‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪แจ่ม
‪ทีนี้ ชี้นิ้วขึ้นมาแบบนี้นะครับ
‪ชี้
‪- แบบนี้ ‪- โอเค
‪ให้มันเรียบง่ายเข้าไว้นะ
‪พี่จีตู
‪เรียบร้อยแล้วๆ
‪อะไรเรียบร้อยแล้ว
‪จองโรงเรียนโมดิวันที่ 10 มิถุนายน ‪บ่ายโมงถึงบ่ายสี่โมง
‪มเหชวารีจัดสอบเข้าที่นั่นไม่ใช่หรือ
‪ใช่เลย
‪พวกเวียนสอบจะไปสอบเข้ามเหชวารี
‪เก้าโมงเช้าถึงเที่ยง
‪ของเรา บ่ายโมงถึงสี่โมง
‪นี่จะทำให้ชีวิตพวกเขาง่ายขึ้น
‪จีแอดวานซ์ ‪ประกาศผลสอบวันที่หกใช่ไหม
‪ใช่ แล้วยังไง
‪จริงๆ แล้ว นี่เป็นโอกาสดี
‪นร.ระดับ 12 ที่ตั้งใจเรียน ‪ทั้งหมดที่ไม่ได้รับเลือก
‪ค่อนข้างสับสน
‪เราควรเป็นพวกแรกที่ติดต่อพวกเขา
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน
‪วันที่หกเป็นวันอาทิตย์ จีตู
‪คุณจะให้ผมทำงานวันอาทิตย์ด้วยเหรอ
‪เยี่ยม
‪- ใช่ ‪- ให้ตายสิ
‪เอาละ ทุกคนทำดีพีพีชีทแล้วหรือยัง
‪- ทำแล้วครับ ‪- ทำแล้ว
‪งั้นทุกคนให้คำตอบฉันได้ไหม
‪- ได้ครับ ‪- ได้
‪- ข้อหนึ่ง ‪- เอ
‪- ข้อสอง ‪- บี
‪- ข้อสาม ‪- บี
‪- ข้อสี่ ‪- ซี
‪ทั้งหมดนี่เป็นคำถามง่ายๆ
‪ใครแก้ปัญหาข้อห้าได้
‪เกิดอะไรขึ้น ‪เธอแก้ปัญหาข้อห้าไม่ได้หรือ
‪ไม่ได้ครับ
‪ทำไมล่ะ คราวก่อนอธิบายแล้วนี่
‪เมื่อคืนผมหลับเร็วครับ
‪ดีพีพีก็ทำไม่เสร็จ
‪ต้องพยายามทำข้อ 12 นะ มันสำคัญ
‪อย่างน้อยก็ตอบรับหรือปฏิเสธ
‪ครับ
‪ดี นั่งลง
‪- แล้วข้อห้าล่ะ ‪- บี
‪- ข้อหกล่ะ ‪- เอ
‪- ข้อเจ็ดล่ะ ‪- อี
‪- ข้อแปดล่ะ ‪- ซี
‪- ข้อเก้าล่ะ ‪- ซี
‪- ข้อสิบล่ะ ‪- บี
‪- ข้อ 11 ล่ะ ‪- ซี
‪พวกเธอแก้ปัญหาข้อนี้ไม่ได้หรือ
‪โง่จริงๆ
‪มีกี่คนที่แก้ปัญหาข้อ 12 ได้
‪ขอโรตีอีกแผ่นครับ
‪ไวภาฟ
‪วันนี้ของชอบนายนะ มะตาร์ ปะนีร์
‪ฉันไม่เคยชอบมันเลย
‪แต่มันรสชาติแย่น้อยที่สุดแล้ว
‪ดูน้ำมันที่ประโคมใส่เข้าไปสิ
‪แล้วทำไมนายไม่กินล่ะ
‪นายยังไม่เริ่มกินด้วยซ้ำ
‪ฉันไม่อยากกิน
‪แต่มันอร่อยนะ
‪ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪กินยาหรือยังล่ะ
‪จะกินยาไปทำไม
‪แค่ไปนอนก็หมดเรื่อง
‪มันก็ไม่ถูกนะ
‪ไวภาฟ
‪- นายต้องไปหาหมอแล้ว ไวภาฟ ‪- เออ
‪แค่ตอบคำถามมา
‪คุณต้องส่งแผ่นพับ ‪มาที่สำนักงานตอนหกโมงเย็น
‪มันอยู่ไหนล่ะ
‪กำลังพิมพ์อยู่เหรอ
‪คุณไม่มีคนแต่มีเครื่องใช่ไหม
‪ทำไมไม่พิมพ์เองล่ะ
‪รหัสผ่านคอมพิวเตอร์…
‪ถ้าคอมพิวเตอร์ของคุณใช้ไม่ได้ ‪ก็น่าจะโทรมาหาผม
‪ผมเมลหาคุณได้ทางอีเมลคุณ
‪เข้าใจละ ยังกับผม ‪ไม่ได้ตัดสินคุณอยู่งั้นนี่
‪ช่วยส่งมาทีเถอะ
‪นายใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไง
‪เหลืออีกแค่ 11 วัน
‪เรายังต้องทำอะไรอีกเยอะ
‪เราต้องออกแบบโบรชัวร์ ‪ทำแบนเนอร์โฆษณา
‪พิมพ์กระดาษคำถาม ‪ทำเว็บ มีเรื่องต้องทำเพียบ
‪แล้วนี่นายยังมา ‪อัดงานสัมมนาให้ฉันอีก
‪ฉันติดปัญหาเมื่อไหร่ ‪ฉันก็แค่จ่ายงานให้คนอื่น
‪จ่ายงานแล้วฉันก็สบายใจ
‪จ่ายงานให้ใคร
‪ฉันจะทำหมดคนเดียวได้ไง
‪นายทำคนเดียวทำไม จ่ายงานไปสิ
‪จ่ายงานให้ใครล่ะ
‪มาแล้ว คนที่ทำโปสเตอร์
‪มาถึงแล้วหรือ
‪งั้นก็ติดเลย
‪ตกลงคุณแค่มาส่งโปสเตอร์แต่ไม่ติดให้
‪อ้อ คุณติดโปสเตอร์ให้ ‪แต่คราวนี้ลืมเอากาวมา
‪เจ้าของลืมจ่ายค่ากาวคุณ ‪หรือคุณลืมขอเขา
‪ถ้าคุณไม่มีเงินซื้อกาว
‪คุณจะโทรหาผมหรือเจ้านายคุณ
‪คุณนี่ซื่อบื้อสุดๆ
‪ใช่ คุณ…
‪ฮัลโหล
‪ฉันจะจ่ายงานได้ยังไง
‪ฉันจะไปหาพวกคนฉลาดๆ ได้ที่ไหน
‪อยากได้คนฉลาดๆ ใช่ไหม
‪ใช่ ขอร้องละ
‪รู้ไหมว่าเราทำธุรกิจอะไร
‪(พี่จีตู)
‪ฮัลโหล พี่จีตู
‪ว่าไง พี่จีตู
‪โอเค พี่จีตู
‪ไม่มีอะไร พี่จีตู ‪ฉันพักผ่อนสบายๆ อยู่ที่กัว
‪ได้ พี่จีตู
‪พวกเขาจะมาที่นี่ภายในสามวัน
‪เขาเป็นไข้
‪เขาไม่มีแรง
‪- แล้วก็… ‪- เขาอ้วกด้วย
‪อ้วกเป็นสีอะไร
‪โธ่เอ๊ย
‪ลุงฉันเชี่ยวชาญการรักษา ‪แบบโฮมีโอพาธี
‪ฉันคิดว่าจะปรึกษาเขา
‪ครั้งก่อนที่ฉันอ้วก ‪เขาถามว่าเสมหะสีอะไร
‪ฉันถึงถามไง อ้วกสีอะไร
‪- เงียบเถอะ มีนา ‪- มีนา เงียบไว้
‪- มาเถอะ เราจะพาเธอไปหาหมอ ‪- ใช่ ไปกันเถอะ
‪ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น ‪ฉันจัดการหมดแล้ว
‪นี่ยาแก้ไข้
‪ถ้ามีไข้ก็กินเข้าไป
‪นี่ยาแก้อ้วก
‪ถ้าอ้วกก็กินเข้าไป
‪นี่ยาแก้โรคกระเพาะ
‪ถ้าเป็นโรคกระเพาะก็กินเข้าไป
‪แต่เขาไม่ได้เป็นโรคกระเพาะ
‪มีนา ตอนนี้เขาไม่เป็น
‪แต่พอกินยาทั้งหมดนี่เข้าไป ‪เขาก็จะเป็นโรคกระเพาะ
‪ใช่
‪ฉันก็บอกพ่อแล้วว่าให้ฉันเป็นนักเคมี
‪เพราะพวกหมอน่ะงี่เง่า
‪เรียนป.ตรีห้าปี เรียนป.โทสองปี
‪แล้วมาสั่งยาเหมือนนักเคมีซะงั้น
‪จริงไหม
‪ฉันเห็นด้วยนะ
‪แต่คำพูดเธอนี่เหน็บแนมน่าดู
‪ฉันเห็นด้วย
‪ไปหาหมอเถอะ
‪- เขาจะได้วินิจฉัยโรคเธอตามอาการ ‪- ใช่
‪จากนั้นเขาก็จะพยากรณ์โรคหลังให้ยา
‪เธอซื้อยาพวกนี้มา
‪เธอรู้ผลข้างเคียงมันไหม
‪นี่เธอ ฉันซื้อยาพวกนี้ ‪มาจากร้านดีปัก
‪หมอโกตาดังๆ ซื้อยาจากเขาทั้งนั้น
‪แล้วนี่ ไม่ต้องกลัวผลข้างเคียงนะ
‪เราจะซื้อยาแก้ผลข้างเคียงมาให้
‪เร็วเข้า กินยาซะ
‪- กินยาสิ ‪- ไม่
‪ช่างเถอะ
‪เอ้า ดื่มนี่ซะ
‪ถ้านี่มีผลข้างเคียงล่ะ
‪นั่นผงเกลือแร่
‪แล้วไงล่ะ
‪ฉันไม่สนหรอก
‪- ให้เขานอนเถอะ ‪- นอนลงๆ
‪เอาละ คำตอบของคำถามแรกคืออะไร
‪บี
‪- ข้อสองล่ะ ‪- เอ
‪- ข้อสามล่ะ ‪- บี
‪- ข้อสี่ล่ะ ‪- ซี
‪ข้อห้าล่ะ คำตอบข้อห้าคืออะไร
‪- บี ‪- ดีมาก
‪- ข้อหกล่ะ ‪- เอ
‪ข้อเจ็ด…
‪ไวภาฟ
‪คำตอบของคำถามข้อเจ็ดคืออะไร
‪- ผม… ‪- นั่งลง
‪เมื่อคืนผมหลับไป ‪เลยไม่ได้ทำดีพีพีครับ
‪บี 12
‪บี 12 เหรอ
‪แต่ตัวเลือกมีรูท 15
‪ปกติอีกเดือนฉันถึงจะบรรยายเรื่องนี้
‪บรรยายวันนี้เลยก็ได้
‪จีแอดวานซ์เป็นการสอบสำคัญ ‪ที่เปลี่ยนชีวิตเรา
‪แปลว่าเราห้ามป่วยจนกว่าจะสอบ
‪ฉะนั้นเราต้องทำยังไง
‪"ออซัม"
‪ผมสุดยอดอยู่แล้วครับ
‪เขาหมายถึงภาษาฮินดี
‪"ออ" คือ "ยา"
‪พวกเธอทุกคน ‪จะต้องไปตรวจร่างกายวันนี้
‪ถ้าหมอวินิจฉัยว่าเป็นอะไร ‪ก็เริ่มกินยาทันที
‪ทำไมล่ะคะ เราไม่ได้ป่วยซะหน่อย
‪เราทุกคนคิดว่าเราไม่ได้ป่วย
‪ถ้าไม่มีร่างกายส่วนไหนเจ็บปวด ‪นั่นไม่ได้แปลว่าสุขภาพดี
‪สุขภาพเราจะแข็งแรงก็ต่อเมื่อ
‪อวัยวะทุกส่วนในร่างกายเรา ‪ทำงานเต็มศักยภาพ
‪มันทำงานอยู่ไหม
‪ทำค่ะ
‪งั้นบอกซิ…
‪พวกเธอกี่คนที่รู้สึกว่า ‪หลังนอนแปดชั่วโมง
‪ก็ยังรู้สึกง่วง
‪พวกเธอกี่คน ‪ที่รู้สึกว่ามีสมาธิได้ไม่นาน
‪และพวกเธอกี่คนที่รู้สึกว่า
‪ไม่ว่าจะเรียน ‪เรื่องค่าคงที่มากแค่ไหน
‪ก็ยังลืมอยู่ตลอด
‪ฉะนั้นมีพวกเรากี่คน ‪ที่สบายดีหรือว่าป่วย
‪พวกเราหลายคนอาจป่วยได้
‪นี่ฉันไม่ได้พูดเองนะ ‪แต่เป็นผลการศึกษา
‪จากผลการศึกษา…
‪คนร้อยละ 20 ขาดวิตามินบี 12
‪คนร้อยละ 85 ขาดวิตามินดี ‪และร้อยละ 50 ขาด
‪ฮีโมโกลบิน
‪ไปตรวจพวกนี้วันนี้
‪ถ้าร่างกายขาดตัวไหน…
‪ก็กินยาซะ
‪ตัวต่อไปคือ "สุขอนามัย"
‪รักษาความสะอาด
‪ซักเสื้อผ้าสม่ำเสมอ
‪และพวกที่สองวันอาบน้ำที ‪ควรจะอาบน้ำทุกวัน
‪ส่วนเธอ…
‪เริ่มจากอาบน้ำอาทิตย์ละครั้ง
‪นี่ไม่ใช่โรงเรียนหรือว่างาน
‪พวกเธอลาป่วยตอนสอบจีไม่ได้
‪ถ้าล้มป่วยตอนนั้น ‪มันจะเป็นความผิดของเธอ
‪ฉะนั้นไปโรงพยาบาลบาเฮติแล้วตรวจซะ
‪แล้วตัว "ม" ล่ะคะ
‪หวังว่ามันจะไม่ถึงจุดนั้น
‪ถึงจุดนั้นเมื่อไหร่แล้วจะบอก
‪(ออซัม)
‪โอเค ฉันจะตรวจดูเหมือนเดิม
‪- นี่ครับ ‪- เชิญชั้นบนค่ะ ฉันจะแจ้งเขาให้
‪- ชั้นเหนือธนาคารเลือดเหรอ ‪- ไม่ค่ะ ขึ้นไปอีกชั้น
‪(โรงพยาบาลบาเฮติ)
‪เรียบร้อย
‪นายกลัวไหม
‪อูเดย์ กุปตา
‪ครับหมอ
‪คุณขาดวิตามินบี 12
‪อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ช้าโดยธรรมชาติ
‪คุณจะต้องกินยานี้วันละครั้ง ‪ไปอีกสองเดือน
‪และมาตรวจอีกครั้งหลังสองเดือน
‪หวานไหมครับ
‪- บัลมูกุนด์ มีนา ‪- ครับหมอ
‪คุณขาดวิตามินดี
‪งั้นกินกระเจี๊ยบเขียวไปทำไมเนี่ย
‪มีนา วิตามินดีมาจากแสงแดด ‪ไม่ใช่กระเจี๊ยบเขียว
‪ไวภาฟ ปานดีย์
‪ช่วยมาข้างนี้หน่อย
‪ขอดูเล็บหน่อย
‪คุณเป็นดีซ่าน
‪ดีซ่านเหรอ
‪โรคตัวเหลือง
‪- ตัวอะไรนะ ‪- ไม่รู้
‪หมอครับ ตรวจอีกทีเถอะครับ
‪ผลตรวจชัดเจน ‪พวกนี้เป็นอาการโรคดีซ่าน
‪หมอครับ เขาจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
‪อะไรนะ
‪นี่แค่ระยะเริ่มต้น ไม่ต้องห่วง
‪อีกอาทิตย์เขาก็หาย หมอจะสั่งยาให้
‪หมอครับ ผมจะหายไหมครับ
‪หายสิ อีกอาทิตย์ก็หายแล้ว อย่าห่วง
‪ใครเขาใส่น้ำมัน ‪ในข้าวพิลาฟเยอะขนาดนี้เนี่ย
‪เขาไม่ได้ถ่ายรูปดีๆ ไว้เลย
‪มันมืดไปหมด
‪ยอดเลย กลุ่มสิงห์ของฉันมาถึงแล้ว
‪- ใช่แล้ว ‪- มาแล้ว พี่
‪เป็นยังไงกันบ้าง
‪- สบายดี ‪- ทุกอย่างดี
‪บาบลู นี่ซาร์เวเช
‪นี่การ์ติก และนั่นปรานัฟ
‪พวกนาย เขาคือบาบลู
‪ซีอีโอของเอเมอร์ส
‪เยี่ยมเลย
‪พวกนายต้องกินมื้อเช้ามาบ้างแล้วแน่
‪- ใช่ ‪- ใช่ครับ
‪งั้นทำงานกันเลย
‪งานอะไร
‪เราเหลือเวลาแค่เก้าวัน ‪และงานอีกเพียบ
‪นายดูแลโปสเตอร์กับแผ่นพับ
‪นายออกแบบโบรชัวร์ ‪ส่วนนายก็พัฒนาเว็บไซต์
‪ได้
‪- เราจะจัดการให้เสร็จ ‪- งานเสร็จแน่
‪พวกเขาจะคิดค่าจ้างเท่าไหร่น่ะ
‪ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ ‪ที่ทำงานเพื่อเงินเหมือนเรา
‪บางคนเขามีความนับถือ
‪เพิ่มความสว่างหน่อย ‪มันจะได้ดูดีขึ้น
‪โอเค
‪มาแล้ว
‪- น้องชาย มีเสื้อผ้าซักไหม ‪- ไม่มี
‪เป็นไปได้ยังไง
‪เธอไม่ได้ให้เสื้อผ้าฉันไปซัก ‪มาเป็นอาทิตย์แล้ว
‪อีกอาทิตย์ค่อยกลับมาใหม่ ตกลงไหม
‪บอกว่าไม่มีเสื้อผ้าซักไง
‪พวกนายมาทำไม
‪ไวภาฟ รู้สึกยังไงมั่งตอนนี้
‪ดีขึ้นแล้ว
‪ชีวิตที่ไร้เพื่อนอยู่ข้างกาย ‪นั้นมันไม่ใช่ชีวิต
‪โลกของฉันจึงมีแต่เพื่อนฝูง
‪เฮ้ย
‪สะอาดสุดๆ
‪ไวภาฟ ผลไม้
‪นายจะต้องหั่นแตงเมลอน
‪แล้วก็ปอกกล้วยปอกส้ม
‪ฉันประกบมันเข้าที่เดิมดีไหม
‪ฉันจะหั่นพวกนี้ให้
‪อย่าทำให้ฉันงง
‪เดี๋ยวก่อน
‪ใส่กางเกงนั่นซะ
‪ก็หอมดีนี่
‪จับเขาใส่ที
‪กินนี่สิ ฉันเอาของถวายเทพ ‪จากวัดพระคเณศมาให้
‪ขอบใจนะ
‪เราไปเอามา
‪กินซะ
‪ฉันทำเองนะ
‪โอ้โฮ
‪น้ำมันเยิ้มเลย
‪เอามาจากโรงอาหาร
‪ฉันจัดใส่กล่องเอง
‪เธอจัดใส่กล่องได้ดีมาก โอ้โฮ
‪อ้าว โทษที คู่รักอยู่ที่นี่กัน
‪ไวภาฟ ไหนดูตาหน่อยซิ
‪เธอไปหาหมอมาแล้วใช่ไหม
‪ก็แน่สิ หมอบอกฉันเป็นดีซ่าน
‪แต่นั่นมันอาทิตย์ที่แล้ว
‪ตาเธอเหลืองกว่าครั้งก่อน
‪ในนั้นมีขมิ้นเพียบเลย
‪ลุงฉันเชี่ยวชาญ ‪การรักษาแบบโฮมีโอพาธี
‪เขาบอกว่า ‪เป็นดีซ่านไม่ควรกินของเหลืองๆ
‪มีนา เรียกมันว่าโฮมีโอพาธี ‪หรือไม่ก็เรียกเขาว่าผู้เชี่ยวชาญ
‪เร็วเข้า กลับไปหาหมอกัน
‪ไม่ต้องหรอก ชิวังกี ไม่เป็นไร
‪ฉันต้องกินอาหารแล้วก็นอน
‪หมอบอกว่าอีกอาทิตย์ก็หาย ‪ถ้าหมั่นกินยา
‪แล้วเราก็คอย ‪ระวังไว้ทุกอย่างอยู่แล้ว
‪ฉันหมายถึงเขานะ เราแค่เฝ้าดูเขา
‪หมอบอกว่า ‪ฉันควรกินข้าวพิลาฟ ก็เลย…
‪นั่นอาหารดีที่สุด
‪น้ำมันต้องน้อยกว่านี้ไม่ใช่เหรอ
‪นึกภาพเครื่องเรือน ‪หรือกระเป๋าเดินทางในบ้าน
‪ผลักหรือดึงง่ายกว่ากัน
‪- ผลัก… ‪- ดึง…
‪ตอบถูกทั้งคู่
‪แต่ผลักตู้กับ ‪ดึงกระเป๋าเดินทางน่ะง่ายกว่า
‪- ทำไมเป็นแบบนั้น ‪- เพราะตู้มันสูง
‪เราเลยจะผลักมัน ‪นี่จะทำให้ทิศทางเฉียงขึ้น
‪แรงในแนวตั้งจะลดแรงกดทับ ‪จึงทำให้แรงเสียดทานน้อยลง
‪แต่ถ้าเราผลักกระเป๋าเดินทาง…
‪ทิศทางมันจะเฉียงลง
‪นี่จะเพิ่มแรงกดทับและแรงเสียดทาน
‪การดึงสิ่งของ ‪ที่สูงน้อยกว่าจึงง่ายกว่า
‪พวกเธอทุกคนเข้าใจไหม
‪- เข้าใจครับ ‪- เข้าใจ
‪เป็นอะไรไป มีนา เธอตอบถูกเป๊ะ
‪วิตามินดีของผมดีขึ้นแล้วครับ
‪ดีมาก ทุกคนไปตรวจร่างกายแล้วใช่ไหม
‪- ตรวจแล้วครับ ‪- ตรวจแล้วครับ
‪ผลตรวจเป็นยังไง
‪ผมขาดวิตามินบี 12 ‪ส่วนไวภาฟเป็นดีซ่าน
‪เวลาอีกเดือนหายไปซะแล้ว
‪ไม่ครับ ผมกินยาอยู่
‪ผมจะดีขึ้น
‪แบบนี้เธอไม่ดีขึ้นหรอก
‪ถึงเวลาใช้อาวุธที่ไม่มีวันผิดพลาด
‪จำตัว "ม" ได้ไหม
‪- จำได้ครับ ‪- จำได้ครับ
‪ตัว "ม" คือแม่ โทรหาแม่เธอด่วน
‪ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ
‪ผมจะดีขึ้น
‪ทำไมต้องโทรให้แม่มาโกตา ‪เพราะเรื่องเล็กๆ นี่
‪ถ้าป่วยนานเกินไป เธอจะพลาดหลักสูตร
‪ถ้าพลาดหลักสูตร เธอจะปรับแก้ไม่ได้
‪ถ้าปรับแก้ไม่ได้ก็จะไม่ได้รับเลือก
‪ถึงตอนนั้นเธอจะร้องไห้หาแม่
‪ฉะนั้นโทรหาแม่เธอตอนนี้ ‪ดีกว่าไปเสียใจทีหลัง
‪แต่พ่ออยู่บ้านคนเดียว
‪แม่เธอเป็นเมียเขา แต่เป็นแม่เธอ
‪พ่อเธอจะโทรหาย่าเธอ ‪ถ้าเขาต้องการแม่
‪ทั้งครอบครัวต้องมาสอบจี ‪ไม่ใช่แค่ลูกคนเดียว
‪ถ้าพ่อเธอ ปู่ย่าตายายเธอ
‪ต้องการแม่เธอ ‪งั้นก็ให้พวกเขาเสียสละ
‪ถ้าเธอได้คะแนนดี ถึงตอนนั้น
‪พวกเขาจะดีใจกว่าเธออีก ‪เห็นแก่ตัวเถอะ
‪น้องชายผมมีสอบระดับสิบ
‪เขาจะไปสอบของเขา ‪แต่เธอจะต้องไปสอบจี
‪สอบระดับสิบได้ดีมีประโยชน์อะไร
‪เธอก็เคยสอบได้ดี ช่วยไหมล่ะ
‪เขาได้คะแนน 90 เปอร์เซ็นต์
‪แต่พ่อเขาก็ยังถูกไล่ออกจากมเหชวารี
‪- จริงเหรอ ‪- จริง
‪ให้โทรหาแม่หรือครับ
‪จะโทรหาแม่ทำไมต้องยึกยัก
‪ถ้าฉันส่งข้อความถึงแม่เธอ ‪แม่เธอต้องคิดว่าฉันหมดหนทาง
‪เจอกันอีกสองสามครั้ง ‪แล้วฉันจะเชิญแม่เธอมา
‪ท่านเป็นแม่เธอนะ
‪แล้วโรคดีซ่าน ไทฟอยด์ ไข้หวัดหมู ‪ไม่มีแม่ก็รักษาไม่หาย
‪เธอก็เป็นคนฉลาดนะ
‪แล้วไงล่ะฮะ
‪เด็กมากกว่าเจ็ดล้านคน ‪ได้คะแนนเกิน 90 %
‪แม่ฮะ ผมสอบขั้นสูงแล้ว ‪ผมจะช่วยเขาแน่นอน
‪แม่ก็รู้ว่าผมรักแม่มากกว่า
‪ผมรักแม่มานานกว่าน้องสองปีนะ
‪โชตูบอกว่าได้เงินเดือนเดือนแรก ‪เขาจะซื้อส่าหรีให้แม่
‪แต่ลูกไม่โทรหาแม่ด้วยซ้ำ
‪แม่ห่วงทุกคนยกเว้นผม
‪ก็ได้ อยู่กับเขาไปเถอะ
‪ไม่ต้องห่วงผม ผมจะจัดการเอง
‪- ไม่จำเป็น มันไม่เป็นไรหรอก ‪- แต่ว่าไวภาฟ…
‪เซอร์ไพรส์
‪ไม่เอาน่า
‪นี่มันไม่เซอร์ไพรส์เลย
‪นึกแล้วว่าแม่ต้องมา
‪รู้น่า
‪ผมถึงมาจากบ้านมีนาเมื่อคืน
‪มาเถอะฮะ เรามีงานต้องทำ
‪ให้แม่ทำหมด
‪ลูกกลายเป็นคนพูดตรงๆ ไปแล้ว
‪ที่โกตาเขาสอนอะไรลูกเนี่ย
‪โกตาช่วยกำหนดอารมณ์
‪มาเถอะ
‪นี่ลูกทำอะไรกับห้องเนี่ย
‪แม่ ทำไมของเยอะจัง
‪เธอพยายามหาทางทำจนสำเร็จ ‪ตลอดเวลาได้อย่างไร
‪เธอทำให้ความยุ่งยากทุกอย่าง ‪ของฉันนั้นหายไป
‪เมื่อไหร่ก็ตาม ‪ที่ชีวิตเหมือนจะกระเจิดกระเจิง
‪เธอก็กลับเข้ามาในชีวิตฉัน
‪ยามฉันกังวลจนไม่อาจข่มตาหลับได้
‪- เธอทำให้ฉันหลับลง ‪- อ้าปาก
‪เธอกวัดแกว่งไม้กายสิทธิ์
‪ความกังวลทั้งหมดของฉันพลันหายไป
‪นี่สิข้าวพิลาฟ
‪ใช้เนยแท้ ไม่ใส่น้ำมัน
‪- ว้าว ‪- เอ้า
‪- กินซะก่อนมันจะเย็น ‪- ครับ
‪แม่บอกเขาแล้ว แม่จะให้คุยกับเขานะ
‪เอ้า คุยกับรินกูสิลูก
‪คุยกับเขาสิ
‪เร็วเข้า คุยกับเขา เอาไป
‪รินกู เป็นไงมั่งน้องชาย
‪ทำไมนายไม่โทรหาฉันล่ะ
‪ไม่เอาน่า นายน่าจะมากับแม่
‪ขอฉันคุยกับเขาเดี๋ยวนะ
‪อะไรกัน
‪จ้ะลูก
‪มีนา เอาโรตีอีกไหมจ๊ะ
‪ไม่ละครับคุณป้า
‪ยื่นจานมานี่ เร็วเข้า
‪- เอาอีกไหมจ๊ะ ‪- ไม่ละค่ะ
‪คุณป้าคะ อาหารอร่อยเลิศ
‪ผมไม่เคยกินมะตาร์ ปะนีร์ ‪อร่อยเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต
‪ต่อจากนี้ มันคืออาหารจานโปรดผมด้วย
‪ยังมีอีกนะจ๊ะ เดี๋ยวใส่ถุงให้
‪ไว้กินพรุ่งนี้เช้า
‪จะเขินทำไม พวกเธอก็เหมือนเป็นลูกฉัน
‪ไม่ครับคุณป้า มีเราแค่ห้าคน ‪ที่เหมือนเป็นลูกคุณป้า
‪ไวภาฟ ส่งข้าวให้ที
‪เขินทำไมนักหนา
‪ไวภาฟ ตอนนี้รู้สึกยังไง
‪ผมหายเป็นปลิดทิ้งแล้วครับ
‪ดูหน้าเธอก็รู้แล้ว
‪เครื่องทำความร้อน 240 วัตต์ ‪เชื่อมต่อเป็นเส้นขนานกับหลอดไฟ
‪แรงดันตกจะเป็นเท่าไหร่
‪เท่าไหร่ มันง่ายมากนะ
‪10,04
‪- เท่าไหร่นะ ‪- 10,04
‪เป็นอะไรไป ไวภาฟ คำถามนี้ง่ายนะ
‪ผมไม่ได้ทำมาครับ
‪ทำไมล่ะ
‪เมื่อคืนผมนอนเร็ว…
‪ผมเลยไม่ได้ทำดีพีพี
‪แม่เธอยังไม่กลับใช่ไหม
‪ยังครับ
‪- เธอต้องได้กินอาหารดีๆ แน่ ‪- ใช่ครับ
‪- เธอกับแม่ต้องคุยซุบซิบกันแน่ ‪- ใช่ครับ
‪เธอต้องรู้เรื่องซุบซิบในครอบครัวแน่
‪เธอต้องดูซีรีส์ด้วยแน่ๆ
‪ดูสองเรื่อง
‪เธอบ้าหรือเปล่า
‪บอกให้ใช้อาวุธที่ไม่มีวันพลาด ‪ไม่ใช่เก็บไว้
‪เธอดีขึ้นแล้ว ให้แม่กลับไปได้
‪แม่ตีผมน่วมแน่
‪จะให้ผมบอกแม่ว่า ‪หมดหน้าที่แล้ว กลับไปได้
‪ใช่ นี่มันคนรุ่นไหนกัน
‪ทำไมถึงมีพิธีรีตองกับแม่นัก
‪ความหมายที่แท้จริงของครอบครัว ‪คือให้เห็นพวกเขาเป็นของตาย
‪แม่เป็นแม่เธอ ไม่ใช่แฟนเธอ
‪เธอควรจะเห็นแม่เป็นของตาย
‪เธอเอาเปรียบแม่ได้มากเท่าที่ต้องการ
‪ฉันเคยข่มขู่แม่ทางอารมณ์ ‪มาหลายครั้งมาก
‪ฉันบังคับให้แม่ ‪ส่งคำขอแต่งงานไปเยอะมาก
‪ใช่แล้ว
‪แล้วดูเขาสิ ‪เขาให้แม่กลับไปยังไม่ได้เลย
‪ถ้าเกิดแม่รู้สึกแย่ล่ะครับ
‪คนเป็นแม่ไม่รู้สึกแย่หรอก
‪เธอไม่ใจแข็งพอ ‪ที่จะอยู่ห้องเดียวกับแม่
‪แล้วไม่คุยซุบซิบกับแม่
‪เธอทำแบบนั้นไม่ได้
‪ไม่งั้นเธอต้องทำตัวให้ชิน ‪กับโปรแกรม 21 วัน
‪แม่เธอต้องทำตัวให้ชินกับมันด้วย
‪(แอทเอเมอร์ส)
‪กริ่งดังซะที
‪ฉันจะบอกแม่ยังไงดี
‪"แม่หมดหน้าที่แล้ว แม่ไปได้แล้ว"
‪อย่าบ้าน่า
‪- ทำแบบนั้นมันไม่ถูก ‪- ใช่
‪ซื้อตั๋วให้แม่ก่อน
‪แม่นายทำอาหารอร่อยมาก
‪หลังจากกินมะตาร์ ปะนีร์ ‪ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย
‪ฉันจะได้ไม่ลืมรสชาติ
‪อย่าให้แม่นายกลับไปเลยนะ
‪แต่ฉันอ่านหนังสือไม่ได้
‪แล้วมะตาร์ ปะนีร์ล่ะ
‪ถ้านายอยากกินมะตาร์ ปะนีร์ ‪ทำไมไม่โทรหาแม่นายล่ะ
‪งั้นฉันก็อ่านหนังสือไม่ได้สิ
‪ก็ได้ นายไม่เข้าใจหรอก
‪ฉันหิว
‪ฉันไม่รู้จะบอกแม่ยังไงดี
‪- ฉันหิว ‪- บอกอะไรแม่นายสักอย่าง
‪ห้องที่ศูนย์การสอนพิเศษนี่จะต้อง…
‪เจ้าเด็กซน
‪- สวัสดีครับ คุณป้า ‪- สวัสดีจ้ะ
‪แม่จะไปไหนน่ะ
‪ตอนนี้ลูกหายดีแล้ว
‪แม่จะกลับบ้านละ
‪โชตูก็มีสอบเหมือนกัน
‪อย่าไปเลยฮะ
‪แม่จะไปทำไม
‪แม่เองก็ไม่อยากไป
‪แต่ว่า…
‪แม่จะต้องกลับไปหาโชตู
‪แม่ทำขนมลัดดู ‪ทิ้งไว้ให้ในกระปุก กินซะ
‪ลูกรักของแม่
‪ระวังนะครับคุณป้า ‪ผมตกบันไดนี่มาสองรอบแล้ว
‪จ้ะ จะระวัง ขอบใจนะ
‪ดูแลตัวเองนะลูก
‪แม่ก็ควรดูแลตัวเองนะครับ
‪พวกเธอก็ดูแลสุขภาพด้วยนะจ๊ะ
‪- ครับคุณป้า ‪- ครับคุณป้า
‪- คุณป้า ลาก่อนครับ ‪- ลาก่อนจ้ะ
‪ขับดีๆ นะ พี่ชาย
‪- ถึงบ้านแล้วโทรหาผมนะครับ ‪- ได้จ้ะ
‪ไปนะจ๊ะ
‪ได้เงินเดือนเดือนแรก ‪ฉันจะไม่ซื้อส่าหรีให้แม่ฉันหรอก
‪ฉันจะให้เงินเดือนแม่หมดเลย
‪หมายความว่าไง ‪ท่านเป็นแม่บ้านของนายเหรอ
‪ฉันไม่ได้พูดถึงเงินเดือนของแม่
‪ฉันจะเอาเงินเดือนฉันให้แม่
‪ก็นั่นแหละ
‪นายจะเอาเงินเดือนให้แม่ทำไม
‪ใช้ธนาคารออนไลน์สิ
‪พี่จีตูพูดถูก
‪คนเราทดสอบครอบครัวได้ ‪โดยการเห็นพวกเขาเป็นของตาย
‪นายจะซึ้งไปทำไม
‪ที่ไปนั่นแม่ฉันนะ
‪- เป็นอะไรไป ‪- ฉันก็แค่พูด
‪มะตาร์ ปะนีร์
‪- เรียบร้อยดีนะ ‪- ใช่
‪ฮัลโหล ซาร์เวเช ‪ความคืบหน้าเป็นไงมั่ง
‪เสร็จแล้ว
‪เยี่ยม
‪(แอทเอเมอร์ส การนำทาง ‪ซึ่งประกันความสำเร็จแน่นอน)
‪(ยกระดับการเตรียมสอบจีแอดวานซ์)
‪(ด้วยคณาจารย์ผู้ปราดเปรื่อง)
‪คำบรรยายโดย ปัทมา นกไม้