9 DE XANEIRO
Paulo, xa saíu.
Claro que estaba desesperada.
Sei que a coñecedes como Cléo,
pero chámase Ana.
Estaba a esperar unhas comprobacións para contárvolo.
É a miña filla.
A miña Ana.
- Que broma é esta, Vitória? - Non é unha broma.
Vai vivir comigo a partir de agora.
Era só iso o que vos quería dicir.
Desculpádeme.
Vamos, filla.
Vamos para a casa.
Con permiso.
- Isto non ten sentido ningún. - Xa.
Inês debería saber isto.
Que pallasada é esta? Ti sabíalo?
Claro que non.
Estou tan sorprendido coma ti.
Penso incluso que se achegou a min a propósito.
Fernando, debemos falar con ela.
Creo que nos está a utilizar.
Eles nunca me van aceptar, mamá.
Alén de ser prostituta, son clientes meus.
- Vanme odiar. - Problema deles.
Iso forma parte do pasado.
Vou compensar todo o mal que che fixen deixándote soa, filla.
Dareiche todo o que mereces.
- Vanme ter que papar. - Van, si!
SOSPEITOSA
Xa, Joca.
Nesa familia non hai un que non teña un segredo raro.
Inês, estannos presionando os xefes.
Xa me ocupo eu disto mentres ti falas con eles.
Fala con esa muller.
Fareino.
Agora. Grazas.
Acabei co software novo.
Xa funciona, pero seguirei controlándoo.
Como ti vexas.
Entón a túa veciña é filla da miña sogra.
Que coincidencia, non?
Si.
Pero non a creo.
- Nin eu. - Con permiso.
Señora!
Señora, non me pode deter. Ola.
- Rita? - Si.
Agora enténdoo, Heitor,
por que cres que o mundo é teu.
Cres que podes facer o que queiras coas persoas?
Mallaches a Rafael despois do que fixo por ti
sen sequera escoitalo.
Es unha merda, un cabrón! Iso es!
Non me importa un carallo se es un asasino ou un mafioso.
Vai á merda!
A próxima vez que lle poñas un dedo enriba ao meu Rafael,
acabarei contigo.
Mantente lonxe.
Veña, Miranda. Vamos.
Veña, Miranda!
Vas defender este idiota? É iso?
- Acouga. - Non!
Non acougo. Estou a falar contigo. Veña.
Moi ben.
Fai o que queiras. Despois non digas que non te avisei.
Rita!
Miranda, váiseche a cabeza? Estás tola!
Meu Deus, non o ves? Estás cega?
Amiga, esta xente non vale nada.
Este tipo intenta seducirte e ti estás caendo coma unha parva.
Sei como é porque xa pasei por iso,
pero acordei.
Acorda, amiga.
Mira, non sei se pensas que son ese monstro
que todos din que son,
mais en vez de crer o que din os demais,
deberías darme unha oportunidade
e coñecerme de verdade.
Ti coma na túa casa.
Meu Deus.
Xa tes toda a roupa no teu cuarto.
Xa mandei que arrombasen todo.
Mamá, encántame a decoración. Vaia!
Penso que nos imos levar moi ben.
Está claro que somos moi parecidas.
Ai, non hai nin un minuto de paz neste edificio.
É impresionante.
- Preciso falar coa súa filla, Vitória. - Xa?
As noticias voan, eh?
Chámome Inês Cardoso.
Dirixo o caso de Diana. Son só unhas preguntas.
Pero agora non é bo momento.
Non pasa nada, mamá.
Non me custa nada responder as preguntas.
- Estás segura? - Estou.
Podemos falar en privado?
Non teño nada que ocultarlle.
Moi ben.
Sabe da morte de Diana, verdade?
Si, seguín o caso.
Sería a miña irmá, non?
Por desgraza, non puiden coñecela.
Onde estaba a noite que morreu Diana?
Nunha festa. Unha festa sexual nunha mansión.
Ah, esa festa.
E sabe quen organizou a festa ou de quen é a casa?
Non sei quen son os donos.
Sei que esa festa se fai unha vez ao mes,
cada vez nun lugar diferente.
E viu a Diana alí?
Por casualidade algunha vez foi a unha festa coma esa?
Non.
A idea é non verlle a cara a ninguén.
As persoas permanecen no anonimato,
ao menos as que queren facelo.
E Heitor? Estaba alí?
Estaba, si.
Vino nalgún momento por alí.
A quen máis viu?
A Miranda.
Miranda estaba na festa tamén.
Ola, avoa.
Miranda!
Que ben que viñeses!
Estás triste.
Ai, avoa, é que…
Estás chorando!
Quero un colo, avoa.
Miranda, Cléo aceptou falar hoxe á noite.
Vés? Creo que é mellor que esteas.
Rita, non podo crer que foses alí.
Alguén tiña que dicirlle catro verdades.
Agora ven, que vas coñecer a dona Penha.
Ola, mamá.
Como estás?
Este é Rafa.
Veña, dille "ola".
- Como, á foto? - Claro.
- Paréceche raro? - Un pouco.
Sempre falo con ela.
Estou segura de que me oe desde o ceo.
A ver, Rafael. Saúda.
Ola.
Dona Penha?
- Non responde. - Non o podo crer.
Que raro.
Foise hai xa tantos anos…
Pero aínda doe moito.
A miña nai era doce,
linda, amábel…
Pero sempre quixo os homes equivocados.
Non quero que me pase o mesmo.
Escoita, Rita,
non son o mellor partido da cidade.
Non teño diñeiro, non teño estudos nin nada, pero…
dunha cousa podes estar segura:
nunca te magoarei.
Promételo?
Prométello a ela, ho!
- Prométello á miña nai. - Prométoo, dona Penha.
- Oh, creo que sorriu. - Ai, non.
Viñéchesme felicitar polo da miña filla?
Dona Vitória, sigo sen ter noticias de Lorenzo.
Por favor, sei que sabe del, que falan.
Si, falou comigo, pero teño cousas que facer.
Dígame onde está!
Non sei onde está.
Chamoume, deille diñeiro e nunca máis volvín saber nada.
Que me miras?
Fillo, por fin!
Mamá, xa che dixen que deixases a Vitória.
Estou ben. Estou en São Paulo, si? Vivo no mesmo sitio de sempre.
Non me busques. Falarei contigo cando te precise.
Que tal un whisky para relaxarse?
Non, grazas. Cléo xa debe estar a chegar.
Miranda, escoita, sabes que nunca me impliquei con Cléo.
Só nos divertiamos.
O que tiven con ela non significou nada.
Ela é unha profesional, eu estaba solteiro…
Xa o sei, Fernando. Non me importa.
Pero penso que oculta algo. É só iso.
Vaia,
falando da pega… Xa chegou.
Ola, Cléo.
Ola.
Como andas?
Estrañeite!
Desculpade.
É o costume.
Ola.
É para min?
Que amábeis. Grazas.
Saúde.
Vou ser directa con vós.
Por favor.
Saber que era filla de Vitória
deixoume moi confusa, perdida, mesmo.
Pedinlle un tempo para procesar as cousas.
Foi entón cando me acheguei a ti, Fernando.
Quería coñecervos.
Tiña que decidir que ía facer.
Cando collemos confianza e falaches de Heitor,
foi cando a cousa se puxo fea.
E ese vídeo que lle mandaches a Miranda
pedindo axuda?
Estaba desesperada, Fernando.
Ponte na miña pel.
Estaba presa nun hotel. Non sabía que ía ocorrer.
Debía avisar alguén da festa.
Tedes que crerme.
Era a única forma de falar con alguén.
Pero, ao chegar, drogáronme
e non te dei atopado.
Heitor é moi espelido, sádico.
Non lembro moita cousa.
Vamos á policía. Contémosllelo todo.
Non podo denunciar a Heitor, estamos?
- Por que? - Non podo.
Díxenlle que son filla de Vitória.
Obviamente, non me creu.
Pero logo investigou e viu que era verdade.
Entón ofreceume un pacto de silencio.
Por iso me soltou.
Se digo algo, sabedes que pasa comigo?
Mátame.
Pero por que te secuestrou, Cléo?
Por que se ía arriscar así?
Iso é parte do seu xogo, Miranda.
Gústalle probar o produto antes de poxar.
Vin cousas horríbeis, Miranda.
Eu non era a única alí.
Había outras mulleres. Deus sabe o que pasou con elas.
É a verdade, creme.
Quero esquecer, entendes?
É mellor que marche.
Xa me vou.
Vós os dous tede coidado, si?
Ese tipo non ten límites.
Facedes moi boa parella, de verdade.
Son boa celestina ou non?
Ten coidado.
Esta historia é moi rara, Fernando.
Nada ten sentido.
E se non a secuestraron?
Se cadra mente.
Pero, entón, se Cléo mente, Heitor é inocente?
Non o sei. Nunca atopei nada contra Heitor.
É todo moi confuso.
E as fotos da memoria USB da súa oficina?
Cléo estaba amarrada, ferida…
Por que mentiría sobre iso?
Como sabes iso se nunca viches as fotos?
Esquezamos ese asunto.
Déixao estar. Pasémolo ben xuntos.
Quince de novembro.
Decateime de que estaba tan distraída coa vida dos outros
que esquecín a miña.
Como sabe Fernando de cousas que non viu?
É bo volver á escena do crime para ver que non quedasen probas atrás.
NOVO CARTAFOL 00
DISPOSITIVO: DESCOÑECIDO DATA: 12/10 - HORA: 23:37
DISPOSITIVO: DISPOSITIVO MÓBIL
LOCALIZACIÓN DISPOSITIVO
MAPA GPS - CARGANDO…
LOCALIZACIÓN: SÃO PAULO MORUMBI
89A DP 12/10 ÁS 22H48
DISPOSITIVO: DESCOÑECIDO DATA: 12/10 - HORA: 23:37
REXISTRO POLICIAL HEITOR PRADO - BUSCAR
DETIDO DO 12/10 AO 13/10
Se el estaba detido,
quen tirou esas fotos?
- Diga? - Miranda.
- Miranda, estás en… - Avoa, acouga.
…perigo.
Ven para acá.
- Non te entendo, avoa. - Oín todo.
Ven. Eu cho explico todo.
- Ven! - Avoa!
Síntoo, Miranda. A voa púxose mala.
Intentamos socorrela, pero non a demos reanimado.
Foi o corazón.
É imposíbel. Acabo de falar con ela. Pediume que viñese.
Non.
Avoa?
Estaba moi distraída hoxe á noite, moi inqueda.
Atopámola no chan. Xa estaba morta.
Síntoo moito.
Non. Avoa!
Avoa.
Xa cheguei, avoa. Son Miranda.
Son Miranda, avoa.
Avoa?
Non me deixes soa, avoa!
Avoa.
E se che preparo algo para que comas?
Non, non quero nada. Grazas.
A verdade, quero estar soa.
Fernando, marcha.
Xa coido eu de Miranda, si?
Non, Rita.
Amiga, quero estar soa.
Calquera cousa, chámame, si?
Quérote.
SINTO MOITO A TÚA PERDA.
ESTOU AQUÍ PARA O QUE PRECISES.
Amiga? Son eu.
Déixame entrar. Xa vai unha semana.
MIRANDA? QUERO SABER DE TI…
Miranda, só quero saber se estás ben.
Abre, por favor.
Miranda, pasei polo supermercado.
Tróuxenche unhas cousas.
Vounas deixar na porta, si?
COMO ESTÁS HOXE?
PODO VERTE?
PRECISAS ALGUNHA COUSA?
É DIFÍCIL, DÉIXAME AXUDARTE.
ÁS VECES FALAR ALIVIA. CHÁMASME?
PODO FACER ALGO POR TI?
UN MES DESPOIS
- Marcha. - Ola, Miranda.
Marcha. Quero estar soa.
Miranda, non podes estar illada na casa o resto da túa vida.
Si? Abre a porta.
Heitor, marcha.
Non lle abrín a Rita e vouche abrir a ti?
Sabes canto levas pechada na casa?
Un mes.
Sei o que sentes, Miranda. Coñezo esa dor.
Pero non podes sucumbir ante ela.
A avoa non querería iso.
Veño aquí desde neno.
Prométoche que te relaxarás un pouco.
Compreiche roupa.
Cámbiate.
Traballas para min.
Fai o que che mando
Cres que es o meu dono?
Oíches falar do baleiro de poder?
Non estás sendo dona de ti mesma ao te tratar así de mal.
Mentres non mellores,
son o teu dono, si.
Listo. Xa estou.
Satisfeito?
Aínda non.
Mais estareino.
Ven.
Abonda de finxir.
Non quero seguir ocultando o que sinto por ti.
- Está conxelada. - Diso nada, está boísima.
Está boísima.
Hoxe é 19 de decembro,
o día que baixei a garda.
Aínda que todo o mundo me dixo que me afastase del,
hai unha forza que me empuxa cara a Heitor.
Hoxe deixei a razón a un lado.
Penso que Heitor fixo o mesmo.
Xa non sei en quen podo confiar.
Bo día.
- Bo día. - Bo día.
Que fas?
Heitor volveu faltar ao traballo.
Pasei agora polo ático.
Glória di que non durmiu na casa.
Chámoo seguido e non colle.
Miranda tamén desapareceu.
Pensas que poden estar xuntos.
Nunca reparaches en como Heitor mira a Miranda?
Pero estades xuntos.
Ou xa non estades saíndo?
Fuches lista ao deixalo con Heitor, Helena,
pero asegúroche que esta vez non lle deixarei gañar.
Esa hacker de inocente só ten a cara, non, Inês?
Non cres?
Está tranquila. Agora que cheguei, faremos que abra o bico.
Que fas aquí, Nina?
O xefe
está cabreado pola túa tardanza neste caso, sabías?
Non me fodas.
Que?
- Viñeches controlarme? - Controlarte?
Claro que non. Vin axudar. Xa van dous meses, Inês.
Resolverei o caso soa. Non quero a túa axuda.
Síntoo moito,
pero vasme ter que papar.
Son ordes de arriba.
Fálame máis de ti. O teu con Helena acabou definitivamente?
A verdade, creo que nunca empezou.
Respecto a Helena,
mais non era amor.
E Diana?
Diana aproveitouse de min.
Fíxome crer que eu matara a Bernardo,
que era un monstro.
Aproveitouse diso.
Foi un erro.
O único bo foi Luísa.
Entón nunca amaches a ninguén antes?
Houbo unha persoa.
Unha persoa
que me quixo moito.
Máis do que debía.
Era un amor posesivo,
invasor, sabes?
Deses que…
sufocan.
Quería que fose dela,
presionábame,
non respectaba ningún límite.
Era o máis importante da miña vida,
pero, por máis que llo dicía, non o cría.
O seu amor era descontrolado.
E iso acabou destruíndonos.
Que aconteceu?
Ela matouse diante de min
dicindo canto me quería.
Era a miña nai.
Imaxina ter esa imaxe na cabeza todo o día.
Creo que foi por vivir ese amor tan corrompido…
que non fun capaz de querer alguén.
Na miña cabeza, o amor volveuse unha cousa ruín,
unha obsesión,
que causa dor, sufrimento,
e que sempre fai dano.
Non é só un sentimento, é unha arma que pode matar.
Mataches a Diana?
Para que che falo, Miranda?
Mesmo despois do que pasamos xuntos,
aínda non confías en min.
Espera, non é iso.
Fernando advertiume sobre ti, pero non atopei nada.
Quero oír a túa versión. Fala, Heitor!
Estádesme investigando, Miranda? É iso?
- Que queres de min? - Nada!
Por que te achegaches a min?
Era parte dun plan de Fernando?
Mandouche achegarte a min só para me incriminar?
Confesa!
Vou descubrir a verdade.
Marchamos.
Quero falar con Miranda.
Para que?
Está claro que sabe moito máis do que di.
Localiza esa muller e consigue máis información.
Bule, Inês.
Que rápido volviches da compra, amor.
Ai, para, Rafa. Para.
En serio, déixame traballar.
Rafael, cando chegue o momento, saberalo.
Voucho dicir, entendes?
- Otto? - Ven.
- Déixame quedar contigo. - Que fas aquí?
Ven aquí. Quérote.
Non, Otto, para.
Non. Para, por favor. Marcha.
- Imos estar xuntos. - Marcha.
Sae de aquí ou chamo a policía.
Eu ámote moito máis ca el. Verás.
Ala, xa chegamos.
9 DE XANEIRO
Non. Para.
Rita?
Para!
Quen es ti?
Rita non che falou de min?
Son Otto.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso