1 DE XANEIRO
Debe estar un pouco confusa pola sedación.
Hoxe é a noite de Ano Novo. Está no hospital.
Síntoo, pero non pode entrar aquí.
Son Inês Cardoso, xefa de policía encargada do seu caso.
Preciso interrogar a paciente.
A miña paciente non está en condicións de declarar.
Miranda estame a axudar cun caso. Ten sorte estar viva,
mais outros non terán esa sorte se non falo con ela.
Ten dez minutos.
Miranda, preste atención.
Preciso que me diga
se foi esta persoa
quen a empurrou.
O sistema da empresa está completamente bloqueado.
Non sei se foi un virus,
pero non podo estar con todo parado.
Non estarás con todo parado.
Quen fixese isto non sabía o que facía.
Ti déixame facer o meu traballo e confía en min.
Pero mamá, van ir todos. Por que non podo ir?
- Papá deixoume. - Xa, pero eu non.
Non me gusta que andes con ese rapaz.
Non é xusto. Que ten que o seu pai sexa porteiro?
Vai almorzar, que xa vas tarde.
Isto é incríbel.
E ti es…
Esta é Miranda.
Miranda, esta a miña irmá, Diana.
Un pracer.
Miranda resolverao, Heitor. Está tranquilo.
Voulle dar un biquiño a Luísa e xa volvo, si?
Escoita…
Non me cabe dúbida de que es talentosa.
E perigosa, tamén.
Perigosa?
Poderías descubrir segredos, se quixeses.
Investigar datos persoais.
Saber cousas dos demais que ninguén saberá de ti.
Pregúntome que motivaría a miña filla
a subir a incríbel distancia de tres andares para me vir visitar.
Heitor estame enganando.
E que?
Como que "e que", mamá?
Non son coma ti, que aceptabas canto facía papá.
Non aceptaba todo.
Aínda que non estiven moi lonxe diso cando aceptei o seu fillo bastardo.
Non me gusta que fales así de Fernando.
Bastardo, si. Non é sangue do meu sangue.
Bastardo e aproveitado.
Un parasito.
Non tes por que ser coma min,
pero tampouco tes que facer un drama.
Perdoa a Heitor, filla.
Sobre todo porque o que fixeches ti
foi peor que calquera cousa que el poida facer,
e iso sábelo ben.
Once de outubro, 8:30 da maña.
Non durmín nada esta noite. Dáme voltas a cabeza.
Fernando, Heitor, Cléo…
Ela aínda non deu sinais de vida.
Morreu un home
e preciso saber se hai alguén detrás del
ou peor, detrás de min.
ARQUIVOS
BORRAR ARQUIVO CANCELAR: SI
- Ola, amiga. - Ola. Como andas?
- Bo día. - Bo día.
- Síntome de merda. - Que foi?
Otto cancelou a nosa cita onte.
Dixo que o chamou o seu xefe
para unha viaxe de última hora
- e non sei que máis. - Esas cousas pasan.
Xa quedaredes cando volva.
Miranda, é que xa me puxera toda guapa,
preparada, cun camisón de encaixe negro, un tanga,
xa me peiteara e vai e cancela?
Veña, vamos tomar o almorzo.
- Pero teño que marchar axiña. - Onde vas?
Á oficina dun cliente novo.
É un empresario moi elegante.
Miranda,
cando era que volvía a túa veciña?
Non sei. Estará a chegar.
Desde cando sodes amigas?
Quen di que somos amigas?
Séguela en Instragram e cóidaslle a cadela.
Estás celosa?
- Estás celosa! - Que ridícula. Claro que non.
Non eras ti a que dicía que tiña que saír,vivir a vida e aproveitar?
Andas a foder con ela?
Por desgraza, Ritiña,
non está interesada.
Pero se algún día fodemos, cóntocho, si?
Moi ben. Supoño que…
imos ter que buscarche un mozo.
Urxentemente, ademais. Non vai nada ben a cousa.
- Fálame dese tipo, logo. - Que tipo?
O empresario do que me falaches. É rico? Está macizo?
Penso que é medio pobre, sabes?
Ten pouca cousa. Unha cadea de hoteis, un bloque de apartamentos…
Nese caso está macizo, está.
Mesmo se é feo.
El vive no ático do edificio e deulle varios pisos á familia.
Vaia, Miranda!
E ten bo corazón. Mira para aí.
Por que non te deitas con el?
É a túa oportunidade de foder nun ático
e ter orgasmos alá arriba.
Os ricos adoran as cousas excéntricas.
Que se festas exóticas, que se tríos…
Imaxinas, Miranda?
Ter un trío con el.
Ti, el e alguén máis no ático.
Bo día.
- Bo día. - Gustouche Miranda?
Estás fodendo con ela?
Recomendouma un amigo.
Seica lle resolveu un problemón.
Non me respondiches.
Por que me preguntas iso?
Estás interesado nela?
E non che gustou Cléo?
Que cuñado che dá un agasallo coma ese?
Non foi un agasallo.
Paguei.
Imos?
- Bo día. - Bo día.
Vou para a oficina. Lévote?
Non, grazas. Hoxe vou un chisco máis tarde.
Ola, Helena. Vémonos alí, logo.
Heitor.
Hoxe faría anos Bernardo.
Vou acompañar a Helena ao cemiterio. Non queres vir?
Hoxe non podo. A próxima vez.
Pasa un bo día.
Quen diría que xa pasaron 13 anos.
Doe coma se fose onte.
Aínda o estraño tanto…
Eu tamén.
Sigo pensando naquela noite.
- Se me dese conta de que estaba tan mal… - Non.
Non te culpes.
Foi un accidente.
Ninguén podería salvar o meu irmán.
Por favor, Bernardo.
Déixame explicarche o que aconteceu.
- Es un merda. - Síntoo!
Es un cabrón!
Díxenche que deixases a miña irmá!
- Xa, pero non sabía… - Cabrón!
- Por que ela? - Para!
Díxenche que non te achegases…
Bernardo era o meu mellor amigo.
Eu tamén sinto moito a súa falta.
Si, xa o sei.
Sabes que te quería moito, non?
Admirábate. Quería chegar a onde chegaches ti.
Ser coma ti.
Ola. Veño a ver a Heitor.
Que pase, Helena.
Estaba esperándoa.
Xa está todo resolto. Podes entrar no sistema.
Non sei que é máis difícil:
arranxar isto ou impresionarme.
Lograches ambas.
Parabéns.
É o meu traballo.
Mais eu tamén estou impresionada.
A seguranza aquí é pésima. Hai moito que mellorar.
Ah, si?
E que suxires?
Teño unha idea, pero preciso ter acceso completo.
Onde vas? Heitor está reunido.
Era o que me faltaba,
pedir permiso para ver o meu home.
Ti pensas que mandas en todo.
Pero non vai ser así por moito tempo. Asegúrocho.
Quen é a amante de Heitor? É a puta ou a friki esa?
Namorou? Dimo!
- Acouga. Que dis, Diana? - Non me fala. Non sei que pasa.
Estar así de nerviosa non axuda.
Pois se ti non me podes axudar, será peor aínda.
Non tomes iso, por favor.
Eu ámoo.
Moito.
Pero el ignórame. É coma se non existise.
Estou cansa de ser invisíbel.
Estou cansa.
Por que non me ama?
Por que?
Vou investigar o sistema na casa.
É máis seguro así.
Ben.
Non comentes o do noso acordo.
Estamos?
Non sei que tipo de relación tes con Fernando,
mais ninguén precisa saber do que falamos.
Non confías nel?
Eu non confío en ninguén.
E detesto as mentiras.
Descubriches algo comprometedor entre as cousas de Heitor?
Aínda non, pero fixen un acordo con el.
Deume máis tempo e maior acceso.
Non atopei nada. Mirarei nas contas persoais.
Iso.
Hai que seguir buscando.
Vai con ollo cando esteas con el.
Se che pasase algo, Miranda,
non sei…
Nunca sentín isto antes.
Vólvesme tolo, Miranda.
Non sei que está ocorrendo.
É forte.
Que foi?
Estaba vendo se había cámaras.
Parece que non hai.
E se as houbese?
Non che gusta?
Si me gusta.
Pero gústame máis mirar.
Debo afastarme de Fernando e a súa familia,
pero non podo.
É todo tan misterioso e emocionante…
De súpeto, aquilo que só existía nas miñas fantasías fíxose realidade.
Sei que me estás mirando.
Non tal.
Serei quen de me enfrontar a esa realidade?
Miranda,
preciso que me axudes.
Pero, polo amor de Deus, non llo digas a ninguén.
Estou atrapada nun cuarto de hotel.
É o cuarto 1202.
Está no…
Preciso que me axudes.
Non sei que van facer comigo. Teño moito medo.
Preciso que vaias a un sitio hoxe pola noite.
Alá hai persoas que coñezo. Poranse en contacto contigo.
Todo o que precisas está na miña casa.
Sei que che gusta!
Non me toque!
No estante do meu armario hai unha caixa negra.
Dentro da caixa hai unha roupa que tes que pór.
Miranda, é o que ía pór eu.
Tamén atoparás a invitación e o enderezo do sitio.
Axúdame.
Es a miña única esperanza.
Se non, Miranda,
eles vanme matar.
Dixeron que teñen información que me pode interesar.
Queren falar comigo hoxe á noite.
Isto non pinta ben.
É mellor que non vaias. É perigoso.
Pódente secuestrar. Non sei.
Preciso saber quen é o pai biolóxico de Luísa.
Correrei o risco.
Moi ben.
Vamos, entón.
Esta vez non, Rafa.
É mellor que vaia só.
Para que me pagas, Heitor?
- Que son, gardacostas ou psicólogo? - Escoita.
Cando se trata de Luísa, prefiro actuar ao meu xeito.
De acordo.
Vou polo coche, logo.
Non sei que esperar desta noite
ou o que esta noite espera de min.
Teño unha estraña sensación de que non estou aquí só por Cléo.
Que desexas esta noite?
Non sei.
A vermella é sadomasoquismo,
a verde, todo vale,
e a branca, voyeurismo.
A branca.
Entendido.
Luísa dorme.
Non quero estar soa.
Podo?
Claro.
Lembro cando era nena e chegaches ti.
A miña nai púxose tola.
Para ela, eras un bastardo.
Para min, o meu irmán máis vello.
Diferente, guapo.
Pensei: "Vou perder a pouca atención que me dan."
Mais non.
Fuches o mellor que me pasou na vida.
Que linda.
Son un fracaso, Fernando. A miña familia é un fracaso.
O meu home e a miña filla non me aman.
Pero eu si que te quero, Diana.
Arrepíntome de moito.
Eu non me arrepinto de nada.
Hai moitas cousas
que nunca che podería contar.
Nada que non poida entender.
Heitor non é pai de Luísa.
Como?
Entón quen é o pai?
Espera, xa ten 13 anos.
É Bernardo?
Diga?
Agora estou ocupada.
Moi ben.
Xa baixo.
Só teño unha invitación.
Espera aquí.
Non fagas nada.
Heitor Prado?
Teño unha cousa para ti.
Ven comigo.
- Que tes que contarme? - Calma.
Non hai présa.
Dime o que sabes.
Un nome.
O nome que querías.
Miranda.
Preciso que me axudes.
Preciso que vaias a un sitio.
Se non, Miranda, eles vanme matar.
Socorro!
Soco…
Onde estou?
Dime algo.
Dime algo, Diana!
Diana!
TRES MESES DESPOIS
Miranda, preciso que fale comigo.
Empurrouna esta persoa?
Ola. Está aquí a policía.
Temos que ocuparnos dela xa.
Veña, mire.
Desculpe, pero vai ter que marchar.
A paciente precisa descansar.
Non está en condicións de responder preguntas.
Precisa unha tomografía.
Están a esperar por nós.
Non te vería ninguén, non?
Non, tranquila.
Está sedada, pero axiña acordará.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso