(สัตว์สยองกยองซอง 2)
ว่าแต่…
ทำไมพี่ถึงสู้ต่อล่ะ
ก็รู้นี่ว่ายังไงก็แพ้
ฉันไม่ได้สู้เพื่อจะเอาชนะหรอก
ฉันสู้เพื่อให้มันไม่ลืมน่ะ
เพื่อให้มันไม่ลืมสิ่งที่เคยทำไว้กับเรา
เพื่อย้ำว่าคนที่จำการกระทำของมันได้ ยังคงมีชีวิตกันอยู่
ให้มันรู้สึกผิด
และถ้ามันไม่รู้สึกผิด
อย่างน้อยมันก็จะได้อยู่กับตราบาป
แล้วถ้ามันยังไม่สนตราบาปนั้นอีก
ก็ถือซะว่าขัดขวางให้มันรำคาญ
อยู่ไม่เป็นสุข
แบบนั้นมันจะได้ไม่มีวันลืมไง
พี่ให้อภัยไม่ได้เลยเหรอ
จะให้อภัยอะไรกับคนที่ไม่คิดจะรู้สึกผิดด้วยซ้ำ
มันทำไขสือกับสิ่งที่ตัวเองทำ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
และฉันให้อภัยมันก็ไม่ตลกไปหน่อยเหรอ
แต่ถึงยังไง
เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วนี่นา
สมัยนั้นมีทางเลือกที่ไหนล่ะ
ก็จริง ที่…
สมัยนั้นเป็นแบบนั้น
เพื่อจะเอาตัวรอด มันก็รู้สึก ไม่มีทางเลือกอื่นได้แหละ เพราะยังไงเราก็คน
แต่ว่า
ก็มีแค่คนนี่แหละที่มีโอกาสเรียนรู้ เมื่อทำผิดและทำทุกอย่างให้มันถูกต้องน่ะ
ถ้าไม่พยายามแม้แต่จะทำแบบนั้น
โลกนี้น่ะ จะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิมอีก
พี่เชื่อใจผมแค่ไหนเหรอ
ความเชื่อใจมันมีระดับที่ไหน
เชื่อก็คือเชื่อแหละ
ผมไม่มา
เจอพี่แต่แรกซะยังดีกว่า
ไม่อย่างงั้น
ผมก็คงจะโอเคดีแหละ ต่อให้จะกลายเป็นสัตว์ประหลาด
ทำอะไรของนาย
ก็บอกแล้วนี่
ว่าฉันไม่อยากตายน่ะ
เป็นเพราะพี่โฮแจนั่นแหละ ที่ช่วยให้ฉันมีความฝันอยู่พักนึง
ว่าฉันเองก็อาจใช้ชีวิตแบบพี่เขาได้
ชีวิตแบบที่สมเป็นมนุษย์
แต่ว่า
มันไม่ใช่เลย
ฉันมันก็แค่สัตว์ประหลาด
ไม่สนว่าใครจะเป็นตายร้ายดียังไง นอกจากตัวเอง
ไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี
แล้วก็ไม่สำนึกด้วย
ถ้าอะไรเป็นภัยก็ฆ่าทิ้ง ถ้ารู้สึกเบื่อก็ออกล่า
ถ้าหิวเมื่อไหร่ก็หากิน
แถมไม่มี…
อะไรที่เร้าใจกว่านั้นแล้ว
ได้ยินมาว่านายเป็นลูกของอากิโกะ
แต่นายรู้ไหม
ว่าแม่ตัวเองตายยังไงน่ะ
รู้สิ
แล้วเรื่องนั้นมันทำไม
มันตั้งนานแล้ว จะให้รู้สึกอะไรอีก
มาดามมาเอดะเป็นคนเลี้ยงฉันมา แล้วก็เป็นคนคอยปกป้องฉัน
ไม่คิดเหรอว่าถูกยัยนั่นหลอกใช้
ลูกชายที่ดีต้องตอบว่าครับนะคะ
นี่ไม่เข้าใจสินะ
ว่าฉันต่างหากที่หลอกใช้ยัยนั่น
เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด
เพราะฉะนั้น
ตายซะเถอะ
ยุนแชอ๊ก ยัยนั่นน่ะ ไปพามาหาฉันที
ตายเพื่อพี่เขา
ผู้หญิงคนนั้นจะต้องตาย ด้วยน้ำมือของจางซังเท่านั้น
ตายซะตรงนี้แหละ
อย่าขยับ ถ้าขยับฉันยิงนะคะ
นายท่านจางรู้เมื่อไหร่จะต้องผิดหวังมากแน่
ที่นายเลือกกลายเป็นสัตว์ประหลาด
เดี๋ยวก่อนสิคะ คนนั้นเขา
แล้วพวกนั้นน่ะมันอะไรกันคะ
รีบหนีเร็วค่ะ ไม่งั้นคุณได้ตายแน่
ทำอะไรของพวกแก
- นี่คุณ - หนีไปให้ไกลที่สุดเลยค่ะ เร็วเข้า
แกเป็นใคร
ใครเป็นคนส่งแกมา!
แกไม่มีทางที่จะเอาชนะที่นี่ได้หรอกนะ
ลองสักตั้งไหมล่ะ
ว่าฉันมีทางที่จะเอาชนะได้ไหมน่ะ
สุดท้ายมาดามมาเอดะก็จะฆ่า ทุกๆ คนที่อยู่รอบตัวแกทิ้งจนหมด
เพราะว่าสิ่งที่มาดามมาเอดะต้องการก็คือ ให้สุดท้ายแกไม่เหลือใครเลยไง
แต่ถ้าถามความเห็นของฉันละก็นะ ใครจะเป็นฝ่ายชนะฉันก็ไม่สนหรอก
ฉันแค่อยากให้สมรภูมินี้มันจบลงไวๆ
เพื่อจะให้เป็นอย่างงั้น
แบบนี้น่าจะช่วยไม่ใช่เหรอ
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างการพึ่งพาและกาฝาก)
(ตอนที่ 7 คนชายขอบ)
ไว้ชีวิตเขาเถอะครับท่านประธาน
ไว้ชีวิตโฮแจสักครั้งเถอะนะครับ
นะครับ
ผมผมจะดูแลเขาอย่างดีครับ
ผมจะระวังไม่ให้เขาโผล่หน้า มาให้ดามมาเอดะเห็นอีก
ยังไงผมจะคอยประกบเขาเองนะครับ
ได้โปรดไว้ชีวิตเขาสักครั้งเถอะครับ
สัญญาแล้ว
กล้าเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันไหมคะ
ถ้ามาดามยอมไว้ชีวิตโฮแจ
ครับ
ผมกล้าเดิมพัน
โฮแจ
โฮแจเอ๊ย
โฮแจ เรา…
พวกเรา…
กลับบ้านกันเถอะนะ โฮแจ
กลับบ้านกันนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะนะ
กลับบ้านกัน
ครับ รับทราบครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ
ไม่ต้อง นายอยู่นี่แหละ ฉันไปคนเดียวได้
อ้าว จะไปไหนเหรอครับ
ควอนยงกิลฟื้นแล้วน่ะ เห็นว่าถามหาฉันอยู่ เดี๋ยวฉันกลับมา
(สายสืบโนจีซู)
ไง สายสืบโน ได้เรื่องยังไงบ้าง
ผู้กองคะ
ผู้กอง!
มีเรื่องอะไร
เหมือนมาดามมาเอดะ จะรู้ทันแผนแล้วครับ
เข้ามาสิคะ
กำลังรออยู่เลยค่ะ
ก็ว่าอยู่ว่าทำไมเดินเข้ามาแล้วมันเงียบๆ
เพื่อนเก่ากลับมาหาทั้งที ก็ต้องต้อนรับกันหน่อยสิคะ
เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่เหรอครับ
ถึงแม้เวลาจะผ่านล่วงเลยมานาน อีกทั้งหลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป
แต่ดูจากที่เรายังมายืนประจันหน้ากัน
ก็คงงั้นมั้งคะ
บางทีนั่นอาจเป็นสาเหตุที่…
การเป็นคนที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำคุณเลย
มันเหงากว่าที่คิดไว้อีกค่ะ
ถ้าคุณได้รู้ว่าผมจดจำคุณไว้แบบไหน
การปล่อยให้ผมจำไม่ได้คงจะดีกว่าด้วยซ้ำไป
การสามารถระลึกถึง
ความทรงจำแสนเจ็บปวดได้ก็ยังดีกว่า
อยู่อย่างว่างเปล่านะคะ
คุณไม่ใช่เรื่องน่าเจ็บปวดของผมแล้วครับ
น่ารังเกียจต่างหาก
ยังคิดอยู่อีกเหรอคะ
ว่าชีวิตของมนุษย์ทุกคนมันเท่าเทียมกันหมด
- คุณยังคิดว่าไม่ใช่แบบนั้นเหรอครับ - แล้วชีวิตยุนแชอ๊กล่ะคะ
ยังรู้สึกแบบเดิมกับชีวิตเธอไหมคะ
ฉันสงสัยมาตลอดเลยค่ะ
ว่าสำหรับคุณ ชีวิตมนุษย์ทุกคน จะเท่าเทียมกันได้ถึงแค่ไหน
ยกตัวอย่างเช่น เพื่อนคุณที่นอนอยู่โรงพยาบาลนั่นไง
- เดี๋ยวย้ายไปวอร์ดคนไข้ทั่วไปนะ - ครับ
ไม่งั้นก็
เพื่อนตำรวจของคุณคนนั้นไง
แล้วก็เด็กเบอร์ 71 ที่คุณกำลังตามหาตัวอยู่
ถ้าคุณต้องเลือกระหว่างชีวิตคนเหล่านั้นรวมกัน
กับชีวิตยุนแชอ๊กคนเดียวล่ะคะ
คุณคิดว่าคุณจะเลือกฝั่งไหนดี
มาเอดะ
อย่าบอกนะว่าคุณ…
ยุนแชอ๊กไม่ได้อยู่ข้างล่างนั่นค่ะ
เธอกำลังจะโดนเอานาจินออกในห้องแท็งก์น้ำค่ะ
มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง
หนึ่งคือจำอะไรไม่ได้เลย กลายเป็นคนละคนเหมือนกับคุณเมื่อหนึ่งปีก่อน
หรือไม่งั้น ก็หนีออกมาจากแท็งก์น้ำไม่ได้
แล้วก็จมน้ำตายค่ะ
เอาละ
คุณจะเลือกช่วยฝั่งไหนก่อนดีคะ
ยุนแชอ๊ก
โยนลงไปเลย
หรือว่า…
เพื่อนๆ ของคุณล่ะ
เลือกมาสิคะ จางซัง
จะไม่เหลือเวลาแล้วนะคะ
ทำไมคุณต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยครับ
ฉันแค่อยากจะยืนยันก็เท่านั้นเองค่ะ
ว่าที่คุณพูดมันจริงหรือไม่จริง แล้วมันใช้กับสถานการณ์นี้ได้ไหม
เป็นไงคะ
คุณยังคิดว่าชีวิตมนุษย์เสมอภาคกันไหมคะ
ยังคิดว่าเท่าเทียมกันอยู่ไหม
จางซัง
ผู้กอง ผู้กองครับ
เฮ้ยๆ อย่านะ อย่าลงมา
อย่านะ อย่าลงมานะ
เฮ้ย! จะบ้าเหรอวะ
เฮ้ย! จะลงมาทำไม คิดอะไรของแก
ฉันเคยปะทะมาแล้ว
ยอมแพ้ซะเถอะ
แกออกจากที่นี่ไม่ได้หรอก
นายท่านจางอยู่ที่ไหน
ช่วยบอกแค่นั้นก็พอ
เขายังไม่ตายใช่ไหม
เขายังไม่ตายหรอก แต่คงไม่ได้เจอกันง่ายๆ
จางแทซังเขาเลือกช่วยชีวิตคนอื่น แทนที่จะช่วยชีวิตเธอน่ะ
และเพราะว่าเขาเลือกแบบนั้น
เขาจะได้จบชีวิตที่นั่นโดยโดนฉีกเป็นชิ้นๆ
ส่วนเธอก็จะได้ตายในแท็งก์น้ำนี่
ถ้าอยากเอาชนะขนาดนั้น ก็ควรทำอะไรให้มันง่ายสิ
เธอสองคนน่ะใช้อารมณ์มากเกินไป
แถมยังมีเหตุผลนู่นนี่นั่นโน่นเยอะแยะไปหมด
คนเรามีเหตุผลในการเลือกมีชีวิตแตกต่างกันไป
เหมือนที่แต่ละคนมีเหตุผล ในการเลือกความตายของตัวเองแหละ
เธอไม่กลัวความตายเลยรึไง
สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ ไม่ใช่ความตายหรอก
แต่การเหลือตัวคนเดียวจะตายก็ไม่ได้ต่างหาก
ฉันชอบดวงตาเธอนะ
น่าเสียดายจริงๆ
อะไรวะนั่นน่ะ นั่นมันอะไร
มันตัวอะไร
เงียบๆ หน่อยสิเว้ย ให้ตายสิ
โฮแจ
เฮ้ย โฮแจ
โฮแจ เป็นอะไรไหม
เวรเอ๊ย
อย่านะ ไม่
ไม่นะ เดี๋ยวสิ ออกไปเลย อย่าเข้ามา
รีบหนี เร็วเข้า
รีบตัดเลย เร็ว ยงกิล
โอ๊ย แม่งเอ๊ย
ขาฉัน ขาฉัน
แม่งเอ๊ย โธ่เว้ย
นั่นๆ จงฮยอก เราต้องพาจงฮยอกไปด้วยสิ
เออ ไปช่วยเขาเร็ว
ขอบคุณครับ
ได้แล้ว
โฮแจ
ข้างหลังนั่นมีลิฟต์อยู่ รีบไปสิ ไปเร็ว
โธ่เว้ย!
เฮ้ย!
บอกให้รีบไปไง
มาเถอะ เร็วเข้า
เร็ว
- ให้ลดเหลือกี่องศาครับ - ลดลงไปเลยให้ถึง 18 องศา
พอได้แล้ว
แกเองก็เจ็บปวดนี่
ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
กรุณาอพยพโดยด่วน
ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
- ทางไปเลเวลสี่ทั้งหมดจะถูกปิดกั้น - เฮ้ย มาแล้วครับ มาแล้วครับ
ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
- กรุณาอพยพโดยด่วน - โฮแจ มานี่เร็ว
- มัวทำบ้าอะไรอยู่วะ - ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
เฮ้ย!
ทางไปเลเวลสี่…
เฮ้ย เดี๋ยวก่อน โฮแจ โฮแจ
โฮแจ!
ทุกคนปลอดภัยใช่ไหม
โฮแจ โฮแจ
นี่แกโอเคไหม
ไม่มีเวลามาคุยแล้ว
ถ้าขึ้นไปอีกชั้นจะมีโถงทางเดินยาวอยู่
เดินไปให้สุดทางเลยนะ
เดินไป พอออกจากประตูเหล็กทางด้านขวาปุ๊บ ก็จะเจอทางเดินที่พาออกไปข้างนอกได้
เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยวก่อน แล้วแกล่ะ
คุณยุนแชอ๊กยังอยู่ข้างใน
ไม่ได้ ไม่ได้นะโว้ย ไอ้นี่นี่ อย่าเชียวนะ
เดี๋ยวพอออกไปแล้ว ช่วยเรียกตำรวจทีนะครับ
- เออ ได้เลย - ไอ้นี่นี่ เดี๋ยวสิวะ
ออกไปพร้อมกับพวกเรานี่แหละนะ ไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ
ยังมีลมหายใจก็ต้องเอาตัวรอดไม่ใช่เหรอวะ
พี่ไปก่อนเลย
ผมจะพาเธอออกไปด้วย
เป็นยังไงบ้างแล้ว
ตอนนี้อุณหภูมิน้ำในแท็งก์ ลดเหลือ 20 องศาแล้วครับ
อีกสองสามนาทีก็จะเหลือ 18 องศา
ไม่นานหัวใจคงหยุดเต้นครับ
นายท่านจาง
ฉันอยากไปหาคุณจังเลย
มีเรื่องที่ฉัน…
อยากจะบอกคุณให้ได้
แถมยังมีอีกตั้งหลายอย่าง
ที่ฉันอยากทำกับคุณ
นั่นอะไรน่ะ
นาจินไม่ได้หลับอยู่หรอกเหรอ
ทำไปทำไมครับ
นี่ตั้งใจ
จะฆ่าผมจริงๆ เหรอครับ
น่าจะฆ่าตั้งแต่ตอนนั้นด้วยซ้ำ
ตั้งแต่ปีที่แล้ว
ที่เลือกจางซังแทนที่จะเลือกฉัน
เคยมีอย่างน้อยสักครั้งไหม
ที่คุณเห็นผมเป็นลูกชายของคุณบ้างน่ะ
มนุษย์ก็มีช่วงเวลาที่อ่อนแอนี่คะ
อย่างความสัมพันธ์แม่ลูก มิตรสหาย คนรัก ความรักชาติ อะไรอย่างงั้น
เวลาที่ยึดติดกับความสัมพันธ์ หยุมหยิมไร้ค่าแบบนั้นแล้วกักขังตัวเองไว้
มนุษย์ก็จะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
แถมยังน่าสังเวชด้วยค่ะ
เลยถูกเอาเปรียบ จนไร้ค่าเหมือนของใช้แล้วทิ้งไงคะ
ส่วนซึงโจคุงน่ะ ฉันไม่ได้เลี้ยงมาแบบนั้นค่ะ
ฉันเฆี่ยนโบยฝึกฝนมา
ให้ซึงโจคุงสมบูรณ์แบบได้ด้วยตัวเอง
โดยไม่ต้องยึดติดกับสิ่งใดทั้งนั้น
แต่ซึงโจคุงก็ยังคงโหยหาแม่
และพึ่งพาจางแทซังอยู่ดี
น่าผิดหวังจริงๆ
ผมขอโทษครับ
การที่คุณผิดหวัง
แปลว่าอย่างน้อยคุณก็ยังคาดหวังในตัวผม
เข้าใจแล้วครับ
ผมจะพยายามมากขึ้น
ผมจะไม่โหยหาใคร
ไม่คาดหวังอะไรอีกแล้วครับ
เพราะฉะนั้น
ยอมรับผมได้แล้วนะครับ
ผมจะสมบูรณ์แบบด้วยตัวเอง
โดยไม่ยึดติดกับคุณอีกแล้ว
อ๊าก!
สวยจังเลย
หัวใจหยุดเต้นแล้วครับ
เดี๋ยวฉันจะไปเอานาจินนั่นเอง
คุณว่า…
ช่วงเวลาที่ดีจะมาหาพวกเราด้วยไหมคะ
ต้องมาสิครับ
ผมจะทำให้มันมาเอง
อะไร
แล้วผมจะเป็นยังไงต่อเหรอครับ
เฮ้อ ก่อนอื่น
มีคนตายไปตั้งสามคนเลยนะ
นายก็ต้องรับผิดชอบเรื่องที่ก่อ
แต่เดี๋ยวฉัน…
จะช่วยให้นายได้ขอลดหย่อนโทษให้มากที่สุดเอง
เพราะงั้นไม่ต้องห่วง
เฮ้ย
เร็วเข้า เร็วสิ
มันอะไรกันเนี่ย
- เป็นอะไรไหมคะ - อะไรวะเนี่ย
- ทางนี้เลยครับ - ขยับตัวได้ไหม
- โอ๊ย ฉันว่าฉันขาหัก - ทำไงดีเนี่ย
ก่อนอื่น เริ่มจากเข้าค้น จอนซึงเภสัชกรรมด่วนเลย
- สายสืบโนรีบไปขอหมายค้นนะ - ค่ะ รับทราบค่ะ
- โอ๊ย แม่งเอ้ย - ระวังครับ ไหวไหมครับเนี่ย
ว่าแต่ ออกมากันแค่สองคนเหรอครับ
ว่ายังไงนะ
มากันแค่สองคนเหรอครับ
เออ
แค่สองคน
อ๋อ ครับ
ประตูกำลังเปิดค่ะ โปรดระวังระหว่างข้ามชานชาลา
(บุกค้นจอนซึงเภสัชกรรมและยึดของกลาง)
(อัยการสืบสวนการทดลองมนุษย์ผิดกฎหมาย)
(มีรายงานการทดลองมนุษย์เข้ามาต่อเนื่อง)
(เรียกตัวประธานสอบปากคำ)
(ไม่แน่ชัดว่ามีห้องทดลองจริงหรือไม่)
โอ๊ย อร่อยเหาะ
มาเร็ว มากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวสายเอานะ
ค่ะ
มาแล้วค่ะ
วันนี้ก็เลิกเรียนช้าอีกเหรอ
อ๋อ คือหนูมีงานบาซาร์ของชมรมน่ะ ถ้ามีงานไปกินเลี้ยงต่ออีกก็…
คงจะเลิกดึกมากเลยแหละ
อืม…
อร่อยเหาะ
- ใช่ไหมล่ะ - อือ
นี่ ยังไม่มีแฟนกับเขาเหรอเราน่ะ
เอ่อ แฟนงั้นเหรอคะ
อืม…
ก็…
ถึงเวลาคงมีเองแหละ
แหม ให้ตายเถอะ
เอ้า กินเนื้อด้วยสิ
อืม อร่อยจังเลย
แต่งหน้าพริ้งเลยแฮะเนี่ย
ว่าจะตกผู้ชายในงานบาซาร์สักคนน่ะ
ชุดก็เลือกซะสวยเลยนะเนี่ย
บางครั้งฉันก็ฝัน
ฝันว่าตัวเองวิ่งไล่ตามใครบางคนอยู่ทุกคืนเลย
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใคร
แถมยังจำอะไรไม่ได้มาก
แต่ใจฉันกลับปวด เหมือนโดนฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะตื่น
ฤดูใบไม้ผลิกำลังผันผ่าน
เดี๋ยวก็จะหน้าร้อนอีกแล้ว
และพวกเราจะใช้ชีวิตต่อไปอีกครา
อืม…
ทำต่อไปสิครับ