31 DE DECEMBRO
Trinta e un de decembro.
Once horas, 57 minutos.
O ano que vivín dúas vidas…
está a piques de rematar.
Namorei de dous homes,
e un deles está morto.
E a culpa é miña.
Meu Deus, a culpa é miña.
Mércores.
Primeiro de outubro.
Acabo de facer os 28 anos.
Son as 21:30.
É o meu aniversario, mais non quero ver ninguén.
Polo menos non en persoa.
Gústame facelo así, mirar sen ser vista.
Desde que Cléo se mudou, volveuse aínda máis interesante.
A seguranza do edificio é nula.
Até un neno piratearía o sistema.
Deberían contratarme.
A ver, onde andas?
Atopeite.
A este non o coñezo.
Ha ser un cliente novo.
Interesante.
Moi misterioso.
Parece importante, tamén.
Este tipo ten algo estraño.
Parece frío cando mira para ela.
Non sei.
Prefiro o cliente dos venres.
VENRES
O cliente dos venres. Ai…
VEN_24_SETEMBRO.MOV
Deste non me esquezo.
VEN_17_SETEMBRO.MOV
VEN_3_SETEMBRO.MOV
VEN_20_SETEMBRO.MOV
É totalmente diferente dese de aí.
Mira para aí.
Xa marcha?
Non vai facer nada?
Até ela está decepcionada. Mira, pobriña.
Polo menos pagou.
CIFRANDO
- Bo día. - Bo día, meu sol.
Como madrugaches, eh?
Ai, Miranda.
Se non che chego a traer o almorzo, xa nin comes, non?
Preciso enerxía, que hoxe á noite vou quedar con Otto.
Só podo manexar un home así se estou ao tope de enerxía.
Home non. Este é máis ca un home.
Penso que é…
un deus grego, sabes? Ou un monumento ou algo así.
É guapísimo. Ese home…
- É unha máquina sexual. - Unha máquina sexual.
En serio.
O outro día, púxome nata polo corpo.
- Que pegañento. - Pero lambeuma.
Logo púxome enriba da lavadora, que centrifugaba.
Pensas que fuxín? Pois non.
Fodín enriba da lavadora.
A lavadora facía… e eu así, enriba.
Rita, polo amor de Deus. É moi cedo para iso.
- Estás tola. - Para, Miranda.
Non sexas parva, muller.
Non o coñezo, pero xa sabes que non me gusta.
Ai, Miranda. Es moi pesada.
Moito. Por que non che gusta?
Non ten Facebook, Instagram, Twitter, Orkut…
Non ten nada. Iso é sospeitoso, Rita.
Non tal. O tipo só é discreto. É tímido.
Xa. Está casado.
Non sae contigo en público, non tira fotos contigo,
non coñece os teus amigos… Eu non o coñezo.
Vale, está ben.
Sabes unha cousa?
Tanto ten.
Nunca coñecín un home así. En serio.
É seguro de si mesmo, sabes?
Non sabes o que fixo onte.
Ai, meu Deus. Que fixo?
Miranda…
Colocoume unha venda nos ollos.
Atoume á cama.
Mordeume todas as chichas, Miranda.
Todas.
Foi unha delicia.
Deberías buscar un tipo así.
Buscar, Rita?
Iso non se busca,
acontece de forma natural.
- En fin. - Certo.
Mais nunca vai acontecer se non saes da casa, non cres?
Non podes estar así, vendo a vida pasar, Miranda.
@CLEOXXX_INICIOU VÍDEO
Ola, xentiña.
Tes notificacións para os vídeos da veciña?
Hoxe pola mañá, recibín
un agasallo incríbel.
Algo moi especial.
A súa vida é máis animada que a das dúas xuntas.
- Oe, fala por ti. - Non vos podo contar quen mo deu.
Só podo dicir que é dun home
ao que lle gustan os xoguetes.
Que ocorre, doutor?
Saíu o resultado.
Xa o vexo.
PROBA DE ADN
0 % DE PROBABILIDADE DE QUE SEXA O PAI BIOLÓXICO
0,000 % DE PROBABILIDADE
Logo falamos, doutor. Teño que colgar.
Non esqueza o que acordamos, si? Nunca tivemos esta conversa.
- Filla. - Ola, papá.
Como te sentes?
Vou ter que levar isto, pero ben.
Ben? Ben porque te levei ao médico.
Se fose polo teu pai, non ías estar tan ben.
- Arránxate, non faltarás á clase. - Si.
Diana.
Non lle fales así a Luísa.
Papá, tes algo para comer? Morro coa fame.
Voulle pedir a Glória que prepare algo.
Vale.
Dóeche moito?
Pódoo aturar.
- Nunha escala de cero a dez? - Seis.
- Por aí. - Ben.
Ola, avoa.
Miranda.
Viñeches soa?
E a túa nai?
Como é que non vén?
Mamá non puido vir, avoa, pero…
mandouche un bico.
Mentira!
Non te preocupes por iso.
Mira o que trouxen.
Mentes.
- Mira, se che encantan. - Non!
Non me toques.
Avoa, non pasa nada. Só son lapis.
Ti quen es?
Non!
- Miranda, a túa neta. - Non me toques.
- Lisca! - Avoa!
- Non! - Acouga, avoa.
Huntington.
Para a maioría, é só un nome.
Para min, é unha ameaza.
Enfermeira, hai…
Outra crise.
E ti? Fixeches as probas?
Non o quero saber.
Miranda, xa o falamos.
A doenza pode aparecer despois dos 30.
Ás veces, até o fai antes.
É moi posíbel que a teñas.
Iso xa o sabemos.
Iso sabémolo seguro.
Alucinacións, paranoia,
perda de memoria.
Teño medo de saber se herdei a enfermidade.
Esquecer quen son, quen fun…
Estas gravacións son a herdanza que deixei para min.
Son a guía de volta a min mesma.
Preciso lembralo todo,
mesmo querendo esquecer todo o pasado.
Viñeches soa?
E a túa nai?
Como é que non vén?
Santa María, nai de Deus, roga por nós, pecadores,
agora e na hora da nosa morte. Amén.
Noso Pai que estás no ceo: santificado sexa o teu nome.
Veña o teu reino
e fágase a túa vontade aquí na terra coma no ceo.
O noso pan de cada día dánolo hoxe
e perdoa as nosas ofensas
como tamén perdoamos nós a quen nos ten ofendido.
Non nos deixes caer na tentación,
mais líbranos do mal. Amén.
Ave María, chea de graza, o Señor é contigo…
Mamá morreu.
E a culpa é toda túa.
- Ola, veciña! - Cléo!
Ai, Barbie!
Xesús! É impresionante como lle gustas a esta cadeliña, Miranda.
Non lle gusta todo o mundo. Éche moi esixente.
- Trae, axúdoche con iso. - Grazas!
Todo ben? Que tal o computador?
Ah, está perfecto!
Non sei de onde veu ese virus, Miranda.
Salváchesme a vida.
Que linda es. Grazas.
Non foi nada.
Axúdoche a levar as cousas…
Ah, Cléo…
Non imaxinas como me salvaches os venres.
Sempre chega ás 23:00 en punto,
mais ás 22:30 xa estamos listas,
esperando.
Seguro que lle vai o corazón a mil por hora.
O meu tamén.
Con el é diferente.
Ben se ve que todo é diferente.
É como se o puidese cheirar…
saborear…
e sentir…
Ola.
- Cléo? - Moléstote?
Non.
Non, para nada.
Pasou algo? Estragóuseche o computador?
Non. A verdade é que quería pedirche outro favor.
Un cliente convidoume a pasar o fin de semana
no ático do seu hotel. É dese tipo de clientes, sabes?
Guapo, millonario… É dono dunha cadea de hoteis de luxo.
Quería saber se podías quedar con Barbie.
- Podes? Son só dous días. - Claro.
Pode quedar na túa casa, non? Mira como está xa,
deprimida porque sabe que marcho.
Penso que é mellor que quede na súa casa, cos seus xoguetes.
- Entendes, non? - Entendo.
Cóllea logo, que te adora.
Vai pola casa varias veces ao día,
lévaa ao parque para que faga as súas necesidades e así.
As chaves.
Oito de outubro.
Son as 21:00.
Estou eu soa no apartamento de Cléo.
Hai tantas cousas que non sei por onde comezar.
Non son Cléo.
Xa me din conta.
Non está. Foi…
Por min está ben.
A verdade, es aínda máis sexy ca ela.
Eu?
Eu…
vin coidar da… da cadela.
Da cadela de…
Ela está de viaxe e eu vin…
Vivo aquí preto.
- Viñeches coidar de Barbie? - Vin, si.
Vin coidar de Barbie.
Es moi linda.
Eu…
Eu non son…
coma Cléo.
Non…
Tes outro cliente? É iso?
Se o tes, cancela a cita.
Pagarei.
Pagarei o que queiras.
Teño unha proposta que facerche.
E se finximos que ti non es prostituta
e eu non son un cliente?
Son o home dos teus soños.
O que…
fai que te molles así.
Pensei que cambiaras de idea.
Estaba tola por verte.
Non quero conversar.
Señora, por favor, non pode entrar aí.
Métete no baño.
Que fas aquí, Diana?
Quen está contigo?
- Ninguén. - Mentireiro!
- Quen é? - Diana!
- Só quero vela. - Non hai ninguén.
- Non montes unha escena. - Non fagas iso.
- Sóltame. - Para!
Non busques máis…
Estou aquí.
Quen é esa puta, Heitor?
Non sei se pretendías ser literal, pero iso é exactamente o que son.
Unha puta!
Fillo de puta!
Diana!
Quero o divorcio.
Pídeo.
Pero a miña filla queda comigo.
Voute levar a xuízo, Heitor.
Contareilles os teus trapos sucios.
Por favor, Bernardo.
Déixame explicarche o que aconteceu.
- Es un merda. - Síntoo.
Es un cabrón!
- Xa, pero non sabía… - Cabrón!
Por que ela?
Díxenche que non te achegases…
Espero que non te anoxases comigo.
Hai algo que poida facer por ti…
esta noite?
Quero que me fagas esquecer todo.
- Todo? - Até o meu nome.
É suficiente?
Quero verte de novo.
Oito de outubro.
Ocorreu unha cousa moi tola.
Tiven o mellor sexo da miña vida.
Pode que esqueza toda da miña vida,
calquera cousa, pero…
non esquecerei o desta noite.
Nin sequera é venres hoxe.
Ola. Está Cléo?
Tiñamos unha cita.
- Cléo está de viaxe. Non está. - Entendo.
Sabes que pasa?
É que xa paguei. Non quero perder o diñeiro.
- Sabes? - Non, son a veciña.
Vin coidar da cadela. Pode marchar?
- Calma. - Ela non está.
- Coñezámonos. - Marche, por favor.
Marche. Vou gritar. Non entende.
- Sei que che gusta. - Socorro!
Axuda! Non me toque!
Berra todo o que queiras!
- Socorro! - Berra!
Eu sei o que che gusta!
Berra!
Non pasa nada. Acouga.
Todo vai ben.
Non ten pulso.
Está morto.
Mamá?
Non foi culpa miña!
Atacoume!
E a culpa é toda túa.
Non son unha asasina!
Non son nada diso!
Calma.
Por favor.
Ninguén me vai crer.
Nin a min.
Eu vino.
Estou aquí.
Talvez haxa un xeito mellor de resolver isto.
Mira, cando cheguei, xa non había ninguén na portaría.
Somos os únicos que saben que veu aquí.
Cléo dálles o código do portal
aos clientes para que non pasen polo apuro de se identificar.
Temos que borrar o seu rastro.
Coma se nunca pasase por aquí.
Por que farías iso por min?
Porque sei que es inocente.
O meu SUV está no garaxe.
Axúdame a levar o corpo até alá e xa me ocupo eu do resto.
Tes razón.
Só preciso facer unha cousa.
Listo. Xa borrei todo.
Nunca estivo aquí e nós tampouco.
- Como sabes facer todo iso? - É a miña especialidade.
Ver sen ser vista, achar brechas no sistema.
Non sei como te chamas.
Fernando Couto.
E ti?
Miranda.
Espera,
hai un tipo no ascensor.
A ver onde baixa.
Aí. Baixou, vía libre.
Agora sube e espérame arriba.
Non fagas nada até que eu volva. Por favor.
TRABALLA EN PRADO
Este tipo non ten ningún problema.
Ten unha familia, unha vida…
Ten moito que perder.
Xa está feito.
Fernando, voume entregar.
Que?
Voume entregar.
Como que entregarte?
Á policía. Voume entregar á policía.
Como que entregarte á policía?
Miranda, aínda que fose en defensa propia, matáchelo.
Eu vino todo.
Non chamei a policía e ocultei o cadáver.
Son o teu cómplice.
Se confesas, deteranme a min tamén.
Non é a primeira vez que son cómplice dun crime.
Estamos xuntos nisto.
O meu cuñado é un fillo de puta.
Iso enfuréceme.
Eu…
Heitor, o marido da miña irmá, e Bernardo estabamos moi unidos.
Bernardo morreu afogado.
Atopeino eu na piscina.
Foi Heitor quen o matou.
Daquela, quixen crer que fora un accidente e encubrino.
Pero o caso del é completamente diferente do teu.
Nunca lle contei a ninguén o que sabía, pero…
Só eu sei a culpa que sinto.
Non podo volver atrás no tempo e cambiar as cousas,
mais debo salvar a miña irmá e miña sobriña.
O meu cuñado é Heitor Prado.
É dono dunha grande empresa.
Ten varios hoteis. Gaña unha fortuna.
Ten moita influencia no sector da hostalaría.
O problema é que talvez iso
encubra algo horríbel.
Que queres dicir?
Podería estar implicado nunha rede de tráfico de mulleres.
Iso é horríbel.
Cléo axudábame.
Algunhas amigas dela desapareceron. Pensamos que son vítimas.
Fernando, quérote axudar.
Dime, que podo facer?
O que mellor fas.
Entrar no computador de Heitor
para descubrir que pasou con esas mulleres.
O sistema do hotel ten problemas.
Ola, Armando.
Iso está a volvelo tolo. Ninguén o dá amañado.
Aí é onde entras ti.
Xa me arrepinto de traerte aquí, Miranda.
Non quero poñerte en perigo.
Heitor é capaz de todo.
É moi sedutor.
Todo coidado é pouco.
- Ola, Heitor. Todo ben? - Que tal?
E ti?
Quen es ti?
Miranda.
TRES MESES DESPOIS
Namorei de dous homes
e un deles está morto.
E a culpa é miña.
Meu Deus, a culpa é miña.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso