Dziewczyny, wstałyście już?
Już prawie południe.
Babcia padłaby trupem, gdyby wiedziała, że ona tu śpi.
Albo słysząc, że jestem lesbijką.
Być może, ale chodzi o zasadę.
Dzisiaj nie śpicie razem.
Chyba powinnam już iść.
Zostań.
Nic mi nie będzie.
WIDZIAŁEM POST NICKA, POGADAMY?
SZKOŁA PLASTYCZNA LAMBERT GRATULACJE! ZAKWALIFIKOWAŁAŚ SIĘ
WYBRALIŚMY TWOJĄ PRACĘ NA WYSTAWĘ „TUTAJ I QUEER”.
- Masz dobry humor. - Tak.
Powinnam coś o tym wiedzieć?
Może.
Może ja i Elle… postanowiliśmy się spotykać.
Wiedziałam, że się uda!
Elle jest wyjątkowa. Idealna dziewczyna dla idealnego chłopca!
Zadzwonię do Po Po i jej powiem.
A potem do cioci Li i cioci Tsang!
Mamo, nie rozmawialiśmy jeszcze o chodzeniu ze sobą.
Wszyscy na to czekaliśmy!
7. JEST PRZYKRO
- Tata przyjdzie za tydzień na kolację. - Tata wpadnie? Czad.
- Możemy zaprosić Charliego? - Dobra myśl.
Co? Chyba żartujesz.
Zaprośmy też jego rodziców i siostrę.
- Czemu on może kogoś zaprosić, a ja nie? - Masz dziewczynę, którą chcesz zaprosić?
Szkoda, że cię nie było. Było fajnie.
Moje lato służy do spania. Nie łażenia po starych muzeach.
- Tak! - Nie!
Puszczaj! Przestań!
Nick zaprasza nas na kolację.
Rany. Mama będzie zachwycona.
Co masz na myśli?
Raczej nie przepada za Nickiem.
Może dzięki temu zobaczy, jaki jest wspaniały.
WIDZĘ, ŻE CZYTAŁEŚ MOJĄ WIADOMOŚĆ MUSZĘ Z TOBĄ POGADAĆ
ZAPREZENTUJĄ MOJĄ PRACĘ
ZA TYDZIEŃ NA WYSTAWIE „TUTAJ I QUEER” W SZKOLE LAMBERT! WPADAJCIE!
TUTAJ I QUEER
ELLE! WYSTAWA SZTUKI! JESTEŚ WIELKA
O RANY! GRATULACJE, ELLE!
WSZYSCY PRZYJDZIEMY TAK, MUSIMY TAM BYĆ!
CZY TO ZNACZY, ŻE NAS OPUSZCZASZ?
CZYLI DOSTAŁAŚ SIĘ?
DOSTAŁAM
JESZCZE NIE
ALE WYSTAWA TO ŚWIETNA WIADOMOŚĆ!
MUSIMY KUPIĆ CIUCHY NA WYSTAWĘ
BOŻE, I NA BAL
JAK TAM SIĘ DOSTAĆ? TO DALEKO!
POCIĄGIEM? WYPAD EKIPY Z PARYŻA!
Zbliża się bal 11. klasy.
- Wszystko ci pasuje. - Jak tam?
Dobrze.
- Może jakiś szary? - Dobra.
Słuchajcie, dołączę do was potem.
- Mam się spotkać z Jamesem. - Boże, pocałują się!
- Powodzenia! - Baw się dobrze.
- Pa! - Pa.
Z tym?
Na bal!
- Nie. - Tak!
Nie wiem. Może?
Przymierz. Podszewka pasuje do mojej sukienki. W sam raz.
No dobra.
- Tak! Szybko! - Dobrze!
PROSZĘ, CHARLIE
MAM CI DUŻO DO POWIEDZENIA
Chyba pójdę na bal.
- Tak? - Tak.
Czy chcesz być
moją parą?
Naprawdę?
- Nie wiem. Może to głupie. - Nie.
Wcale nie.
Będziemy zwracać uwagę.
- Nie chcę takich samych garniturów. - Ja też nie.
Dobrze.
Ta jest ładna.
Ale to chyba nie to.
O co chodzi z tą wystawą?
Chcą wystawiać twoją sztukę, ale nie wiedzą, czy się dostałaś?
Dostałaś się, prawda?
Nie mów reszcie.
Dobra. Tu czegoś brakuje.
Nie wiem, jak Tao to przyjmie.
Jeszcze nie zdecydowałam.
No dobrze.
Tadam!
Boże! Wyglądasz wspaniale.
Nie wiem, czy mnie na to stać po Paryżu…
Nie ma sprawy. Mam trochę drobnych.
- Super. - Pasuje ci?
- Siedem? - Też mam.
Nie no, weźcie…
- Chwila. - Mam siedem.
Ja mam 6,50 £.
I już.
- Wystarczy. - Bierz.
Dziękuję.
Wybacz. Jakiś facet kupił 15 klasyków w materiałowych okładkach.
Rany. Moje marzenie.
Zgaduję, że nie odwzajemniasz moich uczuć?
Nie wiem, jak mam się czuć,
gdy się w kimś bujam.
Czytam o ludziach, którzy się zakochują,
ale nadal tego nie rozumiem.
Myślałem, że czuję to do ciebie.
Ale pocałowaliśmy się
i stwierdziłem, że nie.
Chyba coś jest ze mną nie tak.
Wszystko z tobą w porządku. Nie znalazłeś jeszcze właściwej osoby.
Tak.
Jeśli nie wygramy tytułu najlepiej ubranych…
A będziemy o to walczyć?
Chcieli zapakować.
- Coś się stało? - Zdecydowanie coś się stało.
- Całowaliście się? - Możecie się zamknąć?!
Wiem, że moje życie jest nudne, jeśli nie ma w nim miłosnej dramy.
Przykro mi. Nie podoba mi się!
Jasne? Możecie wracać do swoich zajęć.
- Isaac… - Sorki, nic mi nie jest.
Po prostu… Nie chcę o tym mówić.
TUTAJ I QUEER
- Tao! - Jak się masz?
- Hej. - Cześć.
- Matko! - Jaka gwiazda!
Wyglądasz bosko.
- Jak tam? - Dobrze.
- A ty? - Słabo.
Nie denerwuj się.
Będzie świetnie.
BEZPIECZNE MIEJSCE ELLE ARGENT
Niesamowite miejsce, Elle.
Elle! Wspaniała praca. Nie mogę się doczekać jej odsłonięcia.
Dziękuję!
I tego, co stworzysz, gdy do nas dołączysz.
- Dostałaś się? - Tak.
- Elle! - O Boże!
- Jestem z ciebie dumny. - Wspaniale.
- Elle. Jak się masz? - Hej.
To moja.
Naprawdę?
Wspaniała.
Dzięki.
Co przedstawia?
Moje doświadczenia jako osoby aromantycznej i aseksualnej.
Życie w świecie, w którym miłość i seks mają najwyższą wartość,
gdy nie odczuwa się tych popędów.
Dorastanie z poczuciem, że coś jest we mnie inaczej,
ale nie umiem tego nazwać.
Ale potem…
wolność.
Euforia uwolnienia się od presji i oczekiwań.
BEZPIECZNE MIEJSCE ELLE ARGENT
- Możemy zajrzeć? - Nie.
Wszystko w swoim czasie.
NIE POZWOLIŁAM CI JECHAĆ. WRACAJ DO DOMU.
Ale marudna.
Mówiłam jej, że wyjdę wcześniej. Nic, co robię, nie jest dość dobre.
- Hej, Sahar. - Jak tam?
- Fajne ciuchy. - Nie wiedziałam, że będziesz.
Elle to moja przyjaciółka.
Nie możecie już kpić, że jestem jedyną sojuszniczką,
bo jest tu Sahar.
Nie wiem, o czym mówisz. Jestem biseksualna.
Więc…
- Sahar, nie wiedziałam… - Ciekawe.
Powinnam już iść.
Przegapisz obraz Elle.
Jeśli zostanę, będzie jeszcze gorzej.
No dobrze.
Ale będziesz jutro na balu?
Oczywiście. Mamy pasujące stroje.
Zatańczymy jakąś tandetną, wolną piosenkę.
Tak? Trzymam cię za słowo.
Dziękujemy wszystkim
za przybycie, by uczcić niezwykłych artystów queer i trans
ze szkoły Lambert.
Z wielką przyjemnością przedstawiam Elle Argent,
która dołączy do nas we wrześniu.
Elle, czy chcesz coś powiedzieć,
zanim odsłonimy pracę?
Dobrze.
W ciągu ostatnich kilku lat w moim życiu zaszło wiele zmian.
Ale na tym obrazie
chciałam uchwycić miejsce pełne dobrych wspomnień.
Nawet w ciężkich czasach tam zawsze czułam się bezpiecznie.
Pięknie. Zobaczmy ją więc. Raz, dwa, trzy!
- Boże. - Piękny.
Gratulacje!
- Chodź no tu. - Jezu!
- Cieszę się, że ci się podoba. - Pewnie. Jest wspaniały.
Jak zwykle.
Pewnie jesteś zły, że ci nie powiedziałam.
Nie jestem zły.
Naprawdę?
Nie uzależniaj swoich decyzji od moich uczuć.
Zależy mi tylko na tym, żebyś była szczęśliwa.
Gdziekolwiek będziesz, będę chciał być z tobą.
Spoko.
Ale jeszcze nie zdecydowałam.
Może zostanę w Higgs.
- Każda praca była wspaniała. - Fakt.
- Ale Elle to inna liga. - Tak. To było niesamowite.
- Szok. - Hej.
Co ty tu robisz?
Musimy pogadać.
Nie ma o czym.
Chcę tylko przeprosić.
Jak należy.
Proszę, wysłuchaj mnie.
Nie wracam już do Truham,
więc jeśli nadal będziesz zły, już mnie nie zobaczysz.
Mów.
Jestem porąbany, Charlie.
Lubiłem cię.
Wiesz o tym, prawda?
Wiem, że byłem gnojem, ale bardzo cię lubiłem.
Gdybym tylko miał czas…
Chcę być taki jak wy, ale…
moi rodzice by tego nie zaakceptowali.
Przepraszam. Za wszystko.
Chciałem tylko
czegoś dobrego.
Ty byłeś czymś dobrym.
Pamiętasz pierwszy pocałunek?
Nawet nie zapytałeś. Nie zastanowiłeś się, czy tego chciałem.
A ja to zaakceptowałem, bo byłem zakochany i nie wiedziałem, że można inaczej.
Nie rozumiałem, że ty masz kontrolę.
A gdy w końcu to zrozumiałem, pomyślałem: „Zasługuję na to”.
Na to, by ktoś brał ode mnie, co chce i kiedy chce.
Traktując mnie potem jak powietrze.
Gdy teraz dzieje się coś dobrego, głos z tyłu głowy
mówi mi, że na to nie zasługuję.
A teraz mam ci wybaczyć, żebyś poczuł się lepiej?
Cieszę się, że wiesz, że zrobiłeś źle, ale nie wymusisz na mnie wybaczenia.
Przeprosiny nie wystarczą po tym, co mi zrobiłeś.
Mam nadzieję, że staniesz się lepszy i nikogo już nie skrzywdzisz.
Ale ja nie chcę tego oglądać.
Nie chcę cię więcej widzieć.
No dalej! Tak!
Allez! Dawajcie!
No co ty robisz?
Udajemy platonicznych przyjaciół przed twoim tatą?
Na razie tak, ale powiem mu dziś o nas.
Dasz radę.
Jestem przy tobie… ziom.
- Dalej! - Czy ty mnie nazwałeś ziomem?
Kumplu.
Brachu.
- Wspierający kolego hetero? - Charlie!
Tato, jesteśmy.
Nick!
I twój kolega…
- Charlie. - Tak, Charlie.
Miło znów cię widzieć.
Siadajcie z nami. Tuluza gra z Montpellier.
Patrz na to.
O to chodzi. Widzisz? Mówiłem.
- No dalej. - Mówiłem.
- Mam nakryć do stołu? - Dobry z ciebie chłopiec.
- Jak atmosfera, odkąd przyszedł? - Dobrze.
Całkiem dobrze.
Tak!
Nie musi wiedzieć, skarbie.
Nie ma prawa. Nic mu nie jesteś winien.
Nie robię tego dla niego, tylko dla siebie.
- Dziękuję za przybycie. - Dzień dobry.
Dorastałem na południu Francji. Koło Narbony.
Tak. Blisko Hiszpanii.
Mój ojciec jest z południa Hiszpanii. Z Almerii.
Ale nazwisko masz bardzo angielskie.
Cóż, zawsze powtarzał, że mamy skomplikowane drzewo genealogiczne.
- Mamy długą historię rodziny. - Tak.
- Często przyjeżdżasz, Stéphane? - Gdy tylko mogę.
Jestem bardzo zapracowany. Pracuję w nieruchomościach.
Powinniście zobaczyć to, co tata odnawia. Niesamowite.
Praca to nie wszystko. Ale płaca pomaga.
- Nick mówił ci, jak poznał Charliego? - Nie.
Posadzili nas razem, a potem Charlie dołączył do drużyny.
Grasz w rugby, Charlie?
Niezbyt dobrze.
Nick bardzo chciał, żeby Charlie dołączył.
Ciekawe dlaczego?
O co ci chodzi?
Grałem w rugby na studiach.
Ten sport przyciąga kobiety.
Żaden z was nie ma dziewczyny?
Raczej nie.
Macie jeszcze czas.
Nie wiem, czy Nick chce szukać dziewczyny.
Nie waż się.
David, zachowuj się. Mamy gości.
- Czemu zawsze to robisz? - Próbuję tylko pomóc.
Przepraszam. To śmieszne.
Tato,
Charlie to mój chłopak.
Niespodzianka. Jestem bi. On jest gejem.
Stresowałem się, nie wiedząc, jak ci powiedzieć, ale wiesz co?
Już mnie nie obchodzi, co myślisz.
Bo my ciebie obchodzimy dwa razy w roku.
I zawsze, gdy cię widzę, myślę: „To jest to.
Teraz zainteresujesz się moim życiem”.
Ale tak się nie dzieje. Skoro ciebie to nie obchodzi…
to mnie też nie.
I nie wiem, czemu ty zachowujesz się jak dzieciak,
ale twoje znęcanie też już nie działa, bo też mnie już nie obchodzi.
Lubię to, kim jestem. I moje życie.
Może następnym razem jedź do taty. Przepraszam, mamo.
Pozwolisz mu tak do nas mówić?
- Dość już powiedziałeś, David. - To Nick robi scenę.
Zawsze robi zamieszanie.
Tata też tak myśli.
Sądziłem, że wyrośniesz na kogoś lepszego.
Nie masz prawa tak mówić. Prawie nie widujesz dzieci.
- Nie mogę nic powiedzieć? - Nie możesz.
Nie zasłużyłeś na to. Nie byłeś rodzicem.
- Nie będziemy… - Jak tam?
Będziemy, bo nie słuchasz.
Dobrze.
Nie chciałem, żeby tak wyszło, ale…
dobrze było to powiedzieć.
Chcesz się przytulić?
Nieźle poszło.
- Wybacz. - Dobrze, że to powiedziałeś.
Zwłaszcza twojemu tacie. Musiał to usłyszeć.
Kiepski z niego tata, co?
Tak, kiepski.
Czemu ma to gdzieś?
Chciałabym to wiedzieć.
Myślę, że to smutne życie.
Wychodzisz?
Tak.
Nick,
przepraszam.
Chcę się poprawić.
Cóż,
pokaż to.
Słowa to za mało.
- Tato, idziesz już? - Tak.
Jadę Londynu, zanim będzie za późno.
Ale zadzwoń, gdy wrócisz do Edynburga.
Glasgow.
No tak, Glasgow.
Miło było poznać twojego chłopaka.
Nie do końca to rozumiem,
ale wygląda na miłego chłopca.
Jest miły.
Cześć, tato.
Tak. Cóż…
Co za krindż. Zrobił z tego taką aferę.
Straszny atencjusz.
Pewnie to wpływ tego jego histeryzującego chłopaka.
Tak. Dokładnie. O to chodzi.
Jesteś żałosnym człowieczkiem.
Powiedz tak jeszcze raz o moim bracie, a cię zniszczę.
- Przepraszam za dramat. - Jesteśmy przyzwyczajeni.
Tak.
Nickowi trudno jest postawić się Davidowi. Musi mu bardzo zależeć na Charliem.
To miły chłopak. Kiedy nie odciąga cię od nauki.
Może zaprosimy go z Sarą za kilka tygodni?
- Chętnie. - Dobrze.
Dzięki za wizytę.
- Dziękuję. Przepraszam. - Dzięki.
- Pa.
- Pożegnam się.
Dobrze.
To co? Jutro bal?
Tak. Idziemy razem?
Tak.
Naprawdę razem?
Tak. Nie chcesz?
- Pa. - Pa.
Charlie niewiele zjadł.
ZABURZENIA JEDZENIA
TARAAAA! BĘDZIEMY WYGLĄDAĆ UROCZO NA JUTRZEJSZYM BALU
Darcy…
- Odwróć się. - Fajny jest.
Kochanie.
- Nie możesz tego założyć. - Ale chcę!
Natychmiast to zdejmij!
- Nie. - Mam dość!
Nie będą się śmiać. Wspierają mnie.
Lubią mnie.
Napisy: Paweł Awdejuk