกเดียวกันสินะ
ไม่รู้ค่ะ
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(มาดามนา: คืนนี้มาเจอกันหน่อย)
เขาส่งมาครับ
ชวนให้ไปเจอน่ะ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
(บอกสถานที่มา)
[ผู้หญิง] เรียบร้อยค่ะ
หน้าที่คุณมีแค่นี้แหละ
แค่นี้งั้นเหรอ
เดี๋ยวฉันไปเองคนเดียวค่ะ
บ้าหรือเปล่าครับ
ผมอุตส่าห์ช่วยนัดมันให้นะ มาแค่นี้อะไร
นี่คุณ
คนที่โดนปรักปรำเป็นแพะคือผมนะ
แล้วคนที่มันอยากเจอก็ผมเหมือนกัน
ชีวิตคนเรามีบางสิ่งที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยค่ะ
ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้น ชีวิตคุณได้ดิ่งเหวในพริบตาแน่
จะย้อนทุกอย่างกลับไป
หรือถอยกลับไม่ได้แล้วนะ
คุณอาจต้องใช้ชีวิต เหมือนติดอยู่ในฝันร้ายไปตลอดกาลก็ได้
นี่พยายามขู่ผมหรือเป็นห่วงผมกันแน่ครับ
ฉันกำลังพยายามห้ามคุณ
คุณต่อกรกับคนพวกนั้นไม่ไหวหรอก
งั้นก็เรียกตำรวจสิครับ
เป้าหมายฉันคือจับหมอนั่น ไม่ใช่ทำเรื่องให้ใหญ่โตขึ้นนะคะ
เกิดเราบุ่มบ่ามเรียกตำรวจมา แล้วมันหนีไปซ่อนที่ไหนล่ะ
แบบนั้นก็ได้จบเห่พอดีสิ
คนที่มันหาอยู่คือผมนะ
เขาไม่ได้อยากเจอคุณ แต่ว่าอยากเจอผมต่างหากล่ะ
คุณรู้ความแตกต่าง ระหว่างบุ่มบ่ามกับกล้าหาญใช่ไหม
เอาเป็นว่าคนอย่างผมเนี่ยขอยอมตาย ดีกว่าปล่อยใครไปผจญอันตรายคนเดียว
[ดนตรีเปียโนบรรเลงเบาๆ]
ไหนว่าจะร่วมมือกันไงครับ
ก็ต้องไปด้วยกันสิ
[ผู้กอง] สรุปเขานัดเจอกันเหรอ
ค่ะ เหมือนวันนี้พวกเขาจะไปเจอ คนร้ายที่เอามือถือของมาดามนาไปค่ะ
ที่ไหนกี่โมงล่ะ
[ผู้หญิง] ฉันไม่ทราบข้อมูลขนาดนั้น เลยว่าจะสะกดรอยตามพวกเขาไปเองค่ะ
เดี๋ยวฉันส่งคำร้องไปขอกำลังเสริม ถ้าพวกเขาเคลื่อนไหว เธอตามไปได้เลยนะ
[ควอนยงกิล] เดี๋ยวนะ จะทำอะไรของแกเนี่ย นี่แกว่าจะไปเจอใครนะ
คนที่ฆ่ามาดามบาร์นกฮูก
เธอคิดว่าเป็นคนเดียวกับคนร้ายที่ก่อเหตุที่โมเต็ล
เฮ้ย ถ้างั้นแกก็เรียกตำรวจสิ จะไปเองทำไมเล่า
[จางโฮแจ] เกิดเราเรียกตำรวจแล้ว มันไหวตัวทัน เดี๋ยวมันก็หนีไปซ่อนตัวไง
เป็นงั้นก็จบเห่กันพอดี
- [ควอนยงกิล] ใครว่างั้น - ยัยนั่นไง
เฮ้ย ยัยนั่นพูดอะไรก็เชื่อหมดเลยหรือไงเนี่ย เพิ่งเจอกันไม่กี่รอบเอง
ไม่รู้สิ สองรอบแล้วมั้ง
ให้ตายเถอะ เฮ้ย!
แกรู้หรือเปล่าว่ายัยนั่นชื่ออะไร
- คุณนางแอ่นเงินไง - เธอทำงานอะไร
ก็ตามหาคนหายไงเล่า
เห็นไหม เห็นหรือเปล่า หา
ยัยนั่นทำตัวลึกลับเป็นปริศนาไปหมด หัวจรดเท้าเลย
แล้วแกจะปล่อยจอย เธอว่าไงก็ว่างั้น ทุกอย่างเลยเนี่ยนะ นี่โฮแจตัวปลอมหรือเปล่าวะ
นั่นน่ะสิ
ถึงอย่างงั้น ไม่รู้ทำไมผมเชื่อยัยนั่นหมดเลยแฮะ
ป๊าด! ไหนแกบอก ไม่หลงสาวที่รูปลักษณ์ไงวะ ไอนี่
เฮ้ย ตั้งสติหน่อยโว้ย!
ถ้ายัยนั่นสมรู้ร่วมคิด แกจะทำยังไง
ถ้ารู้เห็นกับฆาตกรต่อเนื่องแล้วหักหลังแกล่ะ
เพื่อนสนิทซี้ปึ้กของเธอโดนฆ่าทั้งคนนะ
พี่ พี่ลองคิดในมุมเธอสิ
สมมติว่าผมโดนฆ่าสภาพดูไม่ได้ พี่จะยังตั้งสติได้ไหม หรือไม่ได้
เดี๋ยวนะ แล้วเราสองคนไปเกี่ยวอะไรด้วย
- ฉันเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะเว้ย - นั่นแหละแล้วพี่จะตั้งสติได้ไหมเล่า
ต้องไม่ได้อยู่แล้วสิวะ
แล้วจะตั้งหน้าตั้งตาตามหาคนร้ายด้วยไหม
- ก็ต้องหาอยู่แล้วสิวะ - จะคอยซัพพอร์ตเราด้วยหรือเปล่า
- ฉันก็ต้องซัพพอร์ตอยู่แล้วสิ - ขอบคุณนะครับพี่
[ถอนใจ] โว้ย! ให้ตายเถอะ จะบ้าตายจริงๆ เลย
ข้างนอกหนาวนะพี่
เดี๋ยวนะ
สามรอบแล้วนี่
นี่เราเจอกันสามรอบแล้วเหรอเนี่ย
[เสียงย่ำเท้าดังกึก]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงเปิดประตู]
- [ย่า] มาแล้วเหรอจงฮยอก - [อันจงฮยอก] ครับย่า ผมกลับมาแล้วครับ
[ย่าหัวเราะเบาๆ]
[ย่า] เฮ้อ ตายจริง เหนื่อยเลยล่ะสิ
- [อันจงฮยอก] ไม่หรอกครับ - [ย่า] วันนี้เก่งมากเลยจ้ะ
[อันจงฮยอก] เฮ้อ!
[หายใจแรง]
[เสียงย่าเดินกึกๆ]
[ถอนใจ]
[เสียงออกแรงลุกขึ้น]
- [ย่า] ไปล้างมือซะสิ จะได้มากินข้าว - [อันจงฮยอก] ครับ
[ย่า] พรุ่งจะนี้เริ่มเทรนแล้วใช่ไหม
[อันจงฮยอก] ครับ เทรนเดือนนึง เริ่มพรุ่งนี้
[ย่า] เทรนอะไร ทำไมตั้งเดือนนึงแน่ะ
[อันจงฮยอก] เห็นว่าพนักงานใหม่ ต้องเทรนทุกคนแหละ
[เสียงทัพพีดังก๊อกแก๊ก]
นี่อะไรเหรอครับ ย่า
หือ
[หัวเราะเบาๆ] จะอะไรอีกเล่า ก็สูทใหม่น่ะสิ
[สูดลมหายใจ] พอดีย่าได้โบนัสมาน่ะ
เหรอครับ มาดามนาให้เหรอ
ใช่ที่ไหน นายท่านจางต่างหาก
จาง… ใครนะ
เอาน่า
- เอ้า นั่งสิ กินข้าวกัน - [อันจงฮยอก] ครับ
[ถอนใจ]
[หายใจแรง]
[อันจงฮยอก] โห ทำไมทำอาหารเยอะจังครับ
[ย่า] ตั้งแต่พรุ่งนี้ หลานคงไม่ได้กินฝีมือย่าไปสักพักน่ะ
(จอนซึง)
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงดังโครมคราม]
นี่ ไอ้โฮแจ
ฉันจะบอกแกอีกรอบนะ คือ…
เดี๋ยวผมมานะ
- [ถอนใจ] - [เสียงปิดประตูรถ]
[ถอนใจ]
[ผู้หญิง] กลัวเหรอคะ
เปล่านะครับ ไม่เลย
มีอุปกรณ์กับเขาด้วยแฮะ
ใช้สื่อสารได้สองทาง
เอ้อ อันนี้ด้วย
ถ้าเกิดว่าดูท่าไม่ดี ปานี่ลงพื้นแรงๆ นะคะ
เดี๋ยวมันจะระเบิดเอง
(กำลังก่อสร้าง ปิดทางเข้าออก)
[จางโฮแจ] ไปหาของแบบนี้มาจากไหนครับเนี่ย
คุณเป็นอดีตทหารหรือว่า อดีตหน่วยข่าวกรอง อะไรแบบนั้นหรือเปล่า
ระเบิดถ่วงเวลาได้สองสามนาที
ถ้าเว้นช่วงการใช้หน่อย คงพอซื้อเวลาให้คุณกลับมาที่รถได้ค่ะ
ผมงงตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
นี่เป็นห่วงผมหรือขู่ผมกันแน่
แค่จะบอกว่าอย่าเป็นตัวถ่วงกันดีกว่า
[เสียงสะบัดกระบองเหล็ก]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
ว่าแต่ว่า ทำไมต้องปิดบังชื่อด้วยครับ
หรือว่าคุณมีปมอะไรเรื่องชื่องั้นหรือเปล่า
ไม่ก็มีความลับอะไรที่บอกไม่ได้เหรอครับ
เอ่อ… คุณนางแอ่นเงิน
ได้ยินผมไหมครับ
ฮัลโหล
- เช็ก เช็ก - [ผู้หญิง] โฟกัสหน่อยสิคะ
[ดนตรีเปียโนบรรเลงเบาๆ]
[จางโฮแจ] โอเค ทราบแล้วเปลี่ยน
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(หมายเลขที่ไม่รู้จัก อาร์ 2)
เหมือนมันจะอยู่ที่นี่แล้วนะครับ จะไปอาร์สองแล้วนะครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(อาร์ 6)
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงคำรามดังอยู่ไกลๆ]
(อาร์ 2)
[จางโฮแจ] คุณนางแอ่นเงิน
กำลังมาใช่ไหม
ตอนนี้อยู่ไหนครับ
คุณนางแอ่นเงิน
[เสียงกระป๋องกระทบพื้น]
[เสียงวิ่งผ่านไป]
[หายใจแรง]
[เสียงหวีดหวิว]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงลมพัดแรง]
[เสียงวิ่งผ่านไป]
[เสียงหายใจแรง]
- [หายใจแรง] - [เสียงวิ่งผ่านไป]
นี่มันอะไรเนี่ย
[จางโฮแจ] ผมว่าเราติดกับแล้วละครับ
รีบหนีออกจากตรงนั้นเลยค่ะ
[เสียงมีด]
เร็วเข้า
[เสียงวิ่งกรู]
[เสียงต่อสู้กัน]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงต่อสู้กันดังโครมครามต่อเนื่อง]
[เสียงร้องเจ็บ]
[เสียงฮึดฮัด]
[เสียงร้องเจ็บ]
[เสียงต่อสู้กันดังต่อเนื่อง]
[เสียงครางเจ็บ]
[เสียงออกแรง]
[จางโฮแจ] คุณนางแอ่นเงิน อยู่ไหนครับ คุณโอเคไหม
[เสียงร่างกระแทกผนัง]
รีบวิ่งเลยค่ะ ฉันกำลังไป
[เสียงออกแรง]
[เสียงมีดดังเฟี้ยว]
[เสียงมีดกระทบกัน]
[เสียงหอบ]
[เสียงวิ่งกรู]
[เสียงออกแรงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
เดี๋ยวนะ นั่น…
[ควอนยงกิล] เฮ้อ จางโฮแจ ให้ตายเถอะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- [เสียงฟาด] - [ร้องเจ็บปวด]
[ร้องเจ็บปวด]
[ครางเจ็บ]
[ร้องเจ็บ]
[เสียงยานดังกระหึ่ม]
[ผู้หญิง] ทางนี้ค่ะ
[เสียงวิ่ง]
[เสียงกระแทกดังโครมคราม]
[จางโฮแจ] นั่นตัวอะไรครับ ใช่คนจริงเหรอ
[ผู้หญิง] ออกจากที่นี่กันก่อนเถอะ
[จางโฮแจหายใจหอบ]
[ทั้งคู่หายใจหอบ]
จากนี้ฉันจัดการเองค่ะ
[จางโฮแจหายใจแรง]
พูดอะไรของคุณเนี่ย
คุณอยู่ด้วยแล้วฉันสู้ได้ไม่เต็มที่ไงล่ะ
[จางโฮแจ] หา
[หายใจแรง]
[ถอนใจเบาๆ]
โทษทีค่ะ
[เสียงรุมต่อสู้]
[เสียงร่างกระแทก]
[ไอ สำลัก]
[ไอ]
[ครางเจ็บ]
[เสียงวิ่งกรู]
[ครางเจ็บ]
[ครางเจ็บ หอบ]
[เสียงไม้เบสบอลครูดกับพื้น]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หอบ หายใจแรง]
[เสียงไม้เบสบอลครูดกับพื้น]
แกเป็นใครวะ
ดีฮะ
พี่โฮแจ
ไม่เจอกันนานเลย
เอ๊ย ไม่สิ
คราวก่อนเจอกันแวบๆ นี่
ตอนยัยนั่นโดนผมแทงไง
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงต่อสู้กันดังต่อเนื่อง]
[เสียงออกแรง]
[เสียงแกว๊กๆ]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[เสียงขว้างอาวุธเสียบร่าง]
[เสียงร่างกระแทกกำแพง]
[ครางเจ็บ]
[หายใจแรง]
[ผู้ชาย] แกเหรอ ที่ชื่อนางแอ่นเงินน่ะ
ก่อนจะถาม บอกมาก่อนสิว่าแกเป็นใคร
[สูดลมหายใจ]
พวกแกเป็นใครกันแน่
[เสียงฝีเท้าเดินเข้ามา]
เป็นพวกเดียวกันกับคนที่ฆ่ามาดามนาเหรอ
[เสียงกระป๋องกระเด็นกลิ้งบนพื้น]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงแก๊สพุ่ง]
[ไอ สำลัก]
[เสียงอึกอัก]
[เสียงออกแรง]
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
[เสียงออกแรง]
[หายใจเฮือก]
[หายใจอึกอัก]
[ดนตรีหยุด]
[จางโฮแจ] ไอ้เวรนี่
ป๊อดเบอร์นี้เลยเหรอ
แล้วพวกสวะที่อยู่กันเป็นฝูงเมื่อกี้มันอะไรน่ะ หา
พี่ผ่าตัดไปใช่หรือเปล่า
ผมแค่มาเช็กดู
ว่าพี่สูญเสียความทรงจำจนหมดเกลี้ยง
ไม่เหลืออะไรเลยสักนิดจริงไหม
[เสียงมีดฟันโดนเสา]
[ครางเจ็บ]
[ร้องโอดโอย]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ร้องโอดโอย]
[เสียงมีดทะลุฝากระโปรงรถ]
[หายใจแรง]
[ครางเจ็บ]
[หายใจแรง]
ไอ้พวกห่านี่
[ถอนใจ] ไม่รักษาสัญญาเลยเว้ย
[ร้องเจ็บ]
- [เสียงต่อย] - [ร้องเจ็บ]
[ร้องโอดโอย]
[ร้องเจ็บ]
[ร้องโอดโอย]
[ครางเจ็บ]
[เสียงกระทืบ]
[ครางเจ็บ]
[ร้องโอดโอย]
[ร้องครวญคราง]
[ร้องโอดโอย]
อะไรเนี่ย ไม่เห็นสนุกเลย
[ครางเจ็บ]
หมดท่าแล้วเหรอ
[หายใจหอบ]
เอาอีกสิ
ก็เอาอีกสิวะ ไอ้ฉิบหาย
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
[ครางเจ็บปวด]
[ร้องโอดโอย]
[หายใจแรง]
คนที่มาที่นี่วันนี้
จะตายกันหมดนี่แหละ
[หายใจแรง]
อย่านะ อย่า
- บอกว่าอย่าไง ไอ้เหี้ย - [ผู้หญิง] นายท่านจาง
[เสียงแทง]
[เสียงวี้ดในหู]
[ถอนใจแรง]
[หายใจแรง]
[กระอักเลือด]
[หายใจแรง]
[เสียงแทง]
ไม่นะ ไม่เอา
- [เสียงอึกอัก] - ไม่นะ
[เสียงออกแรง]
[หอบ หายใจแรง]
[หายใจแรง]
ไหวไหมครับ
[เสียงอึกอัก]
[เสียงอ่อนแรง] นายท่านจาง
[อึกอัก] ไม่นะ
ทำใจดีๆ ไว้
[สะอื้น] ไม่เอาสิ
[ผู้ชาย] รีบจัดการซะ
[จางโฮแจ] ตื่นสิคุณ ไม่นะ
[สะอื้น]
ไม่นะ อยู่กับผมก่อน
- [สะอื้น] - [เสียงรถยนต์แล่นใกล้เข้ามา]
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
เฮ้ย โฮแจ ขึ้นมาเร็วๆ เลย
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงโลหะกระทบกลิ้งบนพื้น]
[เสียงระเบิด]
[หายใจเฮือก]
[เสียงเร่งเครื่องยนต์]
- [ผู้ชาย] รีบตามไปเร็ว - ไม่ต้องครับ
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
ไม่ต้องตามไปหรอก
เดี๋ยวก็รู้กันเองแหละ
ว่าไอ้ที่ช่วยไว้มันตัวอะไร
[ดนตรีระทึกใจดังต่อเนื่อง]
[ควอนยงกิล] ตายยังเนี่ย
ฉันถามว่ายัยนี่ตายแล้วหรือยัง
โอ๊ย กูจะบ้าตายโว้ย
- นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย - ไปโรงพยาบาลก่อนเถอะพี่
- พี่เหยียบเลย - [ควอนยงกิล] โรงพยาบาลเหรอ
- [จางโฮแจ] เหยียบสิพี่ - [ควอนยงกิล] แป๊บนะ
- [หายใจเฮือก] - [จางโฮแจ] เฮ้ย!
อะไรเนี่ย
โอเคไหมครับ
[ซึงโจ] ที่ได้แผลเมื่อสองวันก่อน ยัยนั่นคงยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก
[เสียงในใจ] ฉันต้องการเขมือบ
[ซึงโจ] แถมยังเจ็บซ้ำที่เดิม จนเสียเลือดมหาศาลอีก
ความหิวกระหายหลังจากนั้น จะคุมได้ยากสุดๆ เลยละครับ
[หายใจสั่น]
[เสียงในใจ] ฉันต้องการเขมือบ ฉันต้องการเขมือบ
คุณเสียเลือดเยอะมาก ต้องห้ามเลือดคุณก่อนนะ
จอดเดี๋ยวนี้ [ตะโกน] บอกให้จอดรถไง
- [จางโฮแจ] เดี๋ยว อันตรายนะ - [ควอนยงกิล] อะไรเนี่ย
- [ผู้หญิง] จอดเดี๋ยวนี้ - [จางโฮแจ] พอได้แล้ว
- [ผู้หญิง] ปล่อย! - [จางโฮแจ] อย่าทำงั้นสิ
[เสียงถีบประตูรถ]
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[จางโฮแจครวญคราง]
[จางโฮแจ] พี่ ครับพี่
พี่ พี่โอเคไหม
ทำใจดีๆ ไว้นะ
[เสียงออกแรง]
[เสียงเดินบนสะพานเหล็ก]
[เสียงในใจ] ฉันต้องการเขมือบ
ฉันต้องการเขมือบ
ฉันต้องการเขมือบ… เขมือบ
ฉันต้องการเขมือบ
- [ผู้หญิง] แย่แล้วสิ - [จางโฮแจ] คุณนางแอ่นเงิน
[หายใจหอบ]
[เสียงในใจ] ฉันต้องการเขมือบ
- ฉันต้อง… - คุณนางแอ่นเงิน
[ตะโกน] ไปให้พ้น!
[กระหืดกระหอบ]
[หายใจแรง]
ฉันขอโทษ
[หายใจหอบสั่นๆ]
[หายใจสั่น]
คุณไปซะ ไปสิคะ
อย่ามาเข้าใกล้ฉัน
[หายใจหอบ]
[จางโฮแจ] เราไปโรงพยาบาลกันก่อนนะ
- ขืนปล่อยไว้แบบนี้ จะตายเอานะครับ - [ตะโกน] ก่อนหน้านั้นน่ะ
[สะอื้น] ก่อนที่ฉันจะตาย
[สะอื้น]
ฉันอาจเผลอฆ่าคุณก่อนก็ได้
ฉันอาจจะเผลอโจมตีคุณก่อนก็ได้ เพราะฉะนั้น ขอละ
[สะอื้น] ไปซะเถอะค่ะ คุณไปเถอะ
ฉันขอร้อง
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[จางโฮแจ] ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมผมทำแบบนี้
แต่ว่า…
เมื่อกี้ผมเพิ่งนึกชื่อชื่อนึงออก
คุณยุนแชอ๊ก
[สะอื้น]
[หายใจสั่น]
[ร้องไห้ไม่มีเสียง]
[สะอื้น]
[ร้องไห้]
[สะอึกสะอื้น]
[หายใจเฮือก ร้องไห้]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[หายใจหอบ]
[หายใจแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[เพลงปิดเรื่องบรรเลง]