W DOBRYCH RĘKACH 2
Tak, ta kobieta to moja lekarka.
Ta, która wyglądała na bliską łez.
Muszę przestać pić, bo dostanę marskości wątroby.
Jak ojciec.
Leczyła też świętej pamięci ojca.
To świetna lekarka, ale lubi dramatyzować.
Użyła trafnego terminu medycznego:
„Wykończysz się, idioto!”.
Może mieć rację.
Melisa zmarła rok temu.
Nie wiem, którą fazę żałoby przeżywam.
Wiem tylko, że muszę się ogarnąć,
bo inaczej czeka mnie problem.
I to nie taki mały.
- Fırat! - Szefie!
Zapraszam, panie Can.
Fırat, nudziłeś się bez nas?
Tutaj masz baterie.
Z czym chcesz kanapkę?
Z lodami.
Can!
Robisz za suche kanapki. Próbuję ustalić, czego im brakuje.
Za suche?
Porobimy, co chcesz, jak zjesz kanapkę.
Fırat!
Dobra.
Mam coś dla ciebie.
TAJNE LABORATORIUM FIRATA I CANA
WEHIKUŁ CZASU CANA
Can, już pora!
Pora szaleć!
- Serio? - Tak!
O Boże!
Tym razem się uda!
Na pewno?
Tak, mamy dobre baterie!
- Pasażer nr 1 gotowy? - Tak, kapitanie.
Data docelowa?
21 marca 2022, kapitanie.
Gdzie jesteśmy?
W roku 2024.
Na pewno trzeba więcej baterii.
Fırat?
Zbudujemy wehikuł, co?
Nie wiem, szefie.
Ale będziemy próbować.
Musimy.
Muszę cofnąć się w czasie i powiedzieć mamie, że ją kocham.
Nie zdążyłem, a potem odeszła.
Może jeśli jej powiem, to nie odejdzie.
Zostanie ze mną.
Fırat?
Przestaniesz pić?
Śmierdzisz, jak pijesz.
Cicho.
Wyślijmy Melisie serduszko.
Can?
Kocham cię.
Fırat, co się z tobą dziś dzieje?
Fırat!
Fırat?
Grzeczne pieski.
- Siadajcie. - Na mojej nodze.
Fırat, musimy ci kogoś znaleźć.
Jest wykastrowany.
Mówiłam o tobie.
Potrzebujesz kogoś.
Fatoş, gdy ostatnio próbowałaś...
Pojawił się Can. I źle wyszło?
Nie o to mi chodzi.
Radzimy sobie. U mnie wszystko gra.
Jasne.
Wszystkim nam jest ciężko,
ale musimy się trzymać dla Cana.
Potrzebuje teraz ojca.
Ciągle go wspieram.
Pijąc?
Myślisz, że jest nam łatwo?
Po sześciu latach dowiedział się, że jego tata żyje.
Ja nagle zostałem ojcem.
Nie umie nazwać mnie tatą.
Więc ty nazwij go synem.
Psycholog kazał go nie pospieszać.
Może nie jesteś na to gotów,
a psycholog to tylko wymówka?
Przepraszam.
Ale naprawdę kogoś potrzebujesz.
Pomoże to wam obu.
Zaufaj mi.
- Wszystko załatwię. - Nie rób tego.
- Idę, bo się spóźnię. - Dokąd?
Do szkoły i do psychologa. Fırata odbiorę wieczorem.
Niech Freud nie zbliża się do Mimi.
- Fırat zostaje u mnie? - Tak.
Czemu nie tańczysz?
Nie lubię tego tańca. Jest jak praca domowa.
Z mamą tańczyliśmy inaczej.
A jak? Pokaż!
To przecież tylko taniec.
Can to tchórz!
Chętnie zobaczę, jak tańczyłeś z mamą.
Widzieliście to?
Co to za facet z brodą, co cię odbiera?
Jeśli to twój tata, to czemu mówisz na niego Fırat?
A on mówi do niego „szefie”! Co to ma być?
Chodźcie, chłopaki.
Can?
Możemy jechać?
To ten, co nie tańczy, tato!
Zsiadaj, szefie.
No dobrze.
Znowu do tego psychola?
Do psychologa, nie psychola.
Niedługo występ na zakończenie roku. Wyjdziesz i zatańczysz.
Wcale nie zatańczę.
A potem co? Rzucisz szkołę, bo się z ciebie śmieją?
Dobry pomysł, przemyślę to.
- Niczego nie rzucisz. - Rzucę.
Właśnie że nie.
- Tak. - Nie.
Tak, a ciebie zgłoszę do pedegoga.
Pedagoga. Najpierw naucz się słowa.
Mamy ośmiu pasażerów Wsiada jeszcze sześciu. Ilu jest teraz?
Za dużo. Powinni iść pieszo.
Jest dobra pogoda.
Proszę cię.
Rzucę szkołę.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Tak!
- Nie. - Już rzuciłem!
- Wcale nie. - Ale rzucę!
- Nie rzucisz. - Już rzuciłem.
Nieprawda.
Proszę się zgodzić.
Widać, że nie mówi poważnie.
Zastanówcie się nad tym w milczeniu.
Dziękuję.
Zbuduję wehikuł,
polecę do roku 3500 i już cię nie zobaczę.
Ja polecę do 4500.
Ja do 5000.
- Ja do 6000. - 7000.
- 8000. - 9000!
10 000!
Ja żyję w roku 2024.
Serio, bardzo was proszę.
Potrzebuję trochę ciszy. Staram się pracować.
Przepraszamy.
- Can, pani próbuje pracować. - Wcale nie.
Siedzi i nic nie robi.
- Co pani robi? - Myślę.
My też myślimy.
Lubię myśleć w ciszy.
To nie będzie problem, co? Dziękuję.
Jakaś pani nerwowa.
Postawić pani drinka? Pomoże w myśleniu.
Dziękuję, nie piję.
Widzisz?
Nawet ona nie pije, a ty dalej pijesz.
„Nawet ona”?
Zbuduję wehikuł czasu.
Sprawdzę wszystkie tunele i znajdę taki czasoprzestrzenny.
Budujesz wehikuł czasu?
To posłuchaj uważnie.
Musisz przyspieszyć do ogromnych prędkości.
Trzeba osiągnąć prędkość światła.
Wiesz, co się wtedy dzieje?
Masa rośnie do nieskończoności.
Czego potrzeba, by poruszyć nieskończoną masę?
Nieskończonej energii.
Czy da się wytworzyć nieskończoną energię?
Nie da się.
Nie da się więc osiągnąć prędkości światła,
zatem nie zbudujesz wehikułu czasu.
Potrzebujemy dużo światła.
Do roku 14 000.
Najpierw patrz na kobiety, potem na psy.
Coś zauważyłeś?
Są podobne.
Nie chcę z nikim być. Czemu tego nie rozumiesz?
Nadadzą się?
- Skąd to wziąłeś? - Ze schowka.
Ta wkurzająca baba w okularach mówiła, że potrzebujemy światła
Takie się nada?
Co to za jedne?
Szukasz dla nas matki?
Nie o to chodzi.
Sama sobie kogoś znajdź.
Uwierz, że próbuję.
Czemu dzwoni dyrektor?
Dzień dobry. Słucham pana.
Nie, nie wysyłałem żadnych maili.
Dzieciak zrobiłby coś takiego? Sam bym nie umiał.
Proszę przesłać mi tego maila, sprawdzę.
Zaraz spojrzę. Dziękuję.
Wypisanie ze szkoły?
Pójdę do swojego pokoju.
Odpocznę chwilę.
Na razie.
Can?
Can!
- Super. - Can!
Can?
„Pragnę zrezygnować z bycia uczniem prywatnej szkoły Sevdem.
Z powodu napiętego planu zajęć zaniedbałem życie osobiste.
Taniec powinien być frajdą, nie obowiązkiem.
Po co tańczyć nudne tańce, gdy można szaleć?
Nie podoba mi się państwa szkoła i nie potrzebuję jej.
Od teraz proszę kontaktować się z Fıratem.
Z podważaniem – Can”.
„Poważaniem”, nie „podważaniem”.
Próbujesz mnie wkurzyć?
Rozesłałeś to do rodziców, nauczycieli, dyrektora!
Co ty wyprawiasz?
Rzucam szkołę.
Wcześniej się nie uczyłem.
Nie ma mowy. Zapomnij.
Nie zmusisz mnie, żebym tam chodził. Mama mi nie kazała.
Ale ja ci każę.
Kim ty w ogóle jesteś?
Nie jesteś dla mnie nikim.
Nie możesz nic mi kazać.
Załatwię dużo światła,
włączę wehikuł i polecę do mamy.
I więcej cię nie zobaczę!
Wehikuły czasu nie istnieją.
Nie da się cofnąć w czasie.
Ja też za nią tęsknię.
Ale Melisy już nie ma!
Proszę, dorośnij trochę.
Nie doszłoby do tego, gdyby mama tu była.
Cofnę się w czasie i wszystko jej powiem.
A potem wydrę się na nią.
Za to, że zostawiła mnie z kimś takim.
Mamo?
Otwórz.
Możemy pogadać?
Mamo!
Matki nie ma, panie Fırat.
Nie kłam, Tufan. Światła są włączone.
Mama zawsze je gasi.
Nieładnie tak kłamać.
Panie Fırat.
Nie chce pana widzieć w takim stanie. Proszę mnie zrozumieć.
Zamienię tylko parę sów...
To znaczy parę słów, a potem pójdę.
Mamo?
Znowu pokłóciłem się z Canem.
Wiesz, co zrobił?
Próbował wypisać się ze szkoły.
Można wypisać się ze wszystkiego, ale nie z bycia ojcem.
Czasem jestem zły na Melisę.
Bo nie znalazła mnie wcześniej.
Aż sześć lat!
Nawet nie wiedziałem, że mam syna.
Przegapiłem jego pierwszy uśmiech.
Jego raczkowanie.
Pierwsze kroczki.
Jakby ktoś ukradł mi te lata.
Może gdybym cały czas był przy nim,
nie byłbym takim żałosnym ojcem.
Mamo?
Jak mam być dobrym ojcem?
Chciałem nie być taki jak tata, a stałem się taki sam.
Stajesz się tym, czym nie chcesz być.
Dobranoc!
Nie martw się.
Idę już do domu.
Za żałosnych ojców!
Jest tu taka dziwna laska z czerwonym rowerem?
Potrzebujemy z synem światła.
Fırat.
Już rano, wstawaj.
Wstawaj.
Zobacz.
Can wziął tablet na noc.
Spójrz w historię wyszukiwania.
Na razie.
CZY OJCOWIE PIJĄ? JAK ZROBIĆ, ŻEBY TATA NIE PIŁ?
Przy jednym końcu tunelu musimy zbliżyć się do prędkości światła.
Wtedy między jego końcami wystąpi różnica czasu.
Szefie.
Przepraszam.
Czasem ogarnia mnie rozpacz. Czuję, że nic nie umiem.
Zasługujesz na kogoś lepszego.
Obiecuję, że więcej cię nie zawiodę.
Co to?
To dla ciebie.
Do wehikułu.
Mówiłeś, że one nie istnieją.
To był przejaw ignorancji.
Czyli głupoty?
Zamontujmy te lampki.
To pozwoli stworzyć portal do przeszłości.
Ale nie dajcie się w niej uwięzić
i nie odrzucajcie szczęścia, które niesie chwila obecna.
Coś mu dziś obiecałeś.
- Wyluzuj, nie będę pić. - To dokąd idziesz?
Podziękować za wczoraj.
Tej lasce, co cię przywiozła?
Pokazywałam ci tyle kobiet, a ty kazałeś mi się nie wydurniać.
Kim ona jest? I czemu akurat ona?
Zna się na fizyce.
Jeździ na rowerze.
Rzuciła picie.
I dogaduje się z Canem.
Gdy dziadek zmarł, babcia powiedziała:
„Poziom inteligencji w rodzinie się wyrównał”.
Nie wiemy, czy chodziło jej o nas,
czy chciała, by dziadek przewrócił się w grobie.
Dziękuję, że przyszliście.
Do zobaczenia.
Chciałem podziękować za wczoraj.
Mówiłam, że już nie piję.
Ja też. To woda.
Temu panu proszę nie polewać.
Trudno go później ogarnąć.
Tak było?
Może trochę przesadziłem, ale to był miły wieczór.
Naprawdę?
A nie?
Opowiem ci.
Tak to wyglądało.
Czemu Żydzi mają duże nosy?
Po powietrze jest za darmo!
To ma być żart?
Mnie śmieszy.
Nie zrozumieli żartu.
Rodzina ze strony matki to właściwie Żydzi.
- Przesadzasz. - To tylko fragment.
To czemu mi pomogłaś? Zawiozłaś mnie nawet do domu.
Mogłaś wrzucić mnie do taksówki.
Racja, następnym razem tak zrobię.
Pij wodę, pomaga na nerki.
Będziesz miał też więcej łez.
Płakałem wczoraj?
Tak czy nie?
Masz luźny łańcuch. Uszkodzisz szprychy.
- Jesteś ekspertem? - Poniekąd.
Naprawiasz rowery?
Nie, ale blisko.
Mogę?
No dobra.
Naprawiłbym to, ale zaklinował się między zębatkami.
Dość stary ten rower, nie?
Trochę. To rower brata.
Zostaw go tu, odwiozę cię.
Jutro go naprawię.
Jest ładna pogoda, wrócę pieszo. Nie lubię samochodów.
Ja też, uwierz mi.
Chodźmy.
- Jesteś głodna? - Tak.
Co zjemy?
Boyoz.
Boyoz?
Skąd je wezmę o tej porze?
To już twoje zmartwienie. Ja rzucam pomysł.
Proszę.
Gorące. Dziękuję.
Proszę bardzo.
I jeszcze ajran.
Proszę.
Smacznego.
Zwykle nie otwieram już o tej porze,
ale mówił, że jest pani w ciąży, więc musiałem.
Zrobiłeś dobry uczynek, Salih.
Jest w ciąży.
Takiej umiarkowanej. Jeszcze sobie radzi.
Który to miesiąc?
- Drugi. - Piąty.
Dziękujemy. Pozdrów żonę i dzieci.
Dobranoc.
- Mogłeś mnie uprzedzić. - Chciałem, żebyś improwizowała.
Wyglądam ci na piąty miesiąc?
Ale w drugim nie miałabyś ciążowych zachcianek.
Co w ogóle oznacza umiarkowana ciąża?
Piąty miesiąc.
Pytałeś, dlaczego ci pomogłam.
Przypominasz mi kogoś.
Przez tego kogoś przestałam pić.
- Kto to? - Nieważne.
Czemu twój syn chce zbudować wehikuł czasu?
Dzieciaki takie są.
Co przeżyłeś?
Nie będę ci mówić, bo się rozpłaczesz.
A co, umierasz?
Nawet jeśli nie, to próbujesz się wykończyć.
Czemu tyle pijesz?
Żeby uciec, żeby zapomnieć. A trochę przez geny.
Z czym masz problem?
Problem?
Z byciem ojcem.
Chcę być dobrym tatą.
Im bardziej się staram, tym gorzej idzie.
To przestań.
Nie staraj się być dobrym ojcem.
Spróbuj nie być żałosnym.
Gdy wiesz, czego nie chcesz, łatwiej dostać to, czego pragniesz.
Sama tak ostatnio robię.
I jak ci wychodzi?
Cóż.
Jakoś żyję.
To czego nie chcesz?
Ostatnio niczego. Zwłaszcza żadnych ludzi.
Chcę tylko siedzieć i gapić się w ścianę.
Psycholog mówi, że mam depresję.
Ciężką.
Dawniej też się tak bawiłam.
Czasem mi tego brak.
Przestań.
Co słychać?
- W porządku. - Spóźniliśmy się przez korki.
Jak to w Stambule. Dzięki!
Co tam, stary? Nie zauważyłeś mnie?
- My się nie znamy. Arman. - Cześć.
Didem, moja narzeczona.
- Jestem Uğurhan. - Miło mi.
Oğulcan.
Poznaliśmy się w Bodrum?
W Bitez?
Co tam się działo!
Aż dziw, że zapomniałeś. Nie macie już drinków.
Proszę dwa razy wodę.
Przywitajmy się z Halilem, bo się obrazi.
Bawcie się dobrze. Świetnie grasz!
Dzięki.
Fırat.
Sprzedaję rowery.
Zaniedbuję ostatnio pracę, ale to nic.
Mój syn ma na imię Can.
To moja ulubiona istota na świecie.
Mieszkamy razem.
Między nami bywa różnie, ale się staramy.
Chcę ci też podziękować za ten wieczór.
Był bardzo miły.
Sezen. Jestem architektką.
Też ostatnio zaniedbuję pracę.
Mam brata, Kerema.
Mieszkaliśmy razem.
Wyjechał na studia do Stanów.
Też jest moją ulubioną istotą.
Mam depresję, ale poradzę sobie z tym.
Chcę ci też podziękować za ten wieczór.
Był bardzo miły.
Chce zobaczyć mamę.
Pytałaś, czemu syn chce zbudować wehikuł czasu.
Chce cofnąć się w czasie
i powiedzieć mamie,
że ją kocha.
Myśli,
że może wtedy mama nie umrze, tylko zostanie z nim.
Przykro mi.
Dziękuję.
Poznałem go dopiero rok temu.
Nie wiedziałem, że mam syna.
Spotkaliśmy się z Melisą...
siedem lat temu.
Przez sześć lat żyłem, nie wiedząc, że mam syna.
Melisa była chora.
Zostawiła mi trudny, ale naprawdę wspaniały dar.
Zostaliśmy sami.
Powiedziałam Canowi, że podróże w czasie są niemożliwe.
Jestem najgorszym człowiekiem świata.
Zaraz po mnie.
Zająłbym się tym.
Naprawiłam go, gdy spałeś.
- Zbieraj się, jedziemy. - Dokąd?
Do Cana. Muszę go przeprosić.
Uznajmy, że już przeprosiłaś.
Spokojnie, nic mu nie zrobię.
Ale on może coś zrobić tobie.
Zapomnijmy o tamtej sprawie w kawiarni.
To był trudny dzień.
Dobrze radzę sobie z dziećmi.
- Jesteś pewna? - Tak.
Jak tam chcesz.
Ciekawe, który to meczet.
Can, przeczytasz podpis?
To meczet Valide Sultan, widzisz?
- Po co tu przyszliśmy? - Żeby obejrzeć miniatury.
- Co tu robi ta baba? - Jesteś niegrzeczny.
- Mówiłem, że nasza koleżanka... - To nie moja koleżanka.
- Ciocia Sezen... - Nie mam cioci.
Ciocia?
Ja się tym zajmę.
Can, skarbie.
Przepraszam za to, co mówiłam o wehikule czasu.
- To był przejaw ignorancji? - Ignorancji?
Nie.
A głupoty?
Głupoty?
Już to przerabiałem.
Może się pożegnamy, zanim konflikt się zaogni?
To wszystko wybudowali architekci, wiesz?
Taki masz plan?
To zawsze działa.
Mówiłam ci, że jestem architektką?
Ty zrobiłaś te budynki?
Tych nie.
To czemu się nimi chwalisz?
Nie do wiary.
Skarbie?
Jak w szkole?
Przecież jest weekend.
I nie mów do mnie „skarbie”.
Mogę też mówić „szefie”.
Tak może mówić tylko Fırat.
- Dobrze, skarbie. - Jesteś jakaś głupia?
Tak nie wolno.
A jak mówić? Kurduplu? Mądralo?
Nie mów tak do dziecka.
- Jesteś słabą architektką! - Słucham?
To ty jesteś słabym szefem.
I w ogóle szefem czego?
- Nie twój interes. - Ilu masz pracowników?
Ile zarabiasz?
Nie twój interes.
Inni architekci budują takie rzeczy, a ty tylko siedzisz w kawiarni.
Jesteś słaba.
Dobra, wyzywajcie się do woli. Ja mam dosyć.
Chciałam cię przeprosić.
Czemu tak to utrudniasz?
Nie chcę twoich przeprosin ani twojej sympatii!
Nie chcę cię w naszym życiu!
Już tak było. Mama zniknęła i nie wróciła.
A teraz zniknie Fırat. Czuję to.
Nie chcę go stracić.
Ostrzegałem, ale i tak dzięki.
Can!
Fırat.
Zawsze będę przy tobie.
Nie stracisz mnie.
Jesteś pewien?
Znowu ty?
Tak, ale tylko na chwilę.
Czego chcesz?
Żebyś mnie wysłuchał.
Spróbuj mnie wysłuchać, a więcej mnie nie zobaczysz.
Can.
Nikt nie odbierze ci Fırata.
Ani ja, ani nikt inny.
Pamiętaj o tym, dobrze?
Ostatnio czuję to, co ty.
Mam brata.
Nie chcę obcych w naszym świecie.
Dobrze cię rozumiem.
Ale to błąd, wiesz?
Jeśli nie będę to ja, ktoś inny może do was dołączyć.
To nie jest nic złego.
Samotność jest znacznie gorsza.
Rozumiesz?
To jego mama?
Słuchałeś mnie w ogóle?
Nie.
Śmieją się z ciebie?
Idź już, dobra?
A to kto?
Twoja mama?
Jej też mówisz po imieniu?
To nie jest moja mama.
A tamten facet nie jest twoim tatą, skoro tak na niego mówisz.
A tobie co do tego?
- Rozmawiam z Canem. - Ale on z tobą nie.
Zabierz kolegów i znikaj, klusko.
Ona też mówi do ciebie „szefie”? Szef i Fırat!
Idziesz czy nie?
Nie.
Ty zabierz Cana i idź.
Nie umie nawet tańczyć. Podskakuje jak frajer.
Okropne, nie?
Potrzymaj.
Mogę na chwilę?
Co się dzieje?
Przestańcie! Powiem tacie!
Z powodu pana sytuacji nie wezwaliśmy rodziców Nedima.
- Jeśli to się powtórzy... - Na pewno nie.
Porozmawiam z Nedimem.
Przeproszę go w imieniu pani Sezen.
Przepraszam.
To nie jej wina.
Nedim znów śmiał się z ciebie i mamy.
Sezen mnie broniła.
Nedim.
Bardzo mi przykro.
Przykro mi, że tak wyszło.
Nie zimno ci?
Nie chcę, żebyś się przeziębił.
Przepraszam w jej imieniu.
To silniejsze od niej.
Wiesz dlaczego?
Bo to wariatka.
Psychopatka.
Wiesz, co ona robi?
Szuka po szkołach dzieci, które nabijają się z kolegów, a potem...
Co mu mówi?
Pewnie przeprasza, bo co innego?
Pewnie tak.
Jeśli dalej będziesz dokuczał Canowi, to ona tu wróci.
Tym razem załatwi sprawę do końca.
Uważaj na siebie.
Dobrze?
Jeszcze jedno.
Możesz przekazać kolegom, że mam na imię Fırat.
Jestem tatą Cana.
Idzie.
Idziemy coś zjeść?
Kanapka nie jest sucha?
Nie, jest super.
Ucz się od niej.
Fırat robi suche kanapki.
Co ty nie powiesz?
Czemu tak tu wygląda?
Chciałam zmienić wystrój. Nie podobał się Keremowi.
Będzie gotowy na jego przyjazd.
Kto to Kerem?
Mój brat.
Może idź umyj ręce i buzię?
Dobra. Gdzie łazienka?
W korytarzu po prawej.
Nieźle!
Niczego tam nie ruszaj!
Ale ładne.
Can?
Nie kręcisz się, gdzie nie można, co?
Can.
Tutaj jest wszystko!
Kosmos, matematyka!
Nawet teleskop!
Wszystko! Strasznie tu ładnie!
Weszliśmy bez pytania.
To nic.
Kerem jest astronautą?
Nie, studiuje astrofizykę na MIT. To nasz rodzinny geniusz.
- Gdzie to jest? - MIT?
W Stanach, konkretnie w Massachusetts.
Pojedziemy do Machachuche i znajdziemy Kerema.
Pomoże mi zbudować wehikuł czasu.
Pomoże, prawda?
Pewnie, czemu nie?
Później was zapoznam.
- Serio? - Tak.
Super!
Kiedy przyjedzie? Zadzwonimy do niego?
Proszę!
Pewnie.
Tak!
Jest przystojny.
To prawda.
Czemu od razu nie zagrałaś tą kartą?
Nie chciałam przekupywać Cana.
Fırat, śpisz?
Tak, szefie.
Sezen jest fajna, co?
Nie wiem. Jak myślisz?
Moim zdaniem tak.
Możemy się z nią kumplować?
Tak, jeśli chcesz.
Ale nie będzie moją mamą, co?
Nigdy, szefie.
Wujek Kerem pomoże mi zbudować wehikuł?
Teraz to dla ciebie wujek?
Ty cwaniaku!
„Wujek Kerem mi pomoże, prawda?”
To źle?
My tylko zbieramy baterie.
On studiuje w Machachuche!
W Machachuche?
Mówi się Massachusetts.
Mów, że studiuje na MIT.
- Dobry pomysł. - Chodź tu.
- Cześć. - Fatoş!
Cześć.
- Sezen. - Fatoş.
- Miło mi. - Jestem mu jak drugi ojciec. Co tam?
Jest mały, ale silny.
Świetna babka. Brawo.
Superman by wygrał.
Nie ukrywa żadnego dzieciaka?
Bardzo śmieszne.
Mnie śmieszy.
- Gonię cię! - Wygram!
Szefie!
Sezen!
Pierwszy!
Sezen?
Możesz mi mówić „szefie”.
Tak jest, szefie.
Zapytam Kerema o deszcz meteorów.
Potem o prędkość światła.
A potem o to, jak się ubrać na podróż w czasie.
I czy widział kiedyś tunel czasoprzestrzenny.
U niego jest 8.30. Pewnie jeszcze śpi.
Szkoda.
Strasznie się nakręciłeś. Sezen pożałuje, że ci powiedziała.
Wszystko gra, szefie.
Mówiłam o was Keremowi. Chętnie was pozna.
Serio?
Słyszałeś, Fırat?
Kerem chce mnie poznać.
Tak!
Nie musisz przedstawiać go bratu.
Dlaczego?
Jeśli nie chcesz, to nie przedstawię,
ale co w tym złego?
Nic, ale Kerem ma pewnie sporo na głowie.
Poza tym nie chcę, żeby Can robił sobie złudne nadzieje.
Potrzebuje teraz wierzyć w ten wehikuł.
Myślisz, że można mu to odebrać?
- Super. - Brawo.
Końcówka była świetna.
Kłamiecie.
Nie będę tańczył. Nie zmusicie mnie.
- Znowu zaczynasz? - Taniec jako praca domowa?
Ja tańczę dla frajdy, a nie jak robot.
To inny rodzaj tańca. Czemu tak się opierasz?
Po prostu nie chcę!
Nie krzycz.
Nie pójdę na występ ani na urodziny Leyli Yaz.
- Nikogo nie potrzebuję. - Nie możesz ciągle unikać ludzi.
Mogę.
Czemu to robisz?
Nic nie robię. Po prostu mówię, że nie chcę.
Zachowujesz się jak dziecko.
A ty jesteś dorosły?
Dorośli zachowują się inaczej.
Sam jesteś jak dziecko. Jak bobas!
Nawet pijesz z butelek jak bobas!
Chcę tylko, żebyś nie był wyrzutkiem.
- Żeby dzieci się nie śmiały. - I tak się śmieją!
Nabijają się ze wszystkiego.
Że ja mówię na ciebie Fırat, że ty nazywasz mnie szefem.
Przyzwyczaiłem się.
Mogę wejść?
Nie chce mi się gadać.
Nudzi mnie to.
Nie przyszłam gadać.
To po co?
Żeby posiedzieć w ciszy.
Też mi się nudzi. Mogę tu zostać?
- Sezen? - Tak, szefie?
Muszę kupić prezent Leyli Yaz.
Pomożesz mi?
Dzięki.
Widziałaś baterie?
Uspokoił się.
Nie wiem, co z występem, ale pójdzie na urodziny.
Dziękuję.
Z butelek jak bobas?
Musiał to ćwiczyć.
Fajnie tu, prawda?
- Wszystkiego najlepszego. - Dzięki.
Sukienka Wednesday! Skąd wiedziałeś, co chcę dostać?
Zgadłem.
Dziękuję.
Chodź na trampolinę.
Będziemy tutaj.
Szybko poszło.
- To Nedim? - I jego uroczy tatuś.
Lecę!
- Dzień dobry. - Tak, panie Emrah?
Możemy porozmawiać?
Jeśli chodzi o tamtą sprawę, to jest to moja wina.
Wolałbym pogadać jak facet z facetem.
Tak?
Już rozumiem.
Zaraz wracam.
Za kogo ty się masz? Grozisz mojemu synowi?
Niech się pan uspokoi.
Źle, że Nedima oblano wodą. Przeprosiłem go, przepraszam też pana.
Posłuchaj mnie, koleś.
Nikt nie tknie mojego syna. Nikt nie będzie mu groził.
Wiem.
Zwykle to on dręczy inne dzieci.
- Dzieci mogą wszystko. - Wcale nie.
Pana syn gnębi dziecko, któremu umarła matka,
bo nie nauczył go pan dobrych manier.
Odpowie pan za to przede mną.
Będziesz uczył manier mojego syna?
Zamierzasz wychowywać cudze dzieci,
choć sam dopiero co zostałeś ojcem?
Skoro taki dobry z ciebie tatuś, to gdzie dotąd byłeś?
Może gdybyś był przy nim, to nie mówiłby ci po imieniu.
Tato, chodź się pobawić!
Dobrze.
To ma być ostatni raz.
Chodźmy, bo będzie chryja.
Dopiero przyszliśmy.
Podać coś panu?
Załatw mi wódkę ze środka. I donoś na bieżąco.
Daj.
Co tak długo?
Can!
- Sezen, pobawimy się? - Jasne.
Chodź.
Co ty robisz?
Jak to?
Nie utopisz problemów w alkoholu.
Właśnie że tak.
Jesteś dzieckiem?
Może i tak.
Witam wszystkich.
Cześć.
Zebraliśmy się tu dla naszych dzieci.
Wszystkiego najlepszego, Leylo Yaz!
Życzę ci wielu szczęśliwych lat.
Dla nas był to trudny rok.
Straciliśmy kogoś.
Obaj ciężko to przeżywamy.
Melisa...
Odkąd odeszła, myślę o tym, jak być dobrym ojcem.
Tyle mi przyszło z tego myślenia.
Nie umiałem być jak wy.
Dlatego...
chcę wznieść toast za pana Emraha, który powiedział mi, jak być dobrym ojcem.
Dziękuję panu.
Jaki masz problem?
Skoro skończyłeś pić, to wypierdalaj stąd.
Ty gnoju!
Co z ciebie za facet?
- Panie Emrah! - Zajebię cię!
- Zostawcie mnie! - Przestańcie!
- Puszczajcie! - Niech się pan uspokoi!
Zajebię cię!
Puszczajcie!
Zabierajcie łapy!
Nie widzieliście, co zrobił?
Kazałeś mi dorosnąć?
Teraz jestem dorosły!
Skoro chciałeś, to dorosłem!
Ale ty nigdy nie dorośniesz!
Zadowolony?!
Chcę do mamy!
Wehikuły nie istnieją!
Nie zobaczę już mamy!
Wehikuły nie istnieją!
Chcę do mamy!
Mamo!
Chcę do mamy!
To ja.
Can?
Fıratowi też jest smutno.
Nie chciał, żeby tak wyszło.
Zamierzał wyjść, ale poprosiłam, żebyśmy zostali.
To też moja wina.
On naprawdę się stara.
Widzę to.
Ty na pewno też.
Proszę, pogódź się z nim.
Fırat.
Nie rób tego.
W takich chwilach najbardziej cię potrzebuje.
Proszę cię.
Nie ty jeden kogoś straciłeś.
Can stracił matkę.
To tylko dziecko, ale się stara.
Mówię do ciebie. Słuchasz mnie?
Co ty wyprawiasz?
To ma być rozwiązanie?
Otumaniasz się jak tchórz, żeby zrzec się odpowiedzialności?
Tak radzisz sobie z żałobą?
Unikając jej?
A ty jak sobie radziłaś?
Po śmierci brata.
Jak sobie poradziłaś?
Wypierając ją, tak?
Udając, że nie miała miejsca.
Mam zrobić to samo?
Ten drugi wyglądał gorzej, dr Reyham.
Stęskniłeś się za tatą, co?
Kiedyś się upił i wdał się w bójkę.
I to poważną.
Strasznie go stłukli.
Na kwaśne jabłko.
Nie dało się go poznać.
Chodziłeś wtedy do podstawówki.
Nie pytam, czy pamiętasz.
Na pewno tak.
Na jego widok zacząłeś trząść się ze strachu.
Chciałeś go przytulić, ale się bałeś.
Zamknąłeś się w pokoju.
Z nikim nie rozmawiałeś.
Bez przerwy płakałeś.
Raz spytałeś mnie, czy zrobiłeś coś źle.
„To przeze mnie tata tyle pije?”
Wtedy podjęłam decyzję.
Musiałam zostawić twojego ojca i wychowywać cię sama.
Było mnie na to stać.
Ale nie zdołałam.
Bałam się.
Melisa się nie bała.
Każda inna wróciłaby do ciebie zapłakana.
Ona pomimo trudności sama wychowywała Cana.
Nie bądź na nią zły.
To była dzielna kobieta.
Bardzo.
Teraz twoja kolej, by wykazać się odwagą.
Być może twój świat się zmienił,
ale masz wspaniałego przewodnika, który cię poprowadzi.
Nie rób tak więcej.
Nie narażaj na to Cana.
To z jego powodu tu jestem.
To dla niego.
Obiecuję, że wszystko naprawię.
Szanowna dyrekcjo szkoły Sevdem,
nauczyciele, rodzice i wy, drodzy uczniowie.
Nie piszę tego listu, by zrezygnować z bycia ojcem.
Wręcz przeciwnie.
Pragnę zacząć od nowa.
To mały krok dla świata, ale wielki krok dla mnie.
Nie ma jednej recepty na życie.
Ani na bycie ojcem.
Długo zastanawiałem się, jak być dla Cana dobrym ojcem.
Ktoś, kogo kocham, powiedział mi:
„Gdy wiesz, czego nie chcesz, łatwiej dostać to, czego pragniesz”.
Dobrze wiem, czego nie chcę.
Nie chcę być facetem, którego widzę w lustrze.
Nie chcę więcej denerwować mojego syna.
Sięgnąłem dna. Wiem, że było bardzo źle.
Moje zachowanie na urodzinach było nie do przyjęcia.
Zaczynając od Leyli Yaz i Nedima,
pragnę wszystkich przeprosić.
Tak, również ojca Nedima.
Ale przede wszystkim chcę przeprosić Cana, swojego syna.
To radość mojego życia.
To dla niego codziennie rano wstaję.
Kocham go nad wszystko inne.
Pragnę poinformować wszystkich,
że zrobię wszystko, by być takim ojcem, na jakiego zasługuje.
Możecie porozmawiać z Canem o tym, czy mi się uda.
Z podważaniem – Fırat.
Dokąd idziesz?
Muszę przeprosić kogoś jeszcze.
To było jakieś pół roku temu.
Byłaś tu.
Tańczyłaś z bratem.
Obserwowałem was z baru.
Wyglądaliście uroczo.
Wtedy weszliście na scenę.
Cześć.
Cześć wszystkim.
To mój brat.
Kerem. Przystojniak, nie?
Coś dziś świętujemy.
Przed wyjściem powiedział mi,
że nie ubrałam się za ładnie i wyglądam jak obdartus.
Ale to nieważne. Przecież świętujemy.
Brat dostał się na wymarzone studia
i pojedzie do Stanów, żeby zostać uczonym!
Będzie ratował świat!
Mam być naukowcem, nie uczonym.
Wybaczcie siostrze, trochę się nie zna.
I jest nieco pijana.
A on chyba zaraz oberwie.
Chcę tylko powiedzieć,
że jestem z ciebie dumna i cię kocham.
Wpadliśmy na siebie, gdy wychodziliście.
- W porządku? - Tak.
Mogę was odwieźć.
Właśnie zrobił prawko. Zawiezie nas.
Nie piłem, mogę prowadzić. Jestem Kerem.
Fırat. Moje gratulacje.
Dzięki. Miło było poznać.
Dowiedziałem się nazajutrz.
Mieliście wypadek.
Po kilku miesiącach znów się tu spotkaliśmy.
Zbieg okoliczności.
Potrzebowałem światła.
Więc poszedłem za światłem.
Sezen!
Zostaw mnie w spokoju!
Czego ode mnie chcesz?
Sezen.
Proszę, daj mi spokój.
Sezen.
Daj mi spokój, mówię!
To była moja wina.
To przeze mnie.
Nie zrobiłaś nic złego, słyszysz?
On nie żyje przeze mnie! To ja powinnam zginąć!
Chodź.
Kerem chciał, żebym się ładnie ubierała.
Co by pomyślał, gdyby mnie teraz zobaczył?
Powiedz Canowi, żeby nie żałował.
Ludzie odchodzą, nawet gdy mówimy, że ich kochamy.
Serdecznie zapraszamy na wyjątkowe wydarzenie,
które odbędzie się w naszym ogrodzie o 21.
Strój dowolny, ale obecność jest obowiązkowa.
Witam szanownych gości w tunelu czasoprzestrzennym.
Oto dwójka śmiałków, która wkrótce przeniesie się w czasie.
Ale super!
Piękne!
Fırat, co to jest?
Proszę o zajęcie miejsc.
Zaczynamy podróż w czasie.
Zobacz, to ja!
Słodziak z ciebie.
Racja.
Zobaczcie.
To moja ulubiona część.
Pamiętam to!
Mama zrobiła to zdjęcie.
Tato.
Bardzo cię kocham.
Bardzo cię kocham,
synu.
Patrzcie!
Ale super.
Coś od ciebie pożyczyłem.
Było potrzebne do podróży w czasie.
To jest Kerem?
Już wiem.
Z Keremem jest jak z mamą.
Też odszedł.
Ale nie smuć się. My zawsze będziemy z tobą.
- Skoro mamy wehikuł czasu... - Tak?
Możemy pominąć jutrzejszy dzień?
Byłoby fajnie.
Dzięki.
- Co jest jutro? - Występ.
- Może nie pójdę? - Idź.
- Nie pójdę. - Na pewno pójdziesz.
- Nie pójdę. - Pójdziesz.
Po prostu idź.
Inaczej nigdy nie przestaniecie.
Pójdziesz.
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
- Nie. - Pójdziesz.
- Nie. - Tak.
- Nie pójdę. - Pójdziesz.
- Nie pójdę. - Na pewno pójdziesz.
- Na pewno nie. - Na pewno tak.
- Nie pójdę. - Pójdziesz.
PRYWATNE SZKOŁY SEVDEM
WYSTĘP NA ZAKOŃCZENIE ROKU
Miał rację. Nikt się nie cieszy.
Pora szaleć!
Kto to jest?
To Fırat, mój tata.
Napisy: Przemysław Żbikowski