(สัตว์สยองกยองซอง)
ว่าแต่…
ทำไมพี่ถึงยังสู้ต่อไปล่ะ
ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางชนะ
ฉันไม่ได้สู้เพื่อเอาชนะ
ฉันสู้เพื่อไม่ให้พวกมันลืม
ไม่ให้พวกมันลืมว่าทำอะไรไว้กับเรา
ให้มันรู้ว่าคนที่จดจำสิ่งที่พวกมันทำ
ยังคงมีชีวิตอยู่
เพื่อให้พวกมันรู้สึกผิด
ถ้าพวกมันไม่รู้สึกผิด
อย่างน้อยก็ทำให้มันอยู่อย่างละอาย
แล้วถ้ามันยังไม่รู้สึกละอายอีก
ฉันก็จะก่อกวน ทำให้มันรำคาญใจ
ให้มันอยู่ไม่สุข
พวกมันจะได้ไม่ลืมไงล่ะ
ให้อภัยกันไม่ได้เหรอ
จะให้อภัยกับคนที่ไม่คิดจะขอโทษได้ยังไง
อ้างว่าไม่เคยทำ ไม่เคยมีเรื่องแบบนั้น
พวกมันยังทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่เลย
ให้อภัยคนแบบนั้นมันไม่ตลกไปหน่อยเหรอ
แต่ถึงยังไง
มันก็กลายเป็นอดีตไปหมดแล้ว
สมัยนั้นพวกเขาก็คงไม่มีทางเลือก
ใช่
สมัยนั้นเป็นแบบนั้น
เราอาจจำใจต้องเลือกบางอย่าง เพื่อความอยู่รอด
เพราะเราเป็นคน
แต่ว่า…
การแก้ไขให้ถูกต้องเมื่อรู้ว่าทำผิด
ก็เป็นสิ่งที่มีแต่คนเท่านั้นที่ทำได้
ถ้าแค่นั้นยังไม่พยายามจะทำ
โลกก็คงเลวร้ายกว่านี้อีกมาก
พี่เชื่อใจผมมากแค่ไหน
ใครเขาวัดความเชื่อใจกันล่ะ
เชื่อก็คือเชื่อ
คงจะดีกว่า
ถ้าผมไม่เจอกับพี่แต่แรก
ถ้าอย่างนั้น
ถึงผมจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดก็คงไม่เป็นอะไร
ทำอะไรของนาย
บอกแล้วไง
ว่าฉันไม่อยากตาย
ครั้งนึงพี่โฮแจก็เคยทำให้ฉัน มีความฝันขึ้นมาชั่วครู่เหมือนกัน
ฉันก็ใช้ชีวิตแบบพี่โฮแจได้รึเปล่า
ใช้ชีวิตเหมือนคน
ให้สมกับที่เป็นคน
แต่
ฉันทำไม่ได้
ฉันเป็นแค่สัตว์ประหลาด
ฉันไม่สนว่านอกจากตัวเองแล้วใครจะเป็นยังไง
ฉันไม่มีความละอาย
ไม่รู้สึกผิดบาป
อะไรที่เป็นภัยก็แค่ฆ่าทิ้ง
เวลาเบื่อก็ออกล่า
หิวเมื่อไรก็จับเหยื่อกิน
แถมฉันยัง…
รู้สึกตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย
ฉันรู้มาว่าอากิโกะคือแม่ของนาย
แต่นายรู้ไหม
ว่าแม่ของนายตายยังไง
รู้สิ
แล้วมันยังไงล่ะ
เรื่องมันก็ผ่านไปหมดแล้ว จะให้ทำยังไง
คนที่เลี้ยงดูฉันคือท่านหญิงมาเอดะ
คนที่ปกป้องฉันก็คือเขา
ไม่คิดว่าตัวเองถูกหลอกใช้รึไง
ลูกชายที่ดีต้องตอบว่า "ครับ"
เธอไม่รู้สินะ
ฉันต่างหากที่หลอกใช้ผู้หญิงคนนั้น
เพื่อให้ฉันอยู่รอด
เพราะงั้น
เธอตายไปซะเถอะ
ยุนแชอ๊ก ผู้หญิงคนนั้น
เอาตัวเธอมาให้ฉัน
เพื่อพี่โฮแจ
คนที่จะปลิดชีวิตผู้หญิงคนนั้น
ต้องเป็นคุณจางเท่านั้น
ตายไปซะตรงนี้
อย่าขยับ!
ไม่งั้นฉันจะยิง!
ถ้านายท่านจางรู้คงผิดหวังมาก
ที่นายตัดสินใจเลือกเป็นสัตว์ประหลาด
เดี๋ยวก่อนค่ะ เขา…
คนพวกนั้นเป็นใครอีกคะ
หนีไปค่ะ ไม่งั้นคุณตายแน่
พวกแกคิดจะทำอะไร
- นี่คุณ! - หนีไปให้ไกลที่สุดค่ะ
เร็วเข้า
มันเป็นใคร ใครส่งพวกแกมา!
นายไม่มีทางเอาชนะได้ที่นี่
ลองดูไหมล่ะ
ว่าจะมีหนทางให้ฉันชนะได้รึเปล่า
สุดท้ายท่านหญิงมาเอดะ
จะฆ่าทุกคนที่อยู่รอบตัวนาย
เพราะที่สุดแล้วสิ่งที่เธอต้องการ
คือการทำให้นายเหลือตัวคนเดียว
ถ้าจะให้พูดในมุมมองของฉันจริงๆ ฉันไม่สนใจว่าใครจะชนะ
ฉันแค่อยากให้การต่อสู้นี้รีบๆ จบไปซะ
และถ้าจะให้เป็นอย่างนั้น
สิ่งนี้ก็น่าจะช่วยได้รึเปล่า
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างการพึ่งพาและกาฝาก)
(ตอนที่ 7 คนชายขอบ)
ไว้ชีวิตเขาด้วยครับ ท่านประธาน
ได้โปรดไว้ชีวิตโฮแจน้องผมสักครั้งนะครับ
ได้ไหมครับ
ผมจะคอยจับตาดูเขาให้ดี
ผมจะไม่ปล่อยให้เขา…
มาให้ท่านประธานเห็นหน้าอีก
ผมจะห้ามเขาทุกวิถีทาง
ครั้งนี้โปรดไว้ชีวิตเขาด้วยนะครับ
คำพูดนั้น
เดิมพันด้วยชีวิตคุณได้หรือเปล่าคะ
ขอแค่ท่านประธานไว้ชีวิตโฮแจ…
ครับ
ผมยอมครับ
โฮแจ
โฮแจ…
กลับบ้านกันเถอะ โฮแจ
กลับบ้านกัน กลับบ้านเราเถอะ
หือ กลับบ้านกันนะ
ครับ รับทราบครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้
ไม่ต้องหรอก นายอยู่นี่แหละ
- ฉันไปคนเดียวได้ - อ้าว
จะไปไหนเหรอครับ
ควอนยงกิลฟื้นขึ้นมาแล้วถามหาฉันน่ะ เดี๋ยวฉันมา
(นักสืบโนจีซู)
อือ นักสืบโน เป็นยังไงบ้าง
หัวหน้าคะ
หัวหน้า!
เกิดอะไรขึ้น
ดูเหมือนท่านหญิงมาเอดะ จะรู้แผนการเราแล้วครับ
ยินดีต้อนรับค่ะ
ฉันกำลังรออยู่เลย
มิน่าล่ะทำไมทางเข้ามาถึงได้เงียบนัก
เพื่อนเก่ามาหาทั้งที ฉันต้องรักษามารยาทหน่อยสิคะ
เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่เหรอครับ
ดูจากที่เวลาผ่านไปนานมากแล้ว
และหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้
แต่เราก็ยังมายืนเผชิญหน้ากันอยู่แบบนี้
ก็คงใช่มั้งคะ
เพราะอย่างนี้หรือเปล่า
ฉันคนที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำคุณ
ถึงได้รู้สึกว้าเหว่กว่าที่คิด
ถ้าคุณรู้ว่าผมจดจำคุณยังไง
ให้ผมจำคุณไม่ได้เสียยังดีกว่า
เทียบกับความว่างเปล่า
การมีความทรงจำให้นึกถึง ถึงแม้จะเจ็บปวด
มันก็ยังดีกว่าค่ะ
สำหรับผมคุณไม่ใช่ความเจ็บปวดอีกแล้ว
แต่เป็นความชั่วร้ายครับ
คุณยังคิดว่า…
ชีวิตคนเราเท่าเทียมกันอยู่รึเปล่าคะ
ยังคิดว่าไม่เท่ากันอยู่อีกเหรอครับ
แล้วชีวิตของยุนแชอ๊กล่ะคะ
ยังรู้สึกว่าชีวิตของเธอมีค่าเท่าคนอื่นรึเปล่า
ฉันสงสัยมาตลอด
ว่าคุณจะคิดว่าชีวิตคนเรามีค่าเท่ากันได้สักแค่ไหน
อย่างเช่น
เพื่อนของคุณที่อยู่ในโรงพยาบาล
เราจะย้ายคุณไปห้องผู้ป่วยธรรมดาค่ะ
อะไรนะครับ
หรือจะเป็น
เพื่อนตำรวจคนนั้นของคุณ
รวมถึงเด็กหมายเลข 71 ที่คุณตามหาอยู่
ระหว่างชีวิตของพวกเขาสามคนรวมกัน กับชีวิตของยุนแชอ๊กคนเดียว
ถ้าคุณช่วยได้แค่อย่างเดียวล่ะคะ
คุณจะเลือกช่วยใคร
ไม่จริงน่า
มาเอดะ คุณ…
ยุนแชอ๊กไม่ได้อยู่ข้างล่างนั่นค่ะ
เธออยู่ในห้องแท็งก์น้ำ
อีกไม่นานเธอจะถูกกำจัดนาจินออกไป
คงหนีไม่พ้นสองอย่าง
ไม่สูญเสียความทรงจำทั้งหมดจนกลายเป็นอีกคน เหมือนคุณเมื่อหนึ่งปีก่อน
ก็ออกมาจากแท็งก์น้ำนั้นไม่ได้
และจมน้ำตาย
เอาละค่ะ
คุณจะเริ่มช่วยจากฝั่งไหนคะ
ยุนแชอ๊ก
โยนเธอลงไป
หรือว่า
เพื่อนๆ ของคุณ
เลือกมาสิคะ คุณจาง
คุณมีเวลาไม่มากหรอกนะคะ
คุณคิดจะไปหยุดที่ตรงไหนกันแน่
ฉันแค่อยากดูให้แน่ใจเท่านั้น
ว่าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริงหรือเปล่า
พอเป็นเรื่องนี้คุณยังจะคิดแบบนั้นได้อีกไหม
ว่ายังไงคะ
ชีวิตของคนยังมีค่าเท่ากันไหมคะ
มันยังเท่าเทียมกันอยู่รึเปล่า
คุณจาง
ผู้กองครับ ผู้กอง!
อย่า อย่าลงมานะ
ไม่นะ! อย่าลงมา!
ไม่!
เฮ้ย บ้าไปแล้วเหรอวะ
นายจะลงมาตรงนี้ทำไม
ลงมาทำอะไรวะ!
ผมเคยสู้กับมันมาก่อน
ยอมแพ้ซะเถอะ
ยังไงเธอก็ออกไปไม่ได้
นายท่านจางอยู่ที่ไหน
บอกฉันมาแค่นั้น
เขายังมีชีวิตอยู่ไหม
เขายังมีชีวิตอยู่ แต่คงยากที่จะได้เจอเขาอีก
แทนที่จะเลือกเธอ
จางแทซังกลับเลือกช่วยคนอื่นๆ แทน
และเพราะอย่างนั้น
จางแทซังเลยจะถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ จนตาย
ส่วนเธอจะตายในแท็งก์น้ำนี่
ถ้าอยากชนะก็ควรคิดอะไรให้ง่ายกว่านี้
พวกเธอใช้ความรู้สึกมากเกินไป
มีเหตุผลยิบย่อยไร้สาระสารพัด
เหมือนกับที่แต่ละคน มีเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ต่อที่แตกต่างกัน
แต่ละคนก็มีเหตุผล ในการตัดสินใจเลือกความตายที่แตกต่างกัน
เธอไม่กลัวตายรึไง
สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ ไม่ใช่ความตาย
แต่คือการที่เหลือตัวคนเดียว แต่ยังตายไม่ได้ต่างหาก
น่าเสียดายสายตาคู่นั้น
มันถูกใจฉัน
นั่นอะไรน่ะ มันคืออะไร
นั่นมันตัวอะไร
เงียบหน่อยสิ โธ่เว้ย
โฮแจ!
โฮแจ เป็นอะไรไหม
โธ่เว้ย!
ไม่นะ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
อย่าเพิ่ง อย่า อย่าเข้ามา!
รีบหนีไปซะ!
- รีบตัดเชือกเร็ว - ครับ
ยงกิล…
แม่งเอ๊ย…
ที่ขาๆ
- บ้าเอ๊ย - รีบๆ ตัด
จงฮยอกอยู่นั่น
เราต้องพาจงฮยอกไปด้วย
ต้องรีบไปแล้ว
ได้แล้ว ไปเร็ว
โฮแจ!
มีลิฟต์อยู่ด้านหลังนั่น
ไปเร็วเข้า เร็ว!
บ้าเอ๊ย
บอกให้รีบไป!
ไปกัน! เร็ว!
ให้ลดอุณหภูมิลงถึงเท่าไรครับ
ลดลงมาให้สุดที่ 18 องศา
พอได้แล้ว
นายเองก็ทรมานไม่ใช่เหรอ
ตรวจพบก๊าซไนโตรเจน
กรุณาอพยพออกทั้งหมด
ตรวจพบก๊าซไนโตรเจน
กรุณาอพยพออกทั้งหมด
ลิฟต์มาแล้วครับ มาแล้ว
ตรวจพบก๊าซไนโตรเจน
โฮแจ มาเร็วเข้า!
มัวทำอะไรของเขาวะ
รอก่อน โฮแจ! โฮแจ!
ทุกคนปลอดภัยไหมครับ
โฮแจ! โฮแจ
โฮแจ นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม
ไม่มีเวลามามากความแล้ว
ขึ้นไปอีกชั้นนึงพี่จะเจอทางเดินยาวๆ
เดินตรงไปให้สุดทาง
ไปถึงแล้วพอออกจากประตูเหล็กที่อยู่ด้านขวา
จะมีทางให้ออกไปข้างนอกได้
เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่ง
นี่ แล้วนายล่ะ
คุณยุนแชอ๊กยังอยู่ในนี้
ไม่ได้นะ ไม่ได้
แกไปไม่ได้นะ ไอ้หมอนี่!
ออกไปแล้วเรียกตำรวจทันทีนะครับ
อือ ได้
เดี๋ยวสิ เจ้าบ้า
ออกไปกับเราเถอะ ออกไปพร้อมกับพวกเรา
คนที่รอดก็ต้องมีชีวิตต่อไปไม่ใช่รึไง
พี่ออกไปก่อน
ผมจะพาเธอออกไป
ไปถึงไหนแล้ว
ตอนนี้อุณหภูมิของน้ำในแท็งก์
ลงมาอยู่ที่ 20 องศาครับ
อีกสองถึงสามนาทีอุณหภูมิจะเหลือ 18 องศา
แล้วหัวใจจะหยุดเต้นในไม่ช้าครับ
นายท่านจาง
ฉันอยากไปหาคุณ
ฉันมีบางอย่าง
ที่อยากจะบอกกับคุณให้ได้
ยังมีอีกหลายสิ่งที่ฉัน…
อยากทำกับคุณ
นั่นมันอะไร
นาจินไม่ได้หลับอยู่หรอกเหรอ
ทำไมถึงทำแบบนั้นครับ
คิดที่จะ…
ฆ่าผมจริงๆ เหรอครับ
ฉันควรฆ่าเธอไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
เมื่อหนึ่งปีก่อน
ตอนที่เธอเลือกคุณจางแทนที่จะเลือกฉัน
เคยมีสักวินาทีไหม
ที่คุณคิดว่าผมเป็นลูกชายของคุณ
มนุษย์ย่อมมีช่วงเวลาที่อ่อนแอ
พอเป็นเรื่องของแม่ลูก พวกพ้อง คนรัก ประเทศชาติ หรืออะไรพวกนั้น
ทันทีที่ยึดติดและกักขังตัวเอง ในความสัมพันธ์ส่วนตัวไร้สาระแบบนั้น
มนุษย์จะกลายเป็นสิ่งไร้ประโยชน์
และน่าสังเวชอย่างที่สุด
ง่ายต่อการถูกหลอกใช้
และกลายเป็นวัสดุสิ้นเปลืองไร้ประโยชน์
ฉันไม่ได้เลี้ยงเธอ
ให้โตมาเป็นคนแบบนั้น ซึงโจ
ไม่เอาตัวเองไปผูกมัดกับใคร
ดีพร้อมได้ด้วยตัวเองคนเดียว
ฉันเฆี่ยนตีฝึกฝนให้เธอเป็นอย่างนั้น
แต่เธอก็ยังเรียกร้องหาแม่
และพึ่งพิงจางแทซังอยู่
ช่างน่าผิดหวัง
ผมผิดไปแล้วครับ
ที่บอกว่าผิดหวัง
แปลว่าเคยมีหวังกับผมอยู่บ้าง
เข้าใจแล้วครับ
ต่อไปผมจะทำให้ดีกว่านี้
ผมจะไม่เรียกร้องหาใคร
ไม่พึ่งพาใครอีกครับ
เพราะงั้น
ยอมรับผมสักทีสิครับ
ผมจะไม่ผูกมัดกับคุณ
และจะดีพร้อมด้วยตัวเองให้ได้
งดงามเหลือเกิน
หัวใจเธอหยุดเต้นแล้วครับ
ฉันจะเอานาจินตัวนั้น
ว่าแต่
เราเองก็จะได้พบ กับวันเวลาดีๆ เหมือนกันใช่ไหม
ได้แน่นอน
ผมจะทำให้มันเกิดขึ้นเอง
มีอะไร
ผมจะเป็นยังไงต่อไปครับ
ก่อนอื่น
เพราะมีคนตายถึงสามคน
นายก็ต้องออกไปชดใช้ความผิดก่อน
ฉัน…
จะช่วยให้นายได้ลดโทษให้มากที่สุด
ไม่ต้องห่วง
เร็วเข้า เร็ว
นี่!
อะไรกันเนี่ย
- เป็นอะไรไหมคะ - อะไรกัน
- ไม่เป็นไรๆ - บาดเจ็บขนาดไหนคะ
- ขยับตัวไหวไหม - เหมือนขาฉันจะหัก
ให้ตายสิ
ก่อนอื่น บุกไปค้นจอนซึงเภสัชกรรมก่อน
รีบไปเอาหมายค้นมา นักสืบโน
- รับทราบค่ะ - นี่ โอ๊ย
เป็นอะไรไหมครับ
ว่าแต่ออกมากันแค่สองคนเหรอครับ
ว่าไงนะ
ออกมากันแค่สองคนเหรอครับ
อือ แค่สองคน
อ๋อ ครับ
ประตูชานชาลากำลังจะเปิด
(บุกค้นจอนซึงเภสัชกรรมและยึดของกลาง)
(อัยการสืบสวนการทดลองมนุษย์ผิดกฎหมาย)
(มีรายงานการทดลองมนุษย์เข้ามาต่อเนื่อง)
(เรียกตัวประธานสอบปากคำ)
(ไม่แน่ชัดว่ามีห้องทดลองจริงหรือไม่)
โอ้โฮ อร่อย
รีบออกมากินข้าวเร็ว เดี๋ยวสายนะ
ค่ะ
มาแล้วค่ะ
วันนี้เลิกเรียนช้าอีกรึเปล่า
เอ่อ…
ที่ชมรมมีงานออกร้าน ถ้าไปกินเลี้ยงหลังเลิกด้วย
ก็น่าจะเลิกดึกมากเลยละ
อร่อย
- อร่อยใช่ไหมละ - อือ
เธอยังไม่มีแฟนอีกเหรอ
แฟนเหรอ
ก็…
ถึงเวลาก็มีเองแหละน่า
เอานี่ กินเนื้อด้วย
อืม อร่อย
แต่งหน้าซะสวยเชียวนะ
วันนี้ที่งานออกร้าน…
ชุดก็สวยซะไม่มี
บางครั้งฉันก็ฝัน
ฝันว่าฉันตามไล่หลังใครบางคนทุกคืน
แม้ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
และจำอะไรไม่ได้
แต่ก็เป็นฝันที่ทำให้ฉันตื่น ด้วยหัวใจที่อัดอั้นเจ็บปวดจนแทบแหลกสลาย
ฤดูใบไม้ผลิกำลังจะผ่านไป
อีกไม่เท่าไรก็จะเข้าฤดูร้อนแล้ว
และพวกเราก็จะมีชีวิตต่อไปอีกครั้ง
(ด้วยความระลึกถึง คุณคิมฮยอนจองและคุณโอฮโยจอง)
ทำต่อไปครับ
คำบรรยายโดย พริมขวัญ โกมลมนัส