[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[เสียงลมพัด]
(สัตว์สยองกยองซอง 2)
[ซึงโจ] ว่าแต่…
ทำไมพี่ถึงสู้ต่อล่ะ
ก็รู้นี่ว่ายังไงก็แพ้
[จางแทซัง] ฉันไม่ได้สู้เพื่อจะเอาชนะหรอก
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
ฉันสู้เพื่อให้มันไม่ลืมน่ะ
เพื่อให้มันไม่ลืมสิ่งที่เคยทำไว้กับเรา
เพื่อย้ำว่าคนที่จำการกระทำของมันได้ ยังคงมีชีวิตกันอยู่
ให้มันรู้สึกผิด
และถ้ามันไม่รู้สึกผิด
อย่างน้อยมันก็จะได้อยู่กับตราบาป
แล้วถ้ามันยังไม่สนตราบาปนั้นอีก
ก็ถือซะว่าขัดขวางให้มันรำคาญ
อยู่ไม่เป็นสุข
แบบนั้นมันจะได้ไม่มีวันลืมไง
พี่ให้อภัยไม่ได้เลยเหรอ
จะให้อภัยอะไรกับคนที่ไม่คิดจะรู้สึกผิดด้วยซ้ำ
มันทำไขสือกับสิ่งที่ตัวเองทำ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
และฉันให้อภัยมันก็ไม่ตลกไปหน่อยเหรอ
แต่ถึงยังไง
เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วนี่นา
สมัยนั้นมีทางเลือกที่ไหนล่ะ
ก็จริง ที่…
สมัยนั้นเป็นแบบนั้น
เพื่อจะเอาตัวรอด มันก็รู้สึก ไม่มีทางเลือกอื่นได้แหละ เพราะยังไงเราก็คน
แต่ว่า
ก็มีแค่คนนี่แหละที่มีโอกาสเรียนรู้ เมื่อทำผิดและทำทุกอย่างให้มันถูกต้องน่ะ
ถ้าไม่พยายามแม้แต่จะทำแบบนั้น
โลกนี้น่ะ จะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิมอีก
พี่เชื่อใจผมแค่ไหนเหรอ
ความเชื่อใจมันมีระดับที่ไหน
เชื่อก็คือเชื่อแหละ
[ซึงโจ] ผมไม่มา
เจอพี่แต่แรกซะยังดีกว่า
ไม่อย่างงั้น
ผมก็คงจะโอเคดีแหละ ต่อให้จะกลายเป็นสัตว์ประหลาด
[ยุนแชอ๊กครางเจ็บ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[หายใจแรง]
ทำอะไรของนาย
ก็บอกแล้วนี่
ว่าฉันไม่อยากตายน่ะ
[หายใจแรง]
[เสียงออกแรงต่อสู้กัน]
[ซึงโจ] เป็นเพราะพี่โฮแจนั่นแหละ ที่ช่วยให้ฉันมีความฝันอยู่พักนึง
[เสียงออกแรงต่อสู้กัน]
[ครางเจ็บ]
ว่าฉันเองก็อาจใช้ชีวิตแบบพี่เขาได้
ชีวิตแบบที่สมเป็นมนุษย์
แต่ว่า
มันไม่ใช่เลย
ฉันมันก็แค่สัตว์ประหลาด
ไม่สนว่าใครจะเป็นตายร้ายดียังไง นอกจากตัวเอง
ไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี
แล้วก็ไม่สำนึกด้วย
ถ้าอะไรเป็นภัยก็ฆ่าทิ้ง ถ้ารู้สึกเบื่อก็ออกล่า
ถ้าหิวเมื่อไหร่ก็หากิน
แถมไม่มี…
อะไรที่เร้าใจกว่านั้นแล้ว
ได้ยินมาว่านายเป็นลูกของอากิโกะ
แต่นายรู้ไหม
ว่าแม่ตัวเองตายยังไงน่ะ
รู้สิ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
แล้วเรื่องนั้นมันทำไม
มันตั้งนานแล้ว จะให้รู้สึกอะไรอีก
มาดามมาเอดะเป็นคนเลี้ยงฉันมา แล้วก็เป็นคนคอยปกป้องฉัน
ไม่คิดเหรอว่าถูกยัยนั่นหลอกใช้
[หัวเราะ]
ลูกชายที่ดีต้องตอบว่าครับนะคะ
[ซึงโจ] นี่ไม่เข้าใจสินะ
ว่าฉันต่างหากที่หลอกใช้ยัยนั่น
เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด
เพราะฉะนั้น
ตายซะเถอะ
ยุนแชอ๊ก ยัยนั่นน่ะ ไปพามาหาฉันที
ตายเพื่อพี่เขา
ผู้หญิงคนนั้นจะต้องตาย ด้วยน้ำมือของจางซังเท่านั้น
ตายซะตรงนี้แหละ
[เสียงปืน]
[หายใจสั่น]
[โนจีซู] อย่าขยับ ถ้าขยับฉันยิงนะคะ
[เสียงปืน]
[ร้องเจ็บปวด]
[ครางเจ็บ หายใจเฮือก]
นายท่านจางรู้เมื่อไหร่จะต้องผิดหวังมากแน่
ที่นายเลือกกลายเป็นสัตว์ประหลาด
[โนจีซู] เดี๋ยวก่อนสิคะ คนนั้นเขา
[เสียงวิ่งกรู]
แล้วพวกนั้นน่ะมันอะไรกันคะ
รีบหนีเร็วค่ะ ไม่งั้นคุณได้ตายแน่
[สูดลมหายใจ] ทำอะไรของพวกแก
[ครางเจ็บ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- นี่คุณ - หนีไปให้ไกลที่สุดเลยค่ะ เร็วเข้า
[เสียงกระจกแตก]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[เสียงดาบหัก]
[เสียงแทง]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[หายใจหอบ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงวิ่งกรู]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
แกเป็นใคร
[ตะโกน] ใครเป็นคนส่งแกมา!
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[เสียงออกแรง ครางเจ็บ]
[ถอนใจ]
แกไม่มีทางที่จะเอาชนะที่นี่ได้หรอกนะ
ลองสักตั้งไหมล่ะ
ว่าฉันมีทางที่จะเอาชนะได้ไหมน่ะ
สุดท้ายมาดามมาเอดะก็จะฆ่า ทุกๆ คนที่อยู่รอบตัวแกทิ้งจนหมด
เพราะว่าสิ่งที่มาดามมาเอดะต้องการก็คือ ให้สุดท้ายแกไม่เหลือใครเลยไง
แต่ถ้าถามความเห็นของฉันละก็นะ ใครจะเป็นฝ่ายชนะฉันก็ไม่สนหรอก
ฉันแค่อยากให้สมรภูมินี้มันจบลงไวๆ
เพื่อจะให้เป็นอย่างงั้น
แบบนี้น่าจะช่วยไม่ใช่เหรอ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างการพึ่งพาและกาฝาก)
(ตอนที่ 7 คนชายขอบ)
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[ควอนยงกิล] ไว้ชีวิตเขาเถอะครับท่านประธาน
ไว้ชีวิตโฮแจสักครั้งเถอะนะครับ
นะครับ
ผมผมจะดูแลเขาอย่างดีครับ
ผมจะระวังไม่ให้เขาโผล่หน้า มาให้ดามมาเอดะเห็นอีก
ยังไงผมจะคอยประกบเขาเองนะครับ
[หายใจเฮือก]
ได้โปรดไว้ชีวิตเขาสักครั้งเถอะครับ
สัญญาแล้ว
กล้าเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันไหมคะ
[หายใจเฮือก]
[หายใจสั่น]
ถ้ามาดามยอมไว้ชีวิตโฮแจ
[หายใจสั่น] ครับ
ผมกล้าเดิมพัน
[เสียงเปิดประตูเหล็ก]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
โฮแจ
[ถอนใจ]
โฮแจเอ๊ย
โฮแจ เรา…
พวกเรา…
กลับบ้านกันเถอะนะ โฮแจ
[สะอื้น] กลับบ้านกันนะ พวกเรากลับบ้านกันเถอะนะ
กลับบ้านกัน
[หายใจแรง]
[เสียงเครื่องพยุงชีพดังบี๊บๆ]
ครับ รับทราบครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ
ไม่ต้อง นายอยู่นี่แหละ ฉันไปคนเดียวได้
อ้าว จะไปไหนเหรอครับ
ควอนยงกิลฟื้นแล้วน่ะ เห็นว่าถามหาฉันอยู่ เดี๋ยวฉันกลับมา
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(สายสืบโนจีซู)
ไง สายสืบโน ได้เรื่องยังไงบ้าง
[เสียงรถชนดังสนั่น]
[เสียงสัญญาณซ่าๆ]
[โนจีซู] ผู้กองคะ
ผู้กองคะ
[ตะโกน] ผู้กอง! [หายใจสั่น]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
มีเรื่องอะไร
[ผู้ชาย] เหมือนมาดามมาเอดะ จะรู้ทันแผนแล้วครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีหยุด]
เข้ามาสิคะ
กำลังรออยู่เลยค่ะ
ก็ว่าอยู่ว่าทำไมเดินเข้ามาแล้วมันเงียบๆ
เพื่อนเก่ากลับมาหาทั้งที ก็ต้องต้อนรับกันหน่อยสิคะ
เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่เหรอครับ
ถึงแม้เวลาจะผ่านล่วงเลยมานาน อีกทั้งหลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป
แต่ดูจากที่เรายังมายืนประจันหน้ากัน
ก็คงงั้นมั้งคะ
บางทีนั่นอาจเป็นสาเหตุที่…
การเป็นคนที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำคุณเลย
มันเหงากว่าที่คิดไว้อีกค่ะ
ถ้าคุณได้รู้ว่าผมจดจำคุณไว้แบบไหน
การปล่อยให้ผมจำไม่ได้คงจะดีกว่าด้วยซ้ำไป
การสามารถระลึกถึง
ความทรงจำแสนเจ็บปวดได้ก็ยังดีกว่า
อยู่อย่างว่างเปล่านะคะ
คุณไม่ใช่เรื่องน่าเจ็บปวดของผมแล้วครับ
น่ารังเกียจต่างหาก
ยังคิดอยู่อีกเหรอคะ
ว่าชีวิตของมนุษย์ทุกคนมันเท่าเทียมกันหมด
- คุณยังคิดว่าไม่ใช่แบบนั้นเหรอครับ - แล้วชีวิตยุนแชอ๊กล่ะคะ
ยังรู้สึกแบบเดิมกับชีวิตเธอไหมคะ
[เสียงออกแรง]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[เสียงฮึดฮัด]
[มาเอดะ] ฉันสงสัยมาตลอดเลยค่ะ
ว่าสำหรับคุณ ชีวิตมนุษย์ทุกคน จะเท่าเทียมกันได้ถึงแค่ไหน
ยกตัวอย่างเช่น เพื่อนคุณที่นอนอยู่โรงพยาบาลนั่นไง
- [พยาบาล] เดี๋ยวย้ายไปวอร์ดคนไข้ทั่วไปนะ - ครับ
ไม่งั้นก็
เพื่อนตำรวจของคุณคนนั้นไง
[ถอนใจ]
แล้วก็เด็กเบอร์ 71 ที่คุณกำลังตามหาตัวอยู่
ถ้าคุณต้องเลือกระหว่างชีวิตคนเหล่านั้นรวมกัน
กับชีวิตยุนแชอ๊กคนเดียวล่ะคะ
คุณคิดว่าคุณจะเลือกฝั่งไหนดี
มาเอดะ
อย่าบอกนะว่าคุณ…
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
[ถอนใจ]
[เสียงคำรามเบาๆ]
[มาเอดะ] ยุนแชอ๊กไม่ได้อยู่ข้างล่างนั่นค่ะ
เธอกำลังจะโดนเอานาจินออกในห้องแท็งก์น้ำค่ะ
มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง
หนึ่งคือจำอะไรไม่ได้เลย กลายเป็นคนละคนเหมือนกับคุณเมื่อหนึ่งปีก่อน
หรือไม่งั้น ก็หนีออกมาจากแท็งก์น้ำไม่ได้
แล้วก็จมน้ำตายค่ะ
[ถอนใจ]
เอาละ
คุณจะเลือกช่วยฝั่งไหนก่อนดีคะ
ยุนแชอ๊ก
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
โยนลงไปเลย
[มาเอดะ] หรือว่า…
เพื่อนๆ ของคุณล่ะ
[เสียงประตูเหล็กดังโครมคราม]
[เสียงคำราม]
[คำรามเสียงแหลม]
เลือกมาสิคะ จางซัง
จะไม่เหลือเวลาแล้วนะคะ
ทำไมคุณต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยครับ
ฉันแค่อยากจะยืนยันก็เท่านั้นเองค่ะ
ว่าที่คุณพูดมันจริงหรือไม่จริง แล้วมันใช้กับสถานการณ์นี้ได้ไหม
เป็นไงคะ
คุณยังคิดว่าชีวิตมนุษย์เสมอภาคกันไหมคะ
ยังคิดว่าเท่าเทียมกันอยู่ไหม
[เสียงแทง]
[หายใจเฮือก]
[หายใจสั่น]
[ครางเจ็บ หายใจเฮือก]
[หายใจแรง]
จางซัง
[หายใจเฮือก]
[ครางเจ็บปวด หายใจเฮือก]
[เสียงวิ่งกรู]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงฮึดฮัด]
[ครางเจ็บ]
[กระอักเลือด]
- [เสียงคำราม] - [ครางกลัว]
ผู้กอง ผู้กองครับ
[เสียงคำราม]
[เสียงต่อสู้กัน]
[หายใจหอบ]
[เสียงกระแทกดังโครม]
[เสียงคำราม]
[ร้องหวาดกลัว]
[เสียงคำราม]
[ร้องตกใจกลัว]
[หายใจแรง]
เฮ้ยๆ อย่านะ อย่าลงมา
[เสียงคำรามแหลม]
อย่านะ อย่าลงมานะ
[ออกแรงชก]
[เสียงคำรามแหลม]
[หายใจหอบ]
เฮ้ย! จะบ้าเหรอวะ
เฮ้ย! จะลงมาทำไม คิดอะไรของแก
[ครางเสียงสั่น]
ฉันเคยปะทะมาแล้ว
[คำราม]
[คำรามลั่น]
[คุโรโกะ 1] ยอมแพ้ซะเถอะ
แกออกจากที่นี่ไม่ได้หรอก
[หายใจสั่น]
นายท่านจางอยู่ที่ไหน
ช่วยบอกแค่นั้นก็พอ
[หายใจสั่น]
[หายใจเฮือก]
เขายังไม่ตายใช่ไหม [หายใจสั่น]
[คุโรโกะ 2] เขายังไม่ตายหรอก แต่คงไม่ได้เจอกันง่ายๆ
จางแทซังเขาเลือกช่วยชีวิตคนอื่น แทนที่จะช่วยชีวิตเธอน่ะ
และเพราะว่าเขาเลือกแบบนั้น
เขาจะได้จบชีวิตที่นั่นโดยโดนฉีกเป็นชิ้นๆ
ส่วนเธอก็จะได้ตายในแท็งก์น้ำนี่
ถ้าอยากเอาชนะขนาดนั้น ก็ควรทำอะไรให้มันง่ายสิ
เธอสองคนน่ะใช้อารมณ์มากเกินไป
แถมยังมีเหตุผลนู่นนี่นั่นโน่นเยอะแยะไปหมด
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
คนเรามีเหตุผลในการเลือกมีชีวิตแตกต่างกันไป
[สูดลมหายใจ]
เหมือนที่แต่ละคนมีเหตุผล ในการเลือกความตายของตัวเองแหละ
เธอไม่กลัวความตายเลยรึไง
[ถอนใจ]
สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ ไม่ใช่ความตายหรอก
แต่การเหลือตัวคนเดียวจะตายก็ไม่ได้ต่างหาก
ฉันชอบดวงตาเธอนะ
น่าเสียดายจริงๆ
[เสียงกระแทกดังโครม]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[อึกอัก หายใจไม่ออก]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[เสียงคำราม]
[ยอมยองจุน] อะไรวะนั่นน่ะ นั่นมันอะไร
มันตัวอะไร
เงียบๆ หน่อยสิเว้ย ให้ตายสิ
- [ร้องเจ็บ] - โฮแจ
[คำราม]
[ควอนยงกิล] เฮ้ย โฮแจ
โฮแจ เป็นอะไรไหม
[ครางกลัว] เวรเอ๊ย
[ตำราม]
อย่านะ ไม่
ไม่นะ เดี๋ยวสิ ออกไปเลย อย่าเข้ามา
[คำรามลั่น]
รีบหนี เร็วเข้า
รีบตัดเลย เร็ว ยงกิล
โอ๊ย แม่งเอ๊ย
ขาฉัน ขาฉัน
[ร้องกลัว]
แม่งเอ๊ย โธ่เว้ย
นั่นๆ จงฮยอก เราต้องพาจงฮยอกไปด้วยสิ
เออ ไปช่วยเขาเร็ว
ขอบคุณครับ
ได้แล้ว
โฮแจ
ข้างหลังนั่นมีลิฟต์อยู่ รีบไปสิ ไปเร็ว
[ควอนยงกิล] โธ่เว้ย!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[ควอนยงกิล] เฮ้ย!
[คำราม]
[ตะโกน] บอกให้รีบไปไง
[ควอนยงกิล] มาเถอะ เร็วเข้า
[หายใจสั่น] เร็ว
[คำรามลั่น]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
- [คุโรโกะ 1] ให้ลดเหลือกี่องศาครับ - ลดลงไปเลยให้ถึง 18 องศา
[คำราม]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[ร้องเจ็บปวด]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[ร้องเจ็บปวด]
[เสียงออกแรง]
[ร้องเจ็บปวด]
[คำราม]
[ร้องเจ็บ]
[ครางเจ็บ]
[เสียงออกแรง]
[เสียงคำราม]
[หายใจสั่น]
[ร้องเจ็บปวด]
[คำราม]
[สัตว์ประหลาดร้องเจ็บปวด คำราม]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงคำราม]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
พอได้แล้ว
[คำรามเบาๆ]
แกเองก็เจ็บปวดนี่
[หายใจหอบ]
[คำราม]
[เสียงประตูเหล็กปิด]
[ถอนใจแรง]
[ผู้หญิง] ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
กรุณาอพยพโดยด่วน
[คำรามลั่น]
ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
- ทางไปเลเวลสี่ทั้งหมดจะถูกปิดกั้น - [ควอนยงกิล] เฮ้ย มาแล้วครับ มาแล้วครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ผู้หญิง] ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
- กรุณาอพยพโดยด่วน - โฮแจ มานี่เร็ว
- มัวทำบ้าอะไรอยู่วะ - [ผู้หญิง] ตรวจพบแก๊สไนโตรเจน
[ควอนยงกิล] เฮ้ย!
[ผู้หญิง] ทางไปเลเวลสี่…
เฮ้ย เดี๋ยวก่อน โฮแจ โฮแจ
[ตะโกน] โฮแจ!
[คำราม]
[หอบ]
[หายใจแรง]
[เสียงออกแรง]
[ร้องครวญคราง]
[เสียงออกแรง]
[เสียงเปิดประตูเหล็ก]
ทุกคนปลอดภัยใช่ไหม
[หายใจสั่น] โฮแจ โฮแจ
นี่แกโอเคไหม
ไม่มีเวลามาคุยแล้ว
ถ้าขึ้นไปอีกชั้นจะมีโถงทางเดินยาวอยู่
เดินไปให้สุดทางเลยนะ
เดินไป พอออกจากประตูเหล็กทางด้านขวาปุ๊บ ก็จะเจอทางเดินที่พาออกไปข้างนอกได้
เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยวก่อน แล้วแกล่ะ
คุณยุนแชอ๊กยังอยู่ข้างใน
ไม่ได้ ไม่ได้นะโว้ย ไอ้นี่นี่ อย่าเชียวนะ
[หายใจสั่น]
เดี๋ยวพอออกไปแล้ว ช่วยเรียกตำรวจทีนะครับ
- เออ ได้เลย - [ควอนยงกิล] ไอ้นี่นี่ เดี๋ยวสิวะ
ออกไปพร้อมกับพวกเรานี่แหละนะ ไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ
ยังมีลมหายใจก็ต้องเอาตัวรอดไม่ใช่เหรอวะ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
พี่ไปก่อนเลย
ผมจะพาเธอออกไปด้วย
[สูดลมหายใจเบาๆ]
[เสียงเลื่อนปิดประตูเหล็ก]
[เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป]
[สะอื้น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
เป็นยังไงบ้างแล้ว
[คุโรโกะ 1] ตอนนี้อุณหภูมิน้ำในแท็งก์ ลดเหลือ 20 องศาแล้วครับ
อีกสองสามนาทีก็จะเหลือ 18 องศา
ไม่นานหัวใจคงหยุดเต้นครับ
[ยุนแชอ๊ก] นายท่านจาง
ฉันอยากไปหาคุณจังเลย
มีเรื่องที่ฉัน…
อยากจะบอกคุณให้ได้
แถมยังมีอีกตั้งหลายอย่าง
ที่ฉันอยากทำกับคุณ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงดังขึ้น]
นั่นอะไรน่ะ
นาจินไม่ได้หลับอยู่หรอกเหรอ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงเบาลง]
[ซึงโจ] ทำไปทำไมครับ
นี่ตั้งใจ
จะฆ่าผมจริงๆ เหรอครับ
น่าจะฆ่าตั้งแต่ตอนนั้นด้วยซ้ำ
ตั้งแต่ปีที่แล้ว
ที่เลือกจางซังแทนที่จะเลือกฉัน
[หัวเราะ]
เคยมีอย่างน้อยสักครั้งไหม
ที่คุณเห็นผมเป็นลูกชายของคุณบ้างน่ะ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
มนุษย์ก็มีช่วงเวลาที่อ่อนแอนี่คะ
อย่างความสัมพันธ์แม่ลูก มิตรสหาย คนรัก ความรักชาติ อะไรอย่างงั้น
เวลาที่ยึดติดกับความสัมพันธ์ หยุมหยิมไร้ค่าแบบนั้นแล้วกักขังตัวเองไว้
มนุษย์ก็จะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
แถมยังน่าสังเวชด้วยค่ะ
เลยถูกเอาเปรียบ จนไร้ค่าเหมือนของใช้แล้วทิ้งไงคะ
ส่วนซึงโจคุงน่ะ ฉันไม่ได้เลี้ยงมาแบบนั้นค่ะ
ฉันเฆี่ยนโบยฝึกฝนมา
ให้ซึงโจคุงสมบูรณ์แบบได้ด้วยตัวเอง
โดยไม่ต้องยึดติดกับสิ่งใดทั้งนั้น
แต่ซึงโจคุงก็ยังคงโหยหาแม่
และพึ่งพาจางแทซังอยู่ดี
น่าผิดหวังจริงๆ
[ถอนใจ]
[ถอนใจยาว]
ผมขอโทษครับ
การที่คุณผิดหวัง
แปลว่าอย่างน้อยคุณก็ยังคาดหวังในตัวผม
เข้าใจแล้วครับ
ผมจะพยายามมากขึ้น
ผมจะไม่โหยหาใคร
ไม่คาดหวังอะไรอีกแล้วครับ
เพราะฉะนั้น
[เสียงแทง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ร้องเจ็บปวด]
[กระอักเลือด]
ยอมรับผมได้แล้วนะครับ
ผมจะสมบูรณ์แบบด้วยตัวเอง
โดยไม่ยึดติดกับคุณอีกแล้ว
[หายใจสั่น ครางเจ็บปวด]
[ครางเจ็บปวด]
[เสียงมาเอดะออกแรง]
[เสียงปืน]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงมาเอดะออกแรง]
[ครางเจ็บปวด]
[ทั้งคู่หายใจแรง]
อ๊าก!
[มาเอดะครางเจ็บ]
[หายใจหอบ]
[ครางเจ็บ]
[หายใจแรง]
[กระอักเบาๆ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[สะอื้น]
สวยจังเลย
[หายใจแรง]
[คุโรโกะ 1] หัวใจหยุดเต้นแล้วครับ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงดังขึ้น]
เดี๋ยวฉันจะไปเอานาจินนั่นเอง
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[เสียงออกแรง]
[หอบ]
[ยุนแชอ๊ก] คุณว่า…
ช่วงเวลาที่ดีจะมาหาพวกเราด้วยไหมคะ
[จางแทซัง] ต้องมาสิครับ
ผมจะทำให้มันมาเอง
[เสียงกระจกแตก]
[ไอสำลัก]
[ครางเจ็บ]
[ร้องโอดโอย]
[เสียงไซเรน]
อะไร
แล้วผมจะเป็นยังไงต่อเหรอครับ
เฮ้อ ก่อนอื่น
มีคนตายไปตั้งสามคนเลยนะ
นายก็ต้องรับผิดชอบเรื่องที่ก่อ
[หายใจสั่น]
แต่เดี๋ยวฉัน…
จะช่วยให้นายได้ขอลดหย่อนโทษให้มากที่สุดเอง
เพราะงั้นไม่ต้องห่วง
[เสียงปิดประตูรถ]
เฮ้ย [ครางเจ็บ]
เร็วเข้า เร็วสิ
[ครางเหนื่อย เจ็บ]
[พัค] มันอะไรกันเนี่ย
[หายใจเฮือก]
- [โนจีซู] เป็นอะไรไหมคะ - [พัค] อะไรวะเนี่ย
- [ผู้ชาย] ทางนี้เลยครับ - [โนจีซู] ขยับตัวได้ไหม
- [ยอมยองจุน] โอ๊ย ฉันว่าฉันขาหัก - [โนจีซู] ทำไงดีเนี่ย
ก่อนอื่น เริ่มจากเข้าค้น จอนซึงเภสัชกรรมด่วนเลย
- สายสืบโนรีบไปขอหมายค้นนะ - ค่ะ รับทราบค่ะ
- โอ๊ย แม่งเอ้ย - [พัค] ระวังครับ ไหวไหมครับเนี่ย
[ครางเจ็บ]
ว่าแต่ ออกมากันแค่สองคนเหรอครับ
[หายใจแรง]
ว่ายังไงนะ
มากันแค่สองคนเหรอครับ
เออ
แค่สองคน
อ๋อ ครับ
[หายใจหอบ]
[เสียงรถไฟแล่น]
[ผู้หญิง] ประตูกำลังเปิดค่ะ โปรดระวังระหว่างข้ามชานชาลา
(บุกค้นจอนซึงเภสัชกรรมและยึดของกลาง)
(อัยการสืบสวนการทดลองมนุษย์ผิดกฎหมาย)
(มีรายงานการทดลองมนุษย์เข้ามาต่อเนื่อง)
(เรียกตัวประธานสอบปากคำ)
(ไม่แน่ชัดว่ามีห้องทดลองจริงหรือไม่)
[เสียงพูดคุยจอแจฟังไม่ได้ศัพท์]
[เสียงสุนัขเห่า]
โอ๊ย อร่อยเหาะ
[ถอนใจ]
[ฮัมเพลงเบาๆ]
[ชินซอลดง] มาเร็ว มากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวสายเอานะ
ค่ะ
มาแล้วค่ะ
[หายใจแรง]
[ชินซอลดง] วันนี้ก็เลิกเรียนช้าอีกเหรอ
อ๋อ คือหนูมีงานบาซาร์ของชมรมน่ะ ถ้ามีงานไปกินเลี้ยงต่ออีกก็…
คงจะเลิกดึกมากเลยแหละ
อืม…
อร่อยเหาะ
- ใช่ไหมล่ะ - [ยุนแชอ๊ก] อือ
[หัวเราะ]
นี่ ยังไม่มีแฟนกับเขาเหรอเราน่ะ
เอ่อ แฟนงั้นเหรอคะ
อืม…
ก็…
ถึงเวลาคงมีเองแหละ
[หัวเราะ]
- แหม ให้ตายเถอะ [หัวเราะ] - [ยุนแชอ๊กหัวเราะ]
เอ้า กินเนื้อด้วยสิ
อืม อร่อยจังเลย
[หัวเราะ]
แต่งหน้าพริ้งเลยแฮะเนี่ย
ว่าจะตกผู้ชายในงานบาซาร์สักคนน่ะ
[หัวเราะ] ชุดก็เลือกซะสวยเลยนะเนี่ย
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ยุนแชอ๊ก] บางครั้งฉันก็ฝัน
ฝันว่าตัวเองวิ่งไล่ตามใครบางคนอยู่ทุกคืนเลย
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใคร
แถมยังจำอะไรไม่ได้มาก
แต่ใจฉันกลับปวด เหมือนโดนฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะตื่น
ฤดูใบไม้ผลิกำลังผันผ่าน
เดี๋ยวก็จะหน้าร้อนอีกแล้ว
[เพลงเศร้าซึ้งบรรเลง]
[จางแทซัง] และพวกเราจะใช้ชีวิตต่อไปอีกครา
[เพลงจบ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
อืม…
ทำต่อไปสิครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงเบาลง]