POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Hej.
Dlaczego ciągle walczysz?
Wiesz, że nie wygrasz.
Nie po to walczę.
Walczę, aby nie mogli zapomnieć.
Aby nie zapomnieli, co nam uczynili.
Aby wiedzieli, że żyją osoby, które pamiętają ich występki.
Aby mieli wyrzuty.
A jeśli to się nie uda,
to niech przynajmniej poczują się winni.
Jeśli nawet to się nie uda,
wtedy chcę być dla nich utrapieniem, aby mieli się na baczności.
Dzięki temu też nie zapomną.
Nie możesz im wybaczyć?
Nie, dopóki nie czują potrzeby przeproszenia.
Nawet nie zamierzają uznać, że to się wydarzyło.
Absurdem byłoby im wybaczyć, prawda?
Ale
to wciąż przeszłość.
Ludzie nie mieli wyboru.
Jasne.
Takie to były czasy.
Niektórzy po prostu próbowali przetrwać. Jak to ludzie.
Ale
ludzkim jest też naprawiać wyrządzone zło.
Jeśli ktoś nawet się nie wysili…
świat staje się o wiele gorszy.
Jak bardzo mi ufasz?
Zaufania nie określa się ilościowo. Po prostu ci ufam.
Żałuję,
że w ogóle cię spotkałem.
Wtedy
bez oporów stałbym się potworem.
Co to za gierki?
Mówiłem ci.
Nie chcę umierać.
Dzięki Ho-jae przez krótką chwilę miałem marzenie.
Pragnąłem stać się podobny do niego.
Być człowiekiem i tak się zachowywać.
Ale…
nie potrafiłem.
Byłem potworem.
Zależy mi tylko na moim własnym losie.
Nie mam poczucia winy
ani wyrzutów sumienia.
Zabijam kogoś, kto stanowi zagrożenie. Poluję, gdy się nudzę.
Pożywiam się, gdy czuję głód.
Do tego…
nieźle mnie to kręci.
Podobno twoja matka to Akiko.
Czy wiesz…
jak zginęła?
Tak.
I co z tego?
Nieważne. To przeszłość.
To pani Maeda mnie wychowała
i chroniła.
Nie sądzisz, że cię wykorzystywała?
Grzeczny syn zawsze odpowiada: „Tak”.
Nie rozumiesz.
To ja ją wykorzystałem,
aby przetrwać.
Więc…
giń już.
Yoon Chae-ok. Przyprowadź tę kobietę.
Dla dobra Ho-jae…
To pan Jang musi sprowadzić na nią śmierć.
…musisz umrzeć teraz.
Stój! Jeden ruch i cię zastrzelę!
Mistrz Jang będzie rozczarowany tym…
że postanowiłeś zostać potworem.
Chwila, ten człowiek…
Co to za ludzie?
Musisz uciekać, jeśli nie chcesz zginąć.
A wy co wyprawiacie?
- Hej! - Uciekaj jak najdalej. Już.
Kto to był?
Kto was na mnie nasłał?
Nie możesz tego wygrać.
Zakład?
Dam radę wygrać czy nie?
Koniec końców pani Maeda zabije wszystkich twoich bliskich.
Jej ostatecznym celem jest, abyś został sam.
Jeśli chodzi o mnie, nie obchodzi mnie, kto wygra.
Chcę, żeby ta walka szybko się skończyła.
Aby tak się stało,
to może się przydać.
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY UCZYNNOŚCIĄ A WYZYSKIEM
ODCINEK 7: CZŁOWIEK MARGINESU
Niech się pani nad nim zlituje.
Proszę się zlitować nad Ho-jae. Ten jeden raz!
Błagam!
Będę go bacznie obserwować.
Zadbam, aby już go pani nigdy nie widziała.
Będę go miał na oku. Nie cofnę się przed niczym, więc…
proszę go oszczędzić ten raz.
Czy stawką tej obietnicy może być pana życie?
Jeśli moja pani pozwoli Ho-jae żyć…
to tak. Postawię na szali swoje życie.
Ho-jae.
Wracajmy do domu.
Chodź, Ho-jae.
Wracajmy już do domu.
Chodźmy.
Dobrze, już tam jadę.
- Zostań. Sam to załatwię. - Co? A dokąd jedziesz?
Kwon Yong-gil się obudził i pytał o mnie. Wrócę.
DETEKTYW NOH JI-SU
Detektyw Noh. Jak ci idzie?
Kapitanie.
Kapitanie?
Kapitanie!
O co chodzi?
Pani Maeda chyba zwęszyła nasz plan.
Witam.
Czekałam na pana.
Dlatego droga była taka spokojna.
Przynajmniej tyle mogłam zrobić dla starego przyjaciela.
Wciąż się przyjaźnimy?
Tyle czasu minęło i tyle rzeczy się zmieniło,
ale wciąż stoimy naprzeciwko siebie, więc to niewykluczone.
Może dlatego…
tak bardzo doskwierała mi samotność,
gdy wymazano mnie z pana pamięci.
Gdyby pani wiedziała, jak panią zapamiętałem,
wolałaby pozostać wymazana z mych wspomnień.
Zawsze jest lepiej
żyć z bolesnymi wspomnieniami, niż nie mieć żadnych.
Nie jest już pani źródłem mojego bólu. Wzbudza pani odrazę.
Nadal pan wierzy,
że każde życie ludzkie jest równie ważne?
Pani nadal uważa, że nie?
A życie Yoon Chae-ok?
Czuje pan to samo, gdy w grę wchodzi jej życie?
Zawsze mnie ciekawiło,
jak bardzo równe są dla pana ludzkie życia.
Weźmy pana przyjaciela w szpitalu.
- Przenosimy pana na oddział ogólny. - Co?
Albo pana kolegę z policji.
Albo poszukiwanego przez pana chłopaka, numer 71.
Gdyby pan musiał wybierać między tymi trzema istnieniami
a życiem Yoon Chae-ok,
kogo by pan uratował?
Nie mów…
że to zrobiłaś.
Yoon Chae-ok tam nie ma.
Niebawem w zbiorniku wodnym usunięty zostanie jej najin.
Istnieją dwie możliwości.
Straci pamięć – jak pan rok temu – i stanie się kimś całkiem innym.
Albo nie uda się jej uciec ze zbiornika
i utonie.
Zatem
kogo pan najpierw uratuje?
Yoon Chae-ok?
Wrzućcie ją.
Albo…
twych przyjaciół.
Proszę wybierać.
Czas ucieka przez pana palce.
Czy to było konieczne?
Pragnę jedynie przekonać się,
czy rzekł pan prawdę i czy pana słowo ma jakąś wagę.
Jak pan sądzi?
Wciąż pan wierzy, że każde ludzkie życie jest równie ważne?
Nadal są sobie równe?
Panie Jang!
Kapitanie!
Nie, nie schodź tu.
Nie, nie schodź tu!
Nie!
Ejże, powaliło cię?
Po cholerę tu zlazłeś? Rozum ci odebrało?
Walczyłem już z nimi.
Poddaj się.
Nie uciekniesz stąd.
Gdzie jest mistrz Jang?
Powiedz mi choć tyle.
Czy wciąż żyje?
Tak, ale już go nie spotkasz.
Jang Tae-sang postanowił ratować innych zamiast ciebie.
W nagrodę za to
zostanie rozszarpany na strzępy i zabity.
A pani umrze w tym zbiorniku.
Aby wygrać, należało podejść do tego prosto.
Oboje jesteście zbyt emocjonalni, błahe sprawy wpływają na wasze decyzje.
Tak jak każde z nas ma własne powody, aby żyć…
mamy też własne powody, aby umrzeć.
Nie boi się pani śmierci?
Nie musimy się lękać śmierci…
tylko bycia samotnym, nie mogąc umrzeć.
Wielka szkoda, te oczy…
Bardzo je lubię.
Co to jest, do cholery?
- Co to jest? - Na litość boską, bądź cicho!
Ho-jae!
Nic ci nie jest?
Co? Chwileczkę.
Idź sobie!
Uciekajcie już!
Przetnij to.
Jasny gwint!
Moje nogi!
- Cholera. - Tnij.
Tam jest Jong-hyeok. Trzeba go zabrać.
Tylko szybko.
Dziękuję.
Zrobione.
Ho-jae!
Za wami jest winda. Idźcie, już!
W dupę!
Kazałem wam iść!
Szybko!
- Do ilu obniżyć temperaturę? - Do 18 stopni.
Dość tego.
Wiem, że też cierpisz.
Wykryto azot.
Proszę się ewakuować.
Wykryto azot.
Winda!
Wykryto azot.
Ho-jae, chodź!
Co on wyprawia?
Czekaj! Ho-jae!
Nic wam nie jest?
Ho-jae!
Jesteś cały?
Nie ma czasu na pogaduchy.
Nad wami jest długi korytarz.
Idźcie nim do samego końca.
Wyjdźcie przez żelazne drzwi po prawej. Przejście was stąd wyprowadzi.
Momencik. A co z tobą?
Yoon Chae-ok wciąż tu jest.
Nie rób tego, stary!
- Wezwijcie wsparcie, gdy stąd wyjdziecie. - Tak jest.
Chłopie.
Pojedź z nami. Wyjdźmy stąd razem.
Uratuj przynajmniej siebie!
Idźcie beze mnie. Muszę ją stąd wyciągnąć.
Jaki postęp?
Temperatura wody spadła do 20 stopni.
W ciągu trzech minut spadnie do 18. Wtedy dojdzie do zatrzymania akcji serca.
Mistrzu Jang.
Pragnę być z tobą.
Jest jedna rzecz,
którą naprawdę chcę ci powiedzieć.
Było tyle rzeczy…
które chciałam z tobą zrobić.
Co to jest?
Jej najin nie śpi?
Dlaczego to zrobiłaś?
Naprawdę…
zamierzałaś mnie zabić?
Należało cię zabić
rok temu, kiedy wybrałeś pana Janga zamiast mnie.
Czy choć przez moment…
uważałaś mnie za swojego syna?
Pewne rzeczy są źródłem słabości u ludzi.
Matka, dziecko, partner, kochanek, ojczyzna – to kilka przykładów.
Raz zniewoleni przez obsesję na punkcie błahych relacji
ludzie stają się na wskroś bezużytecznymi i żałosnymi istotami.
Łatwo ich wykorzystać.
Stają się zbyteczni, prości do zastąpienia.
Nie tak cię wychowałam, Seung-jo.
Wychowałam cię i szkoliłam,
abyś nie dał się związać
i był doskonały w pojedynkę.
Ale ty wciąż pragnąłeś mieć matkę
i polegałeś na Jang Tae-sangu.
Cóż za zawód.
Przepraszam cię.
Zawód oznacza,
że miałaś wobec mnie jakieś oczekiwania.
Dobrze.
Poprawię się.
Nie będę potrzebował nikogo…
i niczego nie będę już oczekiwał, więc…
zaakceptuj mnie właśnie takim.
Nie pozwolę, abyś mnie uwiązała.
Stanę się doskonały w pojedynkę.
Jakie to piękne.
Jej serce stanęło.
Zabieram tego najina.
Naprawdę sądzisz,
że dla nas też nastaną dobre czasy?
Na pewno.
Zadbam o to.
O co chodzi?
Co teraz ze mną będzie?
Cóż,
odpowiesz za śmierć trzech osób.
Ale zadbam o to,
aby uwzględniono czynniki łagodzące. Spróbuj się nie martwić.
Ruchy!
Co tu się stało?
- Kapitan jest ranny? Możesz iść? - W porządku.
- Chyba mam złamaną nogę. - Rany.
Trzeba w trybie pilnym przeszukać Jeonseung Biotech.
Zdobądźmy nakaz.
- Tak. - Cholera!
Szefie, wszystko dobrze?
Wyszliście we dwoje?
- Co mówiłeś? - Jesteście tylko we dwoje?
Tak.
Tylko my dwoje.
Rozumiem.
Uwaga, drzwi się otwierają.
PRZESZUKANIE I KONFISKATA W JEONSEUNG BIOTECH
ŚLEDZTWO: NIELEGALNE EKSPERYMENTY
DONOSY O EKSPERYMENTACH NA LUDZIACH
PROKURATOR WZYWA PREZESA
NIE ZNALEZIONO LABORATORIUM
Pychota.
Chodź zjeść. Spóźnisz się.
Już idę.
Jestem.
Późno wrócisz z uczelni?
Mój klub organizuje zbiórkę pieniędzy. Potem skoczymy na drinka.
Pewnie wrócę późno.
Pychota.
- Naprawdę? - Tak.
Masz już chłopaka?
Chłopaka?
To znaczy…
jak będzie, to będzie.
Zjedz trochę mięsa.
Przepyszne.
Piękny makijaż.
Złowię sobie chłopaka na zbiórce.
Ubrania też masz śliczne.
Czasami miewam sen.
Co noc gonię za kimś.
Nie wiem za kim.
Niewiele pamiętam ze snu…
Zanim się obudzę, czuję ból w sercu, jakby było rozdarte.
Wiosna wkrótce minie
i znów będzie lato.
A życie zacznie się od nowa.
PAMIĘCI NASZYCH KOLEGÓW KIM HYEON-JUNGA I OH HYO-JEONGA
Nie przerywać.
Napisy: Przemysław Stępień